Adhyaya 9: The Sequence of Creation, the Emergence of the Praṇava, and the Fish Incarnation’s Retrieval of the Vedas

Verse 1

धरन्युवाच । आदौ कृतयुगे नाथ किं कृतं विश्वमूर्त्तिना । नारायणेन तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ९.१ ॥

ဓရဏီက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ အစကာလ ကృతယုဂတွင် စကြဝဠာကိုယ်တော်ဖြစ်သော နာရာယဏက ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသနည်း။ ထိုအရာအားလုံးကို အမှန်တရားနှင့် သဘောတရားအရ တိတိကျကျ ကြားလိုပါသည်။”

Verse 2

श्रीवराह उवाच । पूर्वं नारायणस्त्वेको नासीत्किञ्चिद्धरेः परम् । सैक एव रतिं लेभे नैव स्वच्छन्दकर्मकृत् ॥ ९.२ ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်။ အရင်က နာရာယဏသည် တစ်ပါးတည်းသာ ရှိခဲ့၍ ဟရိထက် ကျော်လွန်သော အရာ မရှိခဲ့။ ထိုတစ်ပါးတည်းကပင် စိတ်အေးချမ်းကျေနပ်မှုကို ခံစား၍ အလိုလိုသဘောဖြင့် မလုပ်ဆောင်ခဲ့။

Verse 3

तस्य द्वितीयमिच्छन्तश्चिन्ता बुद्ध्यात्मिका बभौ । असावित्येव संज्ञाया क्षणं भास्करसन्निभा ॥ ९.३ ॥

ဒုတိယအဖြစ်ကို အလိုရှိသောအခါ ဉာဏ်ပညာသဘောဖြစ်သော “စဉ်းစားချက် (Chintā)” ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ခဏတစ်ခါ “အဆော (Asau)” ဟူသော အမည်ဖြင့် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ခဲ့သည်။

Verse 4

तस्याऽपि द्विधा भूता चिन्ता । अभूद् ब्रह्मवादिनी । उमेति संज्ञया यत्तत्सदा मर्त्ये व्यवस्थिताः ॥ ९.४ ॥

ထိုစဉ်းစားချက်သည်ပင် နှစ်မျိုးခွဲကာ “ဗြဟ္မန်” ကို ကြေညာသူ ဖြစ်လာ၏။ “ဩမာ (Umā)” ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုသည့် အရာသည် လူ့လောက၌ အစဉ်တည်ရှိနေသည်။

Verse 5

ॐ इत्येकाक्षरीभूता ससर्जेमां महीं तदा । भूः ससर्ज भुवं सोऽपि स्वः ससर्ज ततो महः ॥ ९.५ ॥

ထို့နောက် နာမတော် “အောမ် (Om)” ဟူသော တစ်လုံးတည်းသော မန္တရသံ ဖြစ်လာကာ ဤမြေကြီးကို ဖန်ဆင်း하였다။ “ဘူḥ (Bhūḥ)” ကို ဖန်ဆင်းပြီး “ဘုဝḥ (Bhuvaḥ)” ကိုလည်း ဖန်ဆင်းကာ၊ ထို့နောက် “စွဝḥ (Svaḥ)” နှင့် ထို့နောက် “မဟḥ (Mahaḥ)” ကို ဖန်ဆင်း하였다။

Verse 6

ततश्च जन इत्येव तपश्चात्मा प्रलीयते । एतदोतम् तथा प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ ९.६ ॥

ထို့နောက် “ဇန (Jana)” ဟူသော အဆင့်၌ တပသ (austerity) နှင့် အတ္တမန် (ātman) တို့ ပျော်ဝင်သွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤအစဉ်အလာတစ်ခုလုံးသည် ချည်တစ်ချောင်းပေါ်ရှိ မဏိအစုများကဲ့သို့ အထည်ချည် (warp) နှင့် အထည်ဖြတ် (weft) အဖြစ် တစ်ပြိုင်နက် တပ်ဆင်ချည်နှောင်ထားသည်။

Verse 7

जगत्प्रणवतो भूतं शून्यमेतत्स्थितं तदा । येयं मूर्तिर्भगवतः शंकरः स स्वयं हरिः ॥ ९.७ ॥

ထိုအချိန်၌ ပရဏဝ (Oṁ) သန့်ရှင်းသောအသံမှ ပေါ်ထွန်းလာသော စကြဝဠာသည် ဗလာအဖြစ် တည်နေ하였다။ ဤပုံသဏ္ဌာန်သည် ဘဂဝန်၏ ရုပ်ဖြစ်၍ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ဖြစ်ကာ ဟရီကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 8

