Adhyaya 6

Verse 1

देव्युवाच । अत्यद्भुतं महादेव माहात्म्यं कथितं मम । अपूर्वं देवदेवेश कदाचिन्न श्रुतं मया

ဒေဝီက ပြော၏— «အို မဟာဒေဝ၊ အလွန်အံ့ဩဖွယ်သော မဟာမဟိမကို ကျွန်မအား မိန့်ကြားတော်မူပြီ။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဤကဲ့သို့ မကြားဖူးသေးပါ»။

Verse 2

ब्रह्मांडे यानि लिंगानि कीर्तितानि त्वया मम । तेषां प्रभावेनाधिक्यं सोमेशे तत्कथं वद

«ဘရဟ္မာဏ္ဍတစ်လောကလုံး၌ ရှိသော လင်္ဂများကို သင်က ကျွန်မအား ချီးမွမ်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုတို့ထက် ဆိုမေရှ్వర၏ အာနုဘော်နှင့် ထူးကဲမြင့်မြတ်မှုသည် မည်သို့သာလွန်သနည်း—အဲဒါကို ပြောပြပါ»။

Verse 3

किं प्रभावो महादेव क्षेत्रस्य च सुरेश्वर । तन्मे ब्रूहि सुरेशान याथातथ्यं ममाग्रतः

«အို မဟာဒေဝ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်ရေ—ဤပုဏ္ဏကေတ္တရ၏ အမှန်တကယ် အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း။ အို စုရေရှာန၊ ကျွန်မရှေ့၌ အမှန်အတိုင်း တိတိကျကျ ပြောပြပါ»။

Verse 4

ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि रहस्यं परमं तव । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं सोमेशस्य वरानने

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ “ယခုမှစ၍ သင့်အား အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါဟောပြမည်။ အို မျက်နှာလှသောသူ၊ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် သောမေရှဝရ၏ မဟိမကို”

Verse 5

तीर्थानां परमं तीर्थं व्रतानां परमं व्रतम् । जाप्यानां परमं जाप्यं ध्यानानां ध्यानमुत्तमम्

“တီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်၏။ ဝရတများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတဖြစ်၏။ ဂျပ (japa) များအနက် အမြင့်ဆုံး ဂျပဖြစ်၏။ ဓျာနများအနက် အကောင်းဆုံး ဓျာနဖြစ်၏။”

Verse 6

योगानां परमो योगो रहस्यं परमं महत् । तत्तेहं संप्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमना प्रिये

“ယောဂများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ယောဂဖြစ်၍ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးမား အမြင့်ဆုံးတည်း။ ထိုအရာကို ယခု ငါသင့်အား ရှင်းပြမည်။ ချစ်သူရေ၊ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။”

Verse 7

सोमेशं परमं स्थानं पंचवक्त्रसमन्वितम् । एतल्लिंगं न मुंचामि सत्यंसत्यं मयोदितम्

“သောမေရှဝရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်ဖြစ်၍ မျက်နှာငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ဤလိင်္ဂကို ငါမစွန့်ပစ်။ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ် အမှန်တကယ်တည်း။”

Verse 8

यच्च तत्परमं देवि ध्रुवमक्षयमव्ययम् । सोमेशं तद्विजानीहि मा विकल्पमना भव

“ဒေဝီရေ၊ အမြင့်မြတ်သမျှသည် တည်ကြည်၍ မပျက်မယွင်း မလျော့မနည်းသောအရာဖြစ်၏။ ထိုအရာကို သောမေရှဝရဟု သိမှတ်လော့။ စိတ်၌ သံသယမဖြစ်စေပါနှင့်။”

Verse 9

निर्भयं निर्मलं नित्यं निरपेक्षं निराश्रयम् । निरंजनं निष्प्रपंचं निःसंगं निरुपद्रवम्

ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်း၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ နိစ္စတည်မြဲသည်။ မည်သို့မျှ မလိုအပ်၊ မည်သို့မျှ မမှီခို။ အညစ်အကြေးမကပ်၊ လောကပွားပွားမှုကို ကျော်လွန်၍ မကပ်မငြိ၊ အနှောင့်အယှက်ကင်းသည်။

Verse 10

तल्लिंगमिति जानीहि प्रभासे संव्यवस्थितम् । अपवर्गमविज्ञेयं मनोरम्यमनामयम्

ထိုအရာကို “လိင်္ဂ” ဟု သိမှတ်လော့၊ ပ္ရဘာသ၌ တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် မောက္ခတရားတည်းဟူ၍ သာမန်သိမြင်မှုကို ကျော်လွန်ကာ စိတ်နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေ၍ အနာရောဂါကင်းသည်။

