Adhyaya 99

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र रामेण निर्मितः । रामेश्वरस्तथा सीता तेन तत्र विनिर्मिता

ရိရှီတို့က ပြောကြ၏— «သင်က ပြောဆိုခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနေရာ၌ ရာမက ရာမေရှွရကို တည်ထောင်ခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် စီတာကိုလည်း ထိုနေရာ၌ သူက ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်း—»

Verse 2

तथा च लक्ष्मणार्थाय निर्मितस्तेन संश्रयः । एतन्महद्विरुद्धं ते प्रतिभाति वचोऽखिलम्

ထို့အတူပင် သင်က လက္ခ္မဏအတွက် သူက အာရုံတည်ရာ သန့်ရှင်းရာကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။ သို့ရာတွင် ဤအရာအားလုံးသည် သင်၏စကားနှင့် အလွန်ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 3

त्वया सूत पुरा प्रोक्तं रामो लक्ष्मणसंयुतः । सीतया सहितः प्राप्तः क्षेत्रेऽत्र प्रस्थितो वने

အို စူတ၊ ယခင်က သင်က ရာမသည် လက္ခ္မဏနှင့်အတူ၊ စီတာနှင့်လည်းတကွ ဤသန့်ရှင်းဒေသသို့ ရောက်လာပြီး တောသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ဟု ပြောခဲ့၏။

Verse 4

श्राद्धं कृत्वा गयाशीर्षे लक्ष्मणेन विरुद्ध्य च । पुनः संप्रस्थितोऽरण्यं क्रोधाविष्टश्च तं प्रति

ဂယာရှီရ္သ၌ ရှရဒ္ဓကర్మကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် လက္ခ္မဏနှင့် ဆန့်ကျင်ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကာ၊ ထို့နောက် သူ့အပေါ် အမျက်ဒေါသဝင်လျက် တောသို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 5

यत्त्वयोक्तं तदा तेन निर्मितोऽत्र महेश्वरः । एतच्च सर्वमाचक्ष्व संदेहं सूतनन्दन

ထို့ပြင် သင်ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ထိုအချိန်၌ သူက ဤနေရာတွင် မဟေရှ္ဝရကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟူသောအကြောင်းကိုလည်း၊ အို စူတ၏သား၊ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြ၍ သံသယကို ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 6

सूत उवाच । अत्र मे नास्ति संदेहो युष्माकं च पुनः स्थितः । ततो वक्ष्याम्यशेषेण श्रूयतां द्विजसत्तमाः । एतत्क्षेत्रं पुनश्चाद्यं न क्षयं याति कुत्रचित्

စူတက ဆို၏— «ငါ့ဘက်၌ ဤနေရာတွင် သံသယမရှိ၊ သို့သော် သင်တို့အတွင်း၌ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံးကို မကျန်အောင် ရှင်းပြမည်၊ နားထောင်ကြလော့၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။ ဤသန့်ရှင်းကွင်းသည် ရှေးဦးကတည်းကရှိ၍ အစဉ်ပြန်လည်သစ်လွင်ကာ မည်သည့်နေရာ၌မျှ မလျော့နည်းပါ»။

Verse 7

अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते स तदा रघुनंदनः । यदा विरोधमापन्नः सार्धं सौमित्रिणा सह

အခြားတစ်နေ့တွင် ရာဃုဝంశ၏အမွေဆက် ရာမသည် ထိုအခါ စောမိတြီ (လက္ခ္မဏ) နှင့်အတူ ပဋိပက္ခသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်—

Verse 8

एतत्पुनर्दिनं चान्यद्यत्र तेन प्रतिष्ठितः । रामेश्वरः स्वयं भक्त्या दुःखितेन महात्मना

သို့သော် အခြားတစ်နေ့တွင်—ထိုနေရာ၌ပင် ရာမေရှ္ဝရကို ဝမ်းနည်းဒုက္ခခံနေရသော်လည်း မဟာအတ္တမားက ဘက္တိဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပင် ပူဇော်တည်ထောင်ခဲ့သည်—

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अन्यस्मिन्दिवसे तत्र कस्मिन्काले रघूत्तमः । संप्राप्तस्तस्य किं दुःखं संजातं तत्प्रकीर्तय

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အခြားတစ်နေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ရာဃုအထွတ်အမြတ် (ရာမ) သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာသနည်း။ ထိုအခါ သူ့အတွက် မည်သို့သော ဝမ်းနည်းမှု ပေါ်ပေါက်ခဲ့သနည်း—အသေးစိတ် ပြောကြားပါ»။

Verse 10

सूत उवाच । कृत्वा सीतापरित्यागं रामो राजीवलोचनः । लोकापवादसंत्रस्तस्ततो राज्यं चकार सः

စူတက ပြောသည်– «စီတာကို စွန့်ခွာပြီးနောက် ကြာပန်းမျက်လုံး ရာမသည် လူထု၏ အပြစ်တင်သံကို ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်ပူပန်ကာ ထို့နောက် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်စီမံခဲ့သည်»။

