Adhyaya 23

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे वसिष्ठसगरसंवादे अर्चुनोपाख्याने जामदग्न्यतपश्चरणं नाम द्वाविंशतितमो ऽध्यायः // २२// वसिष्ठ उवाच तपस्विनं तदा राममेकाग्रमनसं भवे / रहस्येकान्तनिरतं नियतं शंसितव्रतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயுப்ரோக்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், வசிஷ்ட-சகர உரையாடலில், அர்ச்சுனோபாக்யானத்தில் ‘ஜாமதக்ன்ய தபச்சரணம்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—அப்போது தபஸ்வி ராமன் ஒருமுக மனத்துடன், ரகசியமான ஏகாந்த சாதனையில் ஈடுபட்டு, கட்டுப்பாடுடையவனாக, புகழப்பட்ட விரதம் கொண்டவனாக இருந்தான்।

Verse 2

श्रुत्वा तमृषयः सर्वे तपोनिर्धूतकल्मषाः / ज्ञानकर्मवयोवृद्धा महान्तः शंसितव्रताः

அதை கேட்ட அனைத்து ரிஷிகளும்—தபஸால் பாவமாசுகளை நீக்கி—ஞானம், கர்மம், வயதில் முதிர்ந்த மகான்கள்; புகழப்பட்ட விரதம் கொண்டவர்கள்.

Verse 3

दिदृक्षवः समाजग्मुः कुतूहलसमन्विताः / ख्यापयन्तस्तपः श्रेष्ठं तस्य राजन्महात्मनः

அவரைக் காண விரும்பி, ஆவலுடன் அவர்கள் கூடினர்; அரசே, அந்த மகாத்மாவின் சிறந்த தபஸின் மகிமையைப் பரப்பிக்கொண்டு வந்தனர்.

Verse 4

भृग्वत्रिक्रतुजाबालिवामदेवमृकण्डवः / संभावयन्तस्ते रामं मुनयो वृद्धसंमताः

பிருகு, வத்ரி, க்ரது, ஜாபாலி, வாமதேவர், ம்ருகண்டு முதலிய—மூத்தோர் மதித்த அந்த முனிவர்கள் ராமனை மரியாதையுடன் போற்றினர்.

Verse 5

आजग्मुराश्रमं तस्य रामस्य तपसस्तपः / दूरादेव महान्तस्ते पुण्यक्षेत्रनिवासिनः

புண்ணியத் தலங்களில் வாழும் அந்த மகான்கள், தபஸிற்கும் தபஸான ராமனின் ஆசிரமத்துக்கு தொலைதூரத்திலிருந்தே வந்தடைந்தனர்.

Verse 6

गरीयः सर्वलोकेषु तपो ऽग्र्यं ज्ञानमेव च / प्रशस्य तस्य ते सर्वेप्रययुः स्वं स्वमाश्रमम्

எல்லா உலகங்களிலும் தவமே மிகச் சிறந்தது; ஞானமே உன்னதம்; அவரைப் புகழ்ந்து அனைவரும் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 7

एवं प्रवर्त्ततस्तस्य रामस्य भगवाञ्छिवः / प्रसन्नचेता नितरां बभूव नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு ராமனின் நடத்தை நடைபெற, பகவான் சிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

Verse 8

जिज्ञासुस्तस्य भगवान् भक्तिमात्मनि शङ्करः / मृगव्याधवपुर्भूत्वा ययौ राजंस्तदन्तिकम्

அரசே! அவனுடைய பக்தியை அறிய விரும்பிய பகவான் சங்கரன், மான் வேட்டைக்காரன் வடிவம் கொண்டு அவனருகே சென்றார்.

Verse 9

भिन्नाञ्जनचयप्रख्यो रक्तान्तायतलोचनः / शरचापधरः प्रांशुर्वज्रसंहननो युवा

அவன் உடைந்த அஞ்சனக் குவியலைப் போல் கருமை நிறம்; சிவந்த விளிம்புகளுடன் நீண்ட கண்கள்; அம்பும் வில்லும் தாங்கி, உயர்ந்த உருவம், வைரம்போல் உறுதியான இளையவன்.

