Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने चतुर्विंशतितमो ऽध्यायः // २४// वसिष्ठ उवाच ततस्त द्रक्तियोगेन स प्रीतात्मा जगत्पतिः / प्रत्यक्षमगमत्तस्य सर्वैः सह मरुद्गणैः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தின் அர்ஜுனோபாக்யானத்தில் இருபத்துநான்காம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—அதன்பின் தரிசன-யோகத்தின் மூலம், பிரீதியுற்ற ஜகத்பதி (சிவன்) எல்லா மருத்கணங்களுடனும் அவனுக்கு நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 2

तं दृष्ट्वा देवदेवेशं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम् / वृषेन्द्रवाहनं शंभुं भूतकोटिसमन्वितम्

அவரைக் கண்டு—தேவர்களின் தேவன், மும்முகக் கண்களையுடையவன், சந்திரசேகரன், ரிஷபவாகனன் சம்பு, பூதகோடிகளால் சூழப்பட்டவன்।

Verse 3

ससंभ्रमं समुत्थाय हर्षेणाकुललोचनः / प्रणाममकरोद्भक्त्या शर्वाय भुवि भार्गवः

மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களுடன் பார்கவன் அவசரமாக எழுந்து, பூமியில் பக்தியுடன் சர்வனுக்கு வணங்கினான்।

Verse 4

उत्थायोत्थाय देवेशं प्रणम्य शिरसासकृत् / कृताञ्जलिपुटो रामस्तुष्टाव च जगत्पतिम्

மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து தேவாதிபதியைத் தலைவணங்கி, கைகூப்பிய ராமன் உலகநாதனைப் புகழ்ந்து பாடினான்।

Verse 5

राम उवाच नमस्ते देवदेवेश नमस्ते परमेश्वर / नमस्ते जगतो नाथ नमस्ते त्रिपुरान्तक

ராமன் கூறினான்: தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம். உலகநாதா, உமக்கு நமஸ்காரம்; திரிபுராந்தகா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 6

नमस्ते सकलाध्यक्ष नमस्ते भक्तवत्सल / नमस्ते सर्वभूतेश नमस्ते वृषभध्वज

அனைத்திற்கும் அதிபதியே, நமஸ்காரம்; பக்தர்களை அருள்புரிவோனே, நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசனே, நமஸ்காரம்; ரிஷபக் கொடியுடையவனே, நமஸ்காரம்.

Verse 7

नमस्ते सकलाधीश नमस्ते करुणाकर / नमस्ते सकलावास नमस्ते नीललोहित

அனைத்திற்கும் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம்; கருணையின் கருவூலமே, உமக்கு வணக்கம். எல்லோருக்கும் உறைவிடமே, உமக்கு வணக்கம்; நீல-லோஹித (நீலகண்ட) இறைவா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 8

नमः सकलदेवारिगणनाशाय शूलिने / कपालिने नमस्तुभ्यं सर्वलोकैकपालिने

அனைத்து தேவர்களின் பகைவர்கூட்டத்தை அழிக்கும் சூலதாரியார்க்கு நமஸ்காரம். கபாலதாரியே, எல்லா உலகங்களின் ஒரே காவலனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 9

श्मशानवासिने नित्यं नमः कैलासवासिने / नमो ऽस्तु पाशिने तुभ्यं कालकूटविषाशिने

சுடுகாட்டில் நித்தம் உறைவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கைலாசத்தில் வாசிப்போனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பாசம் தாங்கியவனே, உமக்கு வணக்கம்; காலகூட விஷத்தை அருந்தியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 10

विभवे ऽमरवन्द्याय प्रभवे ते स्वयंभुवे / नमो ऽखिलजगत्कर्मसाक्षिभूताय शंभवे

விபவமூர்த்தியே, அமரர்களால் வணங்கப்படுபவனே, பிரபவனே, சுயம்புவே—உமக்கு நமஸ்காரம். சம்புவே, அகில உலகின் செயல்களுக்கு சாட்சியாய் நிற்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 11

नमस्त्रिपथ गाफेनभासिगार्द्धन्दुमौलिने / महाभोगीन्द्रहाराय शिवाय परमात्मने

திரிபதகா (கங்கை) நுரையால் ஒளிரும் அரைச்சந்திர மௌலியனே, உமக்கு வணக்கம். மகாபோகீந்திரன் (மாபெரும் நாகம்) மாலையணிந்த சிவன், பரமாத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 12

भस्मसंच्छन्नदेहाय नमोर्ऽकाग्नीन्दुचक्षुषे / कपर्दिने नमस्तुभ्यमन्धकासुरमर्द्दिने

திருநீறு பூசிய உடலுடையவனே, சூரியன்-அக்னி-சந்திரன் எனும் கண்களையுடையவனே, உனக்கு வணக்கம். சடையனே, அந்தகாசுரனை மடக்கியவனே, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 13