Verse 12

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । ब्रह्मचर्येण चक्रे स राज्यं निहतकंटकम्

နှစ်တစ်သောင်းနှင့် ထပ်မံ၍ နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် သူသည် ဗြဟ္မစရိယဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ကာ အနှောင့်အယှက် ‘ဆူး’ မရှိအောင် ငြိမ်းချမ်းသန့်ရှင်းစေ하였다။

Verse 14

तेनोक्तं देवराजेन प्रेषितोऽहं तवांतिकम् । तस्मात्कुरु समालोकं विजने त्वं मया सह

နတ်ဘုရင်၏ အမိန့်အတိုင်း ငါကို သင်၏ရှေ့သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လာပါ—ငါနှင့်အတူ လူမရှိသော တိတ်ဆိတ်ရာ၌ တွေ့ဆုံ၍ စကားပြောကြပါ။

Verse 16

तस्यैवमुपविष्टस्य मंत्रस्थाने महात्मनः । बहुत्वादिष्टलोकस्य न रहस्यं प्रजायते

မဟာစိတ်ရှိသူသည် အစည်းအဝေးနေရာ၌ ထိုသို့ ထိုင်နေစဉ်၊ အထူးချီးမြှောက်ခံသူများ များစွာ ရှိနေသဖြင့် လျှို့ဝှက်မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့။

Verse 17

ततः कोपपरीतात्मा दूतः प्रोवाच सादरम् । विहस्य जनसंसर्गं दृष्ट्वैकांतेऽपि संस्थिते

ထို့နောက် ဒူးတော်သည် ဒေါသလွှမ်းမိုးသွားသော စိတ်ဖြင့်၊ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆို하였다။ «တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်» ဟု ဆိုသော်လည်း လူအစုအဝေးကျပ်တည်းနေသည်ကို မြင်၍ လူပေါင်းသင်းမှုကို ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်하였다။

Verse 18

यथा दंष्ट्राच्युतः सर्पो नागो वा मदवर्जितः । आज्ञाहीनस्तथा राजा मानवैः परिभूयते

အစွယ်ကျွတ်သွားသော မြွေတစ်ကောင် သို့မဟုတ် မဒ (musth) မရှိတော့သော ဆင်တစ်ကောင်ကို လူတို့ မလေးစားသကဲ့သို့၊ အမိန့်အာဏာမရှိသော ဘုရင်ကိုလည်း လူတို့က မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။

Verse 19

सेयं तव रघुश्रेष्ठ नाज्ञास्ति प्रतिवेद्म्यहम् । शक्रालापमपि त्वं च नैकांते श्रोतुमर्हसि

ရဃုမျိုး၏ အထွတ်အထိပ်တော်၊ ငါ သင့်အား အသိပေးသည်—ဤသည်မှာ သင်၏ အမိန့်မဟုတ်။ ထို့ပြင် စက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ၏ သတင်းစကားကိုပင် စစ်မှန်သော တိတ်ဆိတ်အထီးကျန်မှု မရှိလျှင် သင် မကြားသင့်။

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कोपसंरक्तलोचनः । त्रिशाखां भृकुटीं कृत्वा ततः स प्राह लक्ष्मणम्

ထိုစကားတို့ကို ကြားတော်မူလျှင်၊ မျက်တော်တို့သည် အမျက်ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာပြီး၊ မျက်မှောင်သုံးကြောင်းကွေးလျက် လက္ခဏမင်းသားအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 21

ममात्र संनिविष्टस्य सहानेन प्रजल्पतः । यदि कश्चिन्नरो मोहादागमिष्यति लक्ष्मण । स्वहस्तेन न संदेहः सूदयिष्यामि तं द्रुतम्

“ငါသည် ဤနေရာ၌ ထိုင်လျက် သူနှင့် စကားပြောနေစဉ်၊ အကယ်၍ လူတစ်စုံတစ်ယောက်သည် မိုက်မဲမှုကြောင့် ဝင်လာပါမူ၊ အို လက္ခဏ၊ ငါသည် ထိုသူကို ငါ့လက်ဖြင့် ဧကန်မုချ လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်မည်။”

Verse 22

न हन्मि यदि तं प्राप्तमत्र मे दृष्टिगोचरम् । तन्मा भून्मे गतिः श्रेष्ठा धर्मिणां या प्रपद्यते

ငါ၏ မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်လာသော ထိုသူကို ငါမသတ်ပါက၊ တရားသောသူတို့ ရောက်ရှိရာ အမြတ်ဆုံးသော ဘုံဘဝသို့ ငါမရောက်ပါစေသတည်း။

Verse 23

एवं ज्ञात्वा प्रयत्नेन त्वया भाव्यमसंशयम् । राजद्वारि यथा कश्चिन्न मया वध्यतेऽधुना

