Adhyaya 3
The Earth Laughs at World-Conquering Kings; Yuga-Dharma and the Remedy for Kali
பரீக்ஷித்தின் நெருங்கிய மரணத்தை நினைவூட்டி சுகதேவர் வைராக்யப் போதனையைத் தொடர்கிறார். பூமி நையாண்டியாகச் சிரிக்கிறாள்—அரசர்கள் நாடு வெல்ல முயல்கிறார்கள்; ஆனால் காலமும் மரணமும் முன் உதவியற்றவர்கள். உடல்-அஹங்காரம், காமத்தால் எழும் அரசியல் ஆசை நிலையற்றது; புகழ்பெற்ற அரசர்களும் வலிமைமிக்க அசுரர்களும் காலத்தால் வெறும் பெயராக மாறினர் என்று அவள் காட்டுகிறாள். சுகதேவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்—ராஜவம்சக் கதைகள் ஞானம், வைராக்யம் தரும் வாகனங்கள்; இறுதி இலக்கு அல்ல. பின்னர் உத்தமஶ்லோகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் குண-லீலைகளை இடையறாது கேட்டு கீர்த்தனம் செய்யுமாறு விதிக்கிறார். கலியுக மாசை எவ்வாறு நீக்குவது, யுகங்களும் காலமும் விளக்கப்பட வேண்டும் என்று பரீக்ஷித் கேட்கிறார். சுகதேவர் சத்ய, த்ரேதா, த்வாபர, கலி—தர்மம் குறையும் வரிசையுடன்—விளக்கி, கலியின் சமூகச் சிதைவும் உள்ளார்ந்த தீமைகளையும் கூறுகிறார். இறுதியில் ரட்சகத் திருப்பம்—இதயத்தில் உறையும் பகவான் மிக முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்; கலியுகத்தில் உச்ச சாதனம் நாம-ஸங்கீர்த்தனம், ஹரே கிருஷ்ண மகாமந்திர ஜபம்।
Shlokas
Verse 1
श्री शुक उवाच: दृष्ट्वात्मनि जये व्यग्रान् नृपान् हसति भूरियम् । अहो मा विजिगीषन्ति मृत्यो: क्रीडनका नृपा: ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்— தன்னை வெல்ல ஆவலுடன் இருக்கும் அரசர்களைக் கண்டு இந்த பூமி சிரித்தது. அவள் சொன்னாள்— “அஹோ! மரணத்தின் கைகளில் விளையாட்டுப் பொம்மைகளான இவ்வரசர்கள் என்னை வெல்ல விரும்புகிறார்கள்!”
Verse 2
काम एष नरेन्द्राणां मोघ: स्याद् विदुषामपि । येन फेनोपमे पिण्डे येऽतिविश्रम्भिता नृपा: ॥ २ ॥
ஓ நரேந்திரர்களே! இக்காம ஆசை அறிவுடையவர்களையும் தோல்வியுறச் செய்கிறது. காமத்தால் உந்தப்பட்ட அரசர்கள் நுரைபோல் நிலையற்ற உடல்-பிண்டத்தில் மிகுந்த நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள்.
Verse 3
पूर्वं निर्जित्य षड्वर्गं जेष्यामो राजमन्त्रिण: । तत: सचिवपौराप्तकरीन्द्रानस्य कण्टकान् ॥ ३ ॥ एवं क्रमेण जेष्याम: पृथ्वीं सागरमेखलाम् । इत्याशाबद्धहृदया न पश्यन्त्यन्तिकेऽन्तकम् ॥ ४ ॥
அரசரும் அமைச்சரும் இவ்வாறு எண்ணுகின்றனர்—‘முதலில் ஷட்வர்கம் (இந்திரிய-மனம் முதலியவை) வெல்வோம்; பின்னர் முதன்மை அமைச்சர்களை அடக்கி, ஆலோசகர்கள், குடிமக்கள், நண்பர்-உறவினர், யானைப் பராமரிப்போர் ஆகிய முள்ளெனும் தடைகளை நீக்குவோம். இவ்வாறு படிப்படியாக கடல் வளையம் சூழ்ந்த பூமியையே வெல்வோம்.’ ஆசையால் கட்டுண்ட உள்ளத்தால் அருகிலிருக்கும் மரணத்தை அவர்கள் காணார்.
Verse 4
पूर्वं निर्जित्य षड्वर्गं जेष्यामो राजमन्त्रिण: । तत: सचिवपौराप्तकरीन्द्रानस्य कण्टकान् ॥ ३ ॥ एवं क्रमेण जेष्याम: पृथ्वीं सागरमेखलाम् । इत्याशाबद्धहृदया न पश्यन्त्यन्तिकेऽन्तकम् ॥ ४ ॥
அரசரும் அமைச்சரும் இவ்வாறு எண்ணுகின்றனர்—‘முதலில் ஷட்வர்கம் (இந்திரிய-மனம் முதலியவை) வெல்வோம்; பின்னர் முதன்மை அமைச்சர்களை அடக்கி, ஆலோசகர்கள், குடிமக்கள், நண்பர்-உறவினர், யானைப் பராமரிப்போர் ஆகிய முள்ளெனும் தடைகளை நீக்குவோம். இவ்வாறு படிப்படியாக கடல் வளையம் சூழ்ந்த பூமியையே வெல்வோம்.’ ஆசையால் கட்டுண்ட உள்ளத்தால் அருகிலிருக்கும் மரணத்தை அவர்கள் காணார்.