त्रिपुरध्वंसिने दक्षयज्ञविध्वंसिने नमः / गिरिजाकुचकाश्मीरविरञ्जितमहोरसे

திரிபுரத்தை அழித்தவனே, தக்ஷ யாகத்தைச் சிதைத்தவனே, உனக்கு நமः. கிரிஜையின் மார்புக் குங்குமம் பூசப்பட்ட பெரும் மார்புடையவனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 14

महादेवाय मह ते नमस्ते कृत्तिवाससे / योगिध्येयस्वरूपाय शिवायाचिन्त्यतेजसे

மகாதேவனே, உனக்கு மிகுந்த நமஸ்காரம்; தோல் ஆடை அணிந்தவனே, உனக்கு வணக்கம். யோகிகள் தியானிக்கும் ரூபமுடைய, சிந்திக்க முடியாத ஒளியுடைய சிவனே, உனக்கு प्रणாமம்.

Verse 15

स्वभक्तहृदयांभोजकर्णिकामध्यवर्त्तिने / सकलागमसिद्धान्तसाररूपाय ते नमः

தன் பக்தர்களின் இதயத் தாமரையின் மையத்தில் உறைவோனே, உனக்கு நமः. எல்லா ஆகம-சித்தாந்தங்களின் சாரரூபனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 16

नमो निखिलयोगेन्द्रबोधनायामृतात्मने / शङ्करायाखिलव्याप्तमहिम्ने परमात्मने

எல்லா யோகேந்திரர்களுக்கும் ஞானம் அளிப்பவனே, அமிர்தாத்மனே, உனக்கு நமः. அனைத்திலும் பரவும் மகிமையுடைய சங்கரனே, பரமாத்மனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 17

नमः शर्वाय शान्ताय ब्रह्मणे विश्वरुपिणे / आदिमध्यान्तहीनाय नित्यायाव्यक्तमूर्त्तये

அமைதியான சர்வனுக்கும், விசுவரூப பிரம்மனுக்கும் வணக்கம்; ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற, நித்தியமான, அவ்யக்த மூர்த்தியாயுள்ளவர்க்கு நமஸ்காரம்।

Verse 18

व्यक्ताव्यक्तस्वरूपाय स्थूलसूक्ष्मात्मने नमः / नमो वेदान्तवेद्याय विश्वविज्ञानरूपिणे

வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய சொரூபம் உடைய, ஸ்தூல‑ஸூக்ஷ்ம ஆத்மாவுக்கு வணக்கம்; வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனாகிய, உலக ஞான வடிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 19

नमः सुरासुरश्रेणिमौलिपुष्पार्चिताङ्घ्रये / श्रीकण्ठाय जगद्धात्रे लोककर्त्रे नमोनमः

தேவர்‑அசுரர் கூட்டத்தின் மௌலி மலர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட திருவடிகளையுடைய ஸ்ரீகண்டன், உலகைத் தாங்கும் தாதா, லோககர்த்தா—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 20

रजोगुणात्मने तुभ्यं विश्वसृष्टिविधायिने / हिरण्यगर्भरूपाय हराय जगदादये

ரஜோகுணத் தன்மையாய், உலகப் படைப்பை விதிப்பவராய், ஹிரண்யகர்ப ரூபமாய், ஜகதாதி ஹரனுக்கு வணக்கம்।

Verse 21

नमो विश्वात्मने लोकस्थितिव्या पारकारिणे / सत्त्वविज्ञानरुपाय पराय प्रत्यगात्मने

விச்வாத்மாவாய், உலக நிலைபேறின் செயலை நடத்துபவர்க்கு வணக்கம்; சத்த்வ ஞான வடிவனாகிய பரமன், உள்ளார்ந்த பிரத்யகாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 22

तमोगुणविकाराय जगत्संहारकारिणे / क्ल्पान्ते रुद्ररूपाय परापर विदे नमः

தமோகுண விகாரமாகி, உலகைச் சங்கரிப்பவனாய், கல்பாந்தத்தில் ருத்ரரூபம் தரிப்பவனாய் விளங்கும் பராபர-வித் பரமனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

अविकाराय नित्याय नमः सदसदात्मने / बुद्धिबुद्धिप्रबोधाय बुद्धीन्द्रियविकारिणे

மாறாத நித்தியனாய், சத்-அசத் ஆத்மாவாய் உள்ள இறைவனுக்கு நமஸ்காரம்; புத்தியை விழிப்பூட்டுபவனும், புத்தி-இந்திரிய விகாரங்களின் அதிபதியுமாகியவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 24

वस्वादित्यमरुद्भिश्च साध्यरुद्राश्विभेदतः / यन्मायाभिन्नमतयो देवास्तस्मै नमोनमः

வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், மருத்கள், சாத்யர்கள், ருத்ரர்கள், அச்வின்கள் எனப் பலவகையாய் கூறப்படும் தேவர்கள், யாருடைய மாயையால் வேறுபட்ட கருத்துகளாகின்றார்களோ, அந்த இறைவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 25

अविकारमजं नित्यं सूक्ष्मरूपमनौपमम् / तव यत्तन्न जानन्ति योगिनो ऽपि सदामलाः

உமது அந்தச் சொரூபம் மாறாதது, பிறவியற்றது, நித்தியம், நுண்ணியது, ஒப்பற்றது; அதை எப்போதும் தூய யோகிகளும் கூட அறிய இயலார்.

