Adhyaya 35

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । मामुह्रदमिति ख्यातं तस्मिन्पर्वतरोधसि

ပုလஸ္တျက ပြော၏—ထို့နောက် မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ၎င်းကို “မာမုဟြဒ” ဟု ခေါ်ကြပြီး တောင်တန်းအကာအရံအတွင်း၌ တည်ရှိ၏။

Verse 2

तत्र स्नातो नरः सम्यक्छ्रद्धावान्सुसमाहितः । मुच्यते पातकैर्घोरैः पूर्वजन्मकृतैरपि

အဲဒီမှာ ယုံကြည်ခြင်းရှိ၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ သေချာစွာ ရေချိုးသူသည် ယခင်ဘဝတွင် ပြုခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်များပင် လွတ်မြောက်၏။

Verse 3

तस्य पश्चिमदिग्भागे लिंगमस्ति महीपते । सर्वकामप्रदं नृणां स्थापितं मुद्गलेन तु

မဟီပတေ မင်းကြီး၊ ၎င်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိဝလင်္ဂတစ်ဆူ ရှိ၏။ လူတို့အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတတ်ပြီး မုဒ္ဂလက တည်ထောင်ထား၏။

Verse 4

स्नात्वा मामुह्रदे पुण्ये यस्तल्लिंगं च पश्यति । शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां फाल्गुने मासि मानवः । स प्राप्नोति परं श्रेयः सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्

ပုဏ္ဏမြတ်သော မာမုဟြဒတွင် ရေချိုးပြီး ထိုလင်္ဂကိုလည်း ဖူးမြင်သူသည်—ဖာလ္ဂုနလတွင် လင်းပက္ခ၏ စတုရ္ဒသီ (၁၄ ရက်) နေ့၌—တီရ္ထအားလုံးတွင်ပင် ရှားပါးသော အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 5

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्

ထိုနေရာ၌ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်သူ၏ ပိတೃများသည် ကမ္ဘာပျက်ကွယ်သည့် အဆုံးတိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်နေကြ၏။

Verse 6

तत्र दानं प्रशंसंति नीवाराणां महर्षयः । शाकमूलादिभिः श्राद्धं पितॄणां तुष्टिदं नृप

ထိုနေရာ၌ မဟာရိသီတို့သည် နီဝါရ (တောဆန်) ကို လှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အမြစ်စသည်တို့ဖြင့် ပြုသော ရှရဒ္ဓသည် ပိတೃတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏၊ အရှင်မင်းကြီး။

Verse 7

ययातिरुवाच । मामुह्रदमिति विभो कथं नामाऽभवत्पुरा । मुद्गलस्याश्रमं ब्रूहि मम सर्वं विधानतः

ယယာတိက ပြောသည်— “အရှင်ဘုရား၊ ဤနေရာသည် ရှေးက ‘မာမုဟ္ရဒ’ ဟူသော အမည်ကို မည်သို့ရခဲ့ပါသနည်း။ မုဒ္ဂလ မဟာရိသီ၏ အာရှရမ်ကို အစဉ်လိုက် အပြည့်အစုံ မိန့်ကြားပါ။”

Verse 8

पुलस्त्य उवाच । तत्रस्थस्य पुरा राजन्मुद्गलस्य महात्मनः । विमानं वरमादाय देवदूतः समागतः

ပုလတ္စျက ပြောသည်— “ရှေးကာလ၌ မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ မဟာစိတ်ရှိသော မုဒ္ဂလ မုနိ နေထိုင်စဉ်၊ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ကောင်းကင်ယာဉ်ကို ယူဆောင်လာသော ဒေဝဒూతတစ်ပါး ရောက်လာခဲ့၏။”

Verse 9

सोऽब्रवीद्देवराज्ञाहं प्रेषितो मुनिसत्तम । तवार्थायाऽरुहैनं त्वं विमानं गम्यतां दिवि

သူက ပြောသည်— “မုနိအမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝရာဇာ၏ အမိန့်ဖြင့် ပို့လွှတ်ခံရသူ ဖြစ်၏။ သင်၏ အကျိုးအတွက် ဤကောင်းကင်ယာဉ်ကို စီးနင်း၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားပါလော့။”

Verse 10

मुद्गल उवाच । स्वर्गस्य ये गुणा दूत ये च दोषा प्रकीर्तिताः । तान्मे वद करिष्येऽहं श्रुत्वा वै यत्क्षमं भवेत्

မုဒ္ဂလက ပြောသည်။ «အို တမန်တော်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကုသိုလ်ဂုဏ်များနှင့် ပြောကြားထားသော အပြစ်အနာများကို ငါ့အား ပြောပါ။ ကြားပြီးနောက် အမှန်တကယ် သင့်လျော်သည့်အရာကို ငါ ပြုမည်»။

Verse 11

ब्रूहि तान्सकलान्दूत त्वागमिष्याम्यहं ततः

«အို တမန်တော်၊ အားလုံးကို ပြောပါ။ ထို့နောက် ငါသည် သင်နှင့်အတူ သွားမည်»။

Verse 12

देवदूत उवाच । अलमेतेन दर्पेण क्रियतां शक्रजल्पितम् । पुण्यैः स्वकैर्द्विजश्रेष्ठ समागच्छेरिदं ततः

ဒေဝတမန်က ပြောသည်။ «ဤမာနကို လုံလောက်ပြီ။ အိန္ဒြာ ပြောထားသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်လော့။ မိမိ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာဖြင့်၊ ဒွိဇအထူးမြတ်သူရေ၊ ယခုချက်ချင်း ဤနေရာသို့ လာပြီး ထို့နောက် ဆက်လက်သွားလော့»။

Verse 13

मुद्गल उवाच । अश्रुतैस्तैर्न गच्छेऽहमेतन्मे हृदि निश्चितम् । करिष्येऽहं तपो भूरि पूजयिष्ये महेश्वरम्

မုဒ္ဂလက ပြောသည်။ «အဲဒီအချက်များကို မကြားရသေးလျှင် ငါ မသွားနိုင်။ ဤအရာကို ငါ့နှလုံး၌ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ငါသည် တပသျာကို များစွာ ကျင့်မည်၊ မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကိုလည်း ပူဇော်မည်»။

Verse 14

दूत उवाच । न शक्तः स्वर्गुणान्वक्तुमपि वर्षशतैरपि । संक्षेपात्कथयिष्यामि यदि ते निश्चयः परः

တမန်က ပြောသည်။ «နှစ်တစ်ရာကြာသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို အပြည့်အစုံ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်။ သို့သော် သင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက် တကယ်ခိုင်မာလျှင် အကျဉ်းချုပ်၍ ငါ ပြောမည်»။

Verse 16

बुभुक्षा नैव तृष्णा च निद्रालस्ये न च प्रभो । रंभाद्यप्सरसो मुख्या गंधर्वास्तुंबरादयः । रमयंति नरं तत्र गीतैर्नृत्यैरनेकशः

အရှင်ဘုရား၊ ထိုနေရာ၌ ဆာလောင်ခြင်းမရှိ၊ ရေငတ်ခြင်းမရှိ၊ အိပ်ငိုက်ပင်ပန်းခြင်းလည်း မရှိပါ။ ရမ္ဘါတို့ကဲ့သို့ အပ္စရာမင်းသမီးများနှင့် တုမ္ဗရာတို့ကဲ့သို့ ဂန္ဓဗ္ဗများသည် သီချင်းနှင့် အကများဖြင့် လူကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပျော်ရွှင်စေကြသည်။

Verse 17

एवं च वसते तत्र जनः स्वर्गे तपोधन । यावत्पुण्यक्षयस्तावत्पश्चात्पातमवाप्नुयात्

ထို့ကြောင့် တပဓနာအရှင်၊ လူတို့သည် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကျန်သမျှကာလတိုင်အောင်သာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်နိုင်သည်။ ကုသိုလ်ကုန်သွားလျှင် နောက်တစ်ဖန် ထိုအခြေအနေမှ ကျဆင်းရသည်။

Verse 18

एक एव मुने दोषः स्वर्लोके प्रतिभाति मे । स एव पतनाख्यस्तु स्वर्गिणां च भयावहः

အို မုနိ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကျွန်ုပ်မြင်ရသော ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုတည်းရှိသည်။ ထိုအရာသည် “ကျဆင်းခြင်း” ဟုခေါ်သောအရာဖြစ်ပြီး၊ စွဝဂ္ဂ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

Verse 19

न पुण्यं लभते तत्र कर्तुं विप्र कथंचन । कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्भोगभूमिस्तु सा स्मृता

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုကောင်းကင်ဘုံ၌ ကုသိုလ်အသစ်ကို ပြုလုပ်ရယူရန် အခွင့်မရနိုင်ပါ။ ဤလူ့လောကသည် “ကမ္မဘူမိ” ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ ထိုစွဝဂ္ဂသည် “ဘောဂဘူမိ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 20

यदत्र क्रियते कर्म शुभं तत्रोप भुज्यते । तथा दृष्ट्वा विमानस्थान्भूरिधर्मादिसंयुतान्

ဤလောက၌ ပြုလုပ်သော ကောင်းသောကမ္မသည် ထိုကောင်းကင်ဘုံ၌ အကျိုးफलကို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မအလွန်များနှင့် အခြားဂုဏ်တရားများ ပြည့်စုံကာ ကောင်းကင်ယာဉ်များပေါ်တွင် ထိုင်နေသူတို့ကို မြင်လျှင် ကမ္မနှင့် အကျိုး၏ ဆက်နွယ်မှုကို သိမြင်ရသည်။

Verse 21

बहुतेजोन्वितान्स्वर्गे ह्यल्पपुण्यो द्विजोत्तम । पश्चात्तापजदुःखेन स्वर्गस्थो दुःखितः सदा

အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ ကုသိုလ်နည်းသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် တေဇောအလင်းကြီးမားသူတို့ကို မြင်လျှင် နောင်တမှ ပေါက်ဖွားသော ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် အမြဲတမ်း စိတ်ညှိုးနွမ်းနေ၏။

Verse 22

न मया सुकृतं भूरि कृतं मर्त्त्ये कथंचन

“လူ့လောက၌ ငါသည် မည်သို့မျှ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို များစွာ မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။”

Verse 23

तथा च पतमानांश्च दृष्ट्वा चान्यान्सहस्रशः । आत्मनश्च महद्दुःखं जायते च तदद्भुतम्

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းနေသူများကို အထောင်ပေါင်းများစွာ မြင်ရသော် မိမိအတွင်း၌ အံ့ဖွယ်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 24

एतत्ते सर्वमाख्यातं गुणदोषसमुद्भवम् । स्वर्गसंचेष्टितं ब्रह्मन्कुरुष्व यदभीप्सितम्

ဤအရာအားလုံးကို သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ၎င်းသည် (ကောင်းကင်ဘုံ၏) ကုသိုလ်နှင့် အပြစ်တို့မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အကြောင်းအရာများနှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အနေအထိုင်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ယခု သင်လိုသမျှကို ပြုလော့။

Verse 25

मुद्गल उवाच । पतनस्य भयं यत्र पुण्यहानिर्न वर्द्धनम् । तेन स्वर्गेण मे दूत नैव कार्यं कथंचन

မုဒ္ဂလက ပြောသည်—“အို သံတမန်၊ ကျဆင်းရမည်ကို ကြောက်ရသော၊ ကုသိုလ်သည် လျော့နည်းသော်လည်း မတိုးပွားသော ထိုကောင်းကင်ဘုံကို ငါအတွက် မည်သို့မျှ မလိုအပ်ပါ။”

Verse 26

वाच्यस्त्वया ममादेशाद्देवराजः स्फुटं वचः । क्षम्यतामपराधो मे न स्वर्गाय स्पृहा मम

ငါ၏အမိန့်အရ သင်သည် ဒေဝရာဇာထံသို့ ဤစကားကို ထင်ရှားစွာ ပြောကြားရမည်—«ကျွန်ုပ်၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါစေ; ကောင်းကင်ဘုံကို မလိုလားမက်မောပါ»။

Verse 27

तत्कर्माऽहं करिष्यामि येन नो पतनाद्भयम् । साधयिष्यामि तांल्लोकान्ये सदा पातवर्जिताः

ကျွန်ုပ်သည် ကျဆုံးခြင်းကို မကြောက်ရအောင် ဖြစ်စေမည့် လမ်းစဉ်ကို ဆောင်ရွက်မည်။ အမြဲတမ်း ကျဆုံးခြင်းကင်းသော လောကများကိုလည်း ရောက်ရှိအောင် ပြုမည်။

Verse 28

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा नृपश्रेष्ठ मुद्गलः स्वर्गनिःस्पृहः । स्थितस्तत्रैव निरतः शिवध्यानपरायणः

ပုလတ္စျာက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မုဒ္ဂလသည် ကောင်းကင်ဘုံကို မလိုလားသူဖြစ်၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ကာ၊ သီဝကို သမาธိဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက် ရှိနေ하였다။

Verse 29

श्रुत्वा दूतोऽपि शक्रस्य तस्य वाक्यं सविस्तरम् । कथयामास शक्रस्य तं भूयः सोऽभ्यभाषत

မုဒ္ဂလ၏စကားကို အသေးစိတ်ကြားပြီးနောက်၊ အိန္ဒြာ၏တမန်သည် ထိုစကားကို ရှက္ရထံ သွား၍ ပြန်လည်တင်ပြ하였다။ ထို့နောက် ရှက္ရက ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 30

देवदूताप्रमाणं च विमानं हि त्वया कृतम् । न कृतं केन चित्पूर्वं न करिष्यति कश्चन

«ဒေဝတမန်တို့နှင့် သင့်တော်သော အတိုင်းအတာရှိသည့် ဝိမာနကို သင်က တကယ်တမ်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယခင်က မည်သူမျှ မပြုလုပ်ဖူးသကဲ့သို့ နောင်လည်း မည်သူမျှ မပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်»။

Verse 31

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा बलादानय तं मुनिम् । आनयस्वान्यथा शापं तव दास्याम्यसंशयम्

ထို့ကြောင့် အဲဒီနေရာသို့ အမြန်သွား၍ ထိုမုနိကို အင်အားဖြင့် ခေါ်ယူလာပါ။ ခေါ်လာပါ—မဟုတ်လျှင် သံသယမရှိဘဲ သင့်အပေါ် ကျိန်စာတင်မည်။

Verse 32

पुलस्त्य उवाच । शक्रस्य वचनं श्रुत्वा देवदूते भयान्वितः । प्रस्थितः सत्वरं तत्र मुद्गलो यत्र तिष्ठति

ပုလတ္စျာက ဆိုသည်—ရှက္ရ၏ အမိန့်ကို ကြားသော် နတ်တမန်သည် ကြောက်ရွံ့ကာ မုဒ္ဂလ နေထိုင်ရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 33

मुद्गलोऽपि विमानस्थं पुनर्दृष्ट्वा समागतम् । मामुह्रदे प्रविश्याथ वारयामास तं तदा

မုဒ္ဂလလည်း ဗိမာန်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြန်လည်ရောက်လာသူကို မြင်သော် မာမုရေကန်ထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုအခါ သူ့ကို တားဆီး하였다။

Verse 34

स तस्य वचनेनैव स्तंभितो लिखितो यथा । चलितुं नैव शक्नोति प्रभावात्तस्य सन्मुनेः

ထိုသန့်ရှင်းသော မုနိ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် သူသည် ပန်းချီရေးထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်၊ ထိုမုနိ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့်ပင်။

Verse 35

चिरकालगतं ज्ञात्वा दूतं तु त्रिदशाधिपः । स्वयं तत्राययौ कोपादारुह्यैरावणं गजम्

တမန်သည် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို သိသော် သုံးဆယ်နတ်တို့၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် ဒေါသထွက်ကာ အဲရာဝတ ဆင်တော်ကို စီး၍ ကိုယ်တိုင် အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 36

अथ दृष्ट्वा तदा दूतं स्तंभितं मुद्गलेन तु । वधार्थं तूद्यतस्तस्य स वज्रं भ्रामयंस्तदा

ထိုအခါ မုဒ္ဂလက သံတံခတ်ကာ တမန်ကို မလှုပ်မရှား ဖြစ်စေသည်ကို မြင်သဖြင့် အင်ဒြာသည် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ထတက်၍ ထိုခဏ၌ ဝဇ္ဇရကို လှည့်ဝှေ့ကာ ကိုင်မြှောက်하였다။

