Adhyaya 84

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि आदिनारायणं हरिम् । तस्याश्च पूर्वदिग्भागे सर्वपातकनाशनम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ အာဒိနာရာယဏ ဟရိထံသို့ သွားရမည်။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အရှေ့ဘက်အနီးတွင် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော နေရာတစ်ခု ရှိ၏။

Verse 2

पादुकासनसंयुक्तं सर्वदैत्यांतकारिणम् । आदौ कृतयुगे देवि दैत्योऽभून्मेघवाहनः

ထိုနေရာသည် «ပါဒုကာသန» (ခြေစွပ်၏ အာသန) နှင့် ဆက်နွယ်၍ ဒေဝတမန်တို့၏ ရန်သူ ဒိုင်တျတို့ကို သတ်ဖြတ်သူဟု ထင်ရှား၏။ ဒေဝီရေ၊ ကృతယုဂ၏ အစတွင် မေဃဝာဟန ဟူသော ဒိုင်တျတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းခဲ့၏။

Verse 3

महाबलो महाकायो योजनायुतविस्तरः । अजेयः सर्वदेवानां त्रैलोक्यक्षयकारकः । ब्रह्मणा तस्य तुष्टेन वरो दत्तो वरानने

သူသည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီး၍ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားကာ ယောဇနာ သောင်းသောင်းချီ လျားဝန်း၏။ ဒေဝတမန်အားလုံးအတွက် မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး သုံးလောကကို ပျက်စီးစေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။ မျက်နှာလှသော ဒေဝီရေ၊ သူ့အပေါ် စိတ်ကျေနပ်သော ဘြဟ္မာက ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

यदा पादुकया विष्णुस्त्वां हनिष्यति संयुगे । तदैव मृत्युर्भविता नान्यथा मरणं तव

ဗိဿနုဘုရားသည် စစ်မြေတွင် ပာဒုကာ (ခြေနင်း) ဖြင့် သင့်ကို ထိုးနှက်သောအခါ၌သာ သင့်မရဏ ဖြစ်မည်၊ အခြားနည်းဖြင့် သင် မသေမည်။

Verse 5

इति लब्धवरो दैत्यः संतापयति भूतलम् । युगानां कोटिमेकां तु सदेवासुरमानुषम्

ဤကဲ့သို့ အာနိသင်ကြီးသော အပေးအမြှောက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဒေတ္တသည် မြေပြင်ကို ညှဉ်းပန်းကာ ယုဂတစ်ကုဋိတိုင်အောင် နတ်၊ အဆုရ၊ လူတို့အားလုံးကို ဒုက္ခပေးလေ၏။

Verse 6

संतप्य बहुधा देवि दक्षिणो दधिमागतः । तत्र विध्वंसयामास ऋषीणामाश्रमाणि वै

အို ဒေဝီ၊ အမျိုးမျိုးသောနည်းဖြင့် သတ္တဝါများစွာကို မီးလောင်သကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းကာ တောင်ဘက်မှလာသော ဒဓိမာန်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ရှင်ရသီတို့၏ အာရှရမ်များကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 7

ततस्त ऋषयः सर्वे विध्वस्ताश्रममण्डलाः । शरणं चैव संप्राप्ता देवदेवं तु केशवम् । अजेयं तं तु संज्ञात्वा तुष्टुवुर्गरुडध्वजम्

ထို့နောက် အာရှရမ်နယ်မြေများ ပျက်စီးသွားသော ရသီတို့အားလုံးသည် နတ်တို့၏နတ် ကေရှဝထံသို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာကြ၏။ အနိုင်မရနိုင်သော အရှင်ဟု သိရှိကာ ဂရုဍအလံတော်ရှိသော အရှင်ကို ချီးမွမ်းကြလေ၏။