Verse 26

त्वामविज्ञाय दुर्ज्ञेयं सम्यग्ब्रह्मादयो ऽपि हि / संसरन्ति भवे नूनं न तत्कर्मात्मकाश्चिरम्

அறிவதற்கு அரிய இறைவா! உம்மை முறையாக அறியாததால் பிரம்மா முதலியவர்களும் நிச்சயமாகப் பிறவி-சுழலில் அலைகின்றனர்; கர்மத்தின் இயல்பினால் அவர்கள் நீண்ட காலம் நிலைபெறார்.

Verse 27

यावन्नोपैति चरणौ तवाज्ञानविघातिनः / तावद्भ्रमति संसारे पण्डितो ऽचेतनो ऽपि वा

அறியாமையை அழிக்கும் உன் திருவடிகளை அடையும்வரை, பண்டிதனாயினும் அசேதனனாயினும் உலகச் சுழலில் அலைந்து திரிவான்.

Verse 28

स एव दक्षः स कृती स मुनिः स च पण्डितः / भवतश्चरणांभोजे येन बुद्धिः स्थिरीकृता

உன் திருவடிக் கமலங்களில் புத்தியை நிலைநிறுத்தியவனே உண்மையில் திறமையான், கৃতார்த்தன், முனிவன், பண்டிதன்.

Verse 29

सुसूक्ष्मत्वेन गहनः सद्भावस्ते त्रयीमयः / विदुषामपि मूढेन स मया ज्ञायते कथम्

மிக நுண்மையானதால் உன் வேதமயமான சத்தியஸ்வரூபம் ஆழமானது; அறிஞர்க்கும் எட்டாதது—அதை நான் போன்ற மூடன் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 30

अशब्दगोजरत्वेन महिम्नस्तव सांप्रतम् / स्तोतुमप्यनलं सम्यक्त्वा महं जडधीर्यतः

உன் மகிமை சொற்களால் எட்டாதது; ஆகவே மந்த புத்தியுள்ள நான் அதை முறையாகப் புகழவும் இயலாதவன்.

Verse 31

तस्मादज्ञानतो वापि मया भक्त्यैव संस्तुतः / प्रीतश्च भव देवेश ननु त्वं भक्तवत्सलः

ஆகவே அறியாமையாலாயினும் நான் பக்தியாலேயே உன்னைப் புகழ்ந்தேன்; தேவேசா, அருள்புரி—நீ பக்தவத்சலன் அல்லவா.

Verse 32

वसिष्ठ उवाच इति स्तुतस्तदा तेन भक्त्या रामेण शङ्करः / मेघगंभीरया वाचा तमुवाच हसन्निव

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு பக்தியுடன் ராமன் துதித்தபோது, சங்கரன் மேகம்போல் கனத்த குரலில், சிரிப்பதுபோல் அவனிடம் கூறினார்।

Verse 33

भगवानुवाच रामाहं सुप्रसन्नो ऽस्मि शोर्ंयशालितया तव / तपसा मयि भक्त्या च स्तोत्रेण च विशेषतः

பகவான் கூறினார்—ராமா, உன் வீரத்தாலும் தவத்தாலும் என்னிடத்திலான பக்தியாலும், குறிப்பாக இந்த ஸ்தோத்திரத்தாலும் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன்।

Verse 34

वरं वरय तस्मात्त्वं यद्यदिच्छसि चेतसा / तुभ्यं तत्तदशेषेण दास्याम्यहमशेषतः

ஆகவே, உன் மனம் விரும்பும் வரங்களை வேண்டு; அவையனைத்தையும் நான் உனக்கு முழுமையாக அளிப்பேன்।

Verse 35

वसिष्ठ उवाच इत्युक्तो देवदेवेन तं प्रणम्य भृगूद्वहः / कृताञ्जलिपुटो भूत्वा राजन्निदमुवाच ह

வசிஷ்டர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு கூறியதும், ப்ருகுவின் சிறந்தவர் அவரை வணங்கி, கைகூப்பி, அரசே, இவ்வாறு சொன்னார்।

Verse 36

यदि देव प्रसन्नस्त्वं वारर्हे ऽस्मि च यद्यहम् / भवतस्तदभीप्सामि हेतुमस्त्राण्यशेषतः

