Adhyaya 51

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरस्यौर्वाश्रमगमनं नाम पञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५०// सगर उवाच कुशलं मम सर्वत्र महर्षे नात्र संशयः / यस्य मे त्वमनुध्याता शमं भार्गवसत्तमः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில் ‘சகரன் ஔர்வ ஆசிரமம் சென்றது’ எனும் ஐம்பதாம் அதிகாரம். சகரன் கூறினான்—மகரிஷியே, எனக்கு எங்கும் நலம்; இதில் ஐயமில்லை. பார்கவச் சிறந்தவரே, நீர் என் நலத்தை நினைத்து அமைதியை அருளுபவர்.

Verse 2

यस्तथा शिक्षितः पूर्वमस्त्रे शस्त्रे च सांप्रतम् / सो ऽहं कथमशक्तः स्यां सकलारिविनिग्रहे

முன்பு எனக்கு ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் அப்படியே பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருக்க, இப்போது எல்லா பகைவரையும் அடக்குவதில் நான் எவ்வாறு இயலாதவனாவேன்?

Verse 3

त्वं मे गुरुः सुहृद्दैवं बन्धुर्मित्रं च केवलम् / न ह्यन्यमभिजानामि त्वामृते पितरं च मे

நீயே என் குரு, நல்வழித் தெய்வம், உறவும் ஒரே நண்பனும் ஆவாய். உன்னையும் என் தந்தையையும் தவிர வேறு யாரையும் நான் அறியேன்.

Verse 4

त्वयोपदिष्टेनास्त्रेण सकला भूभृतो मया / विजिता यदनुस्मृत्या शक्तिः सा तपसस्तव

நீ உபதேசித்த ஆயுதத்தால் நான் எல்லா அரசர்களையும் வென்றேன். அதை நினைத்த மாத்திரத்தில் எழும் வலிமை உன் தவத்தின் பேராற்றலே.

Verse 5

तपसा त्वं जगत्सर्वं पुनासि परिपासि च / स्रष्टुं संहर्त्तुमपि च शक्नोष्येव न संशयः

தவத்தால் நீ உலகமெங்கும் தூய்மைப்படுத்தி காக்கிறாய். படைக்கவும் அழிக்கவும் நீ வல்லவன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

महाननन्यसामान्यप्रभावस्तपसश्च ते / इह तस्यैकदेशो ऽपि दृश्यते विस्मयप्रदः

உன் தவத்தின் மகத்தான, ஒப்பற்ற பேராற்றல்; இங்கே அதன் ஒரு சிறு பகுதியே தோன்றினாலும் அது வியப்பை அளிக்கிறது.

Verse 7

पश्यसिंहासने बाल्यादुपेत्य मृगपोतकः / पिबत्यंभः शनैर्ब्रह्मन्निःशङ्कं ते तपोवने

ஓ பிரம்மனே, பார்—உன் தவவனத்தில் ஒரு மான் குட்டி சிறுவயதிலிருந்தே சிங்காசனத்தருகே வந்து அஞ்சாமல் மெதுவாக நீர் அருந்துகிறது.

Verse 8

धयत्यत्रातिविस्रंभात् कृशापि हरिणी स्तनम् / करोति मृगशृङ्गाग्रे गण्डकण्डूयनं रुरुः

இங்கே மிகுந்த நம்பிக்கையால் மெலிந்த மானும் பாலூட்டுகிறது; ருரு மான் மானின் கொம்பின் முனையில் தன் கன்னத்தைச் சொறிகிறது।

Verse 9

नवप्रसूतां हरिणीं हत्वा वृत्त्यै वनान्तरे / व्याघ्री त्वत्तपसावासे सैव पुष्णाति तच्छिशून्

காட்டில் வாழ்விற்காக புதிதாகப் பெற்ற மானை கொன்றாலும், உன் தவவன ஆசிரமத்தில் அதே புலி அவள் குட்டிகளைப் பேணுகிறது।

Verse 10

गजं द्रुतमनुद्रुत्य सिंहो यस्मादिदं वनम् / प्रविष्टो ऽनुसरन्तौ त्वद्भयादेकत्र तिष्ठतः

