Adhyaya 8: Dialogue on the Ethical Limits of Subsistence and the Five Great Sacrifices (Dharmavyādha, Mātaṅga, and Prasanna)

Verse 1

श्रीवराह उवाच । योऽसौ वसोः शरीरे तुव्याधो भूत्वा नृपस्य ह । स स्ववृत्त्यां स्थितः कालं चतुर्वर्षसहस्रिकम् ॥ ८.१ ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်။ ဗသုမင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အမဲလိုက်သမားအဖြစ် ဖြစ်လာသူသည် မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၌ တည်မြဲကာ နှစ်လေးထောင်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 2

एकैकं स्वकुटुम्बार्थे हत्वा वनचरं मृगम् । भृत्यातिथिहुताशानां प्रीणनं कुरुते सदा ॥ ८.२ ॥

မိမိအိမ်ထောင်အတွက် တောတွင်းနေ သားရဲတစ်ကောင်ကိုသာ သတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် အမြဲတမ်း အားထားသူများ၊ ဧည့်သည်များနှင့် ယဇ္ဉာမီး (ဟုတ) ကို ကျေနပ်စေသည့် ပူဇော်စောင့်ရှောက်မှုကို ပြုလုပ်သည်။

Verse 3

मिथिलायां वरारोहे सदा पर्वणि पर्वणि । पितॄणां कुरुते श्राद्धं स्वाचारेण विचक्षणः ॥ ८.३ ॥

အို တင်ပါးလှသော မိန်းမရေ၊ မိထိလာမြို့၌ ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် အကျင့်တရားနှင့် ကိုက်ညီစွာ ပရဝန်နေ့တိုင်း ပ祖先များအတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်သည်။

Verse 4

अग्निं परिचरन् नित्यं वदन् सत्यं सुभाषितम् । प्राणयात्रानुसक्तस्तु योऽसौ जीवं न पातयेत् ॥ ८.४ ॥

ယဇ္ဉာမီးကို နေ့စဉ် စောင့်ရှောက်ကာ၊ အမှန်တရားနှင့် ကောင်းမွန်သောစကားကို ပြောဆိုသူသည် အသက်ရှင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အလေးထားသဖြင့် သက်ရှိတစ်စုံတစ်ရာကို မကျဆုံးစေသင့် (မသတ်သင့်)။

Verse 5

एवं तु वसतस्तस्य धर्मबुद्धिर्महातपाः । पुत्रस्त्वर्जुनको नाम बभूव मुनिवद्वशी ॥ ८.५ ॥

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်စဉ်၊ ဓမ္မကို အခြေခံသော ဉာဏ်ရှိသည့် မဟာတပသီသည် အရ္ဇုနက ဟု အမည်ရသော သားတစ်ဦးကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ မုနိကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်하였다။

Verse 6

तस्य कालेन महता चारित्रेण च धीमतः । बभूवार्ज्जुनकी नाम कन्या च वरवर्णिनी ॥ ८.६ ॥

အချိန်ကြာလာသဖြင့်၊ ထိုပညာရှိ၏ ထင်ရှားသော အကျင့်သီလကြောင့် အာရ္ဇ္ဇုနကီ ဟု အမည်ရသော သမီးတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အရောင်အဆင်း လှပမြတ်နိုးသူ ဖြစ်하였다။

Verse 7

तस्याः यौवनकाले तु चिन्तयामास धर्मवित् । कस्येयं दीयते कन्या को वा योग्यश्च वै पुमान् ॥ ८.७ ॥

သို့သော် သူမ ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူသည် စဉ်းစားလေ၏— “ဤသမီးကို မည်သူထံ ပေးသင့်သနည်း။ ထိုက်တန်သော ယောက်ျားသည် မည်သူနည်း” ဟု။

Verse 8

इति चिन्तयतस्तस्य मतङ्गस्य सुतं प्रति । धर्मव्याधस्य सुव्यक्तं प्रसन्नाख्यं प्रति ब्रुवन् ॥ ८.८ ॥

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်တွင် မာတင်္ဂသည် မာတင်္ဂ၏ သားထံသို့၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသော မုဆိုး ပရသန္န ဟု အမည်ရသူအား ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆို하였다။

Verse 9

एवं सञ्चिन्त्य मातङ्गः प्रसन्नं प्रति सोद्यतः । उवाच तस्य पितरं प्रसन्नायार्ज्जुनीं भवान् । गृहाण तपतां श्रेष्ठ स्वयं दत्तां महात्मने ॥ ८.९ ॥

ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် မာတင်္ဂသည် ပရသန္န ထံသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ကာ သူ၏ဖခင်အား ပြောလေ၏— “တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ မဟာအတ္တမန်အတွက် ငါကိုယ်တိုင် စိတ်ကြည်နူးစွာ ပေးအပ်သော အရ္ဇ္ဇုနီ ကို လက်ခံပါ” ဟု။

Verse 10

मतङ्ग उवाच । प्रसन्नोऽयं मम सुतः सर्वशास्त्रविशारदः । गृह्णाम्यर्जुनकीं कन्यां त्वत्सुतां व्याधसत्तम ॥ ८.१० ॥

မတင်္ဂက ပြောသည်– «ငါ့သားသည် စိတ်ကြည်နူး၍ သာသနာကျမ်း(ရှာစတြ) အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်၏သမီး အာရ္ဇုနကီကို သူ၏ဇနီးအဖြစ် ငါလက်ခံ၏»။

Verse 11

एवमुक्ते तदा कन्यां धर्मव्याधो महातपाः । मतङ्गपुत्राय ददौ प्रसन्नाय च धीमते ॥ ८.११ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ တရားသမားအမဲလိုက်သူ ဓမ္မဗျာဓ (အလွန်တပသ်ပြုသူ) သည် စိတ်ကြည်နူး၍ ပညာရှိသော မတင်္ဂ၏သားထံသို့ ထိုသမီးကို ပေးအပ်하였다။

Verse 12

धर्मव्याधस्तदा कन्यां दत्वा स्वगृहमीयिवान् । सा अपि श्वशुरयोर्भर्तुः शुश्रूषणपरा अभवत् ॥ ८.१२ ॥

ထို့နောက် ဓမ္မဗျာဓသည် သမီးကို မင်္ဂလာပေးအပ်ပြီး မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။ ထိုမိန်းကလေးလည်း ယောက္ခမိဘနှင့် ခင်ပွန်းကို ရိုသေစွာ စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်ရန် အလွန်အလေးထားသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 13

अथ कालेन महता सा कन्या अर्जुनकी शुभा । उक्ता श्वश्रुवा सुता पुत्रि जीवहन्तुस्त्वमीदृशी । न जानासि तपश्चर्तुं भर्त्तुराराधनं तथा ॥ ८.१३ ॥

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက်၊ အာရ္ဇုနကီ အမင်္ဂလာကောင်းသော မိန်းကလေးကို ယောက္ခမက ပြော하였다– «သမီးရေ၊ နင်က အသက်ရှိသတ္တဝါ들을 ထိခိုက်သတ်ဖြတ်သူလို ဖြစ်နေတယ်။ တပသ်ကျင့်နည်းကိုလည်း မသိ၊ ခင်ပွန်းကို အာရాధနာပြု၍ ပြုစုရမည်ကိုလည်း မသိဘူး»။

Verse 14

सा अपि स्वल्पापराधेन भर्त्सिता तनुमध्यमा । पितुर्वेश्मगता बाला रोदमानाऽ मुहुर्मुहुः ॥ ८.१४ ॥

ထိုမိန်းကလေးသည် ခါးသေးသေးလေးဖြစ်သော်လည်း အပြစ်အနည်းငယ်ကြောင့် ဆူပူပြစ်တင်ခံရပြီး ဖခင်အိမ်သို့ သွားရောက်하였다။ ထိုကလေးမသည် မကြာခဏ ထပ်ထပ်လဲလဲ ငိုကြွေးနေ하였다။

Verse 15

पित्रा पृष्टा किमेतत्ते पुत्रि रोदनकारणम् । एवमुक्ता तदा सा तु कथयामास भामिनी ॥ ८.१५ ॥

အဖေက မေးမြန်း၍—«သမီးရေ၊ ဒီဟာက ဘာလဲ။ မင်းငိုရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ» ဟုဆိုသော်၊ ထိုအခါ ထိုမိန်းမသည် အကြောင်းအရာကို စတင်ပြောပြလေ၏။

Verse 16

श्वश्र्वा अहम् उक्ता तीव्रेण कोपेन महता पितः । जीवहन्तुः सुतेत्युच्चैरसकृद् व्याधजेति च ॥ ८.१६ ॥