தேவா, நீங்கள் प्रसன்னராகவும் நான் வரம் பெறத் தகுதியானவனாகவும் இருந்தால், உம்மிடமிருந்து காரணத்துடன் கூடிய எல்லா திவ்ய அஸ்திரங்களையும் முழுமையாக வேண்டுகிறேன்।

Verse 37

अस्त्रे शस्त्रे च शास्त्रे च न मत्तो ऽभ्यधिको भवेत् / लोकेषु मांरणेजेता न भवेत्त्वत्प्रसादतः

அஸ்திரம், சஸ்திரம், சாஸ்திரம் இவற்றில் என்னை மிஞ்சியவர் எவரும் ஆகாதிருப்பாராக; உமது அருளால் உலகங்களில் மரணத்தை வென்றவரும் எவரும் ஆகாதிருப்பாராக.

Verse 38

वसिष्ठ उवाच तथेत्युक्त्वा ततः शंभुरस्त्रशस्त्राण्यशेषतः / ददौ रामाय सुप्रीतः समन्त्राणि क्रमान्नृप

வசிஷ்டர் கூறினார்—“அப்படியே” என்று சொல்லி, பின்னர் ஷம்பு மிக மகிழ்ந்து, மந்திரங்களுடன் கூடிய எல்லா அஸ்திர-சஸ்திரங்களையும் வரிசையாக ராமனுக்கு அளித்தார், அரசே.

Verse 39

सप्रयोगं ससंहारमस्त्रग्रामं चतुर्विधम् / प्रसादाभिमुखो रामं ग्राहयामास शङ्करः

பயன்பாடும் சம்ஹாரமும் உடைய நான்கு வகை அஸ்திரக் கூட்டத்தை—அருள் முகத்துடன்—சங்கரன் ராமனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்து ஏற்கச் செய்தான்.

Verse 40

असंगवेगं शुभ्राश्वं सुध्वजं च रथोत्तमम् / इषुधी चाक्षयशरौ ददौ रामाय शङ्करः

சங்கரன் ராமனுக்கு தடையற்ற வேகமுடைய வெண்மைக் குதிரை, சிறந்த கொடியுடன் கூடிய உத்தம ரதம், மேலும் அழியாத அம்புகள் நிறைந்த அம்புத்தூணியையும் அளித்தான்.

Verse 41

अभेद्यमजरं दिव्यं दृढज्यं विजयं धनुः / सर्वशस्त्रसहं चित्रं कवचं च महाधनम्

உடைக்க இயலாத, முதுமையற்ற, தெய்வீக, உறுதியான நாண் கொண்ட ‘விஜய’ வில்; மேலும் எல்லாச் சஸ்திரங்களையும் தாங்கும் அழகிய, மிக மதிப்புமிக்க கவசமும்.

Verse 42

अजेयत्वं च युद्धेषु शौर्यं चाप्रतिमं भुवि / स्वेच्छया धारणे शाक्तिं प्राणानां च नराधिप

அரசே! அவர் உமக்கு போர்களில் அஜேயத்தையும், பூமியில் ஒப்பற்ற வீரத்தையும், மேலும் தன் விருப்பத்தால் உயிர்களைத் தாங்கும் சக்தியையும் அருளினார்।

Verse 43

ख्यातिं च बीजमेत्रेण तन्नाम्ना सर्वलौकिकीम् / तपः प्रभावं च महत्प्रददौ भार्गवाय सः

அந்த நாம-பீஜம் மட்டுமே கொண்டு எல்லா உலகங்களிலும் புகழையும், மேலும் பார்கவ முனிவருக்கு மகத்தான தவவலிமையையும் அவர் அளித்தார்।

Verse 44

भक्ति चात्मनि रामाय दत्त्वा राजन्यथोचिताम् / सहितः सकलैर्भूतैश्चामरैश्चन्द्रशेखरः

சந்திரசேகரன், ராமனுக்கு தன்னிடத்தில் அரசர்க்குரிய பக்தியை அருளி, எல்லா பூதகணங்களுடனும் சாமரதாரிகளுடனும் சேர்ந்து அங்கே இருந்தான்।

Verse 45

तेनैव वपुषा शंभुः क्षिप्रमन्तरधाद्धरः / कृतकृत्यस्ततो रामो लब्ध्वा सर्वमभीप्सितम्

அதே தெய்வ வடிவத்தோடு தராதரன் சம்பு விரைவில் மறைந்தான். அப்போது ராமன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெற்று நிறைவேற்றம் அடைந்தான்।

Verse 46

अदृश्यतां गते शर्वे महोदरमुवाच ह / महोदर मदर्थे त्वमिदं सर्वमशेषतः

சர்வன் மறைந்தபின் (ராமன்) மகோதரனை நோக்கி கூறினான்— “மகோதரா! எனக்காக இதையெல்லாம் எஞ்சாமல் நிறைவேற்று.”

