Adhyaya 9

Verse 1

देव्युवाच । दिव्यं तेजो नमस्यामि यन्मे दृष्टं पुरातने । कालाग्निरुद्रमध्यस्थं प्रभासे शंकरोद्भवम्

ဒေဝီက ပြောသည်—ရှေးကာလ၌ ငါမြင်တွေ့ခဲ့သော ထိုသန့်ရှင်းသော တန်ခိုးရောင်ခြည်ကို ငါဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ ထိုရောင်ခြည်သည် ပရဘ္ဟာသ၌ ရှင်ကရမှ ပေါ်ထွန်း၍ ကာလာဂ္နိရုဒ္ရ၏ အလယ်၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 2

यो वेदसंघैरृषिभिः पुराणैर्वेदोक्तयोगैरपि इज्यमानः । तं देवदेवं शरणं व्रजामि सोमेश्वरं पापविनाशहेतुम्

ဝေဒအစုအဝေးတို့၊ ရှင်ရသီတို့၊ ပုရာဏတို့နှင့် ဝေဒတွင် ဆိုထားသော ယောဂကျင့်စဉ်များဖြင့်ပင် ပူဇော်ခံရသူ—ထိုဒေဝဒေဝကို ငါသည် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံ၏။ အပြစ်ပျက်စီးစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသည့် စိုးမေရှွရထံသို့ ငါခိုလှုံပါ၏။

Verse 3

देवदेव जगन्नाथ भक्तानुग्रहकारक । संशयो हृदि मे कश्चित्तं भवाञ्छेत्तुमर्हति

ဒေဝဒေဝ၊ လောကနာထ၊ ဘက္တများအား ကရုဏာပေးတော်မူသူရေ—ငါ့နှလုံး၌ သံသယတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသံသယကို ဖြတ်တောက်ပယ်ရှားရန် သင်သည် သင့်တော်တော်မူ၏။

Verse 4

ईश्वर उवाच । कः संशयः समुत्पन्नस्तव देवि यशस्विनि । तन्मे कथय कल्याणि तत्सर्वं कथयाम्यहम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ အို ဂုဏ်သရေရှိသော ဒေဝီ၊ သင်၌ မည်သို့သော သံသယ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါ့အား ပြောပါ; အားလုံးကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 5

देव्युवाच । यदि त्वं च महादेवो मुण्डमाला कथं कृता । अनादि निधनो धाता सृष्टिसंहारकारकः

ဒေဝီက မိန့်သည်။ သင်သည် မဟာဒေဝ ဖြစ်ပါလျှင်၊ ဦးခေါင်းအရိုးပန်းကုံး (မုဏ္ဍမာလာ) ကို အဘယ်ကြောင့် ဝတ်ဆင်သနည်း။ သင်သည် အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အမိန့်တော်ရှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ပြုသူ ဖြစ်၏။

Verse 6

ततो विहस्य देवेशः शंकरो वाक्यमब्रवीत् । अनेकमुण्डकोटीभिर्या मे माला विराजते

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏အရှင် ရှင်ကရသည် ပြုံးရယ်ကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူသည်။ “ငါ့ပေါ်၌ တောက်ပနေသော မုဏ္ဍမာလာသည် ဦးခေါင်းအရိုး ကုဋိကုဋိ များစွာဖြင့် ဖွဲ့ထားသည်။”

Verse 7

नारायण सहस्राणां ब्रह्मणामयुतस्य च कृता शिरःकरोटीभिरनादिनिधना ततः

“နာရာယဏ များစွာသော ထောင်ပေါင်းများနှင့် ဘြဟ္မာ တစ်သောင်းပေါင်းများ၏ ဦးခေါင်းခွက်များ (ကရိုးတီ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်; ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အစမရှိ အဆုံးမရှိ ဖြစ်သည်။”

Verse 8

अन्यो विष्णुश्च भवति अन्यो ब्रह्मा भवत्यपि । कल्पे कल्पे मया सृष्टः कल्पे विष्णुः प्रजापतिः

