Adhyaya 4

Mantra 1

एदम॑गन्म देव॒यज॑नं पृथि॒व्या यत्र॑ दे॒वासो॒ अजु॑षन्त॒ विश्वे॑ । ऋ॒क्सा॒माभ्या॑ᳪ सं॒तर॑न्तो॒ यजु॑र्भी रा॒यस्पोषे॑ण॒ समि॒षा म॑देम । इ॒मा आप॒: शमु॑ मे सन्तु दे॒वी रोष॑धे॒ त्राय॑स्व॒ स्वधि॑ते मैन॑ᳪ हिᳪसीः

ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਋ਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਯਜੁਸ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਵਾਧੇ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਮਨਾਈਏ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਆਪਃ (ਜਲ) ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਣ; ਹੇ ਔਸ਼ਧੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਸ੍ਵਧਿਤਿ (ਕੁਹਾੜੀ), ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।

Mantra 2

आपो॑ अ॒स्मान्मा॒तर॑: शुन्धयन्तु घृ॒तेन॑ नो घृत॒प्व॒: पुनन्तु । विश्व॒j हि रि॒प्रं प्र॒वह॑न्ति दे॒वीरुदिदा॑भ्य॒: शुचि॒रा पू॒त ए॑मि । दी॒क्षा॒त॒पसो॑स्त॒नूर॑सि॒ तां त्वा॑ शि॒वाᳪ श॒ग्मां परि॑ दधे भ॒द्रं वर्णं॒ पुष्य॑न्

ਆਪਃ—ਮਾਤਾਵਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ; ਘ੍ਰਿਤ-ਪ੍ਰਭਾ ਆਪਃ ਸਾਨੂੰ ਘ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹਰ ਦਾਗ਼ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੈਂ ਸ਼ੁਚਿ ਅਤੇ ਪੂਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦੀਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਪਸ ਦਾ ਤਨੂ (ਦੇਹ) ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਗਮਾ (ਮੰਗਲਮਈ, ਦਯਾਲੂ) ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਦ੍ਰ ਵਰਣ (ਸ਼ੁਭ ਤੇਜ) ਨੂੰ ਪਾਲਦਿਆਂ।

Mantra 3

म॒हीनां॒ पयो॑ऽसि वर्चो॒दा अ॑सि॒ वर्चो॑ मे देहि । वृ॒त्रस्या॑सि क॒नीन॑कश्चक्षु॒र्दा अ॑सि॒ चक्षु॑र्मे देहि

ਤੂੰ ਮਹਾਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ (ਪਯ) ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇਹ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਕਨੀਨਕ (ਅੱਖ ਦੀ ਪੁਪਿਲ) ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਹ।

Mantra 4

चि॒त्पति॑र्मा पुनातु वा॒क्पति॑र्मा पुनातु दे॒वो मा॑ सवि॒ता पु॑ना॒त्वच्छि॑द्रेण प॒वित्रे॑ण॒ सूर्य॑स्य र॒श्मिभि॑: । तस्य॑ ते पवित्रपते प॒वित्र॑पूतस्य॒ यत्का॑मः पु॒ने तच्छ॑केयम्

ਚਿਤ੍ਪਤਿ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਵਾਕ੍ਪਤਿ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਦੇਵ ਸਵਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਰਸ਼ਮੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਪਤੇ! ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਮੈਂ, ਜੋ ਜੋ ਕਾਮਨਾ (ਧਰਮਸੰਗਤ ਇੱਛਾ) ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋਵਾਂ।

Mantra 5

आ वो॑ देवास ईमहे वा॒मं प्र॑य॒त्य॒ध्व॒रे । आ वो॑ देवास आ॒शिषो॑ य॒ज्ञिया॑सो हवामहे

ਹੇ ਦੇਵੋ! ਯੱਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੋ, ਯਜ੍ਞਯੋਗ੍ਯ (ਯਜ੍ਞਿਯ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਲਈ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

Mantra 6

स्वाहा॑ य॒ज्ञं मन॑स॒: स्वाहो॒रोर॒न्तरि॑क्षा॒त्स्वाहा॒ द्यावा॑पृथि॒वीभ्या॒j स्वाहा॒ वाता॒दार॑भे॒ स्वाहा॑

ਸ੍ਵਾਹਾ! ਮਨ ਤੋਂ ਯਜ੍ਞ (ਅਰਪਣ) — ਸ੍ਵਾਹਾ! ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ — ਸ੍ਵਾਹਾ! ਦ੍ਯਾਵਾ-ਪ੍ਰਿਥਿਵੀ ਤੋਂ — ਸ੍ਵਾਹਾ! ਵਾਯੁ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ — ਸ੍ਵਾਹਾ!