Verse 47

रथचापादिकं तावत्परिरक्षितुमर्हसि / यदा कृत्यं ममैतेन तदानीं त्वं मया स्मृतः / रथचापादिकं सर्वं प्रहिणु त्वं मदन्तिकम्

இப்போது ரதம், வில் முதலியவற்றை நீ பாதுகாத்திரு. இவற்றால் எனக்கு காரியம் வந்தால் நான் உன்னை நினைப்பேன். அப்போது ரத-வில் முதலிய அனைத்தையும் என் அருகே அனுப்பு.

Verse 48

वसिष्ठ उवाच तथेत्युक्त्वा गते तस्मिन्भृगुवर्यो महोदरे / कृतकृत्यो गुरुजनं द्रष्टुं गन्तुमियेष सः

வசிஷ்டர் கூறினார்— ‘அப்படியே.’ அவர் சென்ற பின், மகோதரத்தில் இருந்த ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் கடமை நிறைவேற்றியவனாய், குருமக்களைத் தரிசிக்கச் செல்ல விரும்பினார்.

Verse 49

गच्छन्नथ तदासौ तु हिमाद्रिवनगह्वरे / विवेश कन्दरं रामो भाविकर्मप्रचोदितः

பின்னர் செல்லும் வழியில் ராமன் ஹிமாலய வனத்தின் ஆழ்ந்த பள்ளத்தாக்கில் வந்து, வரவிருக்கும் விதிக் கர்மத்தின் தூண்டுதலால் ஒரு குகையில் நுழைந்தான்.

Verse 50

स तत्र ददृशे बालं धृतप्राणमनुद्रुतम् / व्याघ्रेण विप्रतनयं रुदन्तं भीतभीतवत्

அங்கே அவன் ஒரு சிறுவனை கண்டான்—உயிரைத் தடுத்து, ஓட இயலாதவனாய்—புலியால் அச்சமுற்ற பிராமணப் புதல்வன், மிகப் பயந்து அழுதுகொண்டிருந்தான்.

Verse 51

दृष्ट्वानुकंपहृदयस्तत्परित्राणकातरः / तिष्ठतिष्ठेति तं व्याघ्रं वदन्नुच्चैरथान्वयात्

அதைப் பார்த்ததும் அவன் உள்ளம் இரக்கத்தால் உருகியது; அவனை மீட்கத் துடித்து, உரத்த குரலில் ‘நில், நில்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே அந்தப் புலியை நோக்கி ஓடினான்.

Verse 52

तमनुद्रुत्य वेगेन चिरादिव भृगूद्वहः / आससाद वने घोरं शार्दूलमतिभीषणम्

அவனை வேகமாகத் தொடர்ந்து, ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் போல, காட்டில் அந்த மிகப் பயங்கரப் புலியை எதிர்கொண்டார்।

Verse 53

व्याघ्रेणानुद्रुतः सो ऽपि पलायन्वनगह्वरे / निपपात द्विजसुतस्त्रस्तः प्राणभयातुरः

புலி துரத்த, அந்தத் த்விஜபுத்திரனும் காட்டின் பள்ளத்தாக்குகளில் ஓடிக்கொண்டே, உயிர் அச்சத்தால் நடுங்கி விழுந்தான்।

Verse 54

रामो ऽपि क्रोधरक्ताक्षो विप्रपुत्रपरीप्सया / तृणमूलं समादाय कुशास्त्रेणाभ्यमन्त्रयत्

விப்ரபுத்திரனை காக்க விரும்பி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ராமன் புல்லின் வேரை எடுத்துக் கொண்டு குசாஸ்திர மந்திரத்தால் அதை அபிமந்திரித்தான்।

Verse 55

तावत्तरक्षुर्बलवानाद्रवत्पतितं द्विजम् / दृष्ट्वा ननादसुभृशं रोदसी कम्पयन्निव

அந்நேரமே வலிமைமிக்க கரடி விழுந்த த்விஜனைப் பார்த்து ஓடிவந்து, வானும் பூமியும் நடுங்குமாறு பேரொலியுடன் கர்ஜித்தது।

Verse 56

दग्ध्वा त्वस्त्राग्निना व्याघ्रं प्रहरन्तं नखाङ्कुरैः / अकृतव्रणमेवाशु मोक्षयामास तं द्विजम्

நகங்களால் தாக்கிய புலியை அஸ்திராக்னியால் எரித்துவிட்டு, அந்தத் த்விஜனை எந்தக் காயமும் இல்லாமல் உடனே விடுவித்தான்।

Verse 57

सो ऽपि ब्रह्माग्निनिर्दग्धदेहः पाप्मा नभस्तले / गान्धर्वं वपुरास्थाय राममाहेति सादरम्