Verse 10

उत्तुङ्गहनुबाह्वंसः पिङ्गलश्मश्रुमूर्द्धजः / मांसविस्रवसागन्धी सर्वप्राणिविहिंसकः

அவனுக்கு உயர்ந்த தாடை, வலிய தோள்கள் மற்றும் புஜங்கள்; மஞ்சள்-பழுப்பு நிற மீசையும் தலைமுடியும்; மாமிசம், இரத்தம், கொழுப்பு நாற்றம் வீசியவன்; எல்லா உயிர்களையும் வதைப்பவன்.

Verse 11

सकण्टकुलतास्पर्शक्षतारूषितविग्रहः / सामटक्संचर्वमाणश्च मांसखण्डमनेकशः

முள்ளுள்ள கொடிகளின் தொடுதலால் காயமுற்று சினந்த உடலுடன் அவன், புதர்களில் அலைந்து பல மாமிசத் துண்டுகளைச் சுமந்து சென்றான்।

Verse 12

मांसभारद्वयालंबिविधानानतकन्धरः / आरुजंस्तरसा वृक्षानूरुवेगेन संघशः

இருபுறமும் தொங்கிய மாமிசப் பாரத்தால் அவன் கழுத்து குனிந்திருந்தது; தொடைகளின் வேகத்தால் அவன் பல மரங்களை கூட்டமாக முறித்துச் சென்றான்।

Verse 13

अभ्यवर्त्तत तं देशं पादचारीव पर्वतः / आसाद्य सरसस्तस्य तीरं कुसुमितद्रुमम्

அவன் அந்த நாட்டை நோக்கி முன்னேறினான்; காலால் நடக்கும் மலைபோல்; பின்னர் மலர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த அந்த ஏரிக்கரையை அடைந்தான்।

Verse 14

न्यदधान्मासभारं च स मूले कस्यचित्तरोः / निषसाद क्षणन्तत्र तरुच्छायामुपाश्रितः

அவன் ஒரு மரத்தின் அடியில் மாமிசப் பாரத்தை இறக்கிவைத்தான்; பின்னர் அந்த மரநிழலைச் சார்ந்து அங்கே சிறிது நேரம் அமர்ந்தான்।

Verse 15

तिष्ठन्तं सरसस्तीरे सो ऽपश्यद्भृगुनन्दनम् / ततः स शीघ्रमुत्थाय समीपमुपसृत्य च

ஏரிக்கரையில் நின்றிருந்த ப்ருகுநந்தனனை அவன் கண்டான்; உடனே விரைந்து எழுந்து அவனருகே சென்றான்।

Verse 16

रामाय सेषुचापाभ्यां कराभ्यां विदधेंऽजलिम् / सजलांभोदसन्नादगंभीरेण स्वरेण च

ராமருக்கு முன் நான் வில்லுடன் கூடிய இரு கைகளாலும் அஞ்சலி செய்து, நீர்மிகு மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தேன்।

Verse 17

जगाद भृगुशार्दूलं गुहान्तरविसर्पिणा / तोषप्रवर्षव्याधो ऽहं वसाम्यस्मिन्महावने

குகையின் உள்ளே பரவும் குரலில் அவன் சொன்னான்— “ஓ ப்ருகு-சார்தூலா! நான் ‘தோஷப்ரவர்ஷ’ எனும் வேடன்; இம்மகாவனத்தில் வாழ்கிறேன்.”

Verse 18

ईशो ऽहमस्य देशस्य सप्राणितरुवीरुधः / चरामि समचित्तात्मा नानासत्त्वा मिषाशनः

உயிருள்ள மரங்களும் கொடிகளும் உட்பட இந்நாட்டின் அதிபதி நான். சமச்சித்தத்துடன் உலாவி, பல உயிர்களின் மாம்சத்தை உண்பவன் நான்.

Verse 19

समश्च सर्वभूतेषु न च पित्रादयो ऽपि मे / अभक्ष्यागम्यपेयादिच्छन्दवस्तुषु कुत्रचित्

எல்லா உயிர்களிடமும் நான் சமன்; எனக்கு தந்தை முதலிய உறவுகளும் இல்லை. உண்ணத் தகாதது, அணுகத் தகாதது, குடிக்கத் தகாதது போன்ற தடைப்பட்டவற்றிலும் எனக்கு எங்கும் தயக்கம் இல்லை.

Verse 20

कृत्याकृत्यविधौचैव न विशेषितधीरहम् / प्रपन्नो नाभिगमनं निवासमपि कस्यचित्

செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற விதிகளிலும் என் புத்தி வேறுபாடு காணாது. நான் யாரிடமும் சரணடைந்தவன் அல்ல; யாரிடமும் செல்வதுமில்லை, யாரிடமும் தங்குவதுமில்லை.