Verse 5
समुद्रावरणां जित्वा मां विशन्त्यब्धिमोजसा । कियदात्मजयस्यैतन्मुक्तिरात्मजये फलम् ॥ ५ ॥
கடலால் சூழப்பட்ட என் நிலத்தை வென்ற பின், இவ்வெறும்பெருமை கொண்ட அரசர்கள் வலுக்கட்டாயமாக கடலுக்குள் நுழைகிறார்கள்; கடலையும் வெல்லப் போவதுபோல். அரசியல் லாபத்திற்காகச் செய்யும் இவ்வாத்மக் கட்டுப்பாடு என்ன பயன்? ஆத்மஜயத்தின் உண்மைப் பயன் முக்தியே.
Verse 6
यां विसृज्यैव मनवस्तत्सुताश्च कुरूद्वह । गता यथागतं युद्धे तां मां जेष्यन्त्यबुद्धय: ॥ ६ ॥
ஓ குருவம்சச் சிறந்தவரே! முன்பு மனுக்கள் மற்றும் அவர்களின் சந்ததியினர் என்னை விட்டுச் சென்றனர்; வந்தபடியே போரில் உதவியற்றவர்களாகப் போயினர். ஆனாலும் இன்றும் அறிவிலிகள் என்னை வெல்ல முயல்கிறார்கள்.
Verse 7
मत्कृते पितृपुत्राणां भ्रातृणां चापि विग्रह: । जायते ह्यसतां राज्ये ममताबद्धचेतसाम् ॥ ७ ॥
என்னை வெல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையால் பொருளாசை கொண்டோர் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுகின்றனர். அரசாட்சியின் உரிமை மமதையால் மனம் கட்டுண்டதால் தந்தை மகனுக்கு எதிராகவும், சகோதரன் சகோதரனுடன் சண்டையிடவும் செய்கிறான்.
Verse 8
ममैवेयं मही कृत्स्ना न ते मूढेति वादिन: । स्पर्धमाना मिथो घ्नन्ति म्रियन्ते मत्कृते नृपा: ॥ ८ ॥
அரசர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சவால் செய்கிறார்கள்: “இந்த முழு பூமியும் என்னுடையதே; உன்னுடையது அல்ல, மூடனே!” இவ்வாறு போட்டியில் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி, என்னைக் காரணமாகக் கொண்டு உயிரிழக்கிறார்கள்.
Verse 9
श्रीशुक उवाच पृथु: पुरूरवा गाधिर्नहुषो भरतोऽर्जुन: । मान्धाता सगरो राम: खट्वाङ्गो धुन्धुहा रघु: ॥ ९ ॥ तृणबिन्दुर्ययातिश्च शर्याति: शन्तनुर्गय: । भगीरथ: कुवलयाश्व: ककुत्स्थो नैषधो नृग: ॥ १० ॥ हिरण्यकशिपुर्वृत्रो रावणो लोकरावण: । नमुचि: शम्बरो भौमो हिरण्याक्षोऽथ तारक: ॥ ११ ॥ अन्ये च बहवो दैत्या राजानो ये महेश्वरा: । सर्वे सर्वविद: शूरा: सर्वे सर्वजितोऽजिता: ॥ १२ ॥ ममतां मय्यवर्तन्त कृत्वोच्चैर्मर्त्यधर्मिण: । कथावशेषा: कालेन ह्यकृतार्था: कृता विभो ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிருது, புரூரவா, காதி, நஹுஷ, பரத, (கார்த்தவீர்ய) அர்ஜுனன், மாந்தாதா, சகரன், ராமன், காட்வாங்கன், துந்துஹா, ரகு; த்ருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சாந்தனு, கய; பகீரதன், குவலயாஷ்வன், ககுத்ஸ்தன், நைஷதன், ந்ருக; ஹிரண்யகசிபு, வ்ருத்ரன், உலகமெங்கும் அழுகை எழுப்பிய ராவணன், நமுசி, சம்பரன், பௌமன், ஹிரண்யாக்ஷன், தாரகன்—மேலும் பல தைத்யரும் மகாபலமுடைய அரசர்களும்—அனைவரும் அறிவில் நிறைந்தோர், வீரர், அனைத்தையும் வென்றோர், வெல்ல முடியாதோர். ஆயினும், ஓ சர்வவல்ல இறைவா, மர்த்திய தர்மத்துக்குட்பட்ட அவர்கள் என்னைச் சொந்தமாக்கும் மமதையை மிகையாக வளர்த்துக் கொண்டே வாழ்ந்தனர்; ஆனால் காலம் அவர்களை வெறும் வரலாற்றுக் கதையாக்கி விட்டது—யாரும் நிலையான ஆட்சியை நிறுவ இயலவில்லை.