Verse 11

नित्यं च कारणं देवं मखघ्नं सर्वतोमुखम् । शिवं सर्वात्मकं सूक्ष्ममनाद्यं यच्च दैवतम्

ထိုဘုရားကို နိစ္စတည်မြဲသော အကြောင်းရင်းတရားတည်းဟူ၍ သိမှတ်လော့။ ယဇ်ပူဇော်မှု၏ မာနကို ချေဖျက်သူ၊ အရပ်ရပ်သို့ မျက်နှာမူသော ရှိဝ၊ အရာအားလုံး၏ အတ္တမူလ၊ သေးသိမ်နူးညံ့၍ အစမရှိသော တကယ့်ဘုရားတော်ကို ပ္ရဘာသ၌ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 12

आत्मोपलब्धिविज्ञेयं चित्तचिंताविवर्जितम् । गमागमविनिर्मुक्तं बहिरंतश्च केवलम्

ထိုအမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်အတ္တသိမြင်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်သည်။ စိတ်၏ စဉ်းစားတည်ဆောက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်း၍ လာခြင်းသွားခြင်းကို ကျော်လွန်ကာ အပြင်အတွင်း နှစ်ဖက်လုံးတွင် သန့်စင်စွာ တစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

Verse 13

आत्मोपलब्धिविषयं स्तुतिगोचरवर्जितम् । निष्कलं विमलात्मानं प्रकटं ज्ञानदीपकम्

၎င်းသည် ကိုယ်တိုင်အတ္တသိမြင်ခြင်း၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်၍ ချီးမွမ်းစကားသာဖြင့် မရောက်နိုင်။ အစိတ်အပိုင်းမရှိ၊ သန့်ရှင်းသော အတ္တဖြစ်ကာ စစ်မှန်သော ဉာဏ်အလင်း၏ မီးအိမ်အဖြစ် ထင်ရှားသည်။

Verse 14

तल्लिंगमिति जानीहि प्रभासे सुरसुंदरि । निरावकाशरहितं शब्दं शब्दांतगोचरम्

နတ်တို့အလှတရားရှိသူမ၊ ပရဘာသ၌ ထိုအရာကို «လင်္ဂ» ဟု သိမှတ်လော့။ အာကာသအကျယ်အဝန်းကို ကျော်လွန်သော်လည်း အသံ၏ အတွင်းအဓိပ္ပါယ်အဖြစ် သိမြင်နိုင်ပြီး စကားလုံးတို့၏ အဆုံးနှင့် အလွန်ကို ထိရောက်သည်။

Verse 15

निष्कलं विमलं देवं देवदेवं सुरात्मकम् । हेतुप्रमाणरहितं कल्पनाभाववर्जितम्

ထိုဘုရားသည် အစိတ်အပိုင်းမရှိ၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်၏—ဘုရားတို့၏ဘုရား၊ နတ်တို့၏အနှစ်သာရ—အကြောင်းရင်းအထောက်အထားနှင့် တိုင်းတာချက်တို့မှ လွတ်ကင်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်ခြင်း၊ အယူအဆတည်ဆောက်ခြင်းတို့ မထိခိုက်။

Verse 16

चित्तावलोकविषयं बहिरंतरसंस्थितम् । प्रभासे तं विजानीहि प्रणवं लिंगरूपिणम्

ပရဘာသ၌ ထိုသူကို အတွင်းစိတ်သမาธိ၏ အာရုံအဖြစ် သိမှတ်လော့။ အပြင်နှင့်အတွင်း နှစ်ဖက်လုံး၌ တည်ရှိပြီး၊ ပရဏဝ (အိုမ်) ကိုယ်တိုင် လင်္ဂရূপဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Verse 17

अनिष्पंदं महात्मानं निरानंदावलोकनम् । लोकावलोकमार्गस्थं विशुद्धज्ञानकेवलम्

ထိုမဟာအတ္တသည် မလှုပ်ရှား၊ အာနန္ဒ၏ကစားပွဲကို ကျော်လွန်၍ မြင်ရသည်။ လောကတို့ကို မြင်သိရာ လမ်းကြောင်းပေါ်၌ တည်နေပြီး သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 18

विद्याविशेषमार्गस्थमनेकाकारसंज्ञितम् । स्वभावभावनाग्राह्यं भावातीतमलक्षणम्

ထူးခြားသော ဝိဇ္ဇာဉာဏ်၏ လမ်းကြောင်းပေါ်၌ တည်ရှိ၍ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဆိုကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝကို စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆင်ခြင်သမาธိပြုမှသာ ဖမ်းယူနိုင်ပြီး ဖြစ်တည်မှုအခြေအနေအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ ကန့်သတ်သင်္ကေတမရှိ။