“ကပ္ပတိုင်းတွင် ဗိෂ္ဏု တစ်ပါးတစ်မျိုး ဖြစ်လာပြီး၊ ကပ္ပတိုင်းတွင် ဘြဟ္မာလည်း တစ်ပါးတစ်မျိုး ဖြစ်လာသည်။ ကပ္ပတိုင်း၌ ငါက ဖန်ဆင်းပေးသည်—ဗိෂ္ဏုနှင့် ပရဇာပတိ (သားသမီးတို့၏ အရှင်) ကို။”

Verse 9

अहमेवंविधो देवि क्षेत्रे प्राभासिके स्थितः । कालाग्निलिंगमूले तु मुंडमालाविभूषितः

အို ဒေဝီ၊ ငါသည် ဤသို့သောအဖြစ်အပျက်ဖြင့် ပရဘာသ သန့်ရှင်းသောကွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ကာလာဂ္နိလင်္ဂ၏ အမြစ်၌ နေ၍ ခေါင်းခွံမാലာဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 10

अक्षसूत्रधरः शान्त आदिमध्यांतवर्जितः । पद्मासनस्थो वरदो हिमकुन्देन्दुसन्निभः

ပုတီးကြိုးကို ကိုင်ဆောင်၍ ငြိမ်းချမ်းသက်သာ၊ အစ-အလယ်-အဆုံး မရှိသူ။ ပဒ္မအာသနပေါ်၌ ထိုင်၍ ကောင်းချီးပေးသူ၊ နှင်း၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 11

मम वामे स्थितो विष्णुर्दक्षिणे च पितामहः । जठरे चतुरो वेदाः हृदये ब्रह्म शाश्वतम्

ငါ၏ ဘယ်ဘက်၌ ဗိဿနု တည်ရှိပြီး ညာဘက်၌ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ရှိ၏။ ငါ၏ ဝမ်းအတွင်း၌ ဝေဒ လေးပါး တည်နေပြီး၊ ငါ၏ နှလုံး၌ ထာဝရ ဗြဟ္မန် ရှိ၏။

Verse 12

अग्निः सोमश्च सूर्यश्च लोचनेषु व्यवस्थिताः

အဂ္နိ၊ ဆိုမ နှင့် ဆူရျ သည် ငါ၏ မျက်စိတို့အတွင်း၌ တည်ရှိကြ၏။

Verse 13

एवंविधो महादेवि प्रभासे संव्यवस्थितः । आप्यतत्त्वात्समानीते मा ते भूत्संशयः क्वचित्

အို မဟာဒေဝီ၊ ငါသည် ပရဘာသ၌ ဤသို့ပင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိ၏။ ဤရုပ်ပေါ်ထွန်းမှုသည် ရေတတ္တဝမှ ဆောင်ယူလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သင်၌ မည်သည့်အခါမျှ သံသယ မဖြစ်စေပါနှင့်။

Verse 14

एवमुक्ता तदा देवी हर्षगद्गदया गिरा । तुष्टाव देवदेवेशं भक्त्या परमया युता

ဤသို့ဆိုကြားခံရသော် နတ်မယ်သည် ဝမ်းမြောက်လွန်း၍ အသံတုန်ယင်ကာ၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် နတ်တို့၏နတ် အရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 15

देव्युवाच जय देव महादेव सर्वभावन ईश्वर । नमस्तेऽस्तु सुरेशाय परमेशाय वै नमः

နတ်မယ်က မိန့်တော်မူသည်—“အောင်မြင်ပါစေ၊ အို ဘုရား၊ မဟာဒေဝ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ပေါ်ပေါက်စေသော အရှင်။ နတ်တို့၏အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်တော်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။”

Verse 16

अनादिसृष्टिकर्त्रे च नमः सर्वगताय च । सर्वस्थाय नमस्तुभ्यं धाम्नां धाम्ने नमोऽस्तु ते

အစမရှိသော စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင်တော်အား နမස්ကာရပါ၏၊ အရာအားလုံး၌ ပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။ အရာအားလုံး၌ တည်နေတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏၊ အာလယတို့၏ အာလယဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမိုပါ၏။

Verse 17

षडंताय नमस्तुभ्यं द्वादशान्ताय ते नमः । हंसभेद नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं च मोक्षद