Verse 21

शक्रस्यापि बलेनाहमनुमन्ये न संशयः / जानते तध्यथा सर्वे देशो ऽयं मदुपाश्रयः

இந்திரனின் வலத்தாலும் நான் இதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஐயமில்லை. அனைவரும் அறிந்தபடி, இந்நாடு என் ஆதரவிலுள்ளது.

Verse 22

तस्मान्न कश्चिदायाति ममात्रानुमतिं विना / इत्येष मम वृत्तान्तः कार्त्स्न्येन कथितस्तव

ஆகையால் என் அனுமதி இன்றி இங்கே யாரும் வரார். இதுவே என் வரலாறு; முழுமையாக உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 23

त्वं च मे ब्रूहि तत्त्वेन निजवृत्तमशेषतः / कस्त्वं कस्मादिहायातः किमर्थमिह धिष्ठितः / उद्यतो ऽन्यत्र वा गन्तुं किं वा तव चिकीर्षितम्

நீயும் எனக்கு உண்மையாய் உன் வரலாற்றை முழுவதும் சொல். நீ யார், எங்கிருந்து இங்கே வந்தாய், எதற்காக இங்கே தங்கியிருக்கிறாய்? வேறிடத்திற்குச் செல்லத் தயாரா, அல்லது உன் நோக்கம் என்ன?

Verse 24

वसिष्ठ उवाच इत्येवमुक्तः प्रहसंस्तेन रामो महाद्युतिः / तूष्णीं क्षणमिव स्थित्वा दध्यौ किञ्चिदवाङ्मुखः

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், மகாதீப்தியுடைய ராமன் புன்னகைத்தான்; சிறிது நேரம் மௌனமாய் நின்று, தலை சற்றுக் குனிந்து சிந்தித்தான்.

Verse 25

को ऽयमेव दुराधर्षः सजलांभोदनिस्वनः / ब्रवीति च गिरो ऽत्यर्थं विस्पष्टार्थपदाक्षराः

இவன் யார்—அடக்கமுடியாதவனாய், நீர்மிகு மேகத்தின் இடிமுழக்கம்போல் ஒலித்து, மிகத் தெளிவான பொருளுடைய சொற்களும் எழுத்துகளுமாக வாக்கை உரைக்கிறான்?

Verse 26

किं तु मे महतीं शङ्कां तनुरस्य तनोति वै / विजातिसंश्रयत्वेन रमणीया तथा शराः

ஆனால் என் உள்ளத்தில் பெரிய சந்தேகம் எழுகிறது; வேற்றினத்தின் ஆதரவால் இந்த உடலும் இனிமையாகத் தோன்றுகிறது, அதுபோல அம்புகளும்.

Verse 27

एवं चिन्तयतस्तस्य निमित्तानि शुभानि वै / बभूवुर्भुवि देहे च स्वाभिप्रेतार्थदान्यलम्

அவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவனுக்கு, பூமியிலும் உடலிலும் நல்வழிகாட்டும் அறிகுறிகள் தோன்றின; அவை அவன் விரும்பிய பயனை அளிப்பவையாக இருந்தன.

Verse 28

ततो विमृश्य बहुशो मनसाभृगुपुङ्गवः / उवाच शनकैर्व्याधं वचनं सूनृताक्षरम्

பின்பு ப்ருகுவம்சத்தின் சிறந்தவர் மனத்தில் பலமுறை ஆராய்ந்து, மெதுவாக அந்த வேடனிடம் இனிய உண்மைச் சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 29

जामदग्न्यो ऽस्मि भद्रं ते रामो नाम्ना तु भार्गवः / तपश्चर्तुमिहायातः सांप्रतं गुरुशासनात्

நான் ஜாமதக்ன்யன்; உனக்கு நலம் உண்டாக. நான் பார்கவன், பெயர் ராமன்; இப்போது குருவின் ஆணையால் இங்கு தவம் செய்ய வந்தேன்.

Verse 30

तपसा सर्वलोकेशं भक्त्या च नियमेन च / आराधयितुमस्मिंस्तु चिरायाहं समुद्यतः

தவம், பக்தி, நியமம் ஆகியவற்றால் எல்லா உலகங்களின் ஈசனை ஆராதிக்க நான் நீண்ட காலமாக முனைந்திருக்கிறேன்.