Mantra 7

आकू॑त्यै प्र॒युजे॒ऽग्नये॒ स्वाहा॑ मे॒धायै॒ मन॑से॒ऽग्नये॒ स्वाहा॑ दी॒क्षायै॒ तप॑से॒ऽग्नये॒ स्वाहा॑ सर॑स्वत्यै पू॒ष्णेऽग्नये॒ स्वाहा॑ ।आपो॑ देवीर्बृहतीर्विश्वशम्भुवो॒ द्यावा॑पृथिवी॒ उरो॑ अन्तरिक्ष । बृह॒स्पत॑ये ह॒विषा॑ विधेम॒ स्वाहा॑

ਆਕੂਤੀ (ਸੰਕਲਪ) ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੁਜ (ਵਿਧੀ ਦਾ ਜੋੜ) ਲਈ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਮੇਧਾ (ਬੁੱਧੀ) ਅਤੇ ਮਨ ਲਈ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਦੀਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਪਸ (ਤੇਜ) ਲਈ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਲਈ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ ਆਪਃ (ਜਲੋ)—ਮਹਾਨ, ਵਿਸ਼੍ਵ-ਸ਼ੰਭੂ; ਹੇ ਦ੍ਯਾਵਾ-ਪ੍ਰਿਥਿਵੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼—ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਸ੍ਵਾਹਾ!

Mantra 8

विश्वो॑ दे॒वस्य॑ ने॒तुर्मर्तो॑ वुरीत स॒ख्यम् । विश्वो॑ रा॒य इ॑षुध्यति द्यु॒म्नं वृ॑णीत पु॒ष्यसे॒ स्वाहा॑

ਦੇਵ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨਾਲ ਸਖ਼ੀ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਰ ਮਰਤ੍ਯ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ (ਤੇਜਸਵੀ ਕੀਰਤੀ) ਚੁਣਦਾ ਹੈ—ਸ੍ਵਾਹਾ!

Mantra 9

ऋ॑क्सा॒मयोः॒ शिल्पे॑ स्थ॒स्ते वा॒मार॑भे॒ ते मा॑ पात॒मास्य य॒ज्ञस्यो॒दृच॑: । शर्मा॑सि॒ शर्म॑ मे यच्छ॒ नम॑स्ते अस्तु॒ मा मा॑ हिᳪसीः

਋ਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਸ਼ਿਲਪ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਫੜਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਹਾਨਿਕਾਰਕ ਅਪਘਾਤ/ਆਘਾਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਤੂੰ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੈਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰ।

Mantra 10

ऊर्ग॑स्याङ्गिर॒स्यूर्ण॑म्म्रदा॒ ऊर्जं॒ मयि॑ धेहि । सोम॑स्य नी॒विर॑सि॒ विष्णो॒: शर्मा॑सि॒ शर्म॒ यज॑मानस्येन्द्र॑स्य॒ योनि॑रसि सु॑स॒स्याः कृ॒षीस्कृ॑धि । उच्छ्र॑यस्व वनस्पत ऊ॒र्ध्वो मा॑ पा॒ह्यᳪह॑स॒ आस्य य॒ज्ञस्यो॒द्रच॑:

ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਕੋਮਲ ਉਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਊਰਜਾ ਧਾਰਨ ਕਰਾ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਦੀ ਨੀਵਿਰ (ਕਟਿਬੰਧ) ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਰਮ (ਆਸਰਾ) ਹੈਂ—ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਯੋਨੀ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਸੁਸੱਸਿਆ (ਚੰਗੀ ਫ਼ਸਲਾਂ ਵਾਲੀ) ਕਰ। ਹੇ ਵਨਸਪਤੇ, ਉੱਚਾ ਉੱਠ; ਊਰਧਵ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਅਪਘਾਤ/ਆਘਾਤ ਅਤੇ ਅੰਹਸ (ਪਾਪ/ਕਲੇਸ਼) ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।