နាងက ပြောသည်—«အဖေရေ၊ ယောက္ခမက အလွန်ပြင်းထန်သော အမျက်ကြီးဖြင့် ကျွန်မကို ပြောဆိုပြီး၊ အသံမြင့်မြင့်နဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ‘အသက်ရှိသတ္တဝါကို သတ်သူ၏ သမီး—အောင်နိုင်သူ၊ အမဲလိုက်သူ!’ ဟု ခေါ်လေ၏»။

Verse 17

एतच्छ्रुत्वा स धर्मात्मा धर्मव्याधो रुषान्वितः । मतङ्गस्य गृहं सोऽथ गत्वा जनपदैर्वृतम् ॥ ८.१७ ॥

ဤစကားကို ကြားသော် သီလဓမ္မရှိသော ဓမ္မဗျာဓသည် အမျက်ထွက်လျက်၊ နယ်မြေသူနယ်မြေသားတို့ ဝိုင်းရံနေသော မတင်္ဂ၏ အိမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 18

तस्यागतस्य संबन्धी मतङ्गो जयतां वरः । आसनाद्यार्ध्यपाद्येन पूजयित्वेदमब्रवीत् । किमागमनकृत्यं ते किं करोम्यागतक्रियाम् ॥ ८.१८ ॥

ထိုအခါ အောင်မြင်သူတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော မတင်္ဂသည် သူနှင့် ဆက်နွယ်သူဖြစ်၍ ရောက်လာသော ဧည့်သည်ကို အာသနပေးခြင်း၊ အရဃျနှင့် ခြေဆေးရေတို့ဖြင့် ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ကာ ဤသို့ဆို၏—«သင်လာရခြင်း၏ အကြောင်းက ဘာနည်း။ ရောက်လာသူအတွက် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ငါ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း»။

Verse 19

व्याध उवाच । भोजनं किञ्चिदिच्छामि भोक्तुं चैतन्यवर्जितम् । कौतूहलेन येनाहमागतो भवतो गृहम् ॥ ८.१९ ॥

ဗျာဓက ဆိုသည်—«ကျွန်ုပ်သည် အနည်းငယ်သော အစာကို စားလိုပါသည်—အသိစိတ်မပါသော အစာကိုပင်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်ပင် သင်၏ အိမ်သို့ ကျွန်ုပ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်»။

Verse 20

मतङ्ग उवाच । गोधूमा व्रीिमयश्चैव संस्कृता मम वेश्मनि । भुज्यतां धर्मविच्छ्रेष्ठ यथाकामं तपोधन ॥ ८.२० ॥

မတင်္ဂက ပြောသည်။ «ငါ့အိမ်၌ ဂျုံနှင့် စပါးသီးနှံတို့ကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ဓမ္မကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်အလိုရှိသလို စားသုံးပါ၊ တပဿာဓနရှိသူရေ»။

Verse 21

व्याध उवाच । पश्यामि कीदृशास्ते हि गोधूमा व्रीहयो यवाः । स्वरूपेण च सन्त्येते येन वो वेद्मि सत्तम ॥ ८.२१ ॥

မုဆိုးက ပြောသည်။ «ဤတို့သည် ဂျုံ၊ ဆန်၊ နှင့် မုယား (barley) မည်သို့သောအမျိုးအစားများဖြစ်သည်ကို ငါမြင်၏။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဘောအလိုက် သီးခြားတည်ရှိကြသဖြင့် ထိုရုပ်သဘောကြောင့်ပင် သင်ကို ငါသိမြင်၏၊ အမြတ်ဆုံးသူရေ»။

Verse 22

श्रीवराह उवाच । एवमुक्ते मतङ्गेन शूर्पं गोधूमपूरितम् । अपरं तत्र व्रीहीणां धर्मव्याधाय दर्शितम् ॥ ८.२२ ॥

သီရိဝရာဟက ပြောသည်။ မတင်္ဂက ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဂျုံဖြင့်ပြည့်နေသော စပါးလှန်တောင်း (winnowing basket) တစ်လုံးကို ပြသ하였다။ ထို့အပြင် ဓမ္မ-ဗျာဓအတွက် ဆန်စေ့များပါသော အခြားတောင်းတစ်လုံးကိုလည်း ထိုနေရာ၌ ပြသ하였다။

Verse 23

दृष्ट्वा व्रीहीन् सगोधूमान् धर्मव्याधो वरासनात् । उत्थाय गन्तुमारभे मतङ्गेन निवारितः ॥ ८.२३ ॥