Verse 31

तस्मात्मर्वेश्वरं सर्वशरण्यमभयप्रदम् / त्रिनेत्रं पापदमनं शङ्करं भक्तवत्सलम्

ஆகையால் நான் எல்லோருக்கும் ஈசனாகிய, அனைவருக்கும் அடைக்கலமான, அபயம் அருளும், மும்முகக் கண்களையுடைய, பாவங்களை அடக்கும், பக்தர்க்கு அருளாளனான சங்கரனைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 32

तपसा तोषयिष्यामि सर्वज्ञं त्रिपुरान्तकम् / आश्रमे ऽस्मिनसरस्तीरे नियमं समुपाश्रितः

தவத்தால் அனைத்தையும் அறிந்த திரிபுராந்தகனை நான் மகிழ்விப்பேன்; இவ்வாசிரமத்தில் குளக்கரையில் நியமத்தைப் பற்றிக் கொண்டு இருப்பேன்।

Verse 33

भक्तानुकंपी भगवान्यावत्प्रत्यक्षतां हरः / उपैति तावदत्रैव स्थास्यामीति मतिर्मम

பக்தர்மேல் கருணையுள்ள பகவான் ஹரன் நேரில் வெளிப்படும் வரை, அதுவரை இங்கேயே நான் தங்குவேன்—இதுவே என் எண்ணம்।

Verse 34

तस्मादितस्त्वयाद्यैव गन्तुमन्यत्र युज्यते / न चेद्भवति मे हानिः स्वकृतेर्नियमस्य च

ஆகையால் நீ இன்று இங்கிருந்து வேறிடத்திற்குச் செல்லுதல் உகந்தது; இல்லையெனில் நான் எடுத்துக் கொண்ட நியமம் குலைந்து எனக்கு இழப்பு உண்டாகும்।

Verse 35

माननीयो ऽथ वाहं ते भक्त्या देशान्तरातिथिः / स्वनिवासमुपायातस्तपस्वी च तथा मुनिः

அல்லது நான் உனக்குப் பக்தியுடன் வந்த அந்நாட்டுத் திதி; மரியாதைக்குரியவன்; தன் வாசஸ்தலத்துக்கு வந்த தவசியும் முனிவனும் கூட.

Verse 36

त्वतसंनिधौ निवासो मे भवेत्पापाय केवलम् / तव चाप्यसुखोदर्कं मत्समीपनिषेवणम्

உமது சன்னிதியில் என் வாசம் வெறும் பாவத்திற்கே காரணமாகும். மேலும் என் அருகாமைச் சேவை உமக்கும் துயரப் பயனைத் தரும்.

Verse 37

स त्वंमदाश्रमोपान्ते परिचङ्क्रमणादिकम् / परित्यज्य सुखीभूया लोकयोरुभयोरपि

ஆகையால் என் ஆசிரமத்தின் அருகில் உலாவுதல் முதலியவற்றை விட்டு, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இரண்டிலும் இன்பமுற்றிரு.

Verse 38

वसिष्ठ उवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा स भूयो भृगुपुङ्गवम् / उवाच रोषताम्राक्षस्ताम्राक्षमिदमुत्तरम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும், அவன் மீண்டும் ப்ருகுவின் தலைவரிடம், கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன், இவ்வாறு பதிலுரைத்தான்.

Verse 39

ब्रह्मन् किमिदमत्यर्थं समीपे वसतिं मम / परिगर्हयसे येन कृतघ्नस्येव कांप्रतम्

ஹே பிரம்மனே! என் அருகில் வாசிப்பதை நீ ஏன் இவ்வளவு மிகையாகக் கண்டிக்கிறாய், நான் நன்றி கெட்டவன் என்பதுபோல்?

Verse 40

किं मयापकृतं लोके भवतो ऽन्यस्य वा क्वचित् / अनागस्कारिणं दान्तं को ऽवमन्येत नामतः

இந்த உலகில் உமக்கோ அல்லது வேறு யாருக்கோ நான் எங்கே தீங்கு செய்தேன்? குற்றமற்ற, அடக்கமுள்ள ஒருவரை பெயரிட்டு யார் அவமதிப்பார்?