வேகமாக ஓடும் யானையைத் தொடர்ந்து சிங்கம் இந்த வனத்தில் நுழைந்தது; ஆனால் உன் பயத்தால் துரத்துபவனும் துரத்தப்படுபவனும் ஒரே இடத்தில் நின்றுவிடுகின்றனர்।

Verse 11

नकुलस्त्वाशुमार्जारमयूरशशपन्नगाः / वृकसूकरशार्दूलशरभर्क्षप्लवङ्गमाः

இங்கே நரி-மங்கூஸ், பூனை, மயில், முயல், பாம்பு; மேலும் ஓநாய், காட்டுப்பன்றி, புலி, சரபம், கரடி, குரங்கு ஆகியன உள்ளன।

Verse 12

सृगाला गवयागावो हरिणा महिषास्तथा / वने ऽत्र सहजं वैरं हित्वा मैत्रीमुपागताः

இந்த வனத்தில் நரிகள், கவயங்கள், மாடுகள், மான்கள், எருமைகள்—இயல்பான பகையை விட்டுவிட்டு நட்பை அடைந்துள்ளன।

Verse 13

एवंविधा तपःशक्तिर्लोकविस्मयदायिनी / न क्वापि दृश्यते ब्रह्मंस्त्वामृते भुवि दुर्लभा

இத்தகைய தவவலிமை உலகை வியப்புறச் செய்கிறது; ஹே பிரஹ்மன்! உம்மைத் தவிர பூமியில் அது அரிது, எங்கும் காணப்படாது.

Verse 14

अहं तु त्वत्प्रसादेन विजित्य वसुधामि माम् / रिपुभिः सह विप्रर्षे स्वराज्यं समुपागतः

ஹே விப்ரரிஷி! உமது அருளால் நான் பூமியை வென்று, பகைவர்களுடன் சேர்த்து என் சுவராஜ்யத்தை அடைந்தேன்.

Verse 15

वश्यामात्यस्त्रिवर्गे ऽपि यथायोग्यकृतादरः / त्वयोपदिष्टमार्गेण सम्यग्राज्यमपालयम्

என் அமைச்சர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தனர்; தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் மும்முறையிலும் தக்க மரியாதை செலுத்தினேன்; உமது உபதேச வழியால் அரசை முறையாகப் பேணினேன்.

Verse 16

एवं प्रवर्त्तमानस्य मम राज्ये ऽवतिष्ठतः / भवद्दिदृक्षा संजाता सापेक्षा भृगुपुङ्गव

ஹே ப்ருகுபுங்கவ! இவ்வாறு அரசில் நிலைத்து செயல்பட்டு கொண்டிருக்கையில், உமது தரிசன ஆசை எனக்குள் எழுந்தது; அது இன்னும் எதிர்பார்ப்புடன் உள்ளது.

Verse 17

किं त्वद्य मयि पर्याप्तमनपत्यतयैव मे / पितृपिण्डप्रदानेन सह संरक्षणं भुवः

ஆனால் இன்று என்னிடம் போதுமானது என்ன? எனக்கு சந்ததி இல்லாததால், பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம் செய்வதோடு பூமியைப் பாதுகாப்பதும் எவ்வாறு நடைபெறும்?

Verse 18

तदिदं दुःशमत्यर्थमनिवार्यं मनोगतम् / नानयो ऽपहर्त्तां लोकंऽस्मिन् ममेति त्वामुपागतः

இது என் மனத்தில் எழுந்த மிகுந்த தாங்கமுடியாத, தடுக்க இயலாத எண்ணம். இந்த உலகில் ‘இது எனது’ என்ற உரிமையை வேறு யாரும் பறிக்க முடியாது; ஆகையால் உம்மிடம் அடைந்தேன்.

Verse 19

इत्युक्तः सगरेणाथ स्थित्वा सो ऽतर्मनाः क्षणम् / उवाच भगवानौर्वः सनिदेशमिदं वचः

சகரன் இவ்வாறு கூறியதும், அவர் ஒரு கணம் உள்ளத்தில் சிந்தித்து நின்றார். பின்னர் பகவான் அவுர்வர் உபதேசத்துடன் இவ்வசனத்தை உரைத்தார்.