Verse 8

ऋषय ऊचुः । नमः परमकल्याणकल्याणायात्मयोगिने । जनार्द्दनाय देवाय श्रीधराय च वेधसे

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– အလွန်မြတ်သော မင်္ဂလာတော်၊ မင်္ဂလာတို့၏ မင်္ဂလာဖြစ်တော်မူသော အတ္တယောဂ၌ တည်ရှိသော အရှင်အား နမော။ ဒေဝဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန၊ သရီဓရ၊ နှင့် စကြဝဠာကို စီမံတော်မူသော ဝေဓသအားလည်း နမော။

Verse 9

नमः कमलकिंजल्कसुवर्णमुकुटाय च । केशवायातिसूक्ष्माय बृहन्मूर्ते नमोनमः

ကြာပန်းအမျှင်ကဲ့သို့ ရွှေမကူဋ်ဆောင်းတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အလွန်သိမ်မွေ့သော်လည်း မဟာကောသမစ်ရုပ်တော်အဖြစ် ထင်ရှားသော ကေသဝအား နမောနမောပါ၏။

Verse 10

महात्मने वरेण्याय नमः पंकजनाभये । नमोऽस्तु मायाहरये हरये हरिवेधसे

မဟာစိတ်ရှိ၍ အထူးကောင်းမြတ်သင့်တော်သော အရှင်—ကြာနာဘိ (ကြာပန်းနာဘိ) သခင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ မာယာကို ဖယ်ရှားတော်မူသော ဟရိအား နမောရှိပါစေ—ဟရိ၊ ဟရိ၊ အမြင့်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲတော်မူသော ဟရိဝေဓသေ အရှင်အား။

Verse 11

हिरण्यगर्भगर्भाय जगतः कारणात्मने । अच्युताय नमो नित्यमनन्ताय नमोनमः

ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၏ အတွင်းရင်းမြစ်တောင် ဖြစ်တော်မူသော အရှင်၊ လောက၏ အကြောင်းအရင်းသဘာဝတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အချွတ်တ (Acyuta) အရှင်အား အစဉ်နမောပါ၏; အနန္တ အရှင်အား နမောနမောပါ၏။

Verse 12

नमो मायापटच्छन्न जगद्धात्रे महात्मने । संसारसागरोत्तार ज्ञानपोतप्रदायिने । अकुंठमतये धात्रे सर्गस्थित्यंत कर्मणे

မာယာအဝတ်ကာလွှမ်းမိုးထားသော်လည်း လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော မဟာစိတ်ရှိ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော ဉာဏ်လှေကို ပေးတော်မူသူအား နမောပါ၏။ အတားအဆီးမရှိသော ပညာကို စီမံတော်မူ၍ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းကို လုပ်ဆောင်တော်မူသော ဓာတೃ အရှင်အား နမောပါ၏။

Verse 13

यथा हि वासुदेवेति प्रोक्ते नश्यति पातकम् । तथा विलयमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

«ဝါစုဒေဝ» ဟူသော နာမတော်ကို ဆိုလိုက်သော် အပြစ်က ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဤမေဃဝါဟန ဒေယ့်တျာသည်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 14

यथा विष्णुः स्वभक्तेषु पापमाप्नोति संस्थितम् । तथा विनाशमायातु दैत्योऽयं पापकर्मकृत्

ဗိဿဏုသည် မိမိ၏ ဘက္တများအတွင်း တည်နေသော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ အပြစ်ကမ္မပြုသော ဤဒေဝ်တ (ဒိုင်တျ) သည်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 15

स्मृतमात्रो यथा विष्णुः सर्वं पापं व्यपोहति । तथा प्रणाशमभ्येतु दैत्योऽयं मेघवाहनः

ဗိဿဏုကို သတိရမိသက်သက်ဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ မေဃဝါဟန အမည်ရှိ ဤဒိုင်တျသည်လည်း အပြည့်အဝ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 16

भवंतु भद्राणि समस्तदोषाः प्रयांतु नाशं जगतोऽखिलस्य । अभेद्यभक्त्या परमेश्वरेशे स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