Verse 41

सन्निधिः परिहर्त्तव्यो यदि मे विप्रपुङ्गव / दर्शनं सह संवासः संभाषणमथापि च

ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே! என் சொல்லை ஏற்றால் என் சன்னிதியை விலக்கு—தரிசனம், உடன் வாசம், உரையாடலும் கூட।

Verse 42

आयुष्मताधुनैवास्मादपसर्त्तव्यमाश्रमात् / स्वसंश्रयं परित्यज्य क्वाहं यास्ये बुभुक्षितः

ஆயுஷ்மானே! இப்போதே இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து நான் விலக வேண்டுமா? என் தஞ்சத்தை விட்டுவிட்டு, பசியுடன் நான் எங்கே போவேன்?

Verse 43

स्वाधिवासं परित्यज्य भवता योदितः कथम् / इतो ऽन्यस्मिन् गामिष्यामि दूरे नाहं विशेषतः

என் சொந்த வாசஸ்தலத்தை விட்டுவிடுமாறு நீங்கள் எவ்வாறு ஆணையிடுகிறீர்கள்? இங்கிருந்து வேறெங்கும் தொலைவில் நான் செல்ல இயலாது, குறிப்பாக இல்லை।

Verse 44

गम्यतां भवतान्यत्र स्थीयतामत्र वेच्छया / नाहं चालयितुं शक्यः स्थानादस्मात्कथञ्चन

நீங்கள் வேறிடத்திற்குச் செல்லுங்கள், அல்லது விருப்பமெனில் இங்கேயே தங்குங்கள்; ஆனால் என்னை இந்த இடத்திலிருந்து எவ்விதத்திலும் அசைக்க முடியாது।

Verse 45

वसिष्ठ उवाच तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य किञ्चित्कोपसमन्वितः / तमुवाच पुनर्वाक्यमिदं राजन्भृगूद्वहः

வசிஷ்டன் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும் அவர் சிறிது கோபம் கொண்டார்; அப்போது, அரசனே, ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் அவனிடம் மீண்டும் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 46

व्याधजातिरियं क्रूरा सर्वसत्त्वभयावहा / खलकर्मरता नित्यं धिक्कृता सर्वजन्तुभिः

இந்த வேடன் இனம் கொடியது மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் அச்சத்தை விளைவிப்பதாகும். இது எப்போதும் தீய செயல்களில் ஈடுபட்டு, அனைத்து உயிர்களாலும் இகழப்படுகிறது.

Verse 47

तस्यां जातो ऽसि पापीयान्सर्वप्राणिविहिंसकः / स कथं न परित्याज्यः सुजनैः स्यात्तु दुर्मते

நீ அந்தப் பாவம் நிறைந்த குலத்தில் பிறந்து, அனைத்து உயிரினங்களையும் துன்புறுத்துபவனாக இருக்கிறாய். ஓ தீய புத்தி உடையவனே! நல்லவர்கள் உன்னை ஏன் கைவிடக்கூடாது?

Verse 48

तस्माद्विहीनजातीयं विदित्वात्मानमब्यथ / शीघ्रमस्माद्व्रजान्यत्र नात्र कार्या विचारणा

ஆகையால், உன்னைத் தாழ்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று உணர்ந்து, அச்சமற்றவனே! இங்கிருந்து விரைவாக வேறிடத்திற்குச் செல்; இதில் சிந்திக்க ஏதுமில்லை.

Verse 49

शरीरत्राणकारुण्यात्समीपं नोपसर्पसि / यथा त्वं कण्टकादीनामसहिष्णुतया व्यथाम्

உன் உடலைப் பாதுகாக்கும் கருணையினால், முட்கள் போன்றவற்றின் வலியைத் தாங்க முடியாததால் நீ எப்படி அவற்றின் அருகில் செல்வதில்லையோ...

Verse 50

तथावेहि समस्तानां प्रियाः प्राणाः शरीरिणाम् / व्यथा चाभिहतानां तु विद्यते भवतो ऽन्यथा

அப்படியே, உடல் கொண்ட அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உயிர் প্রিয়மானது என்பதை அறிந்துகொள். தாக்கப்படும்போது அவர்களுக்கும் உனக்கு ஏற்படுவது போலவே வலி ஏற்படுகிறது.