Verse 37

एतस्मिन्नेव काले तु उत्पातास्तत्र दारुणाः । अपसव्यं मृगाश्चक्रुः पशवः पक्षिणश्च ये । तान्दृष्ट्वा चिन्तयामास मुद्गलो विस्मयान्वितः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်ဆိုးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များသည် အပသဗျ (ဘယ်ဘက်သို့) မင်္ဂလာမကောင်းသည့် လှုပ်ရှားမှု ပြုကြသည်။ ထိုအရာတို့ကို မြင်၍ မုဒ္ဂလသည် အံ့ဩလျက် စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 38

अथ दृष्ट्वांबरगतं वज्रोद्यतकरं हरिम् । स्तंभयामास तं सद्यो दृष्टिपातेन मुद्गलः

ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်၌ သွားလာ၍ လက်ကို မြှောက်ကာ ဝဇ္ဇရကို ထိုးရန် ပြင်ဆင်နေသော ဟရိ (အင်ဒြာ) ကို မြင်သဖြင့် မုဒ္ဂလသည် မျက်စိတစ်ချက်ချင်းဖြင့်ပင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်မလှုပ်မရှား ဖြစ်စေ하였다။

Verse 39

तत्र शक्रः स्तुतिं चक्रे भग्नोत्साहो नृपोत्तम । मुञ्च मां ब्राह्मणश्रेष्ठ यास्यामि त्रिदशालयम्

ထိုနေရာ၌ သက္ကရ (အင်ဒြာ) သည် စိတ်အားထက်သန်မှု ပျက်စီး၍ ဂုဏ်မာန်ကျိုးသွားကာ ချီးမွမ်းစကား ပြု၍ ဆိုသည်— “အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါ; ကျွန်ုပ်သည် တိဒသတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားမည်” ဟု။

Verse 40

स्वर्गे वा यदि वा मर्त्त्ये तिष्ठ त्वं स्वेच्छया द्विज । मया कृतः समुद्योगो हितार्थं ते मुने ह्ययम्

“ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြစ်စေ၊ လူလောက၌ ဖြစ်စေ၊ အို ဒွိဇ၊ သင်သည် ကိုယ်နှစ်သက်ရာ၌ နေပါ။ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဤကြိုးပမ်းမှုသည် သင်၏ အကျိုးအတွက်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 41

वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो मनसि स्थितः । तं ते सर्वं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

မင်္ဂလာရှိပါစေ—သင်၏စိတ်၌ အမြဲတည်နေသော ဆန္ဒကို ပရဟိတအဖြစ် ရွေးချယ်ပါ။ အလွန်ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်ခဲသော်လည်း ထိုအရာအားလုံးကို ငါပေးမည်။

Verse 42

मुद्गल उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं दृष्टः सुरेश्वर । दर्शनं ते सहस्राक्ष स्वप्नेष्वपि सुदुर्लभम्

မုဒ္ဂလက ပြောသည်။ «ဤပင် အလွန်ချီးမွမ်းထိုက်သော ပရဟိတဖြစ်၏—အို သုရေရှွရ၊ နတ်တို့၏အရှင်၊ သင်ကို ငါမြင်ရခြင်း။ အို သဟသ္ရက္ခ၊ သင်၏ ဒർശနသည် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ရရန် အလွန်ခက်ခဲ၏»။

Verse 43

अवश्यं यदि मे देयो वरो वृत्रनिषूदन । त्वत्प्रसादेन मे मोक्षो जायतां शीघ्रमेव हि

«သို့သော် ငါ့အား ပရဟိတတစ်ပါးကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဝೃತ್ರနိသೂဒန၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ငါ့အတွက် မောက္ခသည် အမြန်ဆုံး ပေါ်ထွန်းပါစေ»။

Verse 44

मा मु ह्रदं समागत्य दूतः प्रोक्तो मया यतः । ततो मामुह्रदमिति ख्यातिं यातु धरातले

«ဤရေကန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ငါသည် သံတမန်အား ‘မာ မု’ ဟု ဆိုခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ‘မာမုဟ္ရဒ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားပါစေ»။

Verse 45

नंदनादीनि रम्याणि तत्र देववनानि च । अनन्यसदृशा भोगाः सदा तृप्तिर्द्विजोत्तम

«ထိုနေရာ၌ နန္ဒန စသည့် လှပသော နတ်တောများလည်း ရှိ၏။ အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှ မတူညီသော အာနန္ဒဘောဂများနှင့် အမြဲတမ်း တိမ်းတိမ်းတောက်တောက် တೃप्तိရှိ၏၊ အို ဒွိဇိုတ္တမ»။