မင်္ဂလာကောင်းမှုတို့ ဖြစ်ပါစေ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံး၏ အပြစ်အနာအဆာတို့ ပျက်စီးပါစေ။ အကြောင်းမူကား မခွဲမခွာသော ဘက္တိဖြင့် လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဝါသုဒေဝ (အရှင်တို့၏ အရှင်) ကို သတိရသောအခါ အဆိုးအားလုံး အဆုံးသတ်သွား၏။

Verse 17

ये भूतले ये दिवि येऽन्तरिक्षे रसातले प्राणिगणाश्च केचित् । भवन्तु ते सिद्धियुता नरोत्तमाः स्मृते जगद्धातरि वासुदेवे

မြေပြင်၌ရှိသူတို့၊ ကောင်းကင်၌ရှိသူတို့၊ အာကာသအလယ်၌ရှိသူတို့၊ ရသာတလ (အောက်လောက) ၌ရှိသော သတ္တဝါတို့ အားလုံးသည် လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဝါသုဒေဝကို သတိရသောအခါ စိဒ္ဓိပြည့်စုံ၍ မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်ကြပါစေ။

Verse 18

ये प्राणिनः कुत्रचिदत्र संति ब्रह्माण्डमध्ये परतश्च केचित् । तेषां तु सिद्धिः परमास्त्वनिंद्या स्तुते जगद्धातरि वासुदेवे

ဤဗြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ ထိုအပြင်ဘက်၌ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်နေရာ၌မဆို ရှိနေသော သတ္တဝါတို့သည် လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဝါသုဒေဝကို ချီးမွမ်းသောအခါ အပြစ်ကင်းစင်သော အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရကြပါစေ။

Verse 19

ईश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवि आदिनारायणो हरिः । ज्ञात्वा स भावि कार्यं तत्समारुह्य च पादुकाम्

သခင်ဘုရားမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မယ်တော်၊ ဟရီ—အာဒိနာရာယဏ—ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ဖြစ်လာမည့် အမှုကို သိမြင်တော်မူ၍ မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော ပါဒုကာ (ခြေစွပ်) ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 20

बभूव तेषां प्रत्यक्ष ऋषीणां पापनाशनः । उवाच प्रणतान्सर्वान्किं वा कार्यं हृदि स्थितम्

အပြစ်ဖျက်ရှင်တော်သည် ထိုရသီတို့ရှေ့၌ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ဦးချသူအပေါင်းတို့အား မိန့်တော်မူသည်—“သင်တို့၏ နှလုံး၌ တည်နေသော ရည်ရွယ်ချက်သည် အဘယ်နည်း?”

Verse 21

कथ्यतां तत्करिष्यामि युष्मत्स्तोत्रेण तर्पितः

“ပြောကြလော့; သင်တို့၏ ချီးမွမ်းသီချင်းကြောင့် ကျေနပ်တော်မူသဖြင့် ငါသည် ထိုအမှုကို ပြီးမြောက်စေမည်။”

Verse 22

इत्युक्ता ऋषयः सर्वे कृतांजलिपुटाः स्थिताः । आदिदेवं हरिं प्रोचुः सर्वे नतशिरोधराः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူရာတွင် ရသီအားလုံးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေကြ၏။ ခေါင်းငုံ့လျက် အာဒိဒေဝ ဟရီအား အားလုံးက လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 23

ऋषय ऊचुः । जानासि सर्वं त्वं देव न चास्त्यविदितं तव । इमं दैत्यं महादेव संहरस्व महाबलम् । यथेदं सकलं विश्वं निरातंकं भवेत्प्रभो

ရသီတို့ မိန့်ကြသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ အရာအားလုံးကို သင် သိတော်မူ၏; သင်မသိသော အရာမရှိပါ။ မဟာဒေဝ၊ အင်အားကြီးသော ဤဒೈတျကို သုတ်သင်တော်မူပါ။ သခင်၊ ဤကမ္ဘာလောက အလုံးစုံသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစင်ပါစေ။”

Verse 24

इत्युक्तस्तैस्तदा विष्णुर्दैत्यमाहूय संयुगे । ताडयामास तं दैत्यं हृदि पादुकया शुभे

ထိုသို့ သူတို့ပြောကြသဖြင့် ဗိဿဏုသည် စစ်ပွဲသို့ ဒိုင်တျာကို ခေါ်ယူကာ မင်္ဂလာပါဒုကာဖြင့် ထိုအဆုရ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်တော်မူ၏။

Verse 25

स हतः पतितो दैत्यो विगतासुर्महोदधौ । हत्वा दैत्यवरं देवस्तत्र स्थाने स्थितोऽभवत् । पादुकासनसंस्थस्तु तत्राद्यापि वरानने

ထိုဒိုင်တျာသည် ထိုးနှက်ခံရ၍ အသက်ဝိညာဉ်ကင်းသွားကာ မဟာသမုဒ္ဒရာထဲသို့ လဲကျသွား၏။ ဒိုင်တျာတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေတော်မူ၍၊ အို မျက်နှာလှသူရေ—ယနေ့တိုင် ပါဒုကာ-ပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူလျက်ရှိ၏။

Verse 26

यस्तं पूजयते भक्त्या एकादश्यां नरोत्तमः । सोश्ववमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ဧကာဒသီနေ့၌ ဘက္တိဖြင့် ထိုဘုရားကို ပူဇော်သော လူကောင်းမြတ်သည် အရှွမေဓ ယဇ်၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိကာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နတ်ကဲ့သို့ ပျော်မြူး၏။

Verse 27

गोलक्षं ब्राह्मणे दत्त्वा यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । तदादिदेवे गोविन्दे दृष्टे भक्त्या फलं लभेत्

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား နွားတစ်သိန်း လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လူတစ်ယောက်ရနိုင်သော အကျိုးဖလ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုအကျိုးဖလကိုပင် အာဒိဒေဝ ဂိုဝိန္ဒကို ဘက္တိဖြင့် မြင်တွေ့ခြင်းသာဖြင့် ရရှိနိုင်၏။

Verse 28

कलौ कृतयुगं तेषां क्लेशस्तेषां सुखाधिकः । आदिनारायणो देवो येषां हृदयसंस्थितः

နှလုံးသားအတွင်း၌ အာဒိနာရာယဏ ဘုရားတည်ရှိသူတို့အတွက် ကလိယုဂသည်ပင် ကృతယုဂကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ဒုက္ခကလေးနည်းကာ သုခသည် ပိုမိုပြည့်ဝလာ၏။

Verse 29

एकादश्यां रविदिने स्नात्वा संनिहिता जले । आदिनारायणं पूज्य मुच्यते भवबन्धनात्

ဧကာဒသီနေ့၌ တနင်္ဂနွေနေ့နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သန့်ရှင်းသော သာန္နိဟိတရှိရာ ရေတွင် ရေချိုးပြီး အာဒိနာရာယဏကို ပူဇော်လျှင် သံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 30

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । श्रुतं पापहरं नृणां दारिद्यौघविनाशनम्

ဤသို့ဖြင့် ဒေဝီရေ၊ ဗိဿဏုကို အဓိကထားသော ဤမဟာတ్మျကို သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းကို နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားကာ ဆင်းရဲမှု၏ လှိုင်းတန်းများကို ပျက်စီးစေသည်။

Verse 84

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आदिनारायणमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीतितमोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «အာဒိနာရာယဏ၏ မဟာဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း (၈၄) သည်၊ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာသီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ ပထမ ပရဘာသက္ရှೇತ್ರ မာဟာတ్మျတွင် ပြီးဆုံး၏။