“ခြောက်ပါးအဆုံး” ဟူသော သင်ကြားချက်ဖြင့် သိမြင်ရသော အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏၊ “တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးအဆုံး” ဟူသော အထွတ်အထိပ်ရှိသော အရှင်အားလည်း နမိုပါ၏။ ဟံသာ (အတွင်းအတ္တ) ကို ခွဲခြားသိမြင်စေသော အရှင်အား နမိုပါ၏၊ မောက္ခပေးတော်မူသော အရှင်အားလည်း နမိုပါ၏။

Verse 18

इति स्तुतस्तदा देव्या प्रचलच्चन्द्रशेखरः । ततस्तुष्टस्तु भगवानिदं वचनमब्रवीत्

နတ်မယ်၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ဤသို့ခံယူသော် စန္ဒြရှေခရ (ရှီဝ) သည် ပီတိဖြင့် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် ကျေနပ်တော်မူကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 19

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञे तुष्टोऽहं व्रियतां वरः

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာပညာရှိရေ။ ငါနှစ်သက်ပြီ—အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 20

देव्युवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यदि वाप्यहम् । प्रभास क्षेत्रमाहात्म्यं पुनर्विस्तरतो वद

ဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝတို့၏ အရှင်ရေ၊ သင်နှစ်သက်ပါက၊ ငါလည်း ဆုတောင်းခံထိုက်သူ ဖြစ်ပါက၊ ပရဘာသ သန့်ရှင်းရာကွင်း၏ မဟာတန်ခိုးကို ထပ်မံ အသေးစိတ် ဟောကြားပါ»။

Verse 21

भूतेश भगवान्विष्णुर्दैत्यानामन्तकाग्रणीः । स कस्माद्द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

«ဘူတေရှာ အရှင်ရေ၊ ဘဂဝန် ဗိဿဏု—ဒိုင်တျာတို့ကို ဖျက်ဆီးရာ၌ အရှေ့ဆုံးသူ—အဘယ်ကြောင့် ဒွာရကာကို စွန့်၍ ပရဘာသ သန့်ရှင်းရာကွင်း၌ ခိုလှုံခဲ့သနည်း»။

Verse 22

षष्टि तीर्थसहस्राणि षष्टिकोटिशतानि च । द्वारकामध्यसंस्थानि कथं न्यक्कृतवान्हरिः

«ဒွာရကာအတွင်း၌ တီရ္ထ ၆သောင်းနှင့် ထို့အပြင် ၆ရာသန်းတိုင်အောင် တည်ရှိနေသည်။ ဟရီသည် ထိုတို့ကို အနိမ့်ဟု သတ်မှတ်ကာ မည်သို့ ပရဘာသကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း»။

Verse 23

अमरैरावृतां पुण्यां पुण्यकृद्भिर्निषेविताम् । एवं तां द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासं कथमागतः

«ဒွာရကာသည် သန့်ရှင်းမြတ်သော မြို့တော်ဖြစ်၍ အမရတို့ ဝန်းရံကာ ကုသိုလ်ပြုသူတို့ လာရောက် ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျက်ပင် ဒွာရကာကို စွန့်၍ ပရဘာသသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း»။

Verse 24

देवमानुषयोर्नेता द्योभुवोः प्रभवो हरिः । किमर्थं द्वारकां त्यक्त्वा प्रभासे निधनं गतः

ဟရီသည် နတ်နှင့် လူတို့၏ ဦးဆောင်သူ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေ၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့် ဒွာရကာကို စွန့်၍ ပရဘာသ၌ အဆုံးတိုင်သို့ ရောက်သနည်း။

Verse 25

यश्चक्रं वर्त्तयत्येको मानुषाणां मनोमयम् । प्रभासे स कथं कालं चक्रे चक्रभृतां वरः

လူ့ရေးရာတို့၏ စိတ်ဖြစ် ‘စက်ဝိုင်း’ ကို တစ်ပါးတည်း လှည့်ပတ်စေသူ—စက်ရံကိုင်ရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်သည် ပရဘာသ၌ အချိန်ကို မည်သို့ ကုန်လွန်စေသနည်း။