ဆန်စေ့များကို ဂျုံနှင့်အတူ မြင်ပြီးနောက် ဓမ္မ-ဗျာဓ (တရားမြတ်မုဆိုး) သည် အထူးကောင်းသော ထိုင်ခုံမှ ထ၍ ထွက်ခွာရန် စတင်လေ၏။ သို့သော် မတင်္ဂက တားဆီးလေ၏။

Verse 24

किमर्थं गन्तुमारब्धं त्वया वद महामते । अभुक्तेनैव संसिद्धं मद्गृहे चान्नमुत्तमम् । पाचयित्वा स्वयं चैव कस्मात् त्वं नाद्य भुञ्जसे ॥ ८.२४ ॥

«သင် ဘာကြောင့် ထွက်ခွာရန် စတင်သနည်း၊ မဟာမတိရေ၊ ငါ့ကို ပြောပါ။ ငါ့အိမ်၌ အလွန်ကောင်းသော အစာသည် မစားရသေးဘဲပင် ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီ။ သင်ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပြီးနောက်တောင် ယနေ့ ဘာကြောင့် မစားသုံးသနည်း»။

Verse 25

व्याध उवाच । सहस्रशः कोटिशश्च जीवान् हंसि दिने दिने । अथेदृशस्य पापस्य कोऽन्नं भुञ्जति सत्पुमान् ॥ ८.२५ ॥

မုဆိုးက ပြောသည်။ «နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထောင်ချီ၊ ကုဋေချီ သတ္တဝါအသက်ရှိများကို သင်သတ်နေသည်။ ထိုသို့သော အပြစ်ကြီး၏ အစာကို သာသနာတော်ကိုလေးစားသော လူကောင်းတစ်ယောက် မည်သူက စားနိုင်မည်နည်း?»

Verse 26

अचैतन्यं यदि गृहे विद्यते । अन्नं सुसंस्कृतम् । इदानीमत्र संदृष्टा एते तु जलजन्तवः ॥ ८.२६ ॥

«အိမ်ထောင်တစ်ခုတွင် အသိဉာဏ်မရှိသော အရာ (အချိတန်ယ) ရှိပြီး အစားအစာကို ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားလျှင်၊ ယခု ဒီနေရာတွင် ရေထဲက သတ္တဝါများကို တကယ်မြင်တွေ့ရသည်»။

Verse 27

अहमेकं कुटुम्बार्थे हन्म्यरण्ये पशुं दिने । तं चेत्पितॄभ्यः संस्कृत्य दत्त्वा भुञ्जामि सानुगः ॥ ८.२७ ॥

«ကျွန်ုပ်သည် မိသားစုအတွက် တစ်နေ့တစ်ကြိမ် တောထဲတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်သာ သတ်သည်။ ထိုအသားကို သင့်တော်စွာ ပြင်ဆင်၍ ပိတၱရ်များ (pitṛs) ထံ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်၏ မှီခိုသူများနှင့်အတူ စားသောက်လျှင်—»

Verse 28

त्वं तु जीवान् बहून् हत्वा स्वकुटुम्बेन सानुगः । भुञ्जन्नेतेन सततमभो्ज्यं तन्मतं मम ॥ ८.२८ ॥

«သို့သော် သင်ကတော့ သတ္တဝါအသက်ရှိများကို အများအပြား သတ်ပြီး၊ ကိုယ့်မိသားစုနှင့် အဖော်အပါများနှင့်အတူ ထိုနည်းဖြင့်ရသော အစာကို အမြဲတမ်း စားသောက်နေသည်။ အဲဒါက ကျွန်ုပ်အမြင်အရ စားသင့်သောအရာ မဟုတ်»။

Verse 29

ब्रह्मणा तु पुरा सृष्टा ओषध्यः सर्ववीरुधः । यज्ञार्थं तत्तु भूतानां भक्ष्यमित्येव वै श्रुतिः ॥ ८.२९ ॥

အမှန်တကယ်ပင် ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် အပင်အမျိုးမျိုးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ သြတိ (śruti) ကလည်း ယဇ్ఞ (yajña) အတွက် စီမံထားသော သတ္တဝါတို့၏ အစာဟူ၍ ကြေညာထားသည်။

Verse 30

दिव्यो भौटस्तथा पैत्रो मानुषो ब्राह्म एव च । एते पञ्च महायज्ञा ब्रह्मणा निर्मिताः पुरा ॥ ८.३० ॥

