Adhyaya 34

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । कृष्णतीर्थं ततो गच्छेत्कृष्णस्य दयितं सदा । यत्र सन्निहितो नित्यं स्वयं विष्णुर्महीपते । ययातिरुवाच । कृष्णतीर्थं कथं तत्र जातं ब्राह्मणसत्तम । कस्मिन्काले मुने ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

ပုလஸ္တျ မိန့်တော်မူသည်— «ထို့နောက် ကృష్ణ၏ အမြဲချစ်မြတ်နိုးရာ ကృష్ణတီရ္ထသို့ သွားရမည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ထိုနေရာ၌ သခင် ဗိဿဏု ကိုယ်တိုင် အစဉ်အမြဲ တည်ရှိတော်မူ၏»။ ယယာတိ မေးလျှောက်သည်— «အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ထိုကൃഷ്ണတီရ္ထသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ အို မုနိ၊ မည်သည့်ကာလ၌ ဖြစ်လာသနည်း—အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चंद्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

ပုလஸ္တျ မိန့်တော်မူသည်— «ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တစ်လုံးတည်းသော ပရလယသမုဒ္ဒရာ ပျံ့နှံ့နေစဉ်၊ အတည်မရှိမလှုပ်ရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသက်ရှိအားလုံး ပျက်စီးသွားစဉ်၊ လ၊ နေ နှင့် လေတို့ ပျောက်ကွယ်စဉ်၊ အလင်းရောင်ကြယ်တန်းတို့တောင် ပရလယသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ်—»

Verse 4

ततो युगसहस्रांते विबुद्धः कमलासनः । एकाकी चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति

ထို့နောက် ယုဂတစ်ထောင် အဆုံး၌ ကြာပန်းအာသနပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာ သတိပြန်လည်နိုးထလာ၏။ တစ်ယောက်တည်းနေ၍ သူသည် စဉ်းစားလေ၏— «ဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာမည်နည်း» ဟု။

Verse 5

भ्रमंश्चापि चतुर्वक्त्रो यावत्पश्यति दूरतः । चतुर्भुजं विशालाक्षं पुरुषं पुरतः स्थितम्

ထို့နောက် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာ သွားလာလှည့်လည်နေစဉ်၊ အဝေးမှ မြင်ရသည်မှာ လက်လေးဖက်ရှိ၍ မျက်စိကျယ်ဝန်းသော ဗိဿဏုသဘောရှိ သန့်ရှင်းသော ပုရုရှ တစ်ပါးသည် သူ့ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။

Verse 6

तं चोवाच चतुर्वक्त्रः कस्त्वं केन विनिर्मितः । किमर्थमिह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာက သူ့အား မေးမြန်းလေ၏— «သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူက သင့်ကို ဖန်ဆင်းသနည်း။ ဘာရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပါ» ဟု။

Verse 7

तमुवाचाथ गोविंदः प्रहसञ्छ्लक्ष्णया गिरा

ထို့နောက် ဂోవိန္ဒ (Govinda) သည် ပြုံးလျက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 8

अहमाद्यः पुमानेको मया सृष्टो भवानपि । स्रष्टुमिच्छामि भूयोऽपि भूतग्रामं चतुर्विधम्

«ငါသည် အာဒိပုရုෂ တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။ သင်ပင်လျှင် ငါက ဖန်ဆင်းထား၏။ ထို့ပြင် ငါသည် ထပ်မံ၍ သတ္တဝါအစုအဝေး လေးမျိုးကို ဖန်ဆင်းလို၏»။

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रुद्धो देवः पितामहः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं भर्त्सयंश्च पुनःपुनः

ပုလஸ္တျက ပြောသည်— ထိုစကားကို ကြားသော် နတ်ဘုရား ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဒေါသထွက်လာ၏။ ထို့နောက် သူ့အား ကြမ်းတမ်းသော စကားဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆူပူပြစ်တင်၏။

Verse 10

सृष्टस्त्वं हि मया मूढ प्रथमोऽहमसंशयम् । त्वादृशानां सहस्राणि करिष्येऽहमसंशयम्

«မိုက်မဲသူရေ၊ သင်ကို ငါက ဖန်ဆင်းထား၏။ သံသယမရှိဘဲ ငါသည် ပထမဦးဆုံး ဖြစ်၏။ သံသယမရှိဘဲ သင်ကဲ့သို့ အထောင်ပေါင်းများစွာကို ငါ ဖန်ဆင်းမည်!»