Verse 46

पिण्डदानात्परां प्रीतिं लभंतां पितरोऽत्र हि

ဤနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 47

इन्द्र उवाच । मामुह्रदमिति ख्यातं तीर्थमेतद्भविष्यति । वरिष्ठं नात्र सन्देहो मत्प्रसादाद्विजोत्तम

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူ၏—ဤတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကမ်း) သည် နောင်တွင် «မာမုဟရဒ» ဟု ကျော်ကြားလိမ့်မည်။ ငါ၏ကရုဏာကြောင့် အထွတ်အမြတ်ဆုံး ဖြစ်မည်မှာ သံသယမရှိ၊ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်။

Verse 48

अत्र ये फाल्गुने मासि पौर्णमास्यां समाहिताः । करिष्यंति पुनः स्नानं ते यास्यंति परां गतिम्

ဖာလ္ဂုန (Phālguna) လ၌ လပြည့်နေ့တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဤနေရာ၌ ထပ်မံ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကူးပြုသူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 49

पिण्डदानाद्गयातुल्यं लप्स्यंते फलमुत्तमम् । पुण्यदानफलं चात्र संख्याहीनं द्विजोत्तम

ဤနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဂယာ (Gayā) နှင့်တူညီသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော လှူဒါန်းမှုမှ ရသော ကုသိုလ်ဖလသည် ရေတွက်မကုန်နိုင်၊ ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်။

Verse 50

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा ययौ स्वर्गं दूतमादाय वज्रभृत् । मुद्गलोऽपि परं ब्रह्म चिंतयन्ह्यनिशं ततः

ပုလස්တျက မိန့်၏—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဝဇ္ရကိုင်ရှင်သည် တမန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် မုဒ္ဂလလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြဟ္မန် (Brahman) ကို အစဉ်မပြတ် စိတ်တွင်တင်ကာ သမာဓိ၌ နစ်မြုပ်နေ၏။

Verse 51

शुक्लध्यानपरो भूत्वा मोक्षं प्राप्तस्ततोऽक्षयम्

သန့်ရှင်းတောက်ပသော ဓျာနကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သူဖြစ်လာ၍ ထိုအချိန်မှစ၍ မပျက်မယွင်းသော မောက္ခကို ရရှိ하였다။

Verse 52

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्मना । बहुविप्रसमवाये पर्वतेस्मिन्महीपते

ဤနေရာ၌ မဟာဘုရင်၊ ယခင်က မဟာအတ္တမ နာရဒ မုနိက ဤတောင်ပေါ်တွင် ဗြာဟ္မဏ များစွာ စုဝေးရာအလယ်၌ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုခဲ့သည်။

Verse 53

मामु ह्रदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं मुद्गलेश्वरम् । इह भुक्त्वाऽखिलान्कामानन्ते मुक्तिमवाप्स्यति । एतस्मात्कारणाद्राजन्मामुह्रदमिति स्मृतम्

မည်သူမဆို မာမု ရေကန်၌ ရေချိုးကာ ထို မုဒ္ဂလေရှ္ဝရ ဘုရားကို ဖူးမြင်လျှင်၊ ဤဘဝ၌ တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခကို ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် မဟာဘုရင်၊ ၎င်းကို «မာမုဟ္ရဒ» (မာမုရေကန်) ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 54

तत्तीर्थं सर्वतीर्थानां प्रवरं लोकविश्रुतम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

ထို တီရ္ထ သန့်ရှင်းရာသည် တီရ္ထ အားလုံးထဲတွင် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ လောကတစ်ဝှမ်း ကျော်ကြားသည်။ ထို့ကြောင့် အားထုတ်နိုင်သမျှ အားလုံးဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 55

मोक्षकामो विशेषेण य इच्छेत्परमं पदम् । चण्डिकाश्रममासाद्य किं पुनः परितप्यते

မောက္ခကို အထူးလိုလား၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရှာဖွေသူသည်၊ စဏ္ဍိကာ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ထပ်မံပင်ပန်းဆင်းရဲရန် ဘာကြောင့်လိုသနည်း။