Mantra 11

व्र॒तं कृ॑णुता॒ग्निर्ब्रह्मा॒ग्निर्य॒ज्ञो वन॒स्पति॑र्य॒ज्ञिय॑: । दैवीं॒ धियं॑ मनामहे सुमृडी॒काम॒भिष्ट॑ये वर्चो॒धां य॒ज्ञवा॑हसᳪ सुती॒र्था नो॑ अस॒द्वशे॑ । ये दे॒वा मनो॑जाता मनो॒युजो॒ दक्ष॑क्रतव॒स्ते नो॑ऽवन्तु॒ ते न॑: पान्तु॒ तेभ्य॒: स्वाहा॑

ਵ੍ਰਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ: ਅਗਨੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਅਗਨੀ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈ; ਵਨਸਪਤੀ (ਵਨ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ) ਯਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਅਭਿਸ਼ਟਿ (ਇੱਛਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ) ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੈਵੀ ਧੀ (ਦਿਵ੍ਯ ਬੁੱਧੀ/ਪ੍ਰੇਰਣਾ) ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਸੁਮ੍ਰਡੀਕਾ, ਵਰਚਸ ਦੀ ਆਸਨ-ਭੂਤਾ, ਯਜਨਵਾਹਿਨੀ; ਸੁਤੀਰਥਾ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਸੀਨ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਦੇਵ ਮਨੋਜਾਤ, ਮਨੋਯੁਜ, ਦਕਸ਼ਕ੍ਰਤੁ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।

Mantra 12

श्वा॒त्राः पी॒ता भ॑वत यू॒यमा॑पो अ॒स्माक॑म॒न्तरु॒दरे॑ सु॒शेवा॑:। ता अ॒स्मभ्य॑मय॒क्ष्मा अ॑नमी॒वा अना॑गस॒: स्वद॑न्तु दे॒वीर॒मृता॑ ऋता॒वृध॑:

ਪੀਤੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਹਿਤਕਾਰੀ ਬਣੋ; ਹੇ ਆਪಃ (ਜਲੋ), ਸਾਡੇ ਉਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਸੇਵਾ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਬਣੋ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ—ਅਮ੍ਰਿਤ, ਋ਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਜਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲੱਗਣ; ਖ਼ਪਤ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਦ ਦੇਣ।

Mantra 13

इ॒यं ते॑ य॒ज्ञिया॑ त॒नूर॒पो मु॑ञ्चामि॒ न प्र॒जाम् । अ॒जहो॒मुचः॒ स्वाहा॑कृताः पृथि॒वीमा वि॑शत पृथि॒व्या सम्भ॑व ।

ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜ੍ਞੀਯ ਤਨੂ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਃ (ਜਲਾਂ) ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਪਰ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ‘ਅਹੋ!’ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾਕ੍ਰਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏਓ, ਪૃਥਿਵੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ; ਪૃਥਿਵੀ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸੰਭਵ ਹੋ।

Mantra 14

अग्ने॒ त्वᳪ सु जा॑गृहि व॒यᳪ सु म॑न्दिषीमहि । रक्षा॑ णो॒ अप्र॑युच्छन् प्र॒बुधे॑ न॒: पुन॑स्कृधि ।

ਹੇ ਅਗਨੇ, ਤੂੰ ਸੁਜਾਗ੍ਰਤ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਸੁਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈਏ। ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਬੋਧ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਕਰ।

Mantra 15

पुन॒र्मन॒: पुन॒रायु॑र्म॒ आऽग॒न् पुन॑: प्रा॒णः पुन॑रा॒त्मा म॒ आऽग॒न् पुन॒श्चक्षु॒: पुन॒: श्रोत्रं॑ म॒ आऽग॑न् । वै॒श्वा॒न॒रो अद॑ब्धस्तनू॒पा अ॒ग्निर्न॑: पातु दुरि॒ताद॑व॒द्यात् ।

ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਆਯੁ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਣ, ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਫਿਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਵਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਅਦੱਭ, ਤਨੂਪਾ—ਦੇਹ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ—ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ।

Mantra 16

त्वम॑ग्ने व्रत॒पा अ॑सि दे॒व आ मर्त्ये॒ष्वा । त्वं य॒ज्ञेष्वीड्य॑: । रास्वेय॑त्सो॒मा भूयो॑ भर दे॒वो न॑: सवि॒ता वसो॑र्दा॒ता वस्व॑दात् ।

ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਤਪਾ ਹੈਂ—ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ; ਮਰਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਤੁਤਿ-ਯੋਗ ਹੈਂ। ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ (ਸਾਨੂੰ) ਬਖ਼ਸ਼; ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਦੇਵ ਸਵਿਤਾ—ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ—ਸਾਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਸਮੇਤ ਧਨ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।

Mantra 17

ए॒षा ते॑ शुक्र त॒नूरे॒तद्वर्च॒स्तया॒ सम्भ॑व॒ भ्राजं॑ गच्छ । जूर॑सि धृ॒ता मन॑सा॒ जुष्टा॒ विष्ण॑वे ।

ਹੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤਨ ਹੈ; ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਵਰਚਸ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੰਭਵ ਹੋ; ਤੇਜ ਵੱਲ ਜਾ। ਤੂੰ ਜੂਰ—ਵੀਰਯ/ਬਲ ਹੈਂ; ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ।

Mantra 18

तस्या॑स्ते स॒त्यस॑वसः प्रस॒वे त॒न्वो॒ य॒न्त्रम॑शीय॒ स्वाहा॑ । शु॒क्रम॑सि च॒न्द्रम॑स्य॒मृत॑मसि वैश्वदे॒वम॑सि

ਹੇ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਸਤ੍ਯਸਵਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਵ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਨ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਕ ਬੰਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ—ਸ੍ਵਾਹਾ! ਤੂੰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਚੰਦਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵ ਹੈਂ।

Mantra 19

चिद॑सि म॒नासि॒ धीर॑सि॒ दक्षि॑णासि क्ष॒त्रिया॑सि य॒ज्ञिया॒स्यदि॑तिरस्युभयतःशी॒र्ष्णी । सा न॒: सुप्रा॑ची॒ सुप्र॑तीच्येधि मि॒त्रस्त्वा॑ प॒दि ब॑ध्नीतां पू॒षाऽध्व॑नस्पा॒त्विन्द्रा॒याध्य॑क्षाय

ਤੂੰ ਚਿਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਧੀਰ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਯਜ੍ਞਯੋਗ੍ਯ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ—ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ਣੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਪ੍ਰਾਚੀ-ਸੁਪ੍ਰਤੀਚੀ ਹੋ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ; ਪੂਸ਼ਨ ਮਾਰਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਵਜੋਂ।

Mantra 20

अनु॑ त्वा मा॒ता म॑न्यता॒मनु॑ पि॒ताऽनु॒ भ्राता॒ सग॒र्भ्योऽनु॒ सखा॒ सयू॑थ्यः । सा दे॑वि दे॒वमच्छे॒हीन्द्रा॑य॒ सोम॑ᳪ रु॒द्रस्त्वा व॑र्त्तयतु स्व॒स्ति सोम॑सखा॒ पुन॒रेहि॑

ਅਨੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਤਾ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍, ਅਨੁ ਪਿਤਾ; ਅਨੁ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਗਰ੍ਭ੍ਯਃ, ਅਨੁ ਸਖਾ ਸਯੂਥ੍ਯਃ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵ ਕੋਲ ਆ—ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਕੋਲ ਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਚਲਾਵੇ; ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੋਮ-ਸਖਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆ।

Mantra 21

वस्व्य॒स्यदि॑तिरस्यादि॒त्यासि॑ रु॒द्रासि॑ च॒न्द्रासि॑ । बृह॒स्पति॑ष्ट्वा सु॒म्ने र॑म्णातु रु॒द्रो वसु॑भि॒रा च॑के

ਤੂੰ ਵਸੁ-ਸਰੂਪ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਦਿਤ੍ਯ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਚੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈਂ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਮ੍ਨ (ਕਿਰਪਾ) ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।

Mantra 22

अदि॑त्यास्त्वा मू॒र्धन्नाजि॑घर्मि देव॒यज॑ने पृथि॒व्या इडा॑यास्प॒दमा॑सि घृ॒तव॒त् स्वाहा॑ । अ॒स्मे र॑मस्वा॒स्मे ते॒ बन्धु॒स्त्वे रा यो॒ मे रायो॒ मा व॒यᳪ रा॒यस्पोषे॑ण॒ वियौ॑ष्म॒ तोतो॒ राय॑:

ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ; ਤੂੰ ਇਡਾ (ਇਲਾ) ਦਾ ਆਸਨ ਹੈਂ, ਘ੍ਰਿਤਵਤ—ਸ੍ਵਾਹਾ! ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਮ; ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਬੰਧੁ-ਭਾਵ ਰਹੇ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਯ (ਧਨ) ਹੋਵੇ। ਰਾਯ ਅਤੇ ਰਾਯ ਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵਿਯੁਕਤ ਨਾ ਹੋਈਏ—ਸਦਾ ਰਾਯ!