Verse 20

नियम्य सह भार्याभ्यां किञ्चित्कालमिहावस / अवाप्स्यति ततो ऽभीष्टं भवान्नात्र विचारमा

நீ உன் இரு மனைவியருடன் கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்து சில காலம் இங்கே தங்குவாயாக. அதன் பின் நீ விரும்பியதை அடைவாய்; இதில் ஐயம் கொள்ளாதே.

Verse 21

स च तत्रावसत्प्रीतस्तच्छुश्रूषापरायमः / पत्नीभ्यां सह धर्मात्मा भक्तियुक्तश्चिरं तदा

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே தங்கி, அவரின் சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டான். தர்மாத்மா அரசன் இரு மனைவியருடன் பக்தியோடு நீண்ட காலம் அங்கே இருந்தான்.

Verse 22

राजपत्न्यौ च ते तस्य सर्वकालमतन्द्रिते / मुनेरतनुतां प्रीतिं विनयाचारभक्तिभिः

அந்த இரு அரசமனைவியரும் எப்போதும் சோர்வில்லாமல் இருந்து, பணிவு, நல்லொழுக்கம், பக்தி ஆகியவற்றால் அந்த முனிவரின் பிரீதியை வளர்த்தனர்.

Verse 23

भक्त्या शुश्रूषया चैव तयोस्तुष्टो महामुनिः / राजपत्न्यौ समाहूय इदं वचनम ब्रवीत्

அவர்களின் பக்தியும் பணிவான சேவையும் கண்டு மகாமுனி மகிழ்ந்து, இரு அரசமகளிரையும் அழைத்து இவ்வசனம் உரைத்தார்.

Verse 24

भवत्यौ वरमस्मत्तो व्रियतां काममीप्सितम् / दास्यामि तं न संदेहो यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

நீங்கள் இருவரும் என்னிடமிருந்து விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குங்கள்; அது மிக அரிதானதாயினும், நான் ஐயமின்றி அளிப்பேன்.

Verse 25

ततः प्रणम्यशिरसा ते ऽप्युभे तं महामुनिम् / ऊचतुर्भगवान्पुत्रान्कामयावेति सादरम्

அப்போது இருவரும் தலை வணங்கி அந்த மகாமுனியைப் பணிந்து, மரியாதையுடன்—“பகவனே, எங்களுக்கு புத்திரர்கள் வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம்” என்றனர்.

Verse 26

ततस्ते भगवानाह भवतीभ्यां मया पुनः / राज्ञश्चप्रियकामेन वरो दत्तो ऽयमीप्सितः

அப்போது பகவான் போன்ற மুনি கூறினார்—“உங்கள் இருவருக்கும், மேலும் அரசனின் பிரிய விருப்பத்தின்படியும், இவ்விரும்பிய வரத்தை நான் அளித்தேன்.”

Verse 27

पुत्रवत्यौ महाभागे भवत्यौ मत्प्रसादतः / भवेतां ध्रुवमन्यच्च श्रूयतां वचनं मम

மகாபாக்கியவதிகளே, என் அருளால் நீங்கள் இருவரும் நிச்சயமாக புத்திரவதிகளாவீர்கள்; மேலும் ஒன்றும் உண்டு—என் சொற்றொடரை கேளுங்கள்.

Verse 28

पुत्रो भविष्यत्येकस्यामेकः सो ऽनतिधार्मिकः / तथापि तस्य कल्पान्तं संभूतिश्च भविष्यति

ஒரு அரசியிடத்தில் ஒரே மகன் பிறப்பான்; அவன் மிகுந்த தர்மவான் அல்லன். ஆயினும் கல்பாந்தத்தில் அவனுக்கும் நல்வரவு உண்டாகும்.

Verse 29

षष्टिः पुत्रसहस्राणामपरस्यां च जायते / अकृतार्थाश्च ते सर्वे विनङ्क्ष्यन्त्यचिरादिव

மற்றொரு அரசியிடத்தில் அறுபதாயிரம் புதல்வர் பிறப்பர். அவர்கள் அனைவரும் நோக்கமடையாது, விரைவிலேயே அழிந்துபோவர்.

