Amṛta-Manthana and Lalitā’s Mohinī Intervention
Amṛtamanthana-Prasaṅga
उमापि तं समोवेक्ष्य धावन्तं चात्मनः प्रियम् / स्वात्मानं स्वात्मर्सोन्दर्यं निन्दन्ती चातिविस्मिता / तस्थाववाङ्मुखी तूष्णीं लज्जासूयासमन्विता
umāpi taṃ samovekṣya dhāvantaṃ cātmanaḥ priyam / svātmānaṃ svātmarsondaryaṃ nindantī cātivismitā / tasthāvavāṅmukhī tūṣṇīṃ lajjāsūyāsamanvitā
உமையும் தன் பிரியன் ஓடுவதைக் கண்டு, மிகுந்த வியப்பில் தன்னைத் தானும் தன் அழகையும் பழித்தாள். பின்னர் வெட்கமும் பொறாமையும் உடன், முகம் தாழ்த்தி மௌனமாய் நின்றாள்।