Verse 11

एवं विवदमानौ तौ मिथो राजन्महाद्युती । स्पर्धया रोषताम्राक्षौ युयुधाते परस्परम्

ထို့ကြောင့် မင်းကြီးရေ၊ သူတို့နှစ်ပါး အပြန်အလှန် အငြင်းပွားနေစဉ်၊ တောက်ပထင်ရှားသော နှစ်ပါးသည် ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် ဒေါသဖြင့် မျက်လုံးနီရဲကာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 12

मुष्टिभिर्बाहुभिश्चैव नखैर्दंतैर्विकर्षणैः । एवं वर्षसहस्रं तु तयोर्युद्धमवर्त्तत

လက်သီးနှင့် လက်မောင်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ လက်သည်းနှင့် သွားတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အချင်းချင်း ဆွဲဖြဲတိုက်ခိုက်ကြ၍—ထိုသို့ သူတို့၏စစ်ပွဲသည် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တည်ခဲ့၏။

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते तयोर्मध्ये नृपोत्तम । प्रादुर्भूतं महालिंगं दिव्यं तेजोमयं शुभम्

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးချိန်တွင်၊ အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်၊ သူတို့နှစ်ဦးအကြား၌ မဟာလိင်္ဂတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဒိဗ္ဗ၊ တေဇောမယ၊ မင်္ဂလာပြည့်ဝ၏။

Verse 14

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । युद्धाद्ब्रह्मन्निवर्तस्व त्वं च विष्णो ममाज्ञया

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ်မဲ့အသံတစ်ခုက ပြော၏—“အို ဗြဟ္မာ၊ ဤစစ်ပွဲမှ နောက်ဆုတ်လော့; သင်လည်း အို ဗိෂ္ဏု၊ ငါ၏အမိန့်ဖြင့် ရပ်တန့်လော့။”

Verse 15

एतन्माहेश्वरं लिंगं योऽस्य चांते गमिष्यति । स ज्येष्ठः स विभुः कर्त्ता युवयोर्नात्र संशयः

“ဤသည်မှာ မာဟေရှ္ဝရ လိင်္ဂတော်ဖြစ်၏။ ၎င်း၏အဆုံးသို့ ရောက်နိုင်သူသည်—အကြီးဆုံး၊ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင်၊ အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သူ ဖြစ်သည်; သင်တို့နှစ်ဦးအကြား၌ သံသယမရှိ။”

Verse 16

अधोभागं व्रजत्वेक एकश्चोर्द्ध्वं ममाज्ञया । तच्छ्रुत्वा सत्वरो ब्रह्मा व्योममार्गं समाश्रितः

“ငါ၏အမိန့်ဖြင့် တစ်ဦးသည် အောက်ပိုင်းသို့ သွားလော့၊ တစ်ဦးသည် အထက်သို့ တက်လော့။” ဟုကြားသော် ဗြဟ္မာသည် အလျင်အမြန် ကောင်းကင်လမ်းကို ချဉ်းကပ်လိုက်၏။

Verse 17

विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः । स भित्त्वा सप्तपातालानधो यावत्प्रयाति च । तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना

ကမ္ဘာမြေကို ခွဲဖောက်၍ ကృష్ణ (ဗိဿနု) သည် အလျင်အမြန် အောက်သို့ ဆင်းသက်သွား၏။ ပာတလ လောက ခုနစ်ထပ်ကို ဖောက်ကျော်ကာ သွားနိုင်သမျှ အောက်ဆုံးထိ ရောက်သော် ထိုမဟာတ్మာသည် ကာလာဂ္နိရုဒ္ရကို မြင်တွေ့၏။

Verse 18

गंतुमिच्छंस्ततोऽधस्ताद्यावद्वेगं करोति सः । तावत्तस्यार्चिभिर्दग्धः कृष्णत्वं समपद्यत

အောက်သို့ ထပ်မံ ဆင်းလိုသဖြင့် သူသည် အရှိန်အဟုန် အပြည့်ဖြင့် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ထိုသူ၏ မီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကృష్ణဝဏ္ဏ (အမဲရောင်) ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

ततो मूर्छाभिसंतप्तो दह्यमानोऽद्भुताग्निना । निवर्त्य सहसा विष्णुर्वैलक्ष्यं परमं गतः

ထို့နောက် အံ့ဖွယ်မီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် မူးဝေကာ ပူလောင်ဒဏ်ခံရသော ဗိဿနုသည် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွား၍ အလွန်အမင်း အရှက်ရမှု (ဝိုင်လက္ရှ) ကို ခံစားရ၏။

Verse 20

तथा लिंगं समासाद्य भक्त्या पूजा कृता ततः । वेदोक्तैः परमैः सूक्ष्मैः स्तुतिं चक्रे महीपते

ထို့ကြောင့် လိင်္ဂကို ချဉ်းကပ်၍ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ ဝေဒတွင် ဆိုထားသော အမြင့်မြတ်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သီချင်းတော်များဖြင့် (အို မင်းကြီး) စတုတိကို ပြုလေ၏။

Verse 21

ब्रह्माऽपि व्योममार्गेण गतो हंसविमानतः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु तस्यांतं नाभ्यपद्यत

ဗြဟ္မာလည်း ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဟံသဝိမာနပေါ် စီးနင်းကာ သွား၏။ သို့သော် တိဗ္ဗယနှစ်တစ်ထောင် ကြာသော်လည်း ထိုအဆုံးကို မရောက်နိုင်ခဲ့။

Verse 22

ततो वर्षसहस्रांते केतकीं सोऽप्यपश्यत । आयांतीं व्योममार्गेण तया पृष्टश्चतुर्मुखः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းမှ လာနေသော ကေတကီပန်းကို မြင်၏။ ထိုပန်းက မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဗြဟ္မာကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 23

क्व त्वया गम्यते ब्रह्मन्निरालंबे महापथि । शून्ये तत्त्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

«အို ဗြဟ္မာရှင်၊ အထောက်အထားမရှိသော မဟာလမ်းကြီးပေါ်၌ သင် ဘယ်သို့ သွားနေသနည်း။ ဤအလွတ်တရား၏ အမှန်တရားကို ငါ့အား ပြောပြပါ၊ ငါ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် အလွန်ကြီးမား၏»။

Verse 24

ब्रह्मोवाच । मम स्पर्धा समुत्पन्ना विष्णुना सह शोभने । लिंगस्यास्य हि पर्यंतं यो लभिष्यति चावयोः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— «အို လှပသူရေ၊ ငါနှင့် ဗိဿနုတို့အကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဤ လင်္ဂ၏ အဆုံးအစွန်ကို ငါတို့နှစ်ဦးအနက် မည်သူ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း— ထိုသူကို အသိအမှတ်ပြုမည်»။

Verse 25

स ज्यायानितरो हीनो ह्येतदुक्तं पिनाकिना । प्रस्थितोऽहं ततश्चोर्द्ध्वमधोमार्गं गतो हरिः

«တစ်ဦးက ကြီးမြတ်၍ တစ်ဦးက နိမ့်ပါးသည်» ဟု မြားတံကိုင်ရှင် ပိနာကီ (ရှီဝ) မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ငါသည် အထက်သို့ ထွက်ခွာ၍ ဟရီ (ဗိဿနု) သည် အောက်သို့ လမ်းကြောင်းကို လိုက်သွား၏။

Verse 26

लब्ध्वा लिंगस्य पर्यंतं यास्यामि क्षितिमंडले । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्पुष्पमभ्यभाषत

«လင်္ဂ၏ အဆုံးအစွန်ကို ရှာတွေ့ပြီးလျှင် ငါသည် မြေကမ္ဘာဝိုင်းသို့ ပြန်သွားမည်» ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ထိုပန်းသည် သူ့အား ပြန်လည်ပြောဆိုလေ၏။

Verse 27

व्यर्थश्रमोऽसि लोकेश नांतो लिंगस्य विद्यते । चतुर्युगसहस्राणां कोटिरेका पितामह

အို လောကတို့၏ အရှင်၊ သင်၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အလဟသဖြစ်၏။ လိင်္ဂ၏ အဆုံးမရှိ။ စတုယုဂ စက်ဝန်း တစ်ကုဋေ နှင့် တစ်ထောင် ကြာပြီးသော်လည်း အို ပိတామဟ၊ ၎င်း၏ အကန့်အသတ်ကို မရောက်နိုင်။

Verse 28

लिंगमूर्ध्नः पतंत्या मे कालो जातो महाद्युते । तथापि क्षिति पृष्ठं तु न प्राप्तास्मि कथंचन

အို အလွန်တောက်ပသော မဟာဒျုတေ၊ လိင်္ဂ၏ ထိပ်မှ ကျွန်ုပ် ကျဆင်းနေစဉ် အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွား၏။ သို့သော်လည်း မြေမျက်နှာပြင်ကို မည်သို့မျှ မရောက်နိုင်ခဲ့။

Verse 29

यावत्कालेन हंसस्ते योजनं संप्रगच्छति । तावत्कालेन गच्छामि योजनानामहं शतम्

သင်၏ ဟံသာယာဉ်သည် ယောဇနာ တစ်ခု သွားရန် ကြာသမျှ အချိန်အတွင်း၊ ထိုအချိန်တူတူ၌ ကျွန်ုပ်သည် ယောဇနာ တစ်ရာ သွားနိုင်၏။

Verse 30

तस्मान्निवर्तनं युक्तं मम वाक्येन ते विभो । दर्शयित्वा च मां विष्णोर्ज्येष्ठत्वं व्रज सांप्रतम्

ထို့ကြောင့် အို အင်အားကြီးသော ဝိဘို၊ ကျွန်ုပ်၏ စကားအတိုင်း သင် ပြန်လှည့်ခြင်းသည် သင့်လျော်၏။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်ကို သက်သေအဖြစ် ခေါ်ဆောင်၍ ယခု သွားကာ ဝိෂ္ဏုအပေါ် သင်၏ အကြီးအကဲဖြစ်မှုကို ထူထောင်လော့။

Verse 31

ततो हृष्टमना भूत्वा गृहीत्वा तां चतुर्मुखः । पुनर्वर्षसहस्रांते भूमिपृष्ठमुपागतः । दर्शयामास तां विष्णोरेषा लिंगस्य मूर्धतः

ထို့နောက် စိတ်ရွှင်လန်းသွားသော မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာသည် ထိုပန်းကို ယူဆောင်၍ တစ်ထောင်နှစ် အဆုံးတွင် မြေမျက်နှာပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ဝိෂ္ဏုအား ပြသကာ “ဤသည်မှာ လိင်္ဂ၏ ထိပ်မှ ဖြစ်သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 32

मयाऽनीता शुभा माला लब्धश्चांतं चतुर्भुज । त्वया लब्धो न चासत्यं वद मे पुरुषोत्तम

(ဗြဟ္မာက ပြောသည်) «ဤမင်္ဂလာပန်းမော်လီကို ငါယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ လေးလက်ရှင်ရေ၊ အဆုံးကိုလည်း ငါတွေ့ခဲ့ပြီ။ သင်မတွေ့ခဲ့သဖြင့်—ပုရုရှောတ္တမရေ၊ အမှန်တရားအတိုင်း ငါ့အား ပြောပါ»။