Mantra 23

सम॑ख्ये दे॒व्या धि॒या सं दक्षि॑णयो॒रुच॑क्षसा । मा म॒ आयु॒: प्रमो॑षी॒र्मो अ॒हं तव॑ । वी॒रं वि॑देय॒ तव॑ देवि सं॒दृशि॑

ਦੈਵੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਆਯੁ ਨਾ ਛੀਨ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਦੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸੰਗਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।

Mantra 24

ए॒ष ते॑ गाय॒त्रो भा॒ग इति॑ मे॒ सोमा॑य ब्रूतादे॒ष ते त्रैष्टु॑भो भा॒ग इति॑ मे॒ सोमा॑य ब्रूतादे॒ष ते॒ जाग॑तो भा॒ग इति॑ मे॒ सोमा॑य ब्रूताच्छन्दोना॒माना॒j साम्रा॑ज्यं ग॒च्छेति॑ मे॒ सोमा॑य ब्रूतादास्मा॒को॒ऽसि शु॒क्रस्ते॒ ग्रह्यो॑ वि॒चित॑स्त्वा॒ वि चि॑न्वन्तु

‘ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਭਾਗ ਹੈ’—ਇਉਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖੇ; ‘ਇਹ ਤੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਭਾਗ ਹੈ’—ਇਉਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖੇ; ‘ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਗਤੀ ਭਾਗ ਹੈ’—ਇਉਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖੇ; ‘ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ’—ਇਉਂ ਉਹ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਖੇ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਣਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚੁਣਨ।

Mantra 25

अ॒भि त्यं दे॒वᳪ स॑वि॒तार॑मो॒ण्यो॒: क॒विक्र॑तु॒मर्चा॑मि स॒त्यस॑वᳪ रत्न॒धाम॒भि प्रि॒यं म॒तिं क॒विम् । ऊ॒र्ध्वा यस्या॒मति॒र्भा अदि॑द्युत॒त्सवी॑मनि॒ हिर॑ण्यपाणिरमिमीत सु॒क्रतु॑: कृ॒पा स्व॑: । प्र॒जाभ्य॑स्त्वा प्र॒जास्त्वा॑ ऽनु॒प्राण॑न्तु प्र॒जास्त्वम॑नु॒प्राणि॑हि

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਧਾਮ; ਮੈਂ ਦਰਸ਼ੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮਤਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀ ਹੈ; ਸੁਵਰਨ-ਹਸਤ, ਸੁ-ਸੰਕਲਪ ਵਾਲਾ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਲਈ ਤੂੰ; ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਨੁਪ੍ਰਾਣਿਤ ਕਰਨ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਪ੍ਰਾਣਿਤ ਕਰ।

Mantra 26

शु॒क्रं त्वा॑ शु॒क्रेण॑ क्रीणामि च॒न्द्रं च॒न्द्रेणा॒मृत॑म॒मृते॑न । स॒ग्मे ते॒ गोर॒स्मे ते॑ च॒न्द्राणि॑ तप॑सस्त॒नूर॑सि प्र॒जाप॑ते॒र्वर्ण॑: पर॒मेण॑ क्रीयसे सहस्रपो॒षं पु॑षेयम्

ਚਮਕਦਾਰ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖਰੀਦਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਰ ਨਾਲ; ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ। ਤੇਰੇ ਗਮਨ-ਪਥ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਨੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਵਰਣ (ਰੂਪ) ਹੈਂ। ਪਰਮ ਮੁੱਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਗੁਣਾ ਪੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂ।

Mantra 27

मि॒त्रो न॒ एहि॒ सुमि॑त्रध॒ इन्द्र॑स्यो॒रुमा वि॑श॒ दक्षि॑णमु॒शन्नु॒शन्त॑ᳪ स्यो॒नः स्यो॒नम् । स्वान॒ भ्राजा॑ङ्घारे॒ बम्भा॑रे॒ हस्त॒ सुह॑स्त॒ कृशा॑नवे॒ते व॑: सोम॒क्रय॑णा॒स्तान्र॑क्षध्वं॒ मा वो॑ दभन्

ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ—ਇੱਛਣਯੋਗ ਨੂੰ ਇੱਛਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੇਮ ਤੋਂ ਖੇਮ ਵੱਲ। ਹੇ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜਸਵੀ—ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ, ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤ ਅੱਗ ਕੋਲ! ਹੇ ਹੱਥ, ਸੁਹੱਥ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਨੂ ਲਈ! ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਮ-ਕ੍ਰਯਣਾ (ਸੋਮ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੇ) ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੱਗ ਨਾ ਸਕੇ।

Mantra 28

परि॑ माग्ने॒ दुश्च॑रिताद्बाध॒स्वा मा॒ सुच॑रिते भज । उदायु॑षा स्वा॒युषोद॑स्थाम॒मृताँ॒२ अनु॑

ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੀਂ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖ; ਦੁਸ਼ਚਰਿਤ (ਕੁਕਰਮ/ਕੁਵਰਤਨ) ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾ; ਸੁਚਰਿਤ (ਸਦਾਚਾਰ) ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗੀ/ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਉੱਚੇ ਆਯੁਸ਼ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਆਯੁਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ (ਅਮਰਾਂ) ਦੇ ਅਨੁਸਰਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਈਏ/ਉਤਥਾਨ ਪਾਈਏ।

Mantra 29

प्रति॒ पन्था॑मपद्महि स्वस्ति॒गाम॑ने॒हस॑म् । येन॒ विश्वाः॒ परि॒ द्विषो॑ वृ॒णक्ति॑ वि॒न्दते॒ वसु॑

ਅਸੀਂ ਕਲਿਆਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਧਰਦੇ ਹਾਂ—ਸਵਸਤਿਗਾਮਨ, ਨਿਰਹਿੰਸਕ/ਨਿਰਹਾਨਿਕਰ ਰਾਹ ਉੱਤੇ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦ੍ਵੈਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਸੁ (ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Mantra 30

अदि॑त्या॒स्त्वग॑स्यदि॑त्यै॒ सद॒ आसी॑द । अस्त॑भ्ना॒द्द्यां वृ॑ष॒भो अ॒न्तरि॑क्ष॒ममि॑मीत वरि॒माणं॑ पृथि॒व्याः । आऽसी॑द॒द्विश्वा॒ भुव॑नानि स॒म्राड्विश्वेत्तानि॒ वरु॑णस्य व्र॒तानि॑

ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਤ੍ਵਚਾ (ਚਮੜੀ) ਹੈਂ; ਅਦਿਤੀ ਲਈ ‘ਸਤ’ (ਅਸਤਿਤ੍ਵ) ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨੇ ਦਿਆਉਂ ਨੂੰ ਥੰਮ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਪૃਥਵੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਭੂਵਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮ੍ਰਾਟ—ਸਰਵਾਧਿਪਤੀ—ਬਣਿਆ; ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ (ਧਰਮ-ਨਿਯਮ) ਹਨ।

Mantra 31

वने॑षु॒ व्यन्तरि॑क्षं ततान॒ वाज॒मर्व॑त्सु॒ पय॑ उ॒स्रिया॑सु । हृ॒त्सु क्रतुं॒ वरु॑णो वि॒क्ष्व॒ग्निं दि॒वि सूर्य॑मदधा॒त् सोम॒मद्रौ॑

ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ; ਅਰਵਤਾਂ (ਘੋੜਿਆਂ) ਵਿੱਚ ਵਾਜ (ਵਿਜੈ-ਇਨਾਮ) ਰੱਖਿਆ, ਉਸ੍ਰੀਆ (ਲਾਲਛਾਂ ਗਾਂਵਾਂ) ਵਿੱਚ ਪਯਃ (ਦੁੱਧ) ਰੱਖਿਆ। ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕ੍ਰਤੁ (ਸੰਕਲਪ-ਸ਼ਕਤੀ) ਟਿਕਾਈ; ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ (ਕੁਲਾਂ/ਜਨ-ਸਮੂਹਾਂ) ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਟਿਕਾਇਆ; ਦਿਵਿ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਟਿਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਦ੍ਰੌ (ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ) ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ।

Mantra 32

सूर्य॑स्य॒ चक्षु॒रारो॑हा॒ग्नेर॒क्ष्णः क॒नीन॑कम् । यत्रै॑त्रशेभि॒रीय॑से॒ भ्राज॑मानो विप॒श्चिता॑

ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁ (ਨੇਤਰ) ਉੱਤੇ ਆਰੋਹਣ ਕਰ; ਅਗਨੀ ਦੇ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਕਨੀਨਕ (ਅੱਖ ਦੀ ਪੁਪਿਲ) ਉੱਤੇ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਐਤ੍ਰਸ਼ੇਭਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵਿਪਸ਼ਚਿਤ (ਜਾਣਕਾਰ/ਜ੍ਞਾਨੀ)।

Mantra 33

उ॒स्रा॒वेतं॑ धूर्षाहौ यु॒ज्येथा॑मन॒श्रू अवी॑रहणौ ब्रह्म॒चोद॑नौ । स्व॒स्ति यज॑मानस्य गृ॒हान् ग॑च्छतम्

ਹੇ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਧੁਰਾ ਢੋਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜੂਆ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੁੜ ਜਾਓ—ਅੰਸੂ-ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਨਾਲ ਜਾਓ।

Mantra 34

भ॒द्रो मे॑ऽसि॒ प्रच्य॑वस्व भुवस्पते॒ विश्वा॑न्य॒भि धामा॑नि । मा त्वा॑ परिप॒रिणो॑ विद॒न् मा त्वा॑ परिप॒न्थिनो॑ विद॒न् मा त्वा॒ वृका॑ अघा॒यवो॑ विदन् । श्ये॒नो भू॒त्वा परा॑ पत॒ यज॑मानस्य गृ॒हान् ग॑च्छ॒ तन्नौ॑ सस्कृ॒तम्

ਹੇ ਭੁਵਸਪਤੇ (ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ), ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਦ੍ਰ (ਸ਼ੁਭ) ਹੈਂ; ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸਭ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾ। ਜੋ ਘੇਰ ਕੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ; ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਘਾਤ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ; ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਕ (ਭੇੜੀਏ) ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ। ਸ਼੍ਯੇਨ (ਬਾਜ਼) ਬਣ ਕੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ; ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਸੰਸਕ੍ਰਿਤ (ਸੁਵਿਉਂਸਤ) ਹੋਵੇ।

Mantra 35

नमो॑ मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ चक्ष॑से म॒हो दे॒वाय॒ तदृ॒तᳪ स॑पर्यत । दू॑रे॒दृशे॑ दे॒वजा॑ताय के॒तवे॑ दि॒वस्पु॒त्राय॒ सूर्या॑य शᳪसत

ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਚਕਸ਼ੁ (ਨੇਤਰ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਰੂਪ ਋ਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਦੂਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ, ਦੇਵ-ਜਾਤ ਧਵਜ-ਰੂਪ ਕੇਤੁ ਨੂੰ—ਦਿਵਸ-ਪੁੱਤਰ ਸੂਰਯ ਨੂੰ—ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਸਿਮਰੋ।

Mantra 36

वरु॑णस्यो॒त्तम्भ॑नमसि वरु॑णस्य स्कम्भ॒सर्ज॑नी स्थो वरु॑णस्य ऋत॒सद॑न्यसि॒ वरु॑णस्य ऋत॒सद॑नमसि वरु॑णस्य ऋत॒सद॑न॒मा सी॑द

ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦਾ ਉੱਤੰਭਨ (ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ) ਹੈਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਕੰਭ-ਸਰਜਨੀ (ਸਤੰਭ/ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ) ਹੋ। ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦਾ ਋ਤ-ਸਦਨ੍ਯ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦਾ ਋ਤ-ਸਦਨ ਹੈਂ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਋ਤ-ਸਦਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ।

Mantra 37

या ते॒ धामा॑नि ह॒विषा॒ यज॑न्ति॒ ता ते॒ विश्वा॑ परि॒भूर॑स्तु य॒ज्ञम् । ग॒य॒स्फ़ान॑: प्र॒तर॑णः सु॒वीरोऽवी॑रहा॒ प्र च॑रा सोम॒ दुर्या॑न्

ਹੇ ਸੋਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਧਾਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਹਵਿਸ ਨਾਲ ਯਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਾਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜ੍ਞ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲੈਣ। ਹੇ ਗਯਸ੍ਫਾਨ (ਜੀਵਨ-ਰਸ ਨਾਲ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ), ਪ੍ਰਤਰਨ (ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ), ਸੁਵੀਰ (ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧ), ਅਵੀਰਹਾ (ਵੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ) ਸੋਮ! ਅੱਗੇ ਚਲ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰ।