Adhyaya 13
ဤအধ্যာယသည် ဒေဝီနှင့် ဣဿဝရတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲဖြစ်သည်။ ဒေဝီက Śākadvīpa တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေစဉ် နေရောင်ဘုရားကို ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွန်းတစ်ခုက “ဖြတ်/ချွတ်” သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းနှင့် Prabhāsa တွင် ကျသွားသော တေဇဿ (tejas) များ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို မေးမြန်းသည်။ ဣဿဝရက နားထောင်ရုံဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသော “အထူးကောင်းမွန်သော Sūrya-māhātmya” ကို ဖော်ပြကာ ဖြေကြားသည်။ နေရောင်၏ မူလတေဇဿ အစိတ်အပိုင်းသည် Prabhāsa တွင် ကျပြီး sthālākāra (နေရာပုံသဏ္ဍာန်) အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ အစပိုင်းတွင် jāmbūnada ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း မာဟာတ္မယ၏ အာနုဘော်ကြောင့် တောင်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် နေရောင်ဘုရားသည် arka ပုံစံ မူရတိ/အိုင်ကွန်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ ယုဂအလိုက် အမည်ပေးခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်—Kṛta ယုဂတွင် Hiraṇyagarbha၊ Tretā တွင် Sūrya၊ Dvāpara တွင် Savitā၊ Kali တွင် Arkāsthala ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဆင်းသက်လာသည့် ကာလကို ဒုတိယ မနု Svārociṣa ၏ ခေတ်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် tejas-မှုန် (reṇu) ပျံ့နှံ့သည့် အကွာအဝေးကို yojana ဖြင့် တိုင်းတာကာ မြစ်များ၊ ပင်လယ်စသည့် နယ်နိမိတ်အမည်များဖြင့် က్షೇತ್ರကို မြေပုံဆွဲသကဲ့သို့ ရှင်းပြပြီး ပိုကျယ်သော သာမန်မမြင်ရသည့် ရောင်ခြည်ဇုန်ကို ခွဲခြားပြသည်။ ဣဿဝရက မိမိ၏ နေရာတည်ရာသည် tejas-maṇḍala ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိပြီး မျက်စိအတွင်း ပျဉ်းမကဲ့သို့ ဟု ဥပမာပေးကာ “Prabhāsa” ဟူသော အမည်သည် နေရောင်တေဇဿကြောင့် မိမိအိမ်တော် ထွန်းလင်းနေသဖြင့် ထင်ရှားလာသည်ဟု ဆိုသည်။ Phalaśruti အရ arka ပုံစံနေရောင်ကို ဒർശနပြုခြင်းဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်ကာ Sūrya-loka သို့ မြင့်တင်ရောက်ရှိမည်ဟု ဆိုပြီး၊ ထိုယာတရားသူသည် tīrtha အားလုံးတွင် ရေချိုးပြီး ယဇ္ဉကြီးများနှင့် ဒါနကြီးများ ပြုလုပ်သူနှင့် တူညီသည်ဟု ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် Arkāsthala တွင် arka အရွက်ပေါ်တွင် စားသောက်ခြင်းကို အလွန်မသန့်ရှင်းသော အကျိုးဆက်များရှိသည်ဟု ပြစ်တင်ကာ ရှောင်ကြဉ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ပထမဆုံး Arkabhāskara ကို ဒർശနပြုသည့်အခါ ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏအား ကျွဲတစ်ကောင် ဒါနပေးရန်၊ ကြေးနီရောင်/အနီရောင်အဝတ်နှင့် မီးထောင့်အနီး ဆက်စပ်မှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် Siddheśvara လိင်္ဂ (Kali တွင် ထင်ရှား၊ ယခင် Jaigīṣavyeśvara) ကို မြင်ရုံဖြင့် စိဒ္ဓိများ ရရှိစေသည်ဟု ဆိုပြီး၊ နေရောင်တေဇဿကြောင့် မီးလောင်သွားသော ရာက္ခသများနှင့် ဆက်နွယ်သည့် မြေအောက်အပေါက်တစ်ခုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ Kali တွင် ထိုအပေါက်သည် ယောဂိနီများနှင့် မာတೃဒေဝီများ ကာကွယ်သည့် “တံခါး” အဖြစ် ကျန်ရှိကာ Māgha kṛṣṇa caturdaśī ညတွင် bali၊ ပန်းနှင့် upahāra များ ပူဇော်၍ စိဒ္ဓိ ရယူနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သင်ကြားချက်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးသူတို့သည် အသက်ဆုံးချိန်တွင် နေရောင်၏ လောကသို့ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကြောင်းဖြင့် ရောက်မည်ဟု အတည်ပြု၍ အဆုံးသတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
देव्युवाच । यदा भ्रमिस्थः सविता तक्षितः क्षुरधारया । श्वशुरेण महादेव जामाता प्रीतिपूर्वकम्
ဒေဝီက ပြော၏— ဘ္ရမိ (Bhramistha) တွင် တည်နေသော ဆဝိတೃ (နေမင်း) ကို မိမိ၏ မယားဘက်အဖေက—အို မဟာဒေဝ— သားမက်အဖြစ် ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်စွာ ဓားသွားအနားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ရေဇာဖြင့် ရိတ်/ဖြတ်ခဲ့သောအခါ၊
Verse 2
तत्तेजः शातितं भूरि प्रभासे यत्पपात वै । तदभूत्किं तदा देव प्रभासात्कथयस्व मे
ထိုအလင်းတန်ခိုးကြီးကို ဖြတ်ရှင်းလိုက်သဖြင့် ပရဘာသ၌ တကယ်တမ်း ကျသွားသောအရာသည် ထိုအခါ ဘာဖြစ်သွားသနည်း၊ အို ဘုရားရှင်? ပရဘာသအကြောင်းကို ကျွန်မအား ပြောပြပါ။
Verse 3
ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः
ဣရှ္ဝရက ပြော၏— နားထောင်လော့၊ ဒေဝီ။ နေမင်း၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတ္မကို ငါဟောပြမည်။ ထိုကို ဘက္တိဖြင့် ကြားနာသူသည် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 4
देहावतारो देवस्य प्रभासेऽर्कस्थलस्य च । पुराणाख्यानमाचक्षे तव देवि यशस्विनि
အို ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသော ဒေဝီ၊ ပရဘာသရှိ အရ္ကသ္ထလ (Arkasthala) နှင့် ထိုဒေဝ၏ ကိုယ်ထင်ရှားအဝတားကို ဆိုသော ပုရာဏအခန်းအနားကို သင့်အား ငါပြောပြမည်။
Verse 5
शाकद्वीपे महादेवि भ्रमिस्थस्य तदा रवेः । वर्षाणां तु शतं साग्रं तक्ष्यमाणे विभावसौ
ရှာကဒွီပ၌၊ မဟာဒေဝီရေ၊ ဘြမိစ္သ၌ တည်နေသော ရဝိ (နေမင်း) ကို ချွတ်လှီးလျော့နည်းစေသည့်အခါ၊ တောက်ပသော ဝိဘာဝသုသည် နှစ်တစ်ရာကျော် အနည်းငယ်ကြာ သည်းခံတည်တံ့ခဲ့သည်။
Verse 6
यदाद्य भागजं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । पतितं तत्र तत्तेजः स्थलाकारं व्यजायत
အစဦးဆုံး ခွဲထုတ်ခံရသော တောက်ပမှု၏ အစိတ်အပိုင်းသည်၊ ချစ်သူရေ၊ ပရဘာသ၌ ကျရောက်သွား၏။ ထိုကျရောက်သော တောက်ပမှုသည် ထိုနေရာ၌ ပူဇော်ရာ သန့်ရှင်းသော မြေသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။
Verse 7
जांबूनदमयं देवि तत्पूर्वमभवत्क्षितौ । तिष्यमाहात्म्ययोगेन शैलीभूतं च सांप्रतम्
မဟာဒေဝီရေ၊ ရှေးကာလ၌ ထိုအရာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂျာမ္ဘူနဒ ရွှေသန့်ဖြင့်သာ ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိခဲ့၏။ သို့သော် တိဿယ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် ယခုအခါ တောင်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။
Verse 8
तत्र चार्कमयं रूपं कृत्वा देवो दिवाकरः । उत्पन्नः सर्वभूतानां हिताय धरणीतले
ထိုနေရာ၌ ဒိဝါကရ (နေမင်း) သည် အာရ္က (နေ၏ ရောင်ခြည်) ဖြင့် ပြုလုပ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ်ကို ဖန်ဆင်း၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏။
Verse 9
हिरण्यगर्भनामेति कृते सूर्येति कीर्तितम् । त्रेतायां सवितानाम द्वापरे भास्करः स्मृतः
ကೃတယုဂ၌ နေမင်းကို «ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ» ဟု ခေါ်ကြပြီး ထိုယုဂ၌ «သူရျ» ဟုလည်း ချီးမွမ်းကြ၏။ တ్రေတাযုဂ၌ «သဝိတೃ» ဟု ခေါ်ကာ၊ ဒွာပရယုဂ၌ «ဘாஸ్కရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။
Verse 10
कलौ चार्कस्थलोनाम त्रिषु लोकेषु कीर्तितः । अवतीर्णमिदं देवि स्वयमेव प्रतिष्ठितम्
ကလိယုဂ၌ «အာရ္ကသ္ထလ» ဟူသောနာမဖြင့် လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် ချီးကျူးကာလူသိများ၏။ အို ဒေဝီ၊ ဤသရုပ်ပေါ်ထွန်းမှုသည် ကိုယ်တိုင်ဆင်းသက်လာ၍ ကိုယ်တိုင်၏တန်ခိုးဖြင့် တည်ထောင်တည်မြဲ—ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်သောအရာ ဖြစ်၏။
Verse 11
यदा स्वारोचिषो देवि द्वितीयोऽभून्मनुः पुरा । तस्मिन्कालेऽवतीर्णोऽसौ देवस्तत्र दिवाकरः
အို ဒေဝီ၊ ရှေးကာလ၌ ဒုတိယ မနုဖြစ်သော စွာရောစိသ မနု အုပ်စိုးနေစဉ်၊ ထိုကာလတည်းကပင် နေမင်းတော် «ဒိဝါကရ» သည် ထိုနေရာသို့ ဆင်းသက်လာ၏။
Verse 12
भक्तिमुक्ति प्रदो देवि व्याधिदुःखविनाशकृत् । तस्य तेजोद्भवैर्व्याप्तं रेणुभिः पञ्चयोजनम्
အို ဒေဝီ၊ သူသည် ဘက္တိနှင့် မုတ္တိကို ပေးအပ်၍ ရောဂါနှင့် ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ သူ၏ တေဇောမှ ပေါက်ဖွားသော ဖုန်မှုန့်တို့ကြောင့် ငါး ယောဇန အကျယ်အဝန်းတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့လျက်ရှိ၏။
Verse 13
दक्षिणोत्तरतो देवि पञ्चपूर्वापरेण तु । उत्तरेण समुद्रस्य यावन्माहेश्वरी नदी
အို ဒေဝီ၊ တောင်မှ မြောက်သို့ ငါး ယောဇန၊ ထို့အတူ အရှေ့မှ အနောက်သို့လည်း ငါး ယောဇန ကျယ်ဝန်း၏။ ထို့ပြင် မြောက်ဘက်၌ ပင်လယ်မှ စ၍ «မာဟေရှဝရီ» ဟု ခေါ်သော မြစ်တိုင်အောင် ဖြစ်၏။
Verse 14
न्यंकुमत्याश्चापरतो यावदेव कृतस्मरम् । एतद्व्याप्तं महादेवि तत्तेजोरेणुभिः शुभैः
ထို့ပြင် «ညင်္ကူမတီ» မှ အနောက်ဘက်သို့ «ကృతသ္မရ» အထိ—အို မဟာဒေဝီ—ဤဒေသတစ်လျှောက်လုံးကို သူ၏ တေဇော၏ မင်္ဂလာဖုန်မှုန့်တို့က ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်းထား၏။
Verse 15
तस्य सूक्ष्मा प्रभा या तु आदितेजोविनिःसृता । तया व्याप्तं महादेवि यावद्द्वादशयोजनम्
နေ၏တေဇောမှ ထွက်ပေါ်လာသော သေးငယ်သိမ်မွေ့သော ရောင်ခြည်ကြောင့်—အို မဟာဒေဝီ၊ ဤဒေသသည် ယောဇနာ တစ်ဆယ်နှစ်တိုင်အောင် ပြန့်နှံ့လျက်ရှိ၏။
Verse 16
उत्तरे भास्करसुता दक्षिणे सरितां पतिः । पूर्वपश्चिमतो देवि रुक्मिणीद्वितयं स्मृतम्
မြောက်ဘက်၌ ဘာස්ကရသုတာ ရှိ၏၊ တောင်ဘက်၌ စရိတံပတိ (မြစ်တို့၏ အရှင်) ရှိ၏။ အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက်တွင် အို ဒေဝီ၊ «ရုက္မိဏီ-ဒွိတယ» ဟူသော အတွဲကို နယ်နိမိတ်ဟူ၍ မှတ်သားကြ၏။
Verse 17
एतस्मिन्नन्तरे देवि सौरं तेजः प्रसर्प्पितम् । तेन पावित्र्यमानीतं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्
ဤအတွင်း၌ အို ဒေဝီ၊ နေတေဇောသည် ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်၏။ ထိုတေဇောကြောင့် ယောဇနာ တစ်ဆယ်နှစ်အကျယ်ရှိသော ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသည် ပဝါသန့်စင်မှုသို့ ရောက်စေခံရ၏။
Verse 18
तस्य मध्यस्य यन्मध्यं तद्गृहं मम सुन्दरि । तेजोमण्डलमध्यस्थं मम स्थानं महेश्वरि
ထိုအလယ်၏ အလယ်တည့်တည့်၌ အို လှပသူ၊ ငါ၏ နေရာတော်ရှိ၏။ တေဇောမဏ္ဍလ၏ အလယ်၌ တည်ရှိသော ထိုနေရာသည် ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် အာဝါသဖြစ်၏၊ အို မဟေရှွရီ။
Verse 19
चक्षुर्मंडलमध्ये तु यथा देवि कनीनिका । पूर्वपश्चिमतो देवि गोमुखादाऽश्वमेधिकम्
မျက်စိဝိုင်း၏ အလယ်၌ အို ဒေဝီ၊ မျက်တောင်အလယ်က မျက်စိမဏိ (pupil) ရှိသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ အို ဒေဝီ၊ ဤသန့်ရှင်းသော ဒေသသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဂိုမုခမှ အရှွမေဓိကတိုင်အောင် လျားတန်းလျက်ရှိ၏။
Verse 20
दक्षिणोत्तरतो देवि समुद्रात्कौरवेश्वरीम् । एतस्मिन्नंतरे क्षेत्रे क्षेत्रज्ञोऽहं वरानने
အို ဒေဝီ၊ တောင်မှ မြောက်သို့၊ ပင်လယ်မှ ကော်ရဝေရှွရီ အထိ ဤကွင်းမြေသည် လျားတန်းတည်ရှိ၏။ ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರအတွင်း၌၊ အို မျက်နှာလှသူ၊ ငါသည် က္ෂೇತ್ರကို သိမြင်သူ (က္ෂೇತ್ರဇ్ఞ) နှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်၏။
Verse 21
यस्मादर्कस्य तेजोभिर्भासितं मम तद्गृहम् । तस्मात्प्रभासनामेति कल्पेऽस्मिन्प्रथितं प्रिये
အာရက (နေမင်း) ၏ တောက်ပသော တေဇောများကြောင့် ငါ၏ နေရာတော်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသဖြင့်၊ အို ချစ်သူရေ၊ ဤကလ္ပ၌ ‘ပရဘာသ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။
Verse 22
तत्र पश्यति यः सूर्यमर्क्करूपं नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते
ထိုနေရာ၌ အာရကရূপသော နေမင်းကို မြင်မြောက်သော လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ နေမင်း၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။
Verse 23
स स्नातः सर्वतीर्थेषु तेन चेष्टं महामखैः । सर्वदानानि दत्तानि पूर्वजास्तेन तोषिताः
သူသည် တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးပြီးသကဲ့သို့၊ မဟာယဇ္ဉများကို ပြုလုပ်ပြီးသကဲ့သို့၊ အလှူဒါန အမျိုးမျိုးကို ပေးပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ထိုကြောင့် သူ၏ ဘိုးဘွားများလည်း စိတ်ကျေနပ်ကြ၏။
Verse 24
अर्करूपी यतः सूर्यस्तत्र जातो महीतले । तस्मात्त्याज्यः सदा चार्को भोजनेऽत्र न संशयः
အာရကရূপသော နေမင်းသည် ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အစားအစာအဖြစ် အာရက (arka အပင်) ကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်—သံသယမရှိ။
Verse 25
यो दृष्ट्वार्कस्थलं मर्त्त्यश्चार्कपत्रेषु भुंजति । गोमांसभक्षणं तेन कृतं भवति भामिनि
အို တောက်ပသော မိန်းမတော်ရေ။ အာရကာနေရာကို မြင်ပြီးနောက် အာရကာရွက်ပေါ်တွင် စားသောက်သူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူသည် နွားသားစားသည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
Verse 26
भक्षितो भास्करस्तेन स कुष्ठी जायते नरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चार्कपत्राणि वर्जयेत्
ထိုသူအတွက် နေမင်း (ဘ္ဟာစ్కရ) ကို စားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုယောက်ျားသည် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အာရကာရွက်များကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။
Verse 27
यात्रायां प्रथमं देवि दृष्टो येनार्कभास्करः । तं दृष्ट्वा महिषीं दद्याद्ब्राह्मणाय विपश्चिते
အို ဒေဝီတော်။ ယာထရာ၏ အစမှာ အာရကာ-ဘ္ဟာစကရ နေမင်းကို မြင်သူရှိလျှင်၊ ထိုကို မြင်ပြီးနောက် ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား ကျွဲတစ်ကောင်ကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူသင့်သည်။
Verse 28
ताम्रवर्णं रक्तवस्त्रं ततस्तुष्यति भास्करः । तस्य चैव तु सांनिध्ये वह्निकोणे व्यवस्थितम्
ကြေးနီရောင် အလှူပစ္စည်းများနှင့် အနီရောင် ဝတ်စုံများဖြင့် ဘ္ဟာစကရ နေမင်းသည် ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။ ထို့အပြင် ထို၏ အနီးအနားတွင် မီးဦးတည်ရာ (အရှေ့တောင်) ဘက်၌ တည်ရှိနေသည်။
Verse 29
नातिदूरे महाभागे सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । सर्वसिद्धिप्रदं देवि लिंगं त्रैलोक्यपूजितम्
အို ကံကောင်းမြတ်သော ဒေဝီတော်။ မဝေးလှသောနေရာတွင် “သိဒ္ဓေရှွရ” ဟု ခေါ်ကြသော လိင်္ဂတော် ရှိသည်။ အို ဒေဝီ၊ ထိုသည် စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးသနားသူဖြစ်၍ သုံးလောကလုံးက ပူဇော်ကြသည်။
Verse 30
जैगीषव्येश्वरंनाम पूर्वं कृतयुगेऽभवत् । कलौ सिद्धेश्वरमिति प्रसिद्धिमगमत्प्रिये
ကృతယုဂ၌ ယခင်က «ဇိုင်ဂီရှဗျေရှွရ» ဟူသော နာမဖြင့် ရှိခဲ့၏။ ကလိယုဂ၌မူ ချစ်မြတ်နိုးရသောသူမ၊ «သိဒ္ဓေရှွရ» ဟူ၍ ထင်ရှားလာ၏။
Verse 31
तं दृष्ट्वा मनुजो देवि सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । तत्रैव देवदेवेशि नातिदूरे व्यवस्थितम्
အို ဒေဝီ၊ ထိုအရာကို မြင်လျှင် လူသည် စိဒ္ဓိအပေါင်းကို ရနိုင်၏။ ထိုနေရာတည်း၌ပင်၊ ဒေဝဒေဝေရှီ၊ မဝေးလှသောအရပ်တွင် အခြားသော သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခု ရှိနေ၏။
Verse 32
सूर्यदक्षिणनैरृत्ये पातालविवरं प्रिये । मंदेहा राक्षसा यत्र तथा शालकटंकटाः
ချစ်မြတ်နိုးရသောသူမ၊ နေဘုရား၏ (သန့်ရှင်းရာ) တောင်-အနောက်တောင်ဘက်၌ ပာတာလသို့ ဆင်းသည့် အပေါက်ကွဲတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မန္ဒေဟ ရာක්ෂသများနှင့် ရှာလကတင်ကတားတို့လည်း နေထိုင်ကြ၏။
Verse 33
सूर्यस्य तेजसा दग्धाः पातालमगमन्पुरा । कलौ तद्द्वारमेवास्ति न पाताले गतिः प्रिये
နေဘုရား၏ တေဇောဖြင့် လောင်ကျွမ်း၍ ယခင်က ပာတာလသို့ ဆင်းသွားကြ၏။ ကလိယုဂ၌မူ ချစ်မြတ်နိုးရသောသူမ၊ ထိုတံခါးသာ ကျန်ရှိပြီး ပာတာလသို့ သွားရာလမ်း မရှိတော့။
Verse 34
योगिन्यस्तत्र रक्षंति ब्राह्म्याद्या मातरस्तथा । माघेकृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ मातृगणान्यजेत् । बलिपुष्पोपहारैश्च ततः सिद्धिर्भविष्यति
ထိုနေရာ၌ ယောဂိနီများက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြပြီး၊ ဘြာဟ္မီမှ စသော မာတရ်များလည်း ထိုနည်းတူပင်။ မာဃလ၌ အမဲဖက် လဆန်း ၁၄ ရက်ညတွင် မာတೃဂဏကို ဘလိပူဇာ၊ ပန်းနှင့် အပူဇာအပေးအလှူတို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် စိဒ္ဓိ ပေါ်ပေါက်လာမည်။
Verse 35
इति हि सकलधर्मभावहेतोर्हरकमलासनविष्णुसंस्तुतस्य । तनुपरिलिखनं निशम्य भानोर्व्रजति दिवाकरलोकमायुषोंऽते
ဤသို့ပင်—ဟရ၊ ကြာပန်းအာသနပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့က ချီးမွမ်းသော ဘာနု (နေမင်း) သည် ဓမ္မစိတ်သဘောအားလုံးကို နိုးထစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ထိုသန့်ရှင်းသော ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်သူသည် အသက်ဆုံးချိန်၌ ဒိဝါကရ၏ လောကသို့ ရောက်၏။