Verse 10
श्रीशुक उवाच पृथु: पुरूरवा गाधिर्नहुषो भरतोऽर्जुन: । मान्धाता सगरो राम: खट्वाङ्गो धुन्धुहा रघु: ॥ ९ ॥ तृणबिन्दुर्ययातिश्च शर्याति: शन्तनुर्गय: । भगीरथ: कुवलयाश्व: ककुत्स्थो नैषधो नृग: ॥ १० ॥ हिरण्यकशिपुर्वृत्रो रावणो लोकरावण: । नमुचि: शम्बरो भौमो हिरण्याक्षोऽथ तारक: ॥ ११ ॥ अन्ये च बहवो दैत्या राजानो ये महेश्वरा: । सर्वे सर्वविद: शूरा: सर्वे सर्वजितोऽजिता: ॥ १२ ॥ ममतां मय्यवर्तन्त कृत्वोच्चैर्मर्त्यधर्मिण: । कथावशेषा: कालेन ह्यकृतार्था: कृता विभो ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிருது, புரூரவா, காதி, நஹுஷ, பரத, (கார்த்தவீர்ய) அர்ஜுனன், மாந்தாதா, சகரன், ராமன், காட்வாங்கன், துந்துஹா, ரகு; த்ருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சாந்தனு, கய; பகீரதன், குவலயாஷ்வன், ககுத்ஸ்தன், நைஷதன், ந்ருக; ஹிரண்யகசிபு, வ்ருத்ரன், உலகமெங்கும் அழுகை எழுப்பிய ராவணன், நமுசி, சம்பரன், பௌமன், ஹிரண்யாக்ஷன், தாரகன்—மேலும் பல தைத்யரும் மகாபலமுடைய அரசர்களும்—அனைவரும் அறிவில் நிறைந்தோர், வீரர், அனைத்தையும் வென்றோர், வெல்ல முடியாதோர். ஆயினும், ஓ சர்வவல்ல இறைவா, மர்த்திய தர்மத்துக்குட்பட்ட அவர்கள் என்னைச் சொந்தமாக்கும் மமதையை மிகையாக வளர்த்துக் கொண்டே வாழ்ந்தனர்; ஆனால் காலம் அவர்களை வெறும் வரலாற்றுக் கதையாக்கி விட்டது—யாரும் நிலையான ஆட்சியை நிறுவ இயலவில்லை.
Verse 11
श्रीशुक उवाच पृथु: पुरूरवा गाधिर्नहुषो भरतोऽर्जुन: । मान्धाता सगरो राम: खट्वाङ्गो धुन्धुहा रघु: ॥ ९ ॥ तृणबिन्दुर्ययातिश्च शर्याति: शन्तनुर्गय: । भगीरथ: कुवलयाश्व: ककुत्स्थो नैषधो नृग: ॥ १० ॥ हिरण्यकशिपुर्वृत्रो रावणो लोकरावण: । नमुचि: शम्बरो भौमो हिरण्याक्षोऽथ तारक: ॥ ११ ॥ अन्ये च बहवो दैत्या राजानो ये महेश्वरा: । सर्वे सर्वविद: शूरा: सर्वे सर्वजितोऽजिता: ॥ १२ ॥ ममतां मय्यवर्तन्त कृत्वोच्चैर्मर्त्यधर्मिण: । कथावशेषा: कालेन ह्यकृतार्था: कृता विभो ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிருது, புரூரவா, காதி, நஹுஷ, பரத, (கார்த்தவீர்ய) அர்ஜுனன், மாந்தாதா, சகரன், ராமன், காட்வாங்கன், துந்துஹா, ரகு; த்ருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சாந்தனு, கய; பகீரதன், குவலயாஷ்வன், ககுத்ஸ்தன், நைஷதன், ந்ருக; ஹிரண்யகசிபு, வ்ருத்ரன், உலகமெங்கும் அழுகை எழுப்பிய ராவணன், நமுசி, சம்பரன், பௌமன், ஹிரண்யாக்ஷன், தாரகன்—மேலும் பல தைத்யரும் மகாபலமுடைய அரசர்களும்—அனைவரும் அறிவில் நிறைந்தோர், வீரர், அனைத்தையும் வென்றோர், வெல்ல முடியாதோர். ஆயினும், ஓ சர்வவல்ல இறைவா, மர்த்திய தர்மத்துக்குட்பட்ட அவர்கள் என்னைச் சொந்தமாக்கும் மமதையை மிகையாக வளர்த்துக் கொண்டே வாழ்ந்தனர்; ஆனால் காலம் அவர்களை வெறும் வரலாற்றுக் கதையாக்கி விட்டது—யாரும் நிலையான ஆட்சியை நிறுவ இயலவில்லை.
Verse 12
श्रीशुक उवाच पृथु: पुरूरवा गाधिर्नहुषो भरतोऽर्जुन: । मान्धाता सगरो राम: खट्वाङ्गो धुन्धुहा रघु: ॥ ९ ॥ तृणबिन्दुर्ययातिश्च शर्याति: शन्तनुर्गय: । भगीरथ: कुवलयाश्व: ककुत्स्थो नैषधो नृग: ॥ १० ॥ हिरण्यकशिपुर्वृत्रो रावणो लोकरावण: । नमुचि: शम्बरो भौमो हिरण्याक्षोऽथ तारक: ॥ ११ ॥ अन्ये च बहवो दैत्या राजानो ये महेश्वरा: । सर्वे सर्वविद: शूरा: सर्वे सर्वजितोऽजिता: ॥ १२ ॥ ममतां मय्यवर्तन्त कृत्वोच्चैर्मर्त्यधर्मिण: । कथावशेषा: कालेन ह्यकृतार्था: कृता विभो ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிருது, புரூரவா, காதி, நஹுஷ, பரதன், கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன், மாந்தாதா, சகரன், ராமன், கட்ட்வாங்கன், துந்துஹா, ரகு, த்ருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சாந்தனு, கயன், பகீரதன், குவலயாஷ்வன், ககுத்ஸ்தன், நைஷதன், ந்ருகன், ஹிரண்யகசிபு, வ்ருத்ரன், உலகை அழ வைத்த ராவணன், நமுசி, சம்பரன், பௌமன், ஹிரண்யாக்ஷன், தாரகன்—மேலும் பல தைத்யர்கள், பெரும் அதிகாரமுடைய அரசர்கள்—அனைவரும் அறிவில் நிறைந்தோர், வீரர், எல்லாம் வென்றோர், வெல்லப்படாதோர். ஆயினும், ஓ சர்வசக்தி உடைய பிரபுவே, என்னைச் சொந்தமாக்கும் மமதையுடன் வாழ்ந்த அவர்கள் மானுட தர்மத்திற்குட்பட்டு காலத்தின் ஓட்டத்தில் வெறும் கதையாய் மட்டுமே எஞ்சினர்; எவரும் நிலையான ஆட்சியை நிறுவ இயலவில்லை.