ဒေဝတားဆိုင်ရာ ယဇ္ဉ၊ ဓာတ်တရားဆိုင်ရာ ယဇ္ဉ၊ ပိတೃဘိုးဘွားဆိုင်ရာ ယဇ္ဉ၊ လူသားဆိုင်ရာ ယဇ္ဉ၊ နှင့် ဗြဟ္မဏဆိုင်ရာ ယဇ္ဉတို့—ဤငါးပါးသည် ဘရဟ္မာက ရှေးကတည်းက တည်ထောင်ထားသော မဟာယဇ္ဉများ ဖြစ်သည်။

Verse 31

ब्राह्मणानां हितार्थाय इतरेषां च तन्मुखम् । इतरेषां तु वर्णानां ब्राह्मणैः कारिताः शुभाः ॥ ८.३१ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်၊ အခြားသူတို့ကိုလည်း ထိုရည်ရွယ်ချက်သို့ မျက်နှာမူစေ၍—ကျန်သော ဝဏ္ဏများအတွက် မင်္ဂလာရှိသော တာဝန်နှင့် အကျင့်အထုံးတို့ကို ဗြာဟ္မဏတို့က တည်ထောင်ထားသည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 32

एवं यदि विभागः स्याद् वरान्नं तद् विशुध्यति । अन्यथा व्रीहयोऽप्येते एकैकॆ मृगपक्षिणः । मन्तव्या दातृभोक्तॄणां महामांसं तु तत् स्मृतम् ॥ ८.३२ ॥

ဤသို့ အပိုင်းအခြားကို မှန်ကန်စွာ ခွဲဝေထားလျှင် ထိုအကောင်းဆုံး အစာသည် သန့်စင်လာသည်။ မဟုတ်လျှင် ဆန်စေ့များပင် တစ်စေ့ချင်းစီကို သမင် သို့မဟုတ် ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မှတ်ယူရမည်이며၊ ပေးသူနှင့် စားသူအတွက် ထိုသည်ကို “အသားကြီး” ဟု သတ်မှတ်ထားသည် (အသားစားသကဲ့သို့)။

Verse 33

मया ते दुहिता दत्ता पुत्रार्थे देवरूपिणी । सा च त्वद्भार्यया प्रोक्ता दुहिता जन्तुघातिनः ॥ ८.३३ ॥

သားသမီးရရန်အတွက် ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ငါ့သမီးကို သင့်အား ငါပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သင်၏ ဇနီးက သူမကို အသက်ရှိသတ္တဝါများကို သတ်သူ၏ သမီးဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

Verse 34

अतोऽर्थमागतॊऽहं ते गृहं प्रति समीक्षितुम् । आचारं देवपूजां च अतिथीनां च तर्पणम् ॥ ८.३४ ॥

ထို့ကြောင့် သင်၏အိမ်သို့ ငါလာရခြင်းမှာ သင်၏ အကျင့်အကြံ—ဒေဝတားပူဇာနှင့် ဧည့်သည်တို့အား တရ္ပဏ (ရိုသေကန်တော့) ပြုခြင်းကို စိစစ်ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။

Verse 35

एतेषामेकमप्यत्र कुर्वन्नपि न दृश्यते । तद्गृहं गन्तुमिच्छामि पितॄणां श्राद्धकाम्यया ॥ ८.३५ ॥

ဤနေရာ၌ ဤအရာတို့ထဲမှ တစ်ခုတည်းကိုပင် ပြုလုပ်နေသော်လည်း ရည်ရွယ်သည့် အကျိုးကို မမြင်ရ။ ထို့ကြောင့် ပိတೃ (Pitṛs) များအတွက် śrāddha ပူဇော်ပွဲ ပြုလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထိုအိမ်သို့ သွားလို၏။

Verse 36

स्वगृहे नैव भुञ्जामि पितॄणां कार्यमित्युत । अहं व्याधो जीवघाती न तु त्वं लोकहिंसकः ॥ ८.३६ ॥

«ငါသည် ‘ဘိုးဘွားပိတೃတို့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်ရှိသည်’ ဟုဆိုကာ ကိုယ့်အိမ်၌ မစားသောက်။ ထို့ပြင် ‘ငါသည် မုဆိုး၊ အသက်ကို ယူသူဖြစ်၏; သို့သော် သင်သည် လူတို့ကို ထိခိုက်စေသူ မဟုတ်’» ဟုဆို၏။