Verse 26

गोपायनं यः कुरुते जगतः सार्वलौकिकम् । स कथं भगवान्विष्णुः प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံးကို အထွေထွေကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသော ဘုရားဝိષ્ણုသည် ပရဘာသကွင်းမြင့်မြတ်ကို အားကိုးခိုလှုံတော်မူသည်ဟု မည်သို့ ဆိုနိုင်သနည်း။

Verse 27

योंतकाले जलं पीत्वा कृत्वा तोयमयं वपुः । लोकमेकार्णवं चक्रे दृष्ट्या दृष्टेन चात्मना

အဆုံးကာလ၌ ရေတို့ကို သောက်ယူ၍ ရေဖြစ်သော ကိုယ်တော်ကို ပြုတော်မူသူ၊ မျက်မြင်တော်တစ်ချက်နှင့် ထင်ရှားသော အတ္တမိမိတော်အားဖြင့် လောကကို တစ်ခုတည်းသော သမုဒ္ဒရာအဖြစ် ပြုတော်မူသူ—ပရဘာသ၌ ထိုအရှင်ကို သာမန်စကားဖြင့် မည်သို့ ဆိုနိုင်သနည်း။

Verse 28

स कथं पञ्चतां प्राप प्रभासे पार्वतीपते । यः पुराणे पुराणात्मा वाराहं वपुरास्थितः

ပာဝတီ၏ အရှင်တော်၊ ပရဘာသ၌ ထိုအရှင်သည် ‘ဓာတ်ငါးပါး’ အခြေအနေသို့ (ပျက်စီးခြင်း) မည်သို့ ရောက်နိုင်သနည်း။ ပုရာဏများ၌ ဆိုထားသော ရှေးအတ္တမိမိတော်၊ ဝရာဟ (ဝက်တော) ကိုယ်တော်ကို ခံယူတော်မူသူဖြစ်၏။

Verse 29

उद्दधार महीं कृत्स्नां सशैलवनकाननाम् । स कथं त्यक्तवान्गात्रं प्रभासे पापनाशने

တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ တောခြံတို့နှင့်တကွ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို မြှောက်တင်ခဲ့သော ထိုဘုရားသည် အပြစ်ဖျက်သည့် ပ္ရဘာသ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 30

येन सिंहं वपुः कृत्वा हिरण्यकशिपुर्हतः । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

ခြင်္သေ့ရုပ်ကို ခံယူ၍ ဟိရဏ္ယကသိပုကို သတ်ခဲ့သော ထိုဒေဝဒေဝေရှ်သည် ပ္ရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರကို မည်သို့ အားကိုးခိုလှုံနိုင်မည်နည်း။

Verse 31

सहस्रचरणं देवं सहस्राक्षं महाप्रभम् । सहस्रशिरसं वेदा यमाहुर्वै युगेयुगे

ခြေတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ၍ အလွန်တောက်ပသော ထိုဒေဝကို ဝေဒများသည် ယုဂတိုင်းယုဂတိုင်း၌ ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိသူဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 32

तत्याज स कथं देवः प्रभासे स्वं कलेवरम् । नाभ्यरण्यां समुद्भूतं यस्य पैतामहं गृहम्

ထိုဘုရားသည် ပ္ရဘာသ၌ မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။ နာဘိရှိ ကြာတောမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ‘ပိတామဟ’ (ဗြဟ္မာ) ၏ အိမ်တော်ကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူပင်။

Verse 33

एकार्णवगते लोके तत्पंकजमपंकजम् । येनोद्धृतं क्षणेनैव प्रभासस्थः स किं हरिः

လောကတစ်လုံးလုံး တစ်စင်းတည်းသော သမုဒ္ဒရာဖြစ်သွားသောအခါ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော ထိုကြာပန်းကို သူသည် ခဏချင်းပင် မြှောက်တင်ခဲ့သည်—ဟရိသည် ပ္ရဘာသ၌ ရှိနေသော်၊ အဘယ်အရာ မဖြစ်နိုင်တော့မည်နည်း။

Verse 34

उत्तरांशे समुद्रस्य क्षीरोदस्या मृतोदधेः । यः शेते शाश्वतं योगमास्थाय परवीरहा । स कथं त्यक्तवान्देहं प्रभासे परमेश्वरः