Verse 13
श्रीशुक उवाच पृथु: पुरूरवा गाधिर्नहुषो भरतोऽर्जुन: । मान्धाता सगरो राम: खट्वाङ्गो धुन्धुहा रघु: ॥ ९ ॥ तृणबिन्दुर्ययातिश्च शर्याति: शन्तनुर्गय: । भगीरथ: कुवलयाश्व: ककुत्स्थो नैषधो नृग: ॥ १० ॥ हिरण्यकशिपुर्वृत्रो रावणो लोकरावण: । नमुचि: शम्बरो भौमो हिरण्याक्षोऽथ तारक: ॥ ११ ॥ अन्ये च बहवो दैत्या राजानो ये महेश्वरा: । सर्वे सर्वविद: शूरा: सर्वे सर्वजितोऽजिता: ॥ १२ ॥ ममतां मय्यवर्तन्त कृत्वोच्चैर्मर्त्यधर्मिण: । कथावशेषा: कालेन ह्यकृतार्था: कृता विभो ॥ १३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிருது, புரூரவா, காதி, நஹுஷ, பரதன், கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன், மாந்தாதா, சகரன், ராமன், கட்ட்வாங்கன், துந்துஹா, ரகு, த்ருணபிந்து, யயாதி, சர்யாதி, சாந்தனு, கயன், பகீரதன், குவலயாஷ்வன், ககுத்ஸ்தன், நைஷதன், ந்ருகன், ஹிரண்யகசிபு, வ்ருத்ரன், உலகை அழ வைத்த ராவணன், நமுசி, சம்பரன், பௌமன், ஹிரண்யாக்ஷன், தாரகன்—மேலும் பல தைத்யர்கள், பெரும் அதிகாரமுடைய அரசர்கள்—அனைவரும் அறிவில் நிறைந்தோர், வீரர், எல்லாம் வென்றோர், வெல்லப்படாதோர். ஆயினும், ஓ சர்வசக்தி உடைய பிரபுவே, என்னைச் சொந்தமாக்கும் மமதையுடன் வாழ்ந்த அவர்கள் மானுட தர்மத்திற்குட்பட்டு காலத்தின் ஓட்டத்தில் வெறும் கதையாய் மட்டுமே எஞ்சினர்; எவரும் நிலையான ஆட்சியை நிறுவ இயலவில்லை.
Verse 14
कथा इमास्ते कथिता महीयसां विताय लोकेषु यश: परेयुषाम् । विज्ञानवैराग्यविवक्षया विभो वचोविभूतीर्न तु पारमार्थ्यम् ॥ १४ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ வல்லமைமிக்க பரீக்ஷித்தே! உலகங்களில் புகழை விரித்து பின்னர் மறைந்த அந்த மகாராஜர்களின் கதைகளை நான் உனக்குச் சொன்னேன். ஓ பிரபுவே, என் உண்மையான நோக்கம் தெய்வீக ஞானமும் வைராக்யமும் போதிப்பதே. அரசர்களின் கதைகள் இந்த உரைகளுக்கு ஒளியும் வலிமையும் தருகின்றன; ஆனால் அவையே பரமார்த்தம் அல்ல.
Verse 15
यस्तूत्तम:श्लोकगुणानुवाद: सङ्गीयतेऽभीक्ष्णममङ्गलघ्न: । तमेव नित्यं शृणुयादभीक्ष्णं कृष्णेऽमलां भक्तिमभीप्समान: ॥ १५ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் தூய பக்தியை விரும்புபவன், உத்தமஃஷ்லோக பகவானின் மகிமைமிகு குணங்களைப் பற்றிய அனுவாதத்தை—அது இடையறாது சங்கீர்த்தனம் செய்யப்படும்போது எல்லா அமங்கலத்தையும் அழிப்பதைக்—நித்தமும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும். பக்தன் தினசபைகளிலும், நாள் முழுவதும் கூட இந்தச் செவிமடுப்பில் ஈடுபட வேண்டும்.
Verse 16
श्रीराजोवाच केनोपायेन भगवन् कलेर्दोषान् कलौ जना: । विधमिष्यन्त्युपचितांस्तन्मे ब्रूहि यथा मुने ॥ १६ ॥
அரசன் பரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பகவனே! கலியுகத்தில் வாழும் மக்கள், இந்த யுகத்தின் சேர்க்கையான குற்றங்களையும் மாசுகளையும் எந்த வழியால் அகற்றுவர்? ஓ முனிவரே, தயை செய்து எனக்கு முறையாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 17
युगानि युगधर्मांश्च मानं प्रलयकल्पयो: । कालस्येश्वररूपस्य गतिं विष्णोर्महात्मन: ॥ १७ ॥
யுகங்கள், ஒவ்வொரு யுகத்தின் தர்மலட்சணங்கள், சிருஷ்டி-ஸ்திதி மற்றும் பிரளயத்தின் காலஅளவு, மேலும் பரமாத்மா ஸ்வரூபமான ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் நேரடி ரூபமான காலத்தின் இயக்கம் ஆகியவற்றை எனக்கு விளக்குங்கள்.
Verse 18
श्रीशुक उवाच कृते प्रवर्तते धर्मश्चतुष्पात्तज्जनैर्धृत: । सत्यं दया तपो दानमिति पादा विभोर्नृप ॥ १८ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: அரசே, க்ருத (ஸத்ய) யுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களுடன் முழுமையாக நிலைத்து, அந்த யுக மக்கள் அதை உறுதியாகக் காக்கின்றனர். அந்த வலிமைமிக்க தர்மத்தின் நான்கு பாதங்கள்—சத்தியம், தயை, தவம், தானம்.