Verse 30

एवंविधगुणेपेतो वरौ दत्तौ मया युवाम् / अभीप्सितं तु यद्यस्याः स्वेच्छया तत्प्रकीर्त्यताम्

இத்தகைய குணங்களுடன் கூடிய வரங்களை நான் உங்களிருவருக்கும் அளித்தேன். இப்போது அவளுக்கு எது விருப்பமோ, தன் சித்தப்படி அதை அறிவிக்கட்டும்.

Verse 31

एवमुक्ते तु मुनिना वैदर्भ्यान्वयवर्द्धनम् / वरयामास तनयं पुत्रानन्यास्तथा परा

முனி இவ்வாறு கூறியபோது, வைதர்பி குலம் வளர்க்கும் மகனை வரித்தாள்; மற்றவள் அதுபோல பிற மகன்களைத் தேர்ந்தாள்.

Verse 32

इति दत्त्वा वरं राज्ञे सगराय महामुनिः / सभार्यामनुमान्यैनं विससर्ज पुरीं प्रति

இவ்வாறு மகாமுனி சகர அரசனுக்கு வரம் அளித்து, அவனை அவன் மனைவியுடன் அனுமதித்து நகரத்திற்குப் புறப்படச் செய்தார்.

Verse 33

मुनिना समनुज्ञातः कृत कृत्यो महीपतिः / रथमारुह्य वेगेन सप्रियः प्रययौ पुरीम्

முனிவரின் அனுமதி பெற்ற மன்னன் கடமை நிறைவேற்றியவனாய், அன்பினருடன் ரதமேறி வேகமாக நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 34

स प्रविश्य पुरीं रम्यां त्दृष्टपुष्टजनावृताम् / आनन्दितः पौरजनै रेमे परमया मुदा

செழிப்பும் வலிமையும் கொண்ட மக்களால் சூழப்பட்ட அந்த அழகிய நகரில் அவன் நுழைந்தான்; நகர்மக்களின் மகிழ்ச்சியால் அவன் பேரானந்தத்தில் திளைத்தான்।

Verse 35

एतस्मिन्नेव काले तु राजपत्न्यावुभे नृप / राज्ञे प्रावोचतां गर्भं मुदा परमया युते

அதே காலத்தில், அரசே, இரு அரசியரும் பேரானந்தம் நிறைந்து அரசனிடம் தங்கள் கர்ப்பம் ஏற்பட்ட செய்தியை அறிவித்தனர்।

Verse 36

ववृधे च तयोर्गर्भः शुक्लपक्षे यथोडुराट् / सह संतोषसंपत्त्या पित्रोः पौरजनस्य च

அவர்களிருவரின் கர்ப்பம் வளர்பிறைச் சந்திரனைப் போல வளர்ந்தது; பெற்றோரும் நகர்மக்களும் திருப்தி-செல்வம் உடன் பெருகியது।

Verse 37

संपूर्णे तु ततः काले मुहूर्ते केशिनीशुभे / असूयताग्निगर्भाभं कुमारममितद्युतिम्

காலம் நிறைவுற்றபின், கேசினியின் நல்வேளையில், அவள் அக்னிகர்ப்பம் போல் ஒளிரும், அளவற்ற பிரகாசமுடைய குமாரனைப் பெற்றாள்।

Verse 38

जातकर्मादिकं तस्य कृत्वा चैव यथाविधि / असमञ्चस इत्येव नाम तस्या करोन्नृपः

அவனுக்குரிய ஜாதகர்மம் முதலிய சடங்குகளை விதிப்படி செய்து, அரசன் அவனுக்கு ‘அசமஞ்சசன்’ என்றே பெயரிட்டான்.

Verse 39

सुमतिश्चापि तत्काले गर्भालाबमसूयत / संप्रसूतं तु तं त्यक्तं दृष्ट्वा राजाकरोन्मनः

அக்காலத்தில் சுமதியும் கர்ப்பாலாபனைப் பொறாமையுடன் வெறுத்தாள்; பிறந்தவனைத் தள்ளிவிட்டதைப் பார்த்த அரசன் மனம் கலங்கியது.