သမုဒ္ဒရာ၏ မြောက်ဘက်ဒေသ၌ နို့သမုဒ္ဒရာ—အမတသမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် အနန္တယောဂ၌ တည်မြဲစွာ လဲလျောင်း၍ ရန်သူဗီရသူရဲတို့ကို သတ်နိုင်သော အမြတ်ဆုံးအရှင်သည်၊ ပရဘာသ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 35

हव्यादान्यः सुरांश्चक्रे कव्यादांश्च पितॄ नपि । स कथं देवदेवेशः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

ဟဗျ (ပူဇော်သကာ) ကို လက်ခံသူအဖြစ် ဒေဝတို့ကို ခန့်အပ်၍၊ ကဗျ (ပိတೃပူဇာ) ကို လက်ခံသူအဖြစ် ပိတೃတို့ကို ခန့်အပ်တော်မူသော ဒေဝဒေဝေရှ—ဒေဝတို့၏ အရှင်သည်၊ ပရဘာသ က్షೇತ್ರကို မည်သို့ အားကိုး၍ ခိုလှုံနိုင်မည်နည်း။

Verse 36

युगानुरूपं यः कृत्वा रूपं लोकहिताय वै । धर्ममुद्धरते देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

လောကအကျိုးအတွက် ယုဂအလိုက် သင့်တော်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ဓမ္မကို မြှောက်တင်တော်မူသော ဒေဝသည်၊ မည်သို့ကာလည်း တစ်ခုတည်းသော က్షेत्रတစ်နေရာပေါ်တွင် ကန့်သတ်၍ အားထားရမည်နည်း။

Verse 37

त्रयो वर्णास्त्रयो लोकास्त्रैविद्यं पाठकास्त्रयः । त्रैकाल्यं त्रीणि कर्माणि त्रयो देवास्त्रयो गुणाः । सृष्टं येन पुरा देवः स कथं क्षेत्रमाश्रितः

ရှေးကာလက တြိယဒ်တို့—ဝဏ္ဏသုံးပါး၊ လောကသုံးပါး၊ တြိဝေဒဗေဒပညာနှင့် ဖတ်ရွတ်သူသုံးပါး၊ ကာလသုံးပါး၊ ကర్మသုံးပါး၊ ဒေဝသုံးပါး၊ ဂုဏသုံးပါး—ကို ဖန်ဆင်းတည်ထောင်တော်မူသော ဖန်ဆင်းရှင်ဒေဝသည်၊ မည်သို့ကာလည်း တစ်ခုတည်းသော ကṣेत्रတစ်နေရာပေါ်တွင် အားထားသည်ဟု ဆိုနိုင်မည်နည်း။

Verse 38

या गतिर्द्धर्मयुक्तानामगतिः पापकर्मिणाम् । चातुर्वर्ण्यस्य प्रभवश्चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

ဓမ္မနှင့် ယှဉ်သောသူတို့၏ အဆုံးသတ်ရာ လမ်းကြောင်းနှင့် အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာဖြစ်တော်မူပြီး၊ အပြစ်ကမ္မပြုသူတို့အတွက် ခိုလှုံရာမရှိစေသော အရှင်၊ စာတုဝဏ္ဏယ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ကာကွယ်သူဖြစ်တော်မူသော အရှင်ကို နေရာတစ်ခုဖြင့် မည်သို့ တိုင်းတာနိုင်မည်နည်း။

Verse 39

चातुर्विद्यस्य यो वेत्ता चातुराश्रम्यसंस्थितः । कस्मात्स द्वारकां हित्वा प्रभासे पंचतां गतः

ဗေဒပညာ လေးမျိုးကို သိကျွမ်းပြီး အာရှရမ် လေးပါး၏ စည်းကမ်း၌ တည်မြဲသူသည်—အဘယ်ကြောင့် ဒွာရကာကို စွန့်၍ ပရဘာသ၌ «ငါးပါးအခြေအနေ» (ဓာတ်ငါးပါးသို့ လျောကွယ်ခြင်း) ကို ရောက်သနည်း။