Verse 19
सन्तुष्टा: करुणा मैत्रा: शान्ता दान्तास्तितिक्षव: । आत्मारामा: समदृश: प्रायश: श्रमणा जना: ॥ १९ ॥
ஸத்யயுக மக்கள் பெரும்பாலும் திருப்தியுடன், கருணையுடன், அனைவரிடமும் நட்புடன், அமைதியுடன், அடக்கத்துடன், பொறுமையுடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தில் ரமித்து, அனைத்தையும் சமமாகக் கண்டு, ஆன்மிகப் பூரணத்திற்காக இடையறாது முயல்வார்கள்.
Verse 20
त्रेतायां धर्मपादानां तुर्यांशो हीयते शनै: । अधर्मपादैरनृतहिंसासन्तोषविग्रहै: ॥ २० ॥
திரேதாயுகத்தில் தர்மத்தின் பாதங்கள் ஒவ்வொன்றும் மெதுவாக நான்கில் ஒரு பங்கு குறைகிறது; ஏனெனில் அதர்மத்தின் நான்கு தூண்கள்—பொய், வன்முறை, அதிருப்தி, சண்டை—ஆட்சி செலுத்துகின்றன.
Verse 21
तदा क्रियातपोनिष्ठा नातिहिंस्रा न लम्पटा: । त्रैवर्गिकास्त्रयीवृद्धा वर्णा ब्रह्मोत्तरा नृप ॥ २१ ॥
அரசே, திரேதாயுகத்தில் மக்கள் யாகாதி கிரியைகளிலும் கடுமையான தவத்திலும் உறுதியாக இருப்பார்கள்; அவர்கள் மிகுந்த வன்முறையுடனும் இல்லை, இன்பவெறியுடனும் இல்லை. அவர்களின் நோக்கம் பெரும்பாலும் திரிவர்கம்—தர்மம், அர்த்தம், காமம்—ஆகும்; மூன்று வேத விதிகளைப் பின்பற்றி அவர்கள் செழிப்பை அடைவார்கள். இக்காலத்தில் சமூகம் நான்கு வர்ணங்களாகப் பிரிந்தாலும், பெரும்பாலோர் பிராமணர்களே, அரசே.
Verse 22
तप:सत्यदयादानेष्वर्धं ह्रस्वति द्वापरे । हिंसातुष्टयनृतद्वेषैर्धर्मस्याधर्मलक्षणै: ॥ २२ ॥
துவாபர யுகத்தில் தவம், சத்தியம், கருணை மற்றும் தானம் ஆகிய தர்மத்தின் குணங்கள், வன்முறை, அதிருப்தி, பொய் மற்றும் பகைமையால் பாதியாகக் குறைகின்றன.
Verse 23
यशस्विनो महाशीला: स्वाध्यायाध्ययने रता: । आढ्या: कुटुम्बिनो हृष्टा वर्णा: क्षत्रद्विजोत्तरा: ॥ २३ ॥
துவாபர யுகத்தில் மக்கள் புகழை விரும்புபவர்களாகவும், மிகச் சிறந்த குணம் கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள். அவர்கள் வேதங்களை படிப்பதில் ஈடுபட்டு, பெரும் செல்வத்தைப் பெற்று, பெரிய குடும்பங்களை ஆதரித்து, மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள். இவர்களில் சத்திரியர்களும் பிராமணர்களும் அதிகம்.
Verse 24
कलौ तु धर्मपादानां तुर्यांशोऽधर्महेतुभि: । एधमानै: क्षीयमाणो ह्यन्ते सोऽपि विनङ्क्ष्यति ॥ २४ ॥
கலியுகத்தில் தர்மத்தின் நான்கு பாகங்களில் ஒரு பங்கு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். அதர்மத்தின் காரணங்கள் அதிகரிப்பதால், அந்த எஞ்சிய பகுதியும் தொடர்ந்து குறைந்து, இறுதியில் முற்றிலும் அழிந்துவிடும்.
Verse 25
तस्मिन् लुब्धा दुराचारा निर्दया: शुष्कवैरिण: । दुर्भगा भूरितर्षाश्च शूद्रदासोत्तरा: प्रजा: ॥ २५ ॥
கலியுகத்தில் மக்கள் பேராசை பிடித்தவர்களாகவும், தீய நடத்தை உடையவர்களாகவும், இரக்கமற்றவர்களாகவும், தகுந்த காரணமின்றி ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமான மற்றும் பொருள் ஆசைகளில் மூழ்கியிருக்கும் கலியுக மக்கள் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் சூத்திரர்களாகவும் அடிமைகளாகவும் இருப்பார்கள்.
Verse 26
सत्त्वं रजस्तम इति दृश्यन्ते पुरुषे गुणा: । कालसञ्चोदितास्ते वै परिवर्तन्त आत्मनि ॥ २६ ॥
சத்வம், ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் ஆகிய ஜட இயற்கையின் குணங்கள் ஒரு நபரின் மனதில் காணப்படுகின்றன. இவை காலத்தின் சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, தங்களுக்குள் மாற்றமடைகின்றன.