Verse 19

वाक्प्रपंचादिरहितं निष्प्रपञ्चात्मकं शिवम् । ज्ञानज्ञेयावलोकस्थं हेत्वाभासविवर्जितम्

ရှီဝသည် စကား၏ပျံ့နှံ့မှုနှင့် အလှပြမှုတို့မှ ကင်းလွတ်၍ မျိုးစုံပရပဉ္စကို ကျော်လွန်သော သဘာဝတော်ဖြစ်သည်။ သိခြင်းနှင့် သိရမည့်အရာတို့၏ မြင်သူအဖြစ် တည်ရှိကာ အကြောင်းတရားကန့်သတ်မှု၏ အရိပ်တောင် မရှိ။

Verse 20

अनाहतं शब्दगतं शब्दादिगणसंभवम् । एवं सोमेश्वरं विद्धि प्रभासे लिंगरूपिणम्

ပရဘာသ၌ လင်္ဂရုပ်ဖြစ်သော သောမေရှဝရကို အနာဟတ (မထိခိုက်သံ) ဟူသော အတွင်းသံအဖြစ်၊ သံအတွင်း၌ တည်ရှိပြီး သံမှစသော အမျိုးအစားများ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်အဖြစ် သိမှတ်လော့။

Verse 21

शब्दब्रह्मगतं शान्तं स शब्दांतगमास्पदम् । सर्वातिरिक्त विषयं सर्वध्यानपदे स्थितम्

သူသည် သဘ္ဒဗြဟ္မ၌ တည်သော ငြိမ်းချမ်းသူဖြစ်၍ စကားအားလုံး အဆုံးသို့ ရောက်ရာ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ ဖြစ်သည်။ အတွေ့အကြုံ၏ အရာဝတ္ထုအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ တရားထိုင်ခြင်းအားလုံး၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် အခြေခံအဖြစ် တည်ရှိသည်။

Verse 22

अनादिमच्युतं दिव्यं प्रमाणातीत गोचरम् । अधश्चोर्ध्वं गतं नित्यं जीवाख्यं देहसंस्थितम्

အစမရှိ၊ မပျက်စီး၊ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော သူသည် တိုင်းတာမှုနှင့် သက်သေအထောက်အထား အားလုံး၏ လက်လှမ်းမမီရာကို ကျော်လွန်သည်။ အောက်နှင့် အပေါ် အနှံ့အပြား အမြဲတမ်း ပြည့်ဝကာ «ဇီဝ» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ တည်ရှိသော နိစ္စတော်ဖြစ်သည်။

Verse 23

हृदादिद्वादशांतस्थं प्राणापानोदयास्तगम् । अग्राह्यमिन्द्रियात्मानं निष्कलंकात्मकं विभुम्

နှလုံးမှစသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော «ဒွါဒသအန္တ» တွင် တည်ရှိ၍ သူသည် ပရာဏနှင့် အပာဏ၏ ထွန်းတက်ခြင်းနှင့် ကျဆင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ အာရုံများဖြင့် မဖမ်းယူနိုင်သော သူသည် အင်ဒြိယတို့၏ အတွင်းအတ္တမန်ဖြစ်ပြီး အညစ်အကြေးကင်းစင်သဘောနှင့် အလုံးစုံပြည့်စုံသော အာဏာရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 24

स्वरादिव्यंजनातीतं वर्णादिपरिवर्जितम् । वाचामवाच्यविषयमहंकारार्द्धरूपिणम्

သရနှင့်ဗျဉ္ဇနကို ကျော်လွန်၍ အက္ခရာနှင့်၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်တို့မှ ကင်းလွတ်သော အရှင်သည် စကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော “မပြောနိုင်ရာ” အရာတည်း။ သို့ရာတွင် အဟင်္ကာရ၏ အစိတ်အပိုင်းပုံရိပ် ပေါ်ထွန်းရာ အနုမြူအခြေခံလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 25

अप्रतर्क्यमनुच्चार्यं कलनाकालवर्जितम् । निःशब्दं निश्चलं सौम्यं देहातीतं परात्परम्

အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မရောက်နိုင်၊ အသံထွက်၍ မခေါ်နိုင်၊ အတွက်အချက်နှင့် အချိန်တို့မှ ကင်းလွတ်၍ အသံမရှိ၊ မလှုပ်ရှား၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ကျော်လွန်ကာ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် အမြင့်ဆုံးသော ပရမတ္ထတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 26

