ਇੰਦਰ in the Atharvaveda

ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੰਬੜ ਕੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਨ ਋ਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ।

ਯਾਤੁਧਾਨ—ਉਹ ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਿਮੀਦਿਨ ਹਨ—ਖਿੰਡ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਹੇ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਹਵਿਸ (ਆਹੁਤੀ) ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ; ਬਾਹੁਮਾਨ ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਹਰ ਯਾਤੁਮਾਨ (ਜਾਦੂਗਰ/ਮੰਤ੍ਰਵਾਦੀ) ਕਹੇ: ‘ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ’; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ (ਪਛਾਣ ਲਈ)।

ਹੇ ਅਗਨੀ, ਪੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦੇਵੇ।

ਵਿਜੈ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ: ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਵਸੂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰ ਕੇ ਟਿਕਾਉਣ; ਇੰਦਰ, ਪੂਸ਼ਨ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ—ਇਸ ਨੂੰ; ਆਦਿਤ੍ਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਜੋਤਿ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ।

ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋਵੇ—ਸੂਰਜ, ਅੱਗ (ਅਗਨਿ), ਜਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹਿਰਣ੍ਯ (ਸੋਨਾ)। ਵੈਰੀ/ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਨੀਵੇਂ ਪਏ ਰਹਿਣ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾ।

ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ ਰਸ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ—ਉਸੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਹਜਾਤਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ (ਪ੍ਰਾਧਾਨਤਾ) ਟਿਕਾ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯੱਗ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਅਗਨੀ, ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਪੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਮੈਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ-ਪ੍ਰਤੀਦੰਦੀ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ; ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ।

ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਾਧਨ। ਜੋ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ (ਅੱਤ੍ਰਿਣਃ)—ਗੋਠ/ਵ੍ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ: ਅਗਨੀ, ਤੁਰੀਆ (ਚੌਥਾ), ਯਾਤੁਹਾ (ਟੋਣਾ-ਟੋਟਕਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ), ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ।

ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਗਨੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਸਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਹੈ; ਉਹੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਯਾਤੁ-ਚਾਤਨ (ਯਾਤੁ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲਾ) ਹੈ।

ਇਹ (ਮੰਤਰ) ਵਿਸ਼ਕੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਅੱਤ੍ਰਿਣਃ) ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਾਃ (ਪਿਸ਼ਾਚ-ਜਨਮ) ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਤਾਨ ਜੰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ।

ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂ, ਸਾਡੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ—ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ, ਹੇ (ਦੁਸ਼ਟ), ਸਾਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਨਾ ਬਣੇ।

ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਵਾਰਣ। ਸਾਨੂੰ ਵੇਧਣ ਵਾਲੇ (ਵਿਵ੍ਯਾਧਿਨ) ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ; ਸਾਨੂੰ ਅਤਿ-ਵੇਧਣ ਵਾਲੇ (ਅਭਿਵ੍ਯਾਧਿਨ) ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ (ਤੀਰ-ਮਿਸ਼ਾਈਲਾਂ) ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਦੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਡਾਹ ਦੇ।

ਸੁਖ-ਕਲਿਆਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਤੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹੰਤਾ, ਵੈਰੀ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਸਮਾਨ ਇੰਦਰ—ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਅਭੈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚਲੇ।

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੈਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇ; ਲੜਾਕੂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਕੇ ਰੱਖ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁਰਭਾਵ ਨਾਲ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦੇ।

ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾ ਦੇ; ਵੈਰੀ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੰਡਾ ਕੇ ਮਾਰ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋੜ ਦੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਹਨ, ਜੋ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾ ਦੇ।

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਵਾਰ ਦੂਰ ਕਰ। ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਫੈਲਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼—ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਘਾਤਕ ਵਾਰ ਨੂੰ ਹੰਕਾ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ।

ਉਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼/ਦਾਤ੍ਰਤਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਆਵੇ; ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਭਗ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਬਹੁ-ਧਨ ਵਾਲਾ (ਚਿਤ੍ਰਰਾਧਾਃ) ਸਵਿਤਾ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।

ਅਭੀਵਰਤ ਮਣੀ ਨਾਲ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਿਆ—ਉਸੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ (ਵਾਣੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ), ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲ ਵਧਾ; ਸਾਡੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਕਰ।

ਸਮਾਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਸੰਵਤਸਰ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਬਿਨਾ ਰੋਸ—ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।