Verse 51

अहिंसा सर्वभूतानामिति धर्मः सनातनः / एतद्विरुद्धाचरणान्नित्यं सद्भिर्विगर्हितः

எல்லா உயிர்களிடமும் அஹிம்சையே சனாதன தர்மம்; அதற்கு விரோதமான நடத்தை சத்புருஷர்களால் எப்போதும் கண்டிக்கப்படுகிறது।

Verse 52

आत्मप्राणाभिरक्षार्थं त्वमशेषशरीरिणः / हनिष्यसि कथं सत्सुनाप्नोषि वचनीयताम्

உன் உயிரைக் காக்கவே நீ எல்லா உடலுடையவர்களையும் எவ்வாறு கொல்வாய்? சத்புருஷர்களிடையே நீ எவ்வாறு புகழத்தக்கவனாவாய்?

Verse 53

तस्माच्छीघ्रं तु भोगच्छ त्वमेव पुरुषाधम / त्वया मे कृत्यदोषस्य हानिश्च न भविष्यति

ஆகையால், ஓ மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனே, நீ விரைவில் உன் போகப் பலனை அனுபவி; உன்னால் எனது கடமைத் தவறின் குறைவு ஏற்படாது।

Verse 54

न चत्स्वयमितो गच्छेश्ततस्तव बलादपि / अपसर्पणताबुद्धिमहमुत्पादये स्फुटम्

நீ தானாக இங்கிருந்து போகவில்லையெனில், உன் வலிமை இருந்தாலும் நான் தெளிவாக உன்னுள் விலகிச் செல்லும் எண்ணத்தை உண்டாக்குவேன்।

Verse 55

क्षणार्द्धमपि ते पाप श्रेयसी नेह संस्थितिः / विरुद्धाचरणो नित्यं धर्मद्रिष् को लभेच्च शाम्

ஓ பாவியே, உனக்கு இங்கே அரை நொடியும் தங்குதல் நன்மையல்ல; எப்போதும் தர்மத்திற்கு விரோதமாக நடப்பவன் தர்மநோக்குடன் அமைதியை எவ்வாறு பெறுவான்?

Verse 56

वसिष्ठ उवाच रामस्य वचनं श्रुत्वा प्रीतो ऽपि तमिदं वचः / उवाच संक्रुद्ध इव व्याधरूपी पिनाकधृक्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ராமனின் சொற்களை கேட்டுப் பிரீதியடைந்தும், பினாகதாரி (சிவன்) வேடன் வடிவில் கோபித்தவன் போல அவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 57

सर्वमेतदहं मन्यं व्यर्थं व्यवसितं तव / कुतस्त्वं प्रथमो ज्ञानी कुतः शंभुः कुतस्तपः

இவை அனைத்தும் உன் முயற்சி வீணென்று நான் கருதுகிறேன். நீ எங்கிருந்து ‘முதன்மை ஞானி’? ஷம்பு எங்கே? தவம் எங்கே?

Verse 58

कुतस्त्वं क्लिश्यसे मूढ तपसा तेन ते ऽधुना / घ्रुवं मिथ्याप्रवृत्तस्य न हि तुष्यति शङ्करः

மூடனே! இந்தத் தவத்தால் நீ ஏன் துன்புறுகிறாய்? பொய்வழியில் நடப்பவனிடம் சங்கரன் நிச்சயமாக மகிழ்வதில்லை।

Verse 59

विरुद्धलोकाचरणः शंभुस्तस्य वितुष्टये / प्रतपत्यबुधो मर्त्त्यस्त्वां विना कः मुदुर्मते

ஷம்பு உலக வழக்கிற்கு மாறாக நடப்பவர்; அவரைத் திருப்திப்படுத்த, மந்தபுத்தியே, உன்னைத் தவிர எந்த அறியாத மனிதன் தவத்தால் எரிவான்?

Verse 60

अथ वा च गतं मे ऽद्य युक्तमेतदसंशयम् / संपूज्य पूजकविद्धौ शंभोस्तव च संगमः

அல்லது இன்று எனக்கு தெளிவாயிற்று—சந்தேகமின்றி இது பொருத்தமே: பூஜக விதிப்படி முழுப் பூஜை நிறைவேற்றிய பின் ஷம்பு உன்னுடன் சங்கமித்தான்।

Verse 61

त्वया पूजयितुं युक्तः स एव भुवने रतः / संपूजको ऽपि तस्य त्वं योग्यो नात्र विचारणा

உலகில் மகிழ்ந்து உறையும் அவரே உன்னால் வழிபடத் தக்கவர். நீயும் அவரை வழிபடுவதற்குத் தகுதியானவன்; இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

Verse 62

पितामहस्य लोकानां ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / शिरश्छित्त्वा पुनः शंभुर्ब्रह्महत्यामवाप्तवान्

உலகங்களின் பாட்டனும் பரமேஷ்டியுமான பிரம்மாவின் தலையைக் கொய்ததன் மூலம், சம்பு (சிவன்) மீண்டும் பிரம்மஹத்தி தோஷத்தை அடைந்தார்.