शून्यान् लोकानिमान् दृष्ट्वा सिसृक्षुर्मूर्तिमुत्तमाम् । क्षोभयित्वा मनोधाम तत्राकारः स्वमात्रतः ॥ ९.८ ॥

ဤလောကများကို ဗလာအဖြစ် မြင်ပြီးနောက်၊ ဖန်ဆင်းလိုသောစိတ်ဖြင့် အထွတ်အမြတ် ရုပ်ကာယကို ဖန်တီးလို၍ စိတ်၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ကို လှုပ်ရှားစေ하였다။ ထို့နောက် သူ၏ အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းမှ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 9

स्थितस्तस्मिन् यदा क्षुब्धे ब्रह्माण्डमभवत्तदा । तस्मिंस्तु शकलिभूते भूर्लोकं च व्यवस्थितम् ॥ ९.९ ॥

ထိုအခြေအနေသည် တည်ရှိနေစဉ် လှုပ်ရှားကာ ကုန်ခတ်လာသောအခါ၊ ထိုခဏ၌ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (စကြဝဠာဥ) ပေါ်ပေါက်လာ하였다။ ထို့နောက် အပိုင်းပိုင်း ခွဲထွက်သွားသောအခါ၊ ဘူရ္လောက (မြေကမ္ဘာ) လည်း မိမိအစီအစဉ်အတိုင်း တည်ရာချထားခံရ하였다။

Verse 10

अपरं भुवनं प्रायान्मध्ये भास्करसन्निभम् । पुराणपुरुषो व्याप्य पद्मकोशे व्यवस्थितः ॥ ९.१० ॥

ထို့နောက် ဆက်လက်သွားရာတွင် အလယ်ဗဟို၌ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အခြားကမ္ဘာဒေသတစ်ခုကို မြင်ရသည်။ ထိုနေရာ၌ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသော ပုရာဏပုရုရှ (မူလပုရုရှ) သည် ပဒ్మကောသ (ကြာပန်းအုံ) အတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။

Verse 11

स हि नारायणो देवः प्राजापत्येन तेजसा । अकाराद्यं स्वरं नाभ्यां हलं च विससर्ज ह ॥ ९.११ ॥

အကြောင်းမူကား ထိုနာရာယဏ (Nārāyaṇa) သည် ပရဇာပတိသဘောရှိသော တေဇောဓာတ်ဖြင့် မိမိ၏ နာဘီမှ ‘အ’ ဖြင့်အစပြုသော သရ (မူလအသံ) ကိုလည်းကောင်း၊ ထွန် (plough) ကိုလည်းကောင်း ထုတ်လွှတ်하였다။

Verse 12

अमूर्तसृष्टौ शास्त्राणि उदगायत् तदा दिशः । सुष्ट्वा पुनरमेयात्मा चिन्तयामास धारणम् ॥ ९.१२ ॥

ရုပ်မဲ့ဖန်ဆင်းခြင်းကာလ၌ သာသ္တရများသည် မြည်ဟည်းထွက်ပေါ်၍ ထိုအခါ အရပ်လေးမျက်နှာတို့လည်း သီဆိုထွက်ပေါ်ကြ၏။ ထို့နောက် မတိုင်းမတာ အတ္တမဟာတော်သည် ထပ်မံဖန်ဆင်းပြီး သာမန်မဟုတ်သော ထိန်းသိမ်းထောက်ပံ့ခြင်း (ဓာရဏာ) ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 13

तस्य चिन्तयतो नेत्रात् तेजः समभवन् महत् । दक्षिणं वह्निसङ्काशं वामं तुहिनसन्निभम् ॥ ९.१३ ॥

ထိုသို့ စဉ်းစားတော်မူစဉ် မျက်စိမှ အလွန်ကြီးမားသော တေဇော (ရောင်ခြည်) ပေါ်ထွက်လာ၏။ ညာဘက်သည် မီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဘယ်ဘက်သည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးမြ၏။

Verse 14

तं दृष्ट्वा चन्द्रसूर्यौ तु कल्पितौ परमेष्ठिना । ततः प्राणः समुत्तस्थौ वायुश्च परमेष्ठिनः ॥ ९.१४ ॥

ထိုအရာကို မြင်တော်မူ၍ ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲသူ) သည် လနှင့် နေကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပရမေဋ္ဌင်ထံမှ ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) နှင့် ဝါယု (လေ) တို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 15

स एव वायुः भगवान् योऽद्यापि हृदिगो विभुः । तस्माद् वह्निः समुत्तस्थौ तस्मादग्नेर् जलं महत् ॥ ९.१५ ॥

ထိုဝါယုသည်ပင် ဘုရားသခင်တော်၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သူဖြစ်၍ ယနေ့တိုင် နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေတော်မူ၏။ ထိုဝါယုမှ မီး ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထိုမီးမှ ရေကြီး (အလွန်ကြီးမားသော ရေဓာတ်) ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 16

य एवाग्निः स वै तेजो ब्राह्मं परमकारणम् । बाहुभ्यामप्यसौ तेजः क्षात्रं तेजः ससर्ज ह ॥ ९.१६ ॥

ထိုအဂ္နိသည်ပင် တေဇော (အလင်းအာနုဘော်) ဖြစ်၍ ဘြာဟ္မဏတေဇော—အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းတရား—ဖြစ်၏။ ထိုတေဇောသည် လက်မောင်းတို့မှလည်း က္ṣာတရတေဇော၊ အရှင်မင်းနှင့် စစ်သူရဲတို့၏ အာနုဘော်ကို ဖန်ဆင်းထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 17

ऊरुभ्यामपि वैश्यांश्च पद्भ्यां शूद्रांस्तथा विभुः । ततस्तु ससृजे यक्षान् राक्षसांश्च तथा विभुः ॥ ९.१७ ॥

ထို့အပြင် ပေါင်မှလည်း သခင်သည် ဝိုင်ရှျယများကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ခြေထောက်မှလည်း ထိုနည်းတူ ရှုဒြများကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် သခင်သည် ယက္ခများနှင့် ရာက္ခသများကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 18

चतुर्विधैस्तु भूरलोकं भुवर्लोकं वियच्छरैः । भूतैः स्वर्मार्गगैरन्यैः स्वर्लोकं समपूरयत् ॥ ९.१८ ॥

သို့ရာတွင် အမျိုးအစားလေးမျိုးသော သတ္တဝါများဖြင့် ဘူရ္လောက (Bhūrloka) နှင့် ဘုဝရ္လောက (Bhuvarloka) ကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် စွဗဂ္ဂ (Svarga) သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း လှုပ်ရှားသည့် အခြားသတ္တဝါများဖြင့် စွဝရ္လောက (Svarloka) ကိုလည်း အပြည့်အဝ ဖြည့်တင်းတော်မူ၏။

Verse 19

महर्लोकं तथा तैस्तैर्भूतैश्च सनकादिभिः । जनोलोकं ततश्चैव वैराजैः समपूरयत् ॥ ९.१९ ॥

ထိုနည်းတူ မဟာရ္လောက (Maharloka) ကိုလည်း ထိုသတ္တဝါမျိုးစုံတို့နှင့်အတူ စနက (Sanaka) စသော ရှင်သန်သူ ရှင်ပညာရှိများဖြင့် ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဂျနောလောက (Janoloka) ကိုလည်း ဝိုင်ရာဇ (Vairāja) များဖြင့် အပြည့်အဝ နေထိုင်စေတော်မူ၏။

Verse 20

तपोलोकं ततो देवास्तपोनिṣ्ठैरपूरयत् । अपुनर्मारकैर्देवैः सत्यलोकमपूरयत् ॥ ९.२० ॥

ထို့နောက် နတ်တို့သည် တပောလောက (Tapoloka) ကို တပဿ (austerity) တွင် တည်ကြည်သူများဖြင့် ပြည့်စုံစေကြ၏။ ထို့ပြင် ပြန်လည်ကျရောက်ခြင်းမရှိသော နတ်တို့ဖြင့် စတျလောက (Satyaloka) ကိုလည်း ပြည့်စုံစေကြ၏။

Verse 21

सृष्टिं सृष्ट्वा तथा देवो भगवान् भूतभावनः । कल्पसंज्ञं स्वकं घस्त्रं जागर्ति परमेश्वरः ॥ ९.२१ ॥

ဤသို့ ဖန်ဆင်းခြင်း (sṛṣṭi) ကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဘဂဝန် သခင်တော်သည် အမြင့်ဆုံးအရှင်အဖြစ် နိုးကြားလျက် မိမိ၏ ကိရိယာ (ghastra) ကို “ကလ္ပ” (kalpa) ဟု ခေါ်သော အမည်ဖြင့် စောင့်ကြည့်တော်မူ၏။

Verse 22

तस्मिन् जगति भूर्लोको भुवर्लोकश्च जायते । स्वर्लोकश्च त्रयोऽप्येते जायन्ते नात्र संशयः ॥ ९.२२ ॥

ထိုကမ္ဘာစကြဝဠာအတွင်း၌ Bhūrloka နှင့် Bhuvarloka ပေါ်ထွန်းလာပြီး Svarloka လည်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဤလောကသုံးပါးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 23

सुप्ते तु देवे कल्पान्ते तावती रात्रिरिष्यते । त्रैलोक्यमेतत् सुप्तं स्यात् तथोपप्लवतां गतम् ॥ ९.२३ ॥

ကလ္ပအဆုံးတွင် ဘုရားသခင် အိပ်စက်နေသော် ထိုကာလနှင့် တူညီသည့် အရှည်ရှိသော ညတစ်ည ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအချိန်၌ သုံးလောကလုံးသည် အိပ်စက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးခြင်းနှင့် ပျက်ကွယ်ခြင်းသို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 24

ततो रात्र्यां व्यतीतायामुत्थितः कमलेक्षणः । चिन्तयामास तान् वेदान् मातरं च चतुर्ष्वपि । चिन्तयानः स देवेशस्तान् वेदान् नाध्यगच्छत ॥ ९.२४ ॥

ထို့နောက် ညကာလ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ကြာမျက်စိရှိသော အရှင်သည် ထလာ၏။ ထိုအရှင်သည် ဝေဒများနှင့် မိခင်လေးပါးကိုလည်း စဉ်းစားတော်မူသော်လည်း စဉ်းစားနေစဉ်၌ပင် နတ်တို့၏အရှင်သည် ထိုဝေဒများကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 25

लोकमार्गस्थितिं कर्त्तुं निद्राज्ञानेन मोहितः । चिन्तयामास देवेशो नात्र वेदा व्यवस्थिताः ॥ ९.२५ ॥

အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အဝိဇ္ဇာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော နတ်တို့၏အရှင်သည် လောက၏ လမ်းစဉ်အစီအစဉ်ကို တည်ထောင်ရန် မည်သို့ပြုရမည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏—“ဤနေရာ၌ ဝေဒများသည် မိမိတို့၏ သင့်တော်သော အစီအစဉ်အတိုင်း မတည်ရှိသေး” ဟု။

Verse 26

ततः स्वमूर्तौ तोयाख्ये लीनान् दृष्त्वा सुरेश्वरः । जिघृक्षुश्चिन्तयामास मत्स्यो भूत्वाविशज्जलम् ॥ ९.२६ ॥

ထို့နောက် နတ်တို့၏အရှင်သည် “ရေ” ဟု ခေါ်သော မိမိ၏ကိုယ်ရုပ်အတွင်း၌ ဝေဒများ ပေါင်းလျှံနေသည်ကို မြင်၏။ ထိုဝေဒများကို ဖမ်းယူလိုသဖြင့် စဉ်းစားတော်မူကာ ငါးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 27

एवं ध्यात्वा महामत्स्यस्तत्क्षणात् समजायत । विवेश च जलं देवः समन्तात् क्षोभयन्निव ॥ ९.२७ ॥

ဤသို့ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် မဟာငါးတော်သည် ခဏချင်းပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ဘုရားသည် ရေထဲသို့ ဝင်၍ အရပ်ရပ်ကို လှုပ်ရှားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 28

तस्मिन् प्रविष्टे सहसा जलं तु महामहीधृग्वपुषि प्रकाशम् । मात्स्यं गते देववरे महोदधिं हरिं स्तवैस्तुष्टुवुरुद्धृतक्षितिम ॥ ९.२८ ॥

သူ ဝင်သွားသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ရေသည် မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သည့် အလွန်ကြီးမားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထင်ရှားတောက်ပလာ၏။ မတ်စျရုပ်ကို ကျော်လွန်သွားသော အမြတ်တော်ဘုရားအား မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း မြေကြီးကို မြှောက်တင်သူ ဟရိကို သီချင်းသံတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 29

नमोऽस्तु वेदान्तरगाप्रतर्क्य नमोऽस्तु नारायण मत्स्यरूप । नमोऽस्तु ते सुस्वर विश्वमूर्त्ते नमोऽस्तु विद्याद्वयरूपधारिन् ॥ ९.२९ ॥

ဝေဒാന്ത၏ စီးဆင်းရာအတွင်း တည်ရှိသော်လည်း အကြံခန့်မှန်းခြင်းမရနိုင်သူအား နမස්ကာရ။ မတ်စျရုပ်ကို ခံယူသော နာရာယဏအား နမස්ကာရ။ သံတော်သြဇာ သုခမင်္ဂလာနှင့် သာယာညီညာ၍ စကြဝဠာကိုယ်တော်ဖြစ်သူအား နမස්ကာရ။ ဗိဒ္ယာ နှစ်မျိုး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူအား နမස්ကာရ။