Verse 40

दिगंतरं नभोभूमिरापो वायुर्विभावसुः । चंद्रसूर्यद्वयं ज्योतिर्युगेशः क्षणदातनुः

သူသည် အရပ်အနှံ့၏ အကျယ်အဝန်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်; ရေ၊ လေ၊ မီးတောက်လောင်သော အဂ္ဂိ; လနှင့် နေ နှစ်ပါး၏ အလင်း; ယုဂတို့၏ အရှင်—ခဏခဏဖြင့် တိုင်းတာသော အချိန်ကို ကိုယ်တော်အဖြစ် ထားရှိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 41

यः परं श्रूयते ज्योतिर्यः परं श्रूयते तपः । यः परं परतः प्रोक्तः परं यः परमात्मवान्

အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်ဟု ကြားရသူ၊ အမြင့်ဆုံး တပဿာဟု ကြားရသူ; အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်သည်ဟု ကြေညာခံရသူ; အမြင့်ဆုံးသော အရှင်—ပရမာတ္မာ၏ သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 42

आदित्यादिश्च यो दिव्यो यश्च दैत्यांतको विभुः । स कथं देवकीसूनुः प्रभासे सिद्धिमीयिवान्

နေရောင်ကဲ့သို့ အရှေ့ဆုံးသော ဒိဗ္ဗတော်ဖြစ်ပြီး ဒိုင်တျယတို့ကို သတ်ဖြတ်သော အင်အားကြီး အရှင်—ထိုအရှင်တော်တည်းက ဒေဝကီ၏ သားအဖြစ် ပရဘာသ၌ စိဒ္ဓိ (ပြည့်စုံခြင်း) ကို မည်သို့ ရရှိသနည်း။

Verse 43

युगांते चांतको यश्च यश्च लोकांतकांतकः । सेतुर्यो लोकसत्तानां मेध्यो यो मेध्यकर्मणाम्

ယုဂအဆုံး၌ အဆုံးသတ်ဖြစ်သူ၊ လောကဖျက်ဆီးသူကိုပင် ဖျက်ဆီးသော ဖျက်ဆီးရှင်; လောကရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် တံတားဖြစ်သူ၊ သန့်စင်ပူဇော်မှုများကို ဆောင်ရွက်သူတို့အတွက် သန့်ရှင်းမှုတော်တည်း ဖြစ်သည်။

Verse 44

वेत्ता यो वेदविदुषां प्रभुर्यः प्रभवात्मनाम् । सोमभूतस्तु भूतानामग्निभूतोऽग्निवर्त्मनाम्

ဝေဒကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး သိသူ၊ အာဏာနှင့် ဖန်ဆင်းမှု၏ အရင်းအမြစ်တို့၏ အရှင်တော် ဖြစ်တော်မူ၏။ သတ္တဝါတို့အတွက် စောမ (Soma) ဖြစ်တော်မူ၍၊ မီး၏ မာဂ္ဂ (ယဇ္ဉာသီလ) ကို လျှောက်သူတို့အတွက် အဂ္နိ (Agni) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 45

मनुष्याणां मनोभूतस्तपोभूतस्तपस्विनाम् । विनयो नयभूतानां तेजस्तेजस्विनामपि

လူသားတို့အနက်၌ ပင် သူသည် စိတ်အဖြစ်တော်မူ၏။ တပသ္စဝင်တို့အနက်၌ သူသည် တပ (အတုစတီ) ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။ စည်းကမ်းရှိသူတို့အတွက် သူသည် နှိမ့်ချမှု ဖြစ်တော်မူ၍၊ တောက်ပသူတို့အတွက်ပင် သူသည် တေဇ (အလင်းရောင်) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 46

विग्रहो विग्रहाणां यो गतिर्गतिमतामपि । स कथं द्वारकां हित्वा प्रभासक्षेत्रमाश्रितः

ကိုယ်ထည်ရှိသမျှ ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့၏ မူလပုံစံတော် ဖြစ်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံး မာဂ္ဂကို ရောက်ပြီးသူတို့အတွက်ပင် အဆုံးစွန် ပန်းတိုင်တော် ဖြစ်တော်မူသော သူသည်—ဒွာရကာကို စွန့်၍ ပရဘာသ က్షೇತ್ರ သို့ အားကိုးနေထိုင်တော်မူမည်နည်း?