Verse 40

तज्ज्ञात्वा भगवानौर्वस्तत्रागच्छद्यदृच्छया / सम्यक् संभावितो राज्ञा तमुवाच त्वरान्वितः

அதை அறிந்து பகவான் அவுர்வர் தற்செயலாக அங்கே வந்தார்; அரசன் முறையாக மரியாதை செய்ததும், அவர் அவசரத்துடன் அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 41

गर्भालाबुरयं राजन्न त्यक्तुं भवतार्हति / पुत्राणां षष्टिसाहस्रबीजभूतो यतस्तव

அரசே, இந்த கர்ப்பாலாபனை நீங்கள் கைவிடலாகாது; ஏனெனில் அவனே உமக்கு அறுபதாயிரம் புதல்வர்களின் விதைமூலமாக இருப்பான்.

Verse 42

तस्मात्तत्सकलीकृत्य घृतकुंभेषु यत्नतः / निःक्षिप्य सपिधानेषु रक्षणीयं पृथक्पृथक्

ஆகையால் அவனைத் துண்டுகளாக்கி, கவனத்துடன் நெய் குடங்களில் இட்டு, மூடிகளுடன் மூடி, ஒவ்வொன்றாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 43

सम्यगेवं कृते राजन्भवतो मत्प्रसादतः / यथोक्तसंख्या पत्राणां भविष्यति न संशयः

அரசே, இவ்வாறு முறையாகச் செய்தால் என் அருளால் இலைகளின் எண்ணிக்கை கூறியபடியே இருக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 44

काले पूर्णे ततः कुम्भान्भित्त्वा निर्यान्ति ते पृथक् / एवं ते षष्टिसाहस्रं पुत्राणां जायते नृप

காலம் நிறைவுற்றபின் அவர்கள் குடங்களை உடைத்து தனித்தனியாக வெளிவருவர்; இவ்வாறு, அரசே, உனக்கு அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் பிறப்பர்.

Verse 45

इत्युक्त्वा भगवानौर्वस्तत्रैवान्तरधाद्विभुः / राजा च तत्तथा चक्रे यथौर्वेण समीरितम्

இவ்வாறு கூறி பகவான் அவுர்வர் அங்கேயே மறைந்தார்; அரசனும் அவுர்வர் உரைத்தபடியே அதனைச் செய்தான்.

Verse 46

ततः संवत्सरे पूर्णे घृतकुंभात्क्रमेण ते / भित्त्वाभित्त्वा पुनर्जज्ञुः सहसैवानुवासरम्

பின்னர் ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, நெய் குடங்களை வரிசையாக உடைத்துக் கொண்டே, நாள்தோறும், அவர்கள் திடீரென மீண்டும் பிறந்தனர்.

Verse 47

एवं क्रमेण संजातास्तनयास्ते महीपते / ववृधुः संघशो राजन्षष्टिसाहस्रसंख्याया

மகீபதே, இவ்வாறு வரிசையாகப் பிறந்த அந்த புதல்வர்கள், அரசே, கூட்டங்களாக வளர்ந்தனர்; அவர்களின் எண்ணிக்கை அறுபதாயிரம்.

Verse 48

अपृथग्धर्मचरणा महाबलपराक्रमाः / बभूवुस्ते दुराधर्षाः क्रूरात्मानो विशेषतः

அவர்கள் தர்மநடையில் வேறுபாடின்றி, மகாபலமும் பராக்கிரமமும் உடையோர்; குறிப்பாக அவர்கள் அணுக இயலாத கொடூர மனத்தினர் ஆனார்கள்।

Verse 49

स नातिप्रीतिमांस्तेषु राजा मतिमतां वरः / केशिनीतनयं त्वेकं बहुमान सुतं प्रियम्

அறிவாளர்களில் சிறந்த அந்த அரசன் அவர்களிடம் மிகுந்த பிரீதியில்லான்; ஆனால் கேசினியின் மகனை ஒருவனையே அன்புப் புதல்வனெனக் கருதி பெருமதிப்பளித்தான்।