Verse 63

ब्रह्महत्याभिभूतेन प्रायस्त्वं शंभुना द्विज / उपदिष्टो ऽसि तत्कर्तुं नोचेदेवं कथं कृथाः

ஓ அந்தணரே! பிரம்மஹத்தி தோஷத்தால் பீடிக்கப்பட்ட சம்புவே அநேகமாக இதைச் செய்ய உனக்கு அறிவுறுத்தியிருப்பார்; இல்லையெனில், நீ எவ்வாறு இச்செயலைச் செய்திருப்பாய்?

Verse 64

तादात्म्यगुणसंयोगान्मन्यं रुद्रस्य ते ऽधुना / तपः सिद्धिरनुप्राप्ता कोलेनाल्पीयसा मुने

முனிவரே! ருத்ரனின் குணங்களுடன் ஒன்றிணைந்திருப்பதால், மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே உமக்குத் தவத்தின் சித்தி கிட்டியதென்று நான் கருதுகிறேன்.

Verse 65

प्रायो ऽद्य मातरं हत्वा सर्वैलोङ्कैर्निराकृतः / तपोव्याजेन गहने निर्जने संप्रवर्त्तसे

அநேகமாக இன்று தாயைக் கொன்று, அனைத்து உலகங்களாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு, தவத்தின் போர்வையில் இந்த ஆளில்லாத அடர்ந்த காட்டில் நீ வசிக்கிறாய்.

Verse 66

गुरुस्त्रीब्रह्महत्योत्थपातकक्षपणाय च / तपश्चरसि नानेन तपसा तत्प्रणश्यति

குருவின் மனைவியையும் அந்தணரையும் கொன்ற பாவத்தைப் போக்க தவம் செய்கிறாய், ஆனால் இத்தவத்தால் அது அழியாது.

Verse 67

पातकानां किलान्येषां प्रायश्चित्तानि संत्यपि / मातृद्रुहामवेहि त्वं न क्वचित्किल निष्कृतिः

மற்ற பாவங்களுக்குப் பரிகாரங்கள் உண்டு, ஆனால் தாய்க்குத் துரோகம் செய்பவர்களுக்கு எங்கும் விமோசனம் இல்லை என்பதை அறிவாயாக.

Verse 68

अहिंसालक्षणो धर्मो लोकेषु यदि ते मतः / स्वहस्तेन कथं राम मातरं कृत्तवानसि

உலகில் தர்மத்தின் அடையாளம் அகிம்சை என்று நீ கருதினால், ராமா, உன் சொந்தக் கைகளால் தாயை எப்படிக் கொன்றாய்?

Verse 69

कृत्वा मातृवधं घोरं सर्वलोकविगर्हितम् / त्वं पुनर्धार्मिको भूत्वा कामतो ऽन्यान्विनिन्दसि

உலகோர் பழிக்கும் கொடிய தாய்க்கொலையைச் செய்துவிட்டு, மீண்டும் தர்மவானாக வேடமிட்டு மற்றவர்களை இஷ்டப்படி பழிக்கிறாய்.

Verse 70

पश्यता हसतामोघं आत्मदोषमजानता / अपर्याप्तमहं नन्यं परं दोषविमर्शनाम्

உன் சொந்தக் குற்றத்தை அறியாமல் வீணாகப் பார்த்துச் சிரிக்கும் நீ, பிறர் குற்றங்களை ஆராயத் தகுதியற்றவன்.

Verse 71

स्वधर्मं यद्यहं त्यक्त्वा वर्त्तेयमकुलोभयम् / तर्हि गर्हय मां कामं निरुप्य मनसा स्वयम्

என் குலதர்மத்தை விட்டுவிட்டு, என் குலத்திற்கு அச்சம் தரும் வகையில் நான் நடந்துகொண்டால், நீ உன் மனதில் ஆராய்ந்து என்னை தாராளமாக பழித்துரைக்கலாம்.