Verse 27
प्रभवन्ति यदा सत्त्वे मनोबुद्धीन्द्रियाणि च । तदा कृतयुगं विद्याज्ज्ञाने तपसि यद् रुचि: ॥ २७ ॥
மனம், புத்தி, இந்திரியங்கள் சத்த்வகுணத்தில் உறுதியாக நிலைபெறும் போது, அந்தக் காலம் சத்தியயுகம் என அறியப்பட வேண்டும்; அப்போது ஞானமும் தவமும் மக்களுக்கு இனிமையாகும்।
Verse 28
यदा कर्मसु काम्येषु भक्तिर्यशसि देहिनाम् । तदा त्रेता रजोवृत्तिरिति जानीहि बुद्धिमन् ॥ २८ ॥
அறிவாளனே, உயிர்கள் கடமைக் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அவற்றில் ஆசைமிகுந்த நோக்கமும் புகழ்-மரியாதை விருப்பமும் மேலோங்கினால், அது ரஜோகுணம் முதன்மையான திரேதாயுகம் என அறிக।
Verse 29
यदा लोभस्त्वसन्तोषो मानो दम्भोऽथ मत्सर: । कर्मणां चापि काम्यानां द्वापरं तद् रजस्तम: ॥ २९ ॥
பேராசை, திருப்தியின்மை, அகந்தை, பாசாங்கு, பொறாமை ஆகியவை மேலோங்கி, சுயநலக் கர்மங்களில் ஆசை பெருகும் போது, அது ரஜஸ்-தமஸ் கலந்த ஆதிக்கமுள்ள துவாபரயுகம் ஆகும்।
Verse 30
यदा मायानृतं तन्द्रा निद्रा हिंसा विषादनम् । शोकमोहौ भयं दैन्यं स कलिस्तामस: स्मृत: ॥ ३० ॥
ஏமாற்றம், பொய், சோம்பல், தூக்கமயக்கம், வன்முறை, மனச்சோர்வு, புலம்பல், மயக்கம், பயம், வறுமை ஆகியவை மேலோங்கும் போது, அது தமோகுணம் முதன்மையான கலியுகம் எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 31
तस्मात् क्षुद्रदृशो मर्त्या: क्षुद्रभाग्या महाशना: । कामिनो वित्तहीनाश्च स्वैरिण्यश्च स्त्रियोऽसती: ॥ ३१ ॥
ஆகவே கலியுகத்தின் தீய குணங்களால் மனிதர்கள் குறுகிய பார்வையுடையோர், துர்பாக்கியசாலிகள், பேருண்ணிகள், காமவெறியர்கள், செல்வமற்றோர் ஆகுவர்; பெண்கள் கற்பிழந்து சுயஇச்சையால் ஒருவனிடமிருந்து மற்றொருவனிடம் அலைவர்।
Verse 32
दस्यूत्कृष्टा जनपदा वेदा: पाषण्डदूषिता: । राजानश्च प्रजाभक्षा: शिश्नोदरपरा द्विजा: ॥ ३२ ॥
நகரங்கள் திருடர்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும், வேதங்கள் நாத்திகர்களின் தவறான விளக்கங்களால் மாசுபடுத்தப்படும், அரசர்கள் குடிமக்களை விழுங்குவார்கள், அந்தணர்கள் தங்கள் வயிறு மற்றும் புலன்களின் அடிமைகளாக இருப்பார்கள்.
Verse 33
अव्रता बटवोऽशौचा भिक्षवश्च कुटुम्बिन: । तपस्विनो ग्रामवासा न्यासिनोऽत्यर्थलोलुपा: ॥ ३३ ॥
பிரம்மச்சாரிகள் விரதங்களைக் கைவிட்டுத் தூய்மையற்றிருப்பார்கள், இல்லறவாசிகள் பிச்சைக்காரர்களாவார்கள், வானப்பிரஸ்தர்கள் கிராமங்களில் வாழ்வார்கள், சன்னியாசிகள் செல்வத்தின் மீது பேராசை கொள்வார்கள்.
Verse 34
ह्रस्वकाया महाहारा भूर्यपत्या गतह्रिय: । शश्वत्कटुकभाषिण्यश्चौर्यमायोरुसाहसा: ॥ ३४ ॥
பெண்கள் உருவத்தில் சிறியவர்களாகவும், அதிகம் உண்பவர்களாகவும், பல குழந்தைகளைப் பெற்றும், வெட்கமில்லாதவர்களாகவும் இருப்பார்கள். அவர்கள் எப்போதும் கடுமையாகப் பேசுவார்கள், திருட்டு, வஞ்சகம் மற்றும் துணிச்சலான செயல்களில் ஈடுபடுவார்கள்.
Verse 35
पणयिष्यन्ति वै क्षुद्रा: किराटा: कूटकारिण: । अनापद्यपि मंस्यन्ते वार्तां साधु जुगुप्सिताम् ॥ ३५ ॥
வியாபாரிகள் அற்பமான வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டு ஏமாற்றுவார்கள். அவசர நிலை இல்லாத போதும் கூட, மக்கள் இழிவான தொழில்களை ஏற்றுக்கொள்வதை சாதாரணமாகக் கருதுவார்கள்.
Verse 36
पतिं त्यक्ष्यन्ति निर्द्रव्यं भृत्या अप्यखिलोत्तमम् । भृत्यं विपन्नं पतय: कौलं गाश्चापयस्विनी: ॥ ३६ ॥
செல்வத்தை இழந்த எஜமானன் எவ்வளவு நல்லவனாக இருந்தாலும் வேலைக்காரர்கள் அவனைக் கைவிடுவார்கள். எஜமானர்கள் இயலாத வேலைக்காரர்களையும், மக்கள் பால் தராத பசுக்களையும் கைவிடுவார்கள்.