Verse 30

नमोऽस्तु चन्द्रार्कमरुत्स्वरूप जलान्तविश्वस्थित चारुनेत्र । नमोऽस्तु विष्णोः शरणं व्रजामः प्रपाहि नो मत्स्यतनुं विहाय ॥ ९.३० ॥

လ၊ နေ၊ လေတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သူအား နမස්ကာရ။ ရေထဲ၌ စကြဝဠာတည်ရှိရာ အလှမျက်စိရှင်အား နမස්ကာရ။ ဗိෂ္ဏု၏ အရိပ်အာဝါသသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံပါ၏။ မတ်စျကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 31

त्वया ततं विश्वमनन्तमूर्ते पृथग्गते किञ्चिदिहास्टि देव । भवान् न चास्य व्यतिरिक्तमूर्तिस्त्वत्तो वयं ते शरणं प्रपन्नाः ॥ ९.३१ ॥

အနန္တရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝတော်၊ ဤစကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို သင်က ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းထား၏။ ခွဲခြားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဤနေရာ၌ သင်မှတပါး အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိ။ စကြဝဠာ၏ မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်မျှ သင်နှင့် ကွဲပြား၍ မတည်ရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံ၌ ခိုလှုံလာကြ၏။

Verse 32

खात्मेन्दुवह्निश्च मनश्च रूपं पुराणमूर्त्तेस्तव चाब्जनेत्र । क्षमस्व शम्भो यदि भक्तिहीनं त्वया जगद्भासति देवदेव ॥ ९.३२ ॥

အို ကြာမျက်စိရှင်၊ အာကာသ၊ အတ္တ၊ လ၊ မီးနှင့် စိတ်တို့သည် သင်၏ ပုရాణမူရ்த்தိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်များ ဖြစ်ကြသည်။ အို ရှမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ်၏ စတုတိသည် ဘက္တိမပြည့်စုံလျှင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အို ဒေဝဒေဝ၊ သင်ကြောင့် စကြဝဠာသည် တောက်ပလင်းလက်သည်။

Verse 33

विरुद्धमेतत् तव देवरूपं सुभीषणं सुस्वनमद्रितुल्यम् । पुराण देवेश जगन्निवास शमं प्रयाह्यच्युत तीव्रभानो ॥ ९.३३ ॥

ဤအရာသည် သင်၏ ဒေဝရုပ်နှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အသံတုန်လှုပ်ကာ၊ တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသည်။ အို ပုရాణဒေဝေရှ၊ လောက၏ နေရာတည်ရာ၊ အို အချျုတ၊ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ပြင်းထန်ရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ သက်သာစွာ ငြိမ်သက်၍ သမာဓိသို့ ပြန်လည်ပါ။

Verse 34

वयं हि सर्वे शरणं प्रपन्ना भयाच्च ते रूपमिदं प्रपश्य । लोके समस्तं भवता विना तु न विद्यते देहगतं पुराणम् ॥ ९.३४ ॥

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သင်၌သာ ခိုလှုံလာကြပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သင်၏ ဤရုပ်ကို မြင်ရသည်။ သင်မရှိလျှင် လောကတစ်လောကလုံးတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ တည်သော ပုရాణသဘောတရားတစ်စုံတစ်ရာလည်း မရှိပါ။

Verse 35

एवं स्तुतस्तदा देवो जलस्थान् जगृहे च सः । वेदान् सोपनिषच्छास्त्रानन्तःस्थं रूपमास्थितः ॥ ९.३५ ॥

ထိုသို့ စတုတိခံရသောအခါ၊ ဒေဝသည် ထိုအချိန်တွင် ရေထဲ၌ တည်ရှိသောအရာတို့ကို ဆုပ်ကိုင်ယူ၏။ အတွင်း၌ တည်နေသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ၊ ဝေဒများကို ဥပနိရှဒ်များနှင့် ရှာස්တရများနှင့်အတူ အတွင်း၌ စုစည်းထိန်းသိမ်း၏။

Verse 36

यावत्स्वमूर्तिर्भगवांस्तावदेव जगत् त्विदम् । कूटस्थे तल्लयं याति विकृतिस्थे विवर्द्धते ॥ ९.३६ ॥

ဘဂဝန်သည် မိမိ၏ ထင်ရှားသော မူရင်းရုပ်၌ တည်နေသမျှ၊ ဤလောကသည်လည်း ထိုအတိုင်း တည်ရှိသည်။ မပြောင်းလဲသော ကူဋသ္ထ သဘောတရား ရှိလာသော် လယသို့ ဦးတည်သွားပြီး၊ ပြောင်းလဲမှု၏ သဘောတရား (ဝိကృతိ) ရှိလာသော် တိုးပွားကြီးထွားသည်။