भूतावग्रहरहितं भावाभावविवर्जितम् । अविज्ञेयं परं सूक्ष्मं पञ्चपञ्चादिसंभवम्

ဓာတ်ပုံသဏ္ဌာန်တို့၏ ကန့်သတ်ဖမ်းဆီးမှုမှ ကင်းလွတ်၍ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းတို့ကိုလည်း ကျော်လွန်သော အရှင်သည် မသိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အနုမြူတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ငါးစုငါးစုတို့နှင့် အခြား တတ္တဝါဒများ ပေါ်ထွန်းရာ အရင်းမြစ်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 27

अप्रमेयमनंताख्यमक्षयं कामरूपिणम् । प्रभवं सर्वभूतानां बीजांकुरसमुद्भवम्

တိုင်းတာမရ၊ “အနန္တ” ဟူ၍ ခေါ်အပ်သော အဆုံးမရှိသူ၊ မပျက်စီးသူ၊ ဆန္ဒအလိုက် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူတတ်သူ၊ အရှင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူ၏—အသက်တာ ပွင့်ထွန်းရာ မျိုးစေ့နှင့် အပင်ပေါက်ကဲ့သို့။

Verse 28

व्यापकं सर्वकामाख्यमक्षरं परमं महत् । स्थूलसूक्ष्मविभागस्थं व्यक्ताव्यक्तं सनातनम्

အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံပျံ့နှံ့၍ “အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းသူ” ဟူ၍ သိကြသော မပျက်စီးသည့် အက္ခရာတော်၊ အမြင့်ဆုံး အကြီးမားတော်မူ၏။ ထူထဲနှင့် အနုမြူ ခွဲခြားမှုအတွင်း၌ တည်ရှိကာ ထင်ရှားခြင်းနှင့် မထင်ရှားခြင်း နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သော နိရန္တရတော် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 29

कल्पकल्पान्तरहितमनादिनिधनं महत् । महाभूतं महाकायं शिवं निर्वाणभैरवम्

ကပ္ပကာလအလှည့်အပြောင်းနှင့် အဆုံးသတ်တို့ကို ကျော်လွန်၍ အစမရှိ အဆုံးမရှိ ကြီးမားတော်မူ၏။ မဟာဘူတ၊ စကြဝဠာကိုယ်တော်—သီဝကိုယ်တော်တိုင်၊ နိဗ္ဗာနသဘောရှိသော ဘဲရဝတော်။

Verse 30

एवं सदाशिवं विद्धि प्रभासे लिंगरूपिणम् । योगक्रिया विनिर्मुक्तं मृत्युंजयमनादिमत्

ဤသို့ပင် စဒါသီဝကို သိမှတ်လော့—ပရဘာသ၌ လင်္ဂရုပ်ဖြင့် တည်နေတော်မူ၏။ ယောဂကရိယာနှင့် ကర్మကိစ္စတို့မှ လွတ်ကင်း၍ အစမရှိသော မృత్యုဉ္ဇယ၊ သေခြင်းကို အနိုင်ယူတော်မူသူ။

Verse 31

सर्वोपसर्गरहितं सर्वतोव्यापकं शिवम् । अव्यक्तं परतो नित्यं केवलं द्वैतवर्जितम्

သူသည် သီဝတော်—အပေါင်းအပါး အန္တရာယ်နှင့် ဒုက္ခတို့မှ ကင်းလွတ်၍ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့တော်မူ၏။ မမြင်နိုင်သော အဗျက္တ၊ အလွန်မြင့်သော ပရ၊ နిత్య၊ သန့်ရှင်းတစ်ပါးတည်း၊ ဒွိတမရှိ။

Verse 32

अनन्यतेजसाक्रांतं प्रभासक्षेत्रवासिनम् । भूरिस्वयंप्रभप्रख्यं सर्वतेजोऽधिकं हरम्

ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၌ ဟရတော် တည်နေတော်မူ၏—နှိုင်းယှဉ်မရသော တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် လွှမ်းမိုးထား၏။ ကိုယ်တိုင်တောက်ပမှု အလွန်များကြောင့် ထင်ရှား၍ အခြားတေဇောအားလုံးထက် မြင့်မားတော်မူ၏။

Verse 33

शरण्यंदेवमीशानमोंकारं शिवरूपिणम् । देवदेवं महादेवं पंचवक्त्रं वृषध्वजम्

ကယ်တင်ရာ အရှင်၊ ဣရှာန—အိုံကာရကို သီဝရုပ်ဖြင့် ကိုယ်ထည်ပြုတော်မူ၏။ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ မျက်နှာငါးပါး၊ နွားအလံတော် (ဝೃષဓ్వဇ) ကို ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 34