Verse 33

विष्णुरुवाच । अनंतस्याप्रमेयस्य देवदेवस्य शूलिनः । नाहं शक्तः परं पारं गंतुं ब्रह्मन्कथंचन

ဗိෂ္ဏုက ပြောသည်။ «အဆုံးမရှိ၍ တိုင်းတာမရသော၊ နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သူအရှင်အကြောင်း—ဗြဟ္မာရေ၊ မည်သို့မျှ ငါသည် အဝေးဆုံးကန့်သတ်ကို မရောက်နိုင်ပါ»။

Verse 34

यदि त्वयाऽस्य पर्यंतो लब्धो ब्रह्मन्कथंचन । तत्ते तुष्टिं गतो नूनं देवदेवो महेश्वरः

ဗြဟ္မာရေ၊ သင်သည် မည်သို့မဆို အမှန်တကယ် သူ၏ကန့်သတ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်၊ နတ်တို့၏နတ် မဟေရှ္ဝရသည် သင့်အပေါ် အမှန်ပင် နှစ်သက်တော်မူပြီးဖြစ်မည်။

Verse 35

नान्यथा चास्य पर्यंतो दृश्यते केन चित्क्वचित् । तस्माज्ज्येष्ठो भवाञ्छ्रेष्ठः कनिष्ठोऽहमसंशयम्

အမှန်တကယ်ပင်၊ သူ၏ကန့်သတ်ကို မည်သူမျှ မည်သည့်နေရာ၌မဆို မမြင်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အကြီးအကဲ၊ အမြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ငါသည် အငယ်—သံသယမရှိ။

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्वृषभध्वजः । कोपं चक्रे महाराज ब्रह्माणं प्रति तत्क्षणात्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ မဟာရာဇာရေ၊ နွားအလံတော်ကို ထမ်းဆောင်သော ဘုရားသခင်မြတ်သည် ဗြဟ္မာအပေါ် ချက်ချင်း အမျက်ထွက်တော်မူ၏။

Verse 37

अथाह दर्शनं गत्वा धिग्धिग्व्यर्थप्रजल्पक । मिथ्या प्रजल्पमानेन किमिदं साहसं कृतम्

ထို့နောက် မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာ၍ မိန့်တော်မူသည်—«အရှက်၊ အရှက်! အကျိုးမဲ့စကားပြောသူရေ! မုသာစကားပြောပြီး ဤကဲ့သို့ မိုက်မဲသောရဲတင်းမှုကို အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်သနည်း?»

Verse 38

यस्मात्त्वया मृषा प्रोक्तं मम पर्यंतदर्शनम् । तस्मात्त्वं सर्ववर्णानां पूजार्हो न भविष्यसि

သင်သည် ငါ၏အဆုံးသတ်ကို မြင်ခဲ့သည်ဟု မုသာပြောဆိုခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ယခုမှစ၍ အမျိုးအစား(ဝဏ္ဏ)အားလုံး၏ ပူဇော်ထိုက်သူ မဖြစ်တော့။

Verse 39

ये च त्वां पूजयिष्यंति मानवा मोह संयुताः । ते कृच्छ्रं परमं प्राप्य नाशं यास्यंति कृत्स्नशः

ထို့ပြင် မောဟနှင့်ဖုံးလွှမ်း၍ သင့်ကို ပူဇော်ကြမည့် လူသားတို့သည် အလွန်ပြင်းထန်သောဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မည်။

Verse 40

केतक्या च तथा प्रोक्तं यस्मात्तस्मात्सुदुष्टया । अस्या हि स्पर्शनाल्लोकः श्वपाकत्वं प्रयास्यति

ထို့အပြင် ကေတကီပန်းလည်း အလွန်ဆိုးယုတ်စွာ ထိုသို့ပြောခဲ့သောကြောင့်၊ သူမကို ထိမိရုံဖြင့်ပင် လူတို့သည် «ရှွပာက» (အပြင်ပန်းအောက်တန်း) အခြေအနေသို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။

Verse 41

एवं शापो तयोर्दत्त्वा देवः प्रोवाच केशवम् । प्रसन्नवदनो भूत्वा तदा तुष्टो महेश्वरः

ဤသို့ ထိုနှစ်ဦးအား ကျိန်စာပေးပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်သည် ကေရှဝအား မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မဟေရှဝရသည် မျက်နှာတော်ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်း၍ စိတ်တော်ကျေနပ်သွားလေသည်။

Verse 42

भगवानुवाच । वासुदेव महाबाहो तुष्टस्तेऽहं महामते । सत्यसंभाषणादेव वरं वरय सुव्रत

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်—အို ဝါစုဒေဝ မဟာဗာဟု၊ ပညာကြီးသူ၊ သင်၏ သစ္စာစကားကြောင့် ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်ပြီ။ သစ္စာတရားဖြင့်သာ ပေးအပ်မည့် အကျိုးတော်ကို ရွေးချယ်လော့၊ ကောင်းသောဝတ္တရားရှိသူ။

Verse 43

श्रीवासुदेव उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं तुष्टो महेश्वरः । न चापुण्यवतां देव त्वं तुष्टिमधिगच्छसि । अवश्यं यदि मे देयो वरो देवेश्वर त्वया

သီရိဝါစုဒေဝ ပြောသည်—အလွန်ချီးမွမ်းထိုက်သော အကျိုးတော်သည် ဤတစ်ခုတည်းပင်၊ မဟေရှွရ အရှင်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် နှစ်သက်တော်မူခြင်း။ အို ဘုရား၊ ကုသိုလ်မရှိသူတို့အပေါ် သင်သည် မနှစ်သက်တော်မူ။ သို့ရာတွင် အို ဒေဝေရှွရ၊ သင်က ကျွန်ုပ်အား အကျိုးတော်တစ်ပါး မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဆိုလျှင်…

Verse 44

लिंगमेतदनंताख्यं लघुतां नय मा चिरम् । येन सृष्टिर्भवेल्लोके व्याप्तं विश्वमनेन तु

“‘အနန္တ’ ဟု ခေါ်သော ဤလင်္ဂကို ချုံ့၍ သေးငယ်စေပါ၊ မနှောင့်နှေးပါနှင့်။ ဤအာနုဘော်ကြောင့် လောက၌ ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကိုလည်း ဤသည်က ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးထားသည်။”

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । ततः संक्षिप्य तल्लिंगं लघु कृत्वा महेश्वरः । अब्रवीत्केशवं भूयः शृणु वाक्यमिदं हरे

ပုလஸ္တျ ပြောသည်—ထို့နောက် မဟေရှွရသည် ထိုလင်္ဂကို ချုံ့ကာ သေးငယ်စေပြီး ကေသဝအား ထပ်မံ မိန့်တော်မူသည်—“ဟရိ၊ ဤစကားကို နားထောင်လော့။”

Verse 46

एतन्मेध्यतमे देशे लिंगं स्थापय मे हरे । पूजय त्वं विधानेन परं श्रेयः प्रपत्स्यसे

“ဤအလွန်သန့်ရှင်းသော နေရာ၌၊ ဟရိ၊ ငါ့အတွက် ဤလင်္ဂကို တည်ထောင်လော့။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်ကန်တော့လျှင် အမြင့်ဆုံး အကျိုးကောင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 47

मम तेजोविनिर्दग्धः कृष्णत्वं हि यतो गतः । कृष्ण एव ततो नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

«ငါ၏ တေဇောအလင်းရောင်၏ အပူကြောင့် သင်သည် လောင်ကျွမ်း၍ အမဲရောင်ဖြစ်သွားသဖြင့် “ကృష్ణ” ဟူသော နာမတော်သည် လောက၌ ကျော်ကြားလာမည်»။