Verse 37

मत्सुता जीवघातस्य यदोढा त्वत्सुतेन च । तन्महत्त्वं च संजातं प्रायश्चित्तं तपोधन ॥ ८.३७ ॥

တပဓန (tapodhana) အို၊ သက်ရှိတို့ကို သတ်ခြင်း (jīvaghāta) သည် ငါး (matsya) နှင့်လည်းကောင်း၊ သင်၏သားနှင့်လည်းကောင်း ဆက်စပ်လာသောအခါ၊ ၎င်း၏ အလေးအနက်ကြီးမားမှု ပေါ်လွင်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ပရాయశ္စိတ္တ (prāyaścitta) အပြစ်ဖြေကာယကံ ပြုရန် ညွှန်ပြထားသည်။

Verse 38

एवमुक्त्वा स चोत्थाय शप्त्वा नारीं तदा धरे । मा स्नुषाभिः समं श्वश्र्वा विश्वासो भवतु क्वचित् ॥ ८.३८ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ထ၍၊ အို ဓရာ (မြေမိခင်)၊ ထိုမိန်းမကို ကျိန်စာတင်ကာ ကြေညာသည်– «မိခင်မက်နှင့် ချွေးမတို့အကြား ယုံကြည်မှုသည် မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်ပါစေ» ဟု။

Verse 39

मा च स्नुषा कदाचित् स्याद् या श्वश्रूं जीवतीमिषेत् । एवमुक्त्वा गतो व्याधः स्वगृहं प्रति भामिनि ॥ ८.३९ ॥

«ထို့ပြင် မိခင်မက်သည် အသက်ရှင်နေစဉ်၌ သေစေလိုသော ချွေးမ မည်သူမျှ မရှိပါစေ» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ အို ဘာမိနီ (စိတ်ထက်သန်သူ)၊ မုဆိုးသည် ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 40

ततो देवान् पितॄन् भक्त्या पूजयित्वा विचक्षणः । पुत्रं चार्जुनकं स्थाप्य स्वसन्ताने महातपाः ॥ ८.४० ॥

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် သဒ္ဓါဖြင့် နတ်တို့နှင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ မိမိ၏ မျိုးဆက်အတွင်း သား အာရ္ဇုနကကို အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် တင်မြှောက်ကာ၊ မဟာတပသီသည် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက်လိုက်နာ하였다။

Verse 41

धर्मव्याधो जगामाशु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । पुरुषोत्तमाख्यं च परं तत्र गत्वा समाहितः । तपश्चचार नियतः पठन् स्तोत्रमिदं धरे ॥ ८.४१ ॥

ဓမ္မဗျာဓသည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော တီရ္ထသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာကို ပုရုရှောတ္တမ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ စည်းကမ်းတကျ တပသကို ကျင့်၍၊ “အို မြေမိခင်” ဟု ဆိုလျက် ဤစတုတ္ထရကို ရွတ်ဖတ်하였다။

Verse 42

नमामि विष्णुं त्रिदशारिनाशनं विशालवक्षस्थलसंश्रितश्रियम् । सुषासनं नीतिमतां परां गतिं त्रिविक्रमं मन्दरधारिणं सदा ॥ ८.४२ ॥

နတ်တို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ဗိဿနုကို ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပြုပါ၏။ ကျယ်ဝန်းသော ရင်ဘတ်ပေါ်၌ သရီ (သီရိ) တော်မူ၏။ အမြဲတမ်း နမස්ကာရပြုပါ၏—ကောင်းမွန်သော အုပ်ချုပ်သူ၊ နီတိကို လိုက်နာသူတို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ၊ တြိဝိက్రమ၊ မန္ဒရကို ဆောင်တော်မူသူ။

Verse 43

दामोदरं रञ्जितभूतलं धिया यशोऽंशुशुभ्रं भ्रमराङ्गसप्रभम् । धराधरं नरकरिपुं पुरुष्टुतं नमामि विष्णुं शरणं जनार्दनम् ॥ ८.४३ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနု—အာရဒန (Janārdana) အားကိုးရာ—ကို နမස්ကာရပြုပါ၏။ ဓမ္မစိတ်ဖြင့် မြေပြင်ကို ပျော်ရွှင်စေသော ဒာမောဒရ၊ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ကီရ్తိ၊ ပျားကဲ့သို့ အမဲရောင်တောက်ပသည့် ကိုယ်တော်၊ မြေကို ထောက်တော်မူသူ၊ နရက၏ ရန်သူ၊ လူတို့က ချီးမွမ်းသည့် အရှင်ကို နမස්ကာရပြုပါ၏။