Verse 37
पितृभ्रातृसुहृज्ज्ञातीन् हित्वा सौरतसौहृदा: । ननान्दृश्यालसंवादा दीना: स्त्रैणा: कलौ नरा: ॥ ३७ ॥
கலியுகத்தில் ஆண்கள் துன்புற்று பெண்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பார்கள். தந்தை, சகோதரர், நண்பர், உறவினரை விட்டு, மனைவியின் நாத்தனார்–மச்சான் முதலியோருடன் மட்டும் பழகுவர்; நட்பு காமத் தொடர்பையே சாரும்.
Verse 38
शूद्रा: प्रतिग्रहीष्यन्ति तपोवेषोपजीविन: । धर्मं वक्ष्यन्त्यधर्मज्ञा अधिरुह्योत्तमासनम् ॥ ३८ ॥
கலியுகத்தில் கீழ்மையான மனப்பான்மையினர் தவத்தின் வேடம் காட்டி துறவுக் கோலம் பூண்டு தானம் பெறுவர். தர்மம் அறியாதவர்களே உயர்ந்த ஆசனத்தில் ஏறி தர்மநெறிகளைப் போதிப்பர்.
Verse 39
नित्यमुद्विग्नमनसो दुर्भिक्षकरकर्शिता: । निरन्ने भूतले राजननावृष्टिभयातुरा: ॥ ३९ ॥ वासोऽन्नपानशयनव्यवायस्नानभूषणै: । हीना: पिशाचसन्दर्शा भविष्यन्ति कलौ प्रजा: ॥ ४० ॥
கலியுகத்தில் மக்களின் மனம் எப்போதும் கலங்கியிருக்கும். அரசே, பஞ்சமும் வரியும் அவர்களை ஒல்லியாக்கும்; மழையின்மை என்ற அச்சம் எந்நேரமும் வாட்டும். உடை, உணவு-பானம், உறக்கம், உடலுறவு, குளியல், ஆபரணம் இவற்றின்றி அவர்கள் படிப்படியாக பேய் போன்ற தோற்றமடைவார்கள்.
Verse 40
नित्यमुद्विग्नमनसो दुर्भिक्षकरकर्शिता: । निरन्ने भूतले राजननावृष्टिभयातुरा: ॥ ३९ ॥ वासोऽन्नपानशयनव्यवायस्नानभूषणै: । हीना: पिशाचसन्दर्शा भविष्यन्ति कलौ प्रजा: ॥ ४० ॥
கலியுகத்தில் மக்கள் உடை, உணவு-பானம், உறக்கம், உடலுறவு, குளியல், ஆபரணம் இவற்றின்றி வாடுவர். உடல் ஒல்லியாகி, தோற்றம் மெதுவாக பேய் போன்றதாக மாறும்.
Verse 41
कलौ काकिणिकेऽप्यर्थे विगृह्य त्यक्तसौहृदा: । त्यक्ष्यन्ति च प्रियान् प्राणान् हनिष्यन्ति स्वकानपि ॥ ४१ ॥
கலியுகத்தில் சில நாணயங்களுக்காகவே மனிதர் சண்டையிட்டு நட்பைத் துறப்பர். தம் உயிரையும் இழக்கத் துணிவர்; தம் சொந்த உறவினரையும் கொல்வர்.
Verse 42
न रक्षिष्यन्ति मनुजा: स्थविरौ पितरावपि । पुत्रान् भार्यां च कुलजां क्षुद्रा: शिश्नोदरंभरा: ॥ ४२ ॥
கலியுகத்தில் மனிதர்கள் முதிய பெற்றோர்களையும், பிள்ளைகளையும், குலமகளான மனைவியையும் காக்கமாட்டார்கள். மிகத் தாழ்ந்து, வயிறும் காமமும் நிறைவேறுவதையே நாடுவார்கள்।
Verse 43
कलौ न राजन्जगतां परं गुरुं त्रिलोकनाथानतपादपङ्कजम् । प्रायेण मर्त्या भगवन्तमच्युतं यक्ष्यन्ति पाषण्डविभिन्नचेतस: ॥ ४३ ॥
அரசே, கலியுகத்தில் பாசண்டமும் நாத்திகமும் மக்களின் அறிவைத் திருப்பிவிடும்; ஆகவே மூவுலகத் தலைவர்களும் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளையுடைய உலககுரு அச்யுத பகவானுக்கு அவர்கள் பெரும்பாலும் யாக-ஆராதனை செய்யமாட்டார்கள்।
Verse 44
यन्नामधेयं म्रियमाण आतुर: पतन् स्खलन् वा विवशो गृणन् पुमान् । विमुक्तकर्मार्गल उत्तमां गतिं प्राप्नोति यक्ष्यन्ति न तं कलौ जना: ॥ ४४ ॥
மரணப் பயத்தில் நடுங்கி படுக்கையில் விழுந்து தடுமாறி, உணர்விழந்த நிலையிலும் ஒருவர் பரமனின் திருநாமத்தை உச்சரித்தால், அவர் கர்மப் பிணையிலிருந்து விடுபட்டு உத்தம கதியை அடைவார்; ஆனாலும் கலியுக மக்கள் அவரை வழிபடமாட்டார்கள்।
Verse 45
पुंसां कलिकृतान् दोषान् द्रव्यदेशात्मसम्भवान् । सर्वान् हरति चित्तस्थो भगवान् पुरुषोत्तम: ॥ ४५ ॥
கலியுகத்தில் பொருள், இடம், தனிநபர்—எல்லாம் கலியின் குற்றத்தால் மாசடைகின்றன. ஆனால் மனத்தில் புருஷோத்தம பகவானை நிலைநிறுத்துவோரின் வாழ்விலிருந்து அந்த மாசுகளை அவர் அகற்றுவார்।
Verse 46
श्रुत: सङ्कीर्तितो ध्यात: पूजितश्चादृतोऽपि वा । नृणां धुनोति भगवान् हृत्स्थो जन्मायुताशुभम् ॥ ४६ ॥
இதயத்தில் உறையும் பகவானைப் பற்றி ஒருவர் கேட்பதாலும், சங்கீர்த்தனம் செய்வதாலும், தியானிப்பதாலும், பூஜிப்பதாலும், அல்லது வெறும் ஆழ்ந்த மரியாதை செலுத்துவதாலும், பகவான் ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளின் தீமைக் களங்கத்தை மனத்திலிருந்து கழுவி விடுகிறார்।
Verse 47
यथा हेम्नि स्थितो वह्निर्दुर्वर्णं हन्ति धातुजम् । एवमात्मगतो विष्णुर्योगिनामशुभाशयम् ॥ ४७ ॥
தங்கத்தில் உள்ள தீ பிற உலோகக் கலவையால் ஏற்பட்ட மாசை அகற்றுவது போல, இதயத்தில் உறையும் விஷ்ணு யோகிகளின் அசுப எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்।
