Anuvaka 14
ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ: ਕਾਮ/ਸਮਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਰਿਤੂਅਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਘਰੇਲੂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਬੱਧ ਚਿਕਿਤਸਾ (ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਾਧਾ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਦੰਦ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼)। ਉਪ-ਵਿਸ਼ੇ: ਕਾਮ/ਸਮਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਕੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰੋਗ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਰਾਸ਼ਟਰ-ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ; ਮੇਖਲਾ (ਵ੍ਰਤ-ਕਮਰਬੰਦ) ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰ-ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਘਣਾਪਣ; ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਮਨ ਕਰਮ।
Suktas in Anuvaka 14
Sukta 131
ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਅਥਰਵਵੇਦੀ ਟੋਣਾ ਵਸ਼ੀਕਰਨ (ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਕਰਸ਼ਣ) ਦੀ ਰੀਤ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸਮਰ/ਕਾਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ‘ਠੇਲ ਕੇ’ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਤਾਰ ਲਈ ਤੜਪਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਸੜੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਨੁਮਤੀ (ਸਹਿਮਤੀ/ਮਨਜ਼ੂਰੀ) ਅਤੇ ਆਕੂਤੀ (ਸੰਕਲਪ/ਇਰਾਦਾ) ਨੂੰ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ “ਵਾਪਸੀ” ਦਾ ਭਾਵ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਪੁਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰ-ਧਰਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਭਾਲੇ।
Sukta 132
ਇਹ ਛੋਟਾ ਆਥਰਵਣਿਕ ਟੋਣਾ ਸ੍ਮਰ (ਕਾਮ) ਨੂੰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ “ਸਥਾਪਿਤ” ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਦਾਹ/ਤਪਸ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਲਪੂਰਵਕ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਧਰਮ—ਉਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਵਿਧਾਨ/ਆਦੇਸ਼—ਤੋਂ ਜਾਇਜ਼ਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡੀ ਬਾਂਧਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ਾਰਮੂਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵ੍ਯ “ਸਥਾਪਕਾਂ” (ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰਾਣੀ, ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ) ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਨੂੰ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣਾਕੇ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਭਰਿਆ, ਵਹਾਇਆ ਅਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ।
Sukta 133
ਇਹ ਛੋਟਾ ਅਥਰਵਵੇਦੀਕ ਸੂਕਤ ਮੇਖਲਾ (ਵ੍ਰਤ-ਗਿਰਦਲ) ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਕ ਲਈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ—ਰੱਖਿਆ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬੰਧਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ‘ਬੰਧਕ’ ਅਤੇ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਗਿਰਦਲ ਨੂੰ ਅਪੋਤ੍ਰੋਪਾਇਕ (ਅਪਸ਼ਕੁਨ-ਨਿਵਾਰਕ) ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਮ ਵੱਲ ਮੌਤ ਦੇ ਖਿੱਚ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪੂਰਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਕਰ ਮੁਕਤੀ/ਵਿਮੋਚਨ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
Sukta 134
AV 6.134 ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਰਾਸ਼ਟਰਭ੍ਰਿਤ–ਅਭਿਚਾਰਿਕ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ, ਦੰਡਕਾਰੀ ਬਲ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੀਮਾ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਦਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ: ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਾਨ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਿਮੰਤ (ਸਰਹੱਦ) ਤੱਕ ਵੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਸੂਕਤ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਛੰਦਬੱਧ ਪਾਠ ਆਪ ਹੀ (ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ਼੍ਣਿਹ) ਇੱਕ ਕਾਰਗਰ ‘ਸਾਧਨ’ ਬਣ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧ ਦੀ ਆਦਰਸ਼ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ।
Sukta 135