Verse 50

विवाहं विधिवत्तस्मै कारयामास पार्थिवः / सचाप्यानन्दयामास स्वगुणैः सुहृदो ऽखिलान्

அந்த மன்னன் அவனுக்காக விதிமுறையுடன் திருமணத்தை நடத்தினான்; அவனும் தன் நற்குணங்களால் எல்லா நண்பர்களையும் மகிழ்வித்தான்।

Verse 51

एवं प्रवर्त मानस्य केशिनीतनयस्य तु / अजायत सुतः श्रीमानंशुमानिति विश्रुतः

இவ்வாறு கேசினியின் மகனின் வாழ்வு நடைபெறுகையில், அவனுக்கு ஒரு செல்வமிகு மகன் பிறந்தான்; அவன் ‘அம்சுமான்’ எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 52

स बाल्य एव मतिमानुदारैः स्वगुणैर्भृशम् / प्रीणयामास सुत्दृदः स्वपितामहमेव च

அவன் சிறுவயதிலேயே அறிவுடையவன்; தன் உயர்ந்த நற்குணங்களால் தந்தையையும், பிதாமகனையும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடையச் செய்தான்।

Verse 53

एतस्मिन्नन्तरे राज्ञस्तस्य पुत्रो ऽसमञ्जसः / आविष्टो नष्टचेष्टो ऽभूत्स पिशाचेन केन चित्

அந்த இடைவெளியில் அரசனின் மகன் அசமஞ்சசன் ஏதோ ஒரு பிசாசால் ஆவிஷ்டனாகி, செயற்பாடு இழந்தான்।

Verse 54

स तु कश्चिदभूद्वैश्यः पूर्वजन्मनि धर्मवित् / कस्याचिद्विषये राज्ञः प्रभूतधनधान्यवान्

அவன் முன்ஜன்மத்தில் தர்மத்தை அறிந்த ஒரு வைசியன்; ஒரு அரசனின் நாட்டில் மிகுந்த செல்வமும் தானியமும் உடையவன் ஆனான்।

Verse 55

स कदाचिदरण्येषु विचरन्निधिमुत्तमम् / दृष्ट्वा ग्रहीतुमारेभे वणिग्लोभवरिप्लुतः

ஒரு நாள் காட்டுகளில் அலைந்தபோது அவன் ஒரு சிறந்த நிதியைப் பார்த்து, வணிகன் லோபத்தில் மூழ்கி அதை எடுக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 56

ततस्तद्रक्षको ऽभ्येत्य पिशाचः प्राह तं तदा / क्षुधितो ऽहं चिरादस्मिन्निवसन्निधिपालकः

அப்போது அந்த நிதியின் காவலன் பிசாசு அருகே வந்து கூறினான்—‘நான் நீண்ட காலமாக இங்கே வாழும் நிதி-காவலன்; பசித்திருக்கிறேன்.’

Verse 57

तस्मात्तत्परिहाराय मम दत्त्वा गवामिषम् / कामतः प्रतिगृह्णीष्व निधिमेनं ममाज्ञया

ஆகவே அந்தத் தடையை நீக்க எனக்கு பசு மாம்சம் கொடுத்து, என் ஆணையின்படி விருப்பமாய் இந்த நிதியை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 58

सतस्मै तत्परिश्रुत्य दास्यामीति गवामिषम् / आदत्त च निधिं तं तु पिशाचेनानुमोदितः

அவன் சொன்னதை கேட்டுத் “நான் உனக்கு கோமாம்சம் தருவேன்” என்று கூறி, பிசாசின் ஒப்புதலுடன் அந்த நிதியை அவன் எடுத்தான்।

Verse 59

न प्रादाच्च ततो मौढ्यात्तस्मै यत्तत्प्रतिश्रुतम् / प्रतिश्रुताप्रदानोत्थरोषं न श्रद्दधे नृप

ஆனால் மூடத்தால் அவன் வாக்குறுதி செய்ததை அளிக்கவில்லை; அரசே, வாக்குறுதி நிறைவேறாததால் எழும் கோபத்தை அவன் நம்பவில்லை।