Verse 47

आकाशप्रभवो वायुर्वायुप्राणो हुताशनः । देवा हुताशनप्राणाः प्राणोऽग्नेर्मधुसूदनः । सकथं पद्मजप्राणः प्रभासं क्षेत्रमाश्रितः

အာကာသမှ လေ ပေါ်ထွန်း၏; လေ၏ အသက်သည် မီး (ဟုတಾಶန) ဖြစ်၏။ ဒေဝတို့သည် မီးအားဖြင့် အသက်ရှင်ကြ၏၊ မီး၏ အသက်သည် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသို့ပင် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) ၏ အသက်တော် ဖြစ်တော်မူသော သူသည် ပရဘာသ က్షेत्र သို့ အားကိုးနေထိုင်တော်မူမည်နည်း?

Verse 48

सूत उवाच । इति प्रोक्तस्तदा देव्या शंकरो लोकशंकरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं पार्वतीं द्विजसत्तमाः

စူတက ပြော၏—ဒေဝီ၏ စကားဖြင့် ထိုအခါ လောကအကျိုးပြု ရှင်ကရာ (Śaṅkara) သည် ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခံရပြီး၊ ပြုံးရယ်လျက် ပါရဝတီ (Pārvatī) ထံသို့ ဤစကားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏၊ အို ဒွိဇသတ္တမတို့။

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि प्रभासक्षेत्रविस्तरम् । रहस्यं सर्वपापघ्नं देवानामपि दुर्ल्लभम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ နားထောင်လော့၊ ဒေဝီ။ ပရဘာသ-က்ஷೇತ್ರ၏ မဟိမကို အသေးစိတ် ဟောကြားမည်။ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော လျှို့ဝှက်တရားဖြစ်၍ ဒေဝတားတို့အတွက်ပင် ရခက်ခဲစွာသာ ရနိုင်သည်။

Verse 50

देवि क्षेत्राण्यनेकानि पृथिव्यां संति भामिनि । तीर्थानि कोटिसंख्यानि प्रभावस्तेषु संख्यया

ဒေဝီ၊ အလင်းရောင်တောက်ပသူရေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರများ များစွာရှိသည်။ တီရ္ထများလည်း ကောဋိအရေအတွက်ဖြင့် ရေတွက်ရပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီတွင် မိမိအလိုက် သာသနာရေး အာနုဘော်ရှိသည်။

Verse 51

असंख्येय प्रभावं हि प्रभासं परिकीर्तितम् । ब्रह्मतत्त्वं विष्णुतत्त्वं रौद्रतत्त्वं तथैव च

ပရဘာသသည် အနန္တ အာနုဘော်ရှိသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုနေရာ၌ ဘြဟ္မာတတ္တဝ၊ ဗိဿဏုတတ္တဝ နှင့် ရုဒ္ရတတ္တဝ တို့လည်း တည်ရှိကြသည်။

Verse 52

तत्र भूयः समायोगो दुर्ल्लभोऽन्येषु पार्वति । प्रभासे देवदेवेशि तत्त्वानां त्रितयं स्थितम्

ပါရဝတီရေ၊ ဤကဲ့သို့ ပိုမိုပြည့်စုံသော ပေါင်းဆုံမှုသည် အခြားနေရာများတွင် ရှားပါးသည်။ ပရဘာသ၌ ဒေဝဒေဝေရှီရေ၊ ထိုတတ္တဝ သုံးပါးသည် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။

Verse 53

चतुर्विंशतितत्त्वैश्च ब्रह्मा लोकपितामहः । बालरूपी च नाम्नां च तत्र स्थाने स्थितः स्वयम्

ထိုနေရာ၌ တတ္တဝ ၂၄ ပါးနှင့် ဆက်စပ်လျက် လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေသည်။ သူသည် ကလေးသဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ နာမတော်များလည်း ကျော်ကြားစွာ ရှိသည်။