ਇਹ ਛੋਟਾ ਆਥਰਵਣਿਕ ਸੂਕਤ ਇੱਕ ਬਲ-ਮੰਤਰ (ਫੋਰਸ-ਚਾਰਮ) ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾਕੇ ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ ਅਤੇ ਨਿਗਲਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬਲ (ਤਾਕਤ) ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਜੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਦੀ ਅਹਾਰ-ਗ੍ਰਹਿਣ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਆਤਮਸਾਤ/ਅਵਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਿੱਚਣ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਖਾਲੀ/ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਹ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਬਲਵਰਧਨ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਅਭਿਚਾਰਿਕ ਤੀਖ਼ਾਪਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ।
Sukta 136
AV 6.136 ਇਕ ਸੰਖੇਪ ਚੰਗਿਆਈ-ਮੰਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਣਨਾਮੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਨੂੰ “ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ (ਪ੍ਰਿਥਿਵੀ) ਉੱਤੇ ਜੰਮੀ ਹੋਈ” ਕਹਿ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਘਣੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਠੋਸਤਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਵਾਧ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਝੜਨ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਸਭ ਰੋਗ ਹਰਣ ਵਾਲੀ” ਵਨਸਪਤੀ ਦਵਾਈ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ/ਲੇਪ ਕਰਕੇ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Sukta 137
ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਭੈਸ਼ਜ੍ਯ ਸੂਕਤ ਕੇਸ਼ਵਰਧਨੀ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇਸ-ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਅਥਾਰਟੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਮਦਗਨੀ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਵੀਤਹਵ੍ਯ ਵੱਲੋਂ ਅਸਿਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਛਿਤ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ‘ਮਾਪ ਕੇ’ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਵਾਲ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਪਰ ਉੱਗਣ, ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੜ੍ਹ, ਸਿਰਾ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਕਤ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਔਸ਼ਧੀ-ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਘਣੇ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕੇਸ-ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
Sukta 138
ਇਹ ਛੋਟਾ ਅਭਿਚਾਰਿਕ ਸੂਕਤ ‘ਓਸ਼ਧੀ’ (ਸਰਬਸੱਤਾ ਵਾਲੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ) ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਬਣੇ ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਕਲੀਬਤਵ (ਲੈੰਗਿਕ ਨਪੁੰਸਕਤਾ) ਅਤੇ ਅਧੀਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ” ਵਰਗੀਆਂ ਰੁੱਖੀਆਂ ਕਰਤਬੀ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਅਤੇ ਢੱਕਣ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਵੇਦਨਾਤਮਕ (sympathetic) ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੂਕਤ ਵੀਰਜ ਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਕਰਨ, ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
Sukta 139
ਇਹ ਪੰਜ-ਮੰਤਰੀ ਅਥਰਵਵੇਦੀ ਕਾਮ੍ਯ ਜਾਦੂ-ਮੰਤ੍ਰ ਕਾਮ (ਇੱਛਾ/ਕਾਮਨਾ) ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ—ਲਕਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ‘ਸੁਕਾ’ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਔਸ਼ਧੀ-ਸ਼ਕਤੀ (ਨਿਆਸਤਿਕਾ/ਸਹਸ੍ਰਪਰਨੀ) ਨੂੰ ਮਨੋਵੈਜ್ಞಾನਿਕ ਬਾਧਤਾ/ਜਬਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੱਕਾਪਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੁਰਝਾਉਣਾ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਬਰ ਦੇਹਕ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੇ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
Sukta 140
ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਘਰੇਲੂ ਚੰਗਿਆਈ ਦਾ ਟੋਟਕਾ ਉੱਗ ਰਹੇ “ਦੋ ਦੰਦਾਂ” (ਦੰਤੌ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਿਤ ਤਿੱਖੀ, ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੰਦ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦਾ ਛੋਟਾ ਬਲੀ-ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਤੇ ਅਗਨੀ (ਜਾਤਵੇਦਸ) ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ “ਘੋਰ” (ਭਿਆਨਕ) ਪੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੋੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਦੰਦ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ (ਰਤਨ) ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.