Verse 60

तमेवं सुचिरं कालं प्रतीक्ष्याशनकाङ्क्षया / अपनीतधनः सो ऽपि ममार व्यथितः क्षुधा

உணவுக்கான ஆசையுடன் அவன் நீண்ட காலம் காத்திருந்தான்; செல்வம் பறிக்கப்பட்டதால் அவனும் பசியால் துன்புற்று இறந்தான்।

Verse 61

वैश्यो ऽपि बालो मरणं संप्राप्य सगरस्य तु / बभूव काले केशिन्यां तनयो ऽन्वयवर्द्धनः

அந்த வைசியக் குழந்தையும் மரணமடைந்து, காலம் வந்தபோது சகரனுக்கு கேசினியின் கருவில் மகனாகப் பிறந்தான்—குலவளர்ப்பவன்।

Verse 62

अशरीरः पिशाचे ऽपि पूर्ववैरमनुस्मरन् / वायुभूतो ऽविशद्देहं राजपुत्रस्य भूपते

அரசே, உடலற்ற பிசாசும் பழைய பகையை நினைத்து, காற்றுருவாகி அரசகுமாரனின் உடலில் புகுந்தான்।

Verse 63

तेनाविष्टस्ततः सो ऽपि क्रूरचित्तो ऽभवत्तदा / मतिविभ्रंशमासाद्य मुहुस्तेन बलात्कृतः

அதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன், அப்போது கொடூரமான மனம் கொண்டவனானான். புத்தி பேதலித்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் அதனால் வற்புறுத்தப்பட்டான்.

Verse 64

असमञ्जसत्वं नगरे चक्रे सो ऽपि नृशंसवत् / बालांश्च यूनः स्थविरान्योषितश्च सदा खलः

அவன் நகரத்தில் ஒரு கொடியவனைப் போல தகாத செயல்களைச் செய்தான். அந்தத் தீயவன் குழந்தைகள், இளைஞர்கள், முதியவர்கள் மற்றும் பெண்களை எப்போதும் துன்புறுத்தினான்.

Verse 65

हत्वाहत्वा प्रचिक्षेप सरय्वामतिनिर्दयः / ततः पौरजनाः सर्वे दृष्ट्वा तस्य कदर्यताम्

மிகவும் இரக்கமற்ற அவன், அவர்களைக் கொன்று சரயு நதியில் வீசினான். அப்போது குடிமக்கள் அனைவரும் அவனது இழிசெயலைக் கண்டு...

Verse 66

बहुशो निकृतास्तेन गत्वा राज्ञे व्यजिज्ञापन् / राजा च तदुपश्रुत्य तमाहूय प्रयत्नतः

அவனால் பலமுறை துன்புறுத்தப்பட்ட அவர்கள், அரசனிடம் சென்று முறையிட்டனர். அரசன் அதைக் கேட்டு, அவனை முயற்சியுடன் வரவழைத்தான்.

Verse 67

वारयामास बहुधा दुःखेन महतान्वितः / बहुशः प्रतिषिद्धो ऽपि पित्रा तेन महात्मना

மிகுந்த துயரத்துடன் அவனைப் பலவாறு தடுத்தான். அந்தப் பெருந்தன்மை வாய்ந்த தந்தையால் பலமுறை தடுக்கப்பட்ட போதிலும்...

Verse 68

जले तप्ते च संतप्ताः संबभूवुर्यथा यवाः / नाशकत्तं यदा पापाद्विनिवर्त्तयितुं नृपः

கொதிக்கும் நீரில் யவம் எவ்வாறு வெந்து தகிக்கிறதோ, அவ்வாறே அவர்கள் துயரால் தகித்தனர். அரசனும் அவனைப் பாவத்திலிருந்து திருப்ப இயலவில்லை.

Verse 69

लोकापवादभीरुत्वाद्विषयानत्यजत्तदा

உலகப் பழிச்சொல்லுக்குப் பயந்து, அவன் அப்போது இன்பவிஷயங்களைத் துறக்கவில்லை.