Verse 48
विद्यातप:प्राणनिरोधमैत्री- तीर्थाभिषेकव्रतदानजप्यै: । नात्यन्तशुद्धिं लभतेऽन्तरात्मा यथा हृदिस्थे भगवत्यनन्ते ॥ ४८ ॥
தேவர்பூஜை, தவம், பிராணநிரோதம், நட்பு, தீர்த்தஸ்நானம், விரதம், தானம், ஜபம் ஆகியவற்றால் கூட, இதயத்தில் உறையும் அனந்த பகவான் வெளிப்படும்போது கிடைக்கும் பரமத் தூய்மை மனத்துக்கு கிடைக்காது।
Verse 49
तस्मात् सर्वात्मना राजन् हृदिस्थं कुरु केशवम् । म्रियमाणो ह्यवहितस्ततो यासि परां गतिम् ॥ ४९ ॥
ஆகையால், அரசே, முழு மனதோடு கேசவனை உன் இதயத்தில் நிலைநிறுத்து. மரண வேளையிலும் கவனத்துடன் அவரையே தியானித்தால் நீ நிச்சயமாக பரம கதியை அடைவாய்।
Verse 50
म्रियमाणैरभिध्येयो भगवान् परमेश्वर: । आत्मभावं नयत्यङ्ग सर्वात्मा सर्वसंश्रय: ॥ ५० ॥
அன்பு அரசே, பகவான் பரமேஸ்வரன் இறுதி ஆளுநர். அவர் அனைத்துயிர்களின் ஆத்மாவும் அனைவருக்கும் அடைக்கலமும் ஆவார். மரணத்திற்கு நெருங்கியோர் அவரைத் தியானித்தால், அவர் அவர்களுக்கு அவர்களுடைய நித்திய ஆன்மீக அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்।
Verse 51
कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महान् गुण: । कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तसङ्ग: परं व्रजेत् ॥ ५१ ॥
அரசே, கலியுகம் குற்றங்களின் கடலாக இருந்தாலும், இதில் ஒரு மகத்தான நன்மை உண்டு—ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நாமகீர்த்தனமட்டுமே செய்தால் மனிதன் பந்தனத்திலிருந்து விடுபட்டு பரம தாமத்தை அடைகிறான்।
Verse 52
कृते यद्ध्यायतो विष्णुं त्रेतायां यजतो मखै: । द्वापरे परिचर्यायां कलौ तद्धरिकीर्तनात् ॥ ५२ ॥
சத்தியயுகத்தில் விஷ்ணுவைத் தியானித்தலும், திரேதாயுகத்தில் யாகங்களும், துவாபரயுகத்தில் ஆண்டவனின் திருவடிச் சேவையும் தரும் பலன்—கலியுகத்தில் வெறும் ஹரிநாம சங்கீர்த்தனம், ‘ஹரே கிருஷ்ண’ மகாமந்திர ஜபத்தால் கிடைக்கிறது।
Frequently Asked Questions
She laughs because their conquest is based on bodily identification and political lust, while they themselves are “playthings” of death. The Earth’s critique is a dharma-śāstric inversion: rulers presume mastery over land and people, yet kāla inevitably strips them of everything. Her laughter functions as instruction (upadeśa), exposing the vanity of sovereignty and pushing the listener toward renunciation and the search for the eternal shelter in Bhagavān.
It presents dharma as standing on four legs—truthfulness, mercy, austerity, and charity—fully present in Satya-yuga. In Tretā, each leg is reduced by a quarter due to irreligious pillars (lying, violence, dissatisfaction, quarrel). In Dvāpara, dharma is halved, and in Kali only one quarter remains, steadily diminishing until destroyed. The chapter also correlates yugas with the dominance of guṇas in collective psychology: goodness (Satya), passion (Tretā), mixed passion/ignorance (Dvāpara), and ignorance (Kali).
The list includes celebrated rulers and formidable antagonists (e.g., Pṛthu, Bharata, Māndhātā, Sagara, Rāma, Raghu; and figures like Hiraṇyakaśipu, Vṛtra, Rāvaṇa). The rhetorical repetition intensifies the point: regardless of learning, heroism, or empire, all are conquered by time. The intended takeaway is not genealogical pride but vairāgya—worldly fame collapses into “historical accounts,” whereas devotion yields imperishable benefit.
The chapter culminates in nāma-saṅkīrtana: chanting the Hare Kṛṣṇa mahā-mantra. It teaches that while many practices (austerity, vows, holy baths, mantra recitation, demigod worship) offer some purification, the most complete cleansing occurs when the Supreme Lord is fixed within the heart—most readily achieved in Kali by chanting His holy names.