அவனும் பிரம்மாக்னியால் எரிந்த உடலுடன் ஆகாயத்தில் காந்தர்வ வடிவம் ஏற்று, மரியாதையுடன் ராமனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 58

विप्रशापेन भोपूर्वमहं प्राप्तस्तरक्षुताम् / गच्छामि मोचितः शापात्त्वयाहमधुना दिवम्

அருளாளனே! முன்பு ஒரு பிராமணரின் சாபத்தால் நான் ராட்சச நிலையை அடைந்தேன்; இப்போது நீ விடுவித்ததால் சாபம் நீங்கி நான் ஸ்வர்க்கம் செல்கிறேன்।

Verse 59

इत्युक्त्वा तु गते तस्मिन्रामो वेगेन विस्मितः / पतितं द्विजपुत्रं तं कृपया व्यवपद्यत

இவ்வாறு சொல்லி அவன் சென்றபின், ராமன் விரைவாக வியப்புற்று, விழுந்திருந்த அந்த பிராமணப் புதல்வனை இரக்கத்துடன் அணைந்தான்।

Verse 60

माभैरेवं वदन्वाणीमारादेव द्विजात्मजम् / परमृशत्तदङ्गानि शनैरुज्जीवयन्नृप

‘அஞ்சாதே’ என்று கூறியவாறே, அரசன் ராமன் அருகிலிருந்தே அந்த பிராமணப் புதல்வனின் அங்கங்களைத் தொட்டு, மெதுவாக உயிர்ப்பித்தான்।

Verse 61

रामेणोत्थापितश्चैवं स तदोन्मील्य लोचने / विलोकयन्ददर्शाग्रे भृगुश्रेष्ठमवस्थितम्

ராமனால் எழுப்பப்பட்டவுடன் அவன் கண்களைத் திறந்தான்; சுற்றிலும் நோக்கி, முன் நின்றிருந்த ப்ருகு குலச் சிறந்தவரைக் கண்டான்।

Verse 62

भस्मीकृतं च शार्दूलं दृष्टवा विस्मयमागतः / गतभीराह कस्त्वं भोः कथं वेह समागतः

சாம்பலான புலியைப் பார்த்து அவன் வியப்புற்றான். அச்சம் நீங்கி—“ஓ நல்வரே, நீ யார்? இங்கே எவ்வாறு வந்தாய்?” என்றான்.

Verse 63

केन वायं निहन्तुं मामुद्यतो भस्मसात्कृतः / तरक्षुर्भीषणाकारः साक्षान्मृत्युरिवापरः

என்னை கொல்லத் துணிந்த இவன் யாரால் சாம்பலாக்கப்பட்டான்? பயங்கர உருவமுடைய இந்த தரக்ஷு, நேரில் இன்னொரு மரணமே போல் தோன்றுகிறது.

Verse 64

भयसंमूढमनमो ममाद्यापि महामते / हते ऽपि तस्मिन्नखिला भान्ति वै तन्मया दिशः

ஓ மகாமதியே! என் மனம் இன்னும் அச்சத்தால் மயங்கியுள்ளது. அவன் கொல்லப்பட்டபோதும் எல்லாத் திசைகளும் அவனாலே நிரம்பியதுபோல் தோன்றுகின்றன.

Verse 65

त्वामेव मन्ये सकलं पिता माता सुत्दृद्गुरू / परमापदमापन्नं त्वं मां समुपजीवयन्

நீயே எனக்கு அனைத்தும்—தந்தை, தாய், மகன், உறுதியான குரு. நான் பேராபத்தில் விழுந்தபோது, நீயே எனக்கு வாழ்வாதாரமாய் இருந்தாய்.

Verse 66

आसीन्मुनिवरः कश्चिच्छान्तो नाम महातपाः / पुत्रस्तस्यास्मि तीर्थार्थी शालग्राममयासिषम्

‘சாந்த’ எனப் பெயருடைய ஒரு மகாதபஸ்வி முனிவர் இருந்தார். நான் அவருடைய மகன், தீர்த்தயாத்திரை விரும்பி; எனக்குச் சாலகிராமத்தால் செய்யப்பட்ட வாள் உள்ளது.

Verse 67

तस्मात्संप्रस्थितश्शैलं दिदृक्षुर्गन्धमादनम् / नानामुनिगणैर्जुष्टं पुण्यं बदरिकाश्रमम्

அதனால் நான் கந்தமாதன மலைக்குத் தரிசன ஆசையுடன் புறப்பட்டு, பல முனிவர் குழுக்கள் தங்கிச் சேவிக்கும் புனித பதரிகாஶ்ரமத்தை நோக்கிச் சென்றேன்।