Verse 44

त्रिधा स्थितं तिग्मरथाङ्गपाणिनं नयस्थितं तृप्तमनुत्तमैर्गुणैः । निःश्रेयसाख्यं क्षपितेतरं गुरुं नमामि विष्णुं पुरुषोत्तमं त्वहम् ॥ ८.४४ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ပုရုရှောတ္တမ ဗိဿနုကို နမස්ကာရပြုပါ၏—သုံးမျိုးသဘောဖြင့် တည်ရှိတော်မူသောအရှင်၊ လက်၌ ထက်မြက်သော စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်။ နီတိဓမ္မ၌ တည်နေ၍ မတူညီမီသော ဂုဏ်တော်များကြောင့် စိတ်တೃप्तတော်မူ၏။ နိဿရေယသ (အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုး) ဟု ခေါ်ဆိုခံရသော၊ အတားအဆီးဖြစ်သမျှကို ဖျက်သိမ်းတော်မူသော ဂုရု၊ အလေးအနက်ထားရသော လမ်းညွှန်ကို နမස්ကာရပြုပါ၏။

Verse 45

महावराहो हविषाम्बुभोजनो जनार्दनो मे हितकृच्छितीमुखः । क्षितीधरो मामुदधिक्शयो महान् स पातु विष्णुः शरणार्थिनं तु माम् ॥ ८.४५ ॥

ဗိဿနုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ—မဟာဝရာဟ (ဝက်တောကြီး) ဖြစ်၍ ဟဝိစ်ပူဇာနှင့် ရေကို ခံယူသုံးဆောင်သူ၊ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်အကျိုးပြုသူ၊ မျက်နှာသည် မြေကြီးဖြစ်သူ၊ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ၊ သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ မဟာအာရုံခိုရာဖြစ်သူ—အကာအကွယ်တောင်းခံသူ ကျွန်ုပ်ကို ဗိဿနုဘုရား ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 46

मायाततं येन जगत्त्रयं कृतं यथाग्निनैकेन ततं चराचरम् । चराचरस्य स्वयमेव सर्वतः स मेऽस्तु विष्णुः शरणं जगत्पतिः ॥ ८.४६ ॥

လောကပတိ ဗိဿနုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏ အားကိုးရာ ဖြစ်ပါစေ—သူ၏ မာယာဖြင့် လောကသုံးပါးကို ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့၊ မီးတစ်စင်းတည်းက လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို ပျံ့နှံ့စိမ့်ဝင်သကဲ့သို့၊ လှုပ်ရှား/မလှုပ်ရှား အရာအားလုံးအတွင်း၌ ကိုယ်တိုင်ပင် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 47

भवे भवे यश्च ससर्ज कं ततो जगत् प्रसूतं सचराचरं त्विदम् । ततश्च रुद्रात्मवति प्रलीयतेऽन्वतो हरिर्विष्णुहरस्तथोच्यते ॥ ८.४७ ॥

ဘဝဘဝ အလှည့်အပြောင်းတိုင်းတွင် ဤလောက—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော စကြဝဠာ—ကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေးသူသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ ထို့နောက်၌လည်း ရုဒြ၏ သဘောတရားကို အနှစ်သာရအဖြစ် ထားသော အရာထဲသို့ ပျော်ဝင်လျက် ပျက်သိမ်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူကို ဟရီ—ဗိဿနု—ဟရ ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 48

खात्मेन्दुपृथ्वीपवनाग्निभास्कराः जलं च यस्य प्रभवन्ति मूर्त्तयः । स सर्वदा मे भगवान् सनातनो ददातु शं विष्णुरचिन्त्यरूपधृक् ॥ ८.४८ ॥

အကဲမခန့်မှန်းနိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ဆောင်ထားသော အနန္တကာလ ဘဂဝန် ဗိဿနုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား အမြဲတမ်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ပေးတော်မူပါစေ—သူ၏ ထင်ရှားသော ရုပ်ပုံများမှ အာကာသ၊ အတ္တ (ātman)၊ လ၊ မြေ၊ လေ၊ မီး၊ နေ နှင့် ရေတို့ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။