Verse 48

कृष्णकृष्णेति ते नाम प्रातरुत्थाय मानवः । कीर्तयिष्यति यो भक्त्या स याति परमां गतिम्

«မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထ၍ “ကൃഷ്ണ၊ ကൃഷ്ണ” ဟူ၍ ဘက္တိဖြင့် နာမတော်ကို ချီးမွမ်းကြွေးကြော်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်သည်»။

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तमीशानस्तत्रैवांतरधीयत । वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते । निर्झरे स्थापयामास सुपुण्ये विमलोदके

ပုလஸ္တျက ပြောသည်– «ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဣရှာနသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဝါစုဒေဝလည်း လင်္ဂကို ယူဆောင်ကာ အရ္ဗုဒတောင်ပေါ်ရှိ အလွန်ပုဏ္ဏိယရှိ၍ ရေကြည်သန့်သော စမ်းရေတစ်ခု၌ တည်ထောင်လေ၏»။

Verse 50

कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले । शृणु पार्थिवशार्दूल तत्र स्नातस्य यत्फलम्

«ထိုမှစ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် “ကృష్ణတီर्थ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ အို မင်းတို့အထဲက ကျားသတ္တဝါတော်မူသော မဟာရာဇာ၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူ၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့»။

Verse 51

स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः । सर्वतीर्थोद्भवं श्रेयः स मर्त्त्यो लभतेऽखिलम्

«ပုဏ္ဏိယရှိသော ကృష్ణဟ္ရဒ၌ ရေချိုးပြီး ထိုလင်္ဂကို မြင်သူသည် လူဖြစ်သော်လည်း တီर्थအားလုံးမှ ပေါ်ထွန်းသော ကုသိုလ်အကျိုးကို အကုန်လုံး ရရှိလေသည်»။

Verse 52

तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम् । सकामोऽपि फलं चेष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

ထို့အတူ အလိုဆန္ဒမရှိဘဲ ဒါနပြုသူသည် ဒါနအမျိုးမျိုး၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။ အလိုဆန္ဒဖြင့် ပြုသူပင်လျှင် လိုချင်သော အကျိုးကို ရနိုင်သော်လည်း အခြားနေရာတွင် ရရန် အလွန်ခက်ခဲတတ်၏။

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । य इच्छेच्छाश्वतं श्रेयो नात्र कार्या विचारणा

ထို့ကြောင့် အားထုတ်မှုအားလုံးဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ သန့်စင်မှုကို ကျင့်သင့်၏။ ထာဝရကောင်းကျိုးကို လိုလားသူအတွက် ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားသံသယ မလိုအပ်။

Verse 54

एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः । यस्तत्र जागरं कृत्वा लिंगस्याग्रे सुभक्तितः

မဟာရာဇာရေ၊ ဧကာဒသီနေ့၌ အစာမစားဘဲ အင်ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုနေရာတွင် သီဝလင်္ဂ၏ ရှေ့၌ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဘက္တိဖြင့် တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုး) ပြုသူသည်—

Verse 55

प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः । पितृन्संतारयेत्सर्वान्पूर्वजैः सह धर्मवित्

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်၌ သဒ္ဓါနှင့် ပြည့်စုံကာ ထိုနေရာတွင် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူသည်—ဓမ္မကို သိမြင်သူဖြစ်၍—အရင်ဘိုးဘွားများနှင့်အတူ ပိတೃတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ပေးနိုင်၏။

Verse 56

तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैः स मर्त्त्यो मुच्यते ध्रुवम्

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက်က အနက်ရောင် နှမ်းစေ့များကို ဘြာဟ္မဏများအား လှူဒါန်းပါက၊ ထိုသူသည် ဘြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်ကြီးများအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးမှ မလွဲမသွေ လွတ်မြောက်၏။

Verse 57

दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

မင်းတို့၏အရှင် ရာဇင်ဒြာ၊ ကృష్ణတီရ္ထကို မျက်မြင်မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။