Verse 68

गन्तुकामो ऽपहायाहं पन्थानं तु हिमाचले / प्रविशन्गहनं रम्यं प्रदेशालोकनाकुलम्

இமாசலத்திற்குச் செல்ல விரும்பி நான் வழியை விட்டு, அடர்ந்ததும் இனிமையானதும் ஆன ஒரு பகுதியில் நுழைந்தேன்; சுற்றியுள்ள காட்சிகள் மனத்தை அலைக்கழித்தன।

Verse 69

दिशंप्राचीं समुद्दिश्य क्रोशमात्रमयासिषम् / ततो दिष्टवशेनाहं प्राद्रवं भयपीडितः

கிழக்கு திசையை நோக்கி நான் ஒரு குரோசம் அளவே சென்றிருந்தேன்; அப்போது விதியின் வலியால் அச்சத்தால் வாடி நான் ஓடினேன்।

Verse 70

पतितश्च त्वया भूयोभूमेरुत्थापितो ऽधुना / पित्रेव नितरां पुत्रः प्रेम्णात्यर्थं दयालुना / इत्येष मम वृत्तान्तः साकल्येनोदितस्तव

நான் விழுந்திருந்தேன்; ஆனால் இப்போது நீ என்னை மீண்டும் தரையிலிருந்து எழுப்பினாய்—அதிக கருணையுள்ள தந்தை அன்பால் மகனை எழுப்புவது போல. இதுவே என் நிகழ்வுகள் அனைத்தும்; உனக்குச் முழுமையாக உரைத்தேன்।

Verse 71

वसिष्ठ उवाच इति पृष्टस्तदा तेन स्ववृत्तान्तमशेषतः / कथयामास राजेन्द्र रामस्तस्मै यथाक्रमम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ அரசே! இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, ராமன் தன் முழு வரலாற்றையும் அவனுக்கு முறையே எடுத்துரைத்தான்।

Verse 72

ततस्तौ प्रीतिसंयुक्तौ कथयन्तौ परस्परम् / स्थित्वा नातिचिरं कालमथ गन्तुमियेष सः

அப்போது அவர்கள் இருவரும் அன்புடன் இணைந்து ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடி சிறிது நேரம் நின்றனர்; பின்னர் அவன் செல்ல விரும்பினான்.

Verse 73

अन्वीयमानस्तेनाथ रामस्तस्माद्गुहामुखात् / निष्क्रम्यावसथं पित्रोः संप्रतस्थे मुदान्वितः

அவன் தொடர்ந்துவர, ராமன் அந்தக் குகை வாயிலிலிருந்து வெளியே வந்து தந்தை-தாயின் வாசஸ்தலத்திற்குத் துள்ளும் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 74

अकृतव्रण एवासौ व्याघ्रेण भुवि पातितः / रामेण रक्षितश्चाभुद्यस्माद्ध्याघ्रं विनिघ्नता

அவன் காயமின்றியே புலியால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டான்; ஆனால் ராமன் புலியை வதைத்து அவனைப் பாதுகாத்ததால் அவன் காப்பாற்றப்பட்டான்.

Verse 75

तस्मात्तदेव नामास्य बभूव प्रथितं भुवि / विप्रपुत्रस्य राजेन्द्र तदेतत्सो ऽकृतव्रणः

அதனால், அரசே, அந்தப் பிராமணப் புதல்வனுக்கு அதே பெயர் பூமியில் புகழ்பெற்றது; அவன் ‘அக்ருதவ்ரணன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 76

तदा प्रभृति रामस्य च्छायेवातपगा भुवि / बभूव मित्रमत्यर्थं सर्वावस्थासु पार्थिव

அன்றிலிருந்து, அரசே, அவன் பூமியில் ராமனுக்கு வெயிலில் நிழலைப் போல ஆனான்; எல்லா நிலையிலும் மிகுந்த நண்பனாக இருந்தான்.

Verse 77

स तेनानुगतो राजन्भृगोरासाद्य सन्निधिम् / दृष्ट्वा ख्यातिं च सो ऽभ्येत्य विनयेनाभ्यवादयत्

அரசே, அவனைத் தொடர்ந்து சென்று ப்ருகு முனிவரின் சன்னிதியை அடைந்தான். க்யாதியைப் பார்த்து அருகே வந்து பணிவுடன் வணங்கினான்.

Verse 78

स ताभ्यां प्रियमाणाभ्यामाशीर्भिरभिनन्दितः / दिनानि कतिचित्तत्र न्यवसत्तत्प्रियेप्सया

அவர்கள் இருவரும் மகிழ்ந்து ஆசீர்வாதங்களால் அவனைப் பாராட்டினர். அவர்களின் அன்பைப் பெற விரும்பி அவன் அங்கே சில நாட்கள் தங்கினான்.

Verse 79

ततस्तयोरनुमते च्यवनस्य महामुनेः / आश्रमं प्रतिचक्राम शिष्यसंघैः समावृतम्

பின்னர் அவர்களின் அனுமதியுடன், மகாமுனி ச்யவனரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி திரும்பிச் சென்றான்; அங்கு அவர் சீடர்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தார்.