निर्मलं मानसातीतं भावग्राह्यमनूपमम् । सदा शांतं विरूपाक्षं शूलहस्तं जटाधरम्

အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ စိတ်ကိုလွန်ကဲသော၊ အတွင်းဘက် ဘက္တိသဒ္ဓါဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သော၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်—အစဉ်အမြဲ ငြိမ်းချမ်းသော။ မျက်လုံးကျယ်သော သခင်၊ လက်၌ တြိရှူလကို ကိုင်၍ ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထားတော်မူ၏။

Verse 35

हृत्पद्मकोशमध्यस्थं शून्यरूपं निरञ्जनम् । एवं सदाशिवं विद्धि प्रभासे लिङ्गरूपिणम्

စဒါရှီဝကို ဤသို့ သိမှတ်လော့—နှလုံးပဒ္မ၏ အလယ်၌ တည်နေ၍ အတွင်းဘက် အလွတ်တရား(ရှုန်ယ)၏ သဘောဖြစ်ကာ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ မကပ်လှုပ်သော။ ပရဘာသ၌ လင်္ဂရূপဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 36

योऽसौ परात्परो देवो हंसाख्यः परिकीर्तितः । नादाख्यः सुव्रते देवि सोऽस्मिन्स्थाने स्थितः स्वयम्

အလွန်အလွန်ကိုလွန်ကဲသော ထိုဘုရားကို ‘ဟံသ’ ဟုလည်း ‘နာဒ’ ဟုလည်း ချီးမွမ်းကြ၏။ အကျင့်ဝတ်ကောင်းသော ဒေဝီရေ—ထိုဘုရားသည် ဤနေရာ၌ ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 37

एतदादिस्वरूपं च मया योगबलेन तु । विज्ञातं देवि गदितं दिव्यमात्मानमात्मना

ဤအစဉ်အလာမူလသဘောကို ငါသည် ယောဂအင်အားဖြင့် အမှန်တကယ် သိမြင်ခဲ့၏။ ဒေဝီရေ—အတ္တမဖြင့် ဒိဗ္ဗအတ္တကို သိပြီးနောက် ငါသည် ထိုအရာကို ကြေညာပြောဆိုခဲ့၏။

Verse 38

ऋग्वेदस्थस्तु पूर्वाह्णे मध्याह्ने यजुषि स्थितः । अपराह्णे तु सामस्थो ह्यथर्वस्थो निशागमे

နံနက်ခင်း၌ သူသည် ရိဂ္ဝေဒအဖြစ် တည်ရှိ၏။ မွန်းတည့်၌ ယဇုသ်၌ တည်မြဲ၏။ နေ့လယ်နောက်ပိုင်း၌ သာမဝေဒအဖြစ် ရပ်တည်၏။ ညချမ်းဝင်သော် အထရ္ဝဝေဒအဖြစ် ပေါ်ရှိ၏။

Verse 39

वेदाहमेतं पुरुषं महांतमादित्यवर्णं तमसः परस्तात् । तमेव विदित्वा न भवेत्तु मृत्युर्नान्यः पंथा विद्यते वै जनानाम्

အမှောင်ကို ကျော်လွန်၍ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မဟာပုရုෂကို ငါ သိ၏။ ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်းကို သိလျှင် သေခြင်း မဖြစ်ပေါ်တော့; လူတို့အတွက် အခြားလမ်း မရှိဟု အမှန်တကယ် ဆို၏။

Verse 40

इतीरितस्ते तु महाप्रभावः सोमेशलिंगस्य कृतैकदेशः । वृतं न चाब्दैर्बहुभिः सहस्रैर्वक्तुं च केनापि मुखैर्न शक्यम्

ဤသို့ဖြင့် သင်တို့အား Someśvara လိင်္ဂ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို အနည်းငယ်သာ ပြောကြားခဲ့၏။ ထောင်နှင့်ချီသော နှစ်များစွာကြာသော်လည်း အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်၊ မည်သူမဆို မည်မျှ မျက်နှာပေါက်များရှိစေကာမူ မပြောနိုင်ပါ။

Verse 41

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रोऽपीदं पठेद्यदि । निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ သုဒ္ဒရ ဖြစ်စေကာမူ—ဤမဟာတ္မယကို ရွတ်ဖတ်သူ မည်သူမဆို အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ကောင်းမြတ်သော ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံရ၏။