Verse 72

मातापितृसुतादीनां भरणायैव केवलम् / क्रियते प्राणिहननं निजधर्मतया मया

தாய், தந்தை, குழந்தைகள் ஆகியோரைப் பேணிக் காப்பதற்காக மட்டுமே, என் குலதர்மத்தின்படி நான் உயிரினங்களைக் கொல்கிறேன்.

Verse 73

स्वधर्मादामिषेणाहं सकुटुम्बो दिनेदिने / वर्त्तामि सापि मे वृत्तिर्विधात्रा विहिता पुरा

என் குலத்தொழிலால் கிடைக்கும் இறைச்சியைக் கொண்டு, நானும் என் குடும்பத்தாரும் நாளும் வாழ்கிறோம்; இந்த வாழ்வுமுறையைப் படைப்பவன் முன்பே எனக்கு விதித்துள்ளான்.

Verse 74

मांसेन यावता मे स्यान्नित्यं पित्रादि पोषणम् / हनिष्ये चेत्तदधिकं तर्हि युज्येयमेनसा

பெற்றோர் முதலானோரின் அன்றாட உணவிற்குத் தேவையான இறைச்சியை விட அதிகமாக நான் உயிர்களைக் கொன்றால், நான் பாவத்திற்கு ஆளாவேன்.

Verse 75

यावत्पोषणघातेन न वयं स्याम निन्दिताः / तदेतत्संप्रधार्य त्वं निन्दवा मां प्रशंस वा

உணவிற்காக மட்டுமே கொல்வதால் நாங்கள் பழிக்கு ஆளாவதில்லை; இதை நன்கு சிந்தித்து, நீ என்னைப் பழித்துரை அல்லது பாராட்டு.

Verse 76

साधु वासाधु वा कर्म यस्य यद्विहितं पुरा / तदेव तेन कर्त्तव्यमापद्यपि कथञ्चन

யாருக்குப் பழமையில் எவ்வகைச் செயல்—நல்லதோ தீயதோ—விதிக்கப்பட்டதோ, அவன் ஆபத்திலும் எப்படியாயினும் அதையே செய்ய வேண்டும்।

Verse 77

निरूपय स्वभुद्ध्या त्वमात्मनो मम चान्तरम् / अहं तु सर्वभावेन मित्रादिभरणे रतः

உன் சொந்த புத்தியால் உனக்கும் எனக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை ஆராய்ந்து காண்; நான் முழு மனத்தோடு நண்பர்கள் முதலியோரின் பராமரிப்பில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 78

संत्यज्य पितरं वृद्धं विनिहत्य च मातरम् / भूत्वा तु धार्मिकस्त्वं तु तपश्चर्तुमिहागतः

முதிய தந்தையை விட்டு, தாயையும் கொன்று, அதன்பின் தன்னைத் தர்மிகன் எனக் கருதி இங்கே தவம் செய்ய வந்துள்ளாய்.

Verse 79

ये तु मूलविदस्तेषां विस्पष्टं यत्र दर्शनम् / यथाजिह्वं भवेन्नात्र वचसापि समीहितुम्

மூலத்தத்துவத்தை அறிந்தோருக்கு அங்கே தரிசனம் மிகத் தெளிவாகும்; அங்கே சொற்களால் கூட சொல்ல முயல்வது இயலாது—நாவே இல்லாததுபோல்.

Verse 80

अहं तु सम्यग्जानामि तव वृत्तमशेषतः / तस्मादलं ते तपसा निष्फलेन भृगूद्वह

ஓ ப்ருகுவில் சிறந்தவனே! உன் நடத்தை அனைத்தையும் நான் நன்றாக அறிந்துள்ளேன்; ஆகவே பயனற்ற இந்தத் தவம் உனக்கு வேண்டாம்—போதும்.

Verse 81

सुखमिच्छसि चेत्त्यक्त्वा कायक्लेशकरं तपः / याहि राम त्वमन्यत्र यत्र वा न विदुर्जनाः

நீ இன்பத்தை விரும்பினால், உடலை வருத்தும் தவத்தை விட்டுவிட்டு, ஓ ராமா, வேறிடத்திற்குச் செல்—அங்கு மக்கள் உன்னை அறியார்.