Verse 80

नियन्त्रितान्तः करणं तं च संशान्तमानसम् / सुकन्याचापि तद्भार्यामवन्दत महामनाः

உள்ளக் கருவிகளை அடக்கி மனம் அமைதியடைந்த அந்த முனிவரையும், அவருடைய மனைவி சுகன்யையையும் அந்த மகாமனத்தவன் வணங்கினான்.

Verse 81

ताभ्यां च प्रीतियुक्ताभ्यां रामः समभिनन्दितः / और्वाश्रमं समापेदे द्रष्टुकामस्तपोनिधिम्

அவர்கள் இருவரின் அன்பு நிறைந்த வரவேற்பால் போற்றப்பட்ட ராமன், தவத்தின் நிதியைப் பார்க்க விரும்பி அவுர்வரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.

Verse 82

तं चाभिवाद्य मेधावी तेन च प्रतिनन्दितः / उवास तत्र तत्प्रीत्या दिनानि कतिचिन्नृप

அந்த மேதாவி அவரை வணங்கி நின்றான்; அவரும் அன்புடன் அவனைப் பாராட்டினார். அரசே, அவரின் பிரீதிக்காக அவன் அங்கே சில நாட்கள் தங்கினான்.

Verse 83

विसृष्टस्तेन शनकैरृचीकभवनं मुदा / प्रतस्थे भार्गवः श्रीमानकृतव्रणसंयुतः

அவர் மெதுவாக விடை அளித்தபின், திருவுடைய பார்கவன் மகிழ்ச்சியுடன் ருசீகரின் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டான்; அவனுடைய காயங்கள் ஆறியிருந்தன.

Verse 84

अवन्दत पितुः पित्रोर्नत्वा पादौ पृथक् पृथक् / तौ च तं नृप संहर्षाच्चाशिषा प्रत्यनन्दताम्

அவன் தந்தை, தாயின் பாதங்களைத் தனித்தனியாக வணங்கினான். அரசே, அவர்கள் இருவரும் பேரானந்தத்துடன் ஆசீர்வதித்து அவனை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 85

पृष्टश्च ताभ्यामखिलं निजवृत्तमुदारधीः / कथयामास राजेन्द्र यथावृत्तमनुक्रमात्

அவர்கள் இருவரும் கேட்டபோது, உயர்ந்த மனத்தையுடையவன், அரசே, நடந்ததனை நடந்தபடியே வரிசையாகக் கூறினான்.

Verse 86

स्थित्वा दिनानि कतिचित्तत्रापि तदनुज्ञया / जगामावसथं पित्रोर्मुदा परमया युतः

அங்கேயும் சில நாட்கள் தங்கி, அவர்களின் அனுமதியுடன் பேரானந்தம் கொண்டு தந்தை-தாயின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 87

अभ्येत्य पितरौ राजन्नासी नावाश्रमोत्तमे / अवन्दत तयोः पादौ यथावद्भृगुनन्दन

அரசே, ப்ருகுநந்தனன் தந்தைத் தாயரிடம் வந்து, சிறந்த நாவாசிரமத்தில் அமர்ந்து, முறையாக அவர்களின் பாதங்களை வணங்கினான்.

Verse 88

पादप्रणामावनतं समुत्थाप्य च सादरम् / आश्लिष्य नेत्रसलिलैर्नन्दन्तौ पर्यषिञ्चताम्

பாதவணக்கத்தில் குனிந்த அவனை அவர்கள் அன்புடன் எழுப்பி, அணைத்து, மகிழ்ச்சியில் கண்நீரால் அவனை நனைத்தனர்.

Verse 89

आशीर्भिरभिनन्द्याङ्के समारोप्य सुहुर्मुखम् / विक्षन्तौ तस्य चाङ्गानि परिस्पृश्यापतुर्मुदम्

ஆசீர்வாதங்களால் வாழ்த்தி, இன்முகனான அவனை மடியில் அமர்த்தி, அவன் அங்கங்களைப் பார்த்தும் தொட்டும் இருவரும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 90

अपृच्छताञ्च तौ रामं कलेनैतावता त्वया / किं कृतं पुत्र को वायं कुत्र वा त्वमुपस्थितः

பின்னர் அவர்கள் ராமனை கேட்டனர்— “மகனே, இத்தனை காலத்தில் நீ என்ன செய்தாய்? இவன் யார்? நீ எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய்?”

Verse 91

कथं सह सकाशे त्वमास्थितो वात्र वागतः / त्वयेतदखिलं वत्स कथ्यतां तथ्यमावयोः

“நீ அவனுடன் எவ்வாறு இருந்தாய், அல்லது இங்கே எவ்வாறு வந்தாய்? மகனே, இதையெல்லாம் எங்களுக்கு உண்மையாகச் சொல்.”