Verse 54

पंचविशतितत्त्वानाम धिपो देवताग्रणीः । तस्मिन्स्थाने स्थितः साक्षाद्दैत्यानामंतकः शुभे

နတ်တို့၏အထွဋ်အမြတ်တော်သည် တတ္တဝါ ၂၅ ပါး၏ တိုက်ရိုက်အရှင်ဖြစ်၍ ဒೈတျယတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူလည်း ဖြစ်သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ထိုနေရာ၌ တကယ်တမ်း ထင်ရှားစွာ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 55

अहं देवि त्वया सार्द्धं षट्त्रिंशत्तत्त्वसंयुतः । निवसामि महाभागे प्रभासे पापनाशने

အို ဒေဝီ၊ ငါသည် သင်နှင့်အတူ တတ္တဝါ ၃၆ ပါး ပြည့်စုံစွာ ပါဝင်လျက်၊ အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းသော ပရဘာသ၌ နေထိုင်တော်မူ၏၊ အို မဟာကံကောင်းသူ။

Verse 56

एवं तत्त्वमयं क्षेत्रं सर्वतीर्थमयं शुभम् । प्रभासमेव जानीहि मा कार्षीः संशयं क्वचित्

ဤသို့ဖြစ်၍ ဤကွင်းမြေသည် တတ္တဝါအမှန်တရားဖြင့် ပြည့်ဝကာ မင်္ဂလာရှိ၍ တီရ္ထအားလုံးကို ကိုယ်စားပြု၏။ ၎င်းကို ပရဘာသာတည်းဟူ၍ သိလော့၊ မည်သည့်အခါမျှ သံသယမပြုနှင့်။

Verse 57

अपि कीटपतंगा ये म्रियंते तत्र ये नराः । तेऽपि यांति परं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသော ပိုးမွှားနှင့် ပျားပင်တောင်၊ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသော လူတို့ပင်လျှင် အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။ ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားဆွေးနွေးရန် မလို။

Verse 58

स्त्रियो म्लेच्छाश्च शूद्राश्च पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रभासे तु मृता देवि शिवलोकं व्रजंति ते

အို ဒေဝီ၊ မိန်းမများ၊ မလေစ္ဆာများ၊ ရှုဒ္ဒရများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ—ငှက်နှင့် တောတိရစ္ဆာန်တို့—ပရဘာသာ၌ သေဆုံးလျှင်၊ သူတို့သည် ရှိဝလောကသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 59

कामक्रोधेन ये बद्धा लोभेन च वशीकृताः । अज्ञानतिमिराक्रांता मायातत्त्वे च संस्थिताः

ကာမနှင့် ဒေါသကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသူများ၊ လောဘကြောင့် အုပ်ချုပ်ခံရသူများ၊ အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းထားသူများ၊ မာယာတတ္တဝ၌ တည်နေသူများ—

Verse 60

कालपाशेन ये बद्धास्तृष्णाजालेन मोहिताः । अधर्मनिरता ये च ये च तिष्ठंति पापिनः

ကာလ၏ ကြိုးကွင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူများ၊ တဏ္ဟာ၏ ကွန်ယက်ကြောင့် မောဟဖြစ်သူများ၊ အဓမ္မ၌ စွဲလမ်းသူများနှင့် အပြစ်သားအဖြစ် ဆက်လက်တည်နေသူများ—

Verse 61

ब्रह्मघ्नाश्च कृतघ्नाश्च ये चान्ये गुरुतल्पगाः । महापातकिनश्चापि ते यान्ति परमां गतिम्

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူများ၊ ကျေးဇူးမသိသူများ၊ ဂုရု၏ အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူများနှင့် အခြားသူများ—ထိုကဲ့သို့ မဟာပာတကင်များပင်—အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 62

मातृहंता नरो यस्तु पितृहंता तथैव च । ते सर्वे मुक्तिमायांति किं पुनः शुभकारिणः

မိခင်ကို သတ်သူလည်းကောင်း၊ ဖခင်ကို သတ်သူလည်းကောင်း—ထိုသူတို့အားလုံး မုက္ခသို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကုသိုလ်ပြုသူတို့အတွက်တော့ မည်မျှပိုမိုမလဲ။