ဤအကြောင်းကို သိရှိပြီးဖြစ်၍၊ နန်းတော်တံခါးဝ၌ မည်သူမျှ ငါ့လက်ချက်ဖြင့် အသတ်မခံရစေရန်၊ သင်သည် ယုံမှားသံသယမရှိဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဆောင်ရွက်လော့။

Verse 24

तमोमित्येव संप्रोच्य लक्ष्मणः शुभलक्षणः । राजद्वारं समासाद्य चकार विजनं ततः

“Tamoṃ!” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသော လက္ခဏသည် နန်းတော်တံခါးဝသို့ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာကို လူသူကင်းမဲ့အောင် ရှင်းလင်းလိုက်လေသည်။

Verse 25

देवदूतोऽपि रामेण समं चक्रे ततः परम् । मंत्रं शक्रसमादिष्टं तथान्यैः स्वर्गवासिभिः

ထို့နောက် နတ်တမန်သည်လည်း ရာမနှင့်အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကာ၊ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) နှင့် ကောင်းကင်နေ နတ်တို့က ညွှန်ကြားထားသော မန္တရကို လက်ခံ၍ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 26

देवदूत उवाच । त्वं रावणविनाशार्थमवतीर्णो धरातले । स च व्यापादितो दुष्टः पापस्त्रैलोक्यकंटकः

နတ်တမန်က ဆိုသည်– “သင်သည် ရာဝဏကို ဖျက်ဆီးရန် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ထိုမကောင်းသူ၊ အပြစ်ကြီးသူ၊ သုံးလောက၏ ဆူးကဲ့သို့သောသူသည် အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခံပြီးပြီ။”

Verse 27

कृतं सर्वं महाभाग देव कृत्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्संतु सनाथास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

အို မဟာဘဂါ၊ အို နတ်ဘုရားသခင်၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် အမှုအားလုံးကို ယခု သင်က ပြီးမြောက်စေပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ကို ဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် သင်၏ အကာအကွယ်အောက်၌ အားကိုးရာရှိစေကြပါစေ။

Verse 28

यदि ते रोचते चित्ते नोपरोधेन सांप्रतम् । प्रसादं कुरु देवानां तस्मादागच्छ सत्वरम् । स्वर्गलोकं परित्यज्य मर्त्यलोकं सुनिंदितम्

ယခု သင်၏ စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ပါက အတားအဆီးမရှိဘဲ နတ်တို့အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ။ ထို့ကြောင့် အလျင်အမြန် ကြွလာပါ—ကောင်းကင်လောကကို ချန်ထား၍ အလွန်အမင်း အပြစ်တင်ခံရသော လူ့လောကသို့။

Verse 29

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो दुर्वासा मुनिसत्तमः । प्रोवाचाथ क्षुधाविष्टः क्वासौ क्वासौ रघूत्तमः

စူတက ဆိုသည်– “ထိုအချိန်တွင် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒုರ್ವာသာ ရောက်လာ၏။ ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် ထိခိုက်နေ၍ ‘ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ၊ ရဃူတ္တမ (ရာမ) က?’ ဟု အော်ဟစ်하였다။”

Verse 30

लक्ष्मण उवाच । व्यग्रः स पार्थिवश्रेष्ठो देवकार्येण केनचित् । तस्मादत्रैव विप्रेंद्र मुहूर्तं परिपालय

လက္ခ္မဏက ပြော၏။ ထိုမင်းမြတ်သည် နတ်ဘုရားတို့၏ အမှုတစ်ရပ်ကြောင့် အလုပ်များနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏမြတ်ကြီး၊ ဤနေရာ၌ ခဏလေး စောင့်ပါ။

Verse 31

यावत्सांत्वयते रामो दूतं शक्रसमुद्भवम् । ममोपरि दयां कृत्वा विनयावनतस्य हि

ရာမသည် သက္ကရာ(အိန္ဒြ)မှ ပေါ်ထွန်းလာသော သံတမန်ကို သက်သာစေပြီးဆုံးသည့်အထိ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ—ကျွန်ုပ်သည် နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်နေသူဖြစ်၏။

Verse 32

दुर्वासा उवाच । यदि यास्यति नो दृष्टिं मम द्राक्स रघूत्तमः । शापं दत्त्वा कुलं सर्वं तद्धक्ष्यामि न संशयः

ဒုರ್ವာသာက ပြော၏။ “ရဃုတို့၏ အမြတ်ဆုံးသူသည် ချက်ချင်း ကျွန်ုပ်မျက်စိရှေ့ မလာပါက၊ ကျိန်စာချပြီး သူ၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေမည်။ သံသယမရှိ။”

Verse 33

ममापि दर्शनादन्यन्न किंचिद्विद्यते गुरु । कृत्यं लक्ष्मण यावत्त्वमन्यन्मूढ़ प्रकत्थसे

“ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း တွေ့မြင်ခြင်းထက် အရေးကြီးသည့် အခြားအရာ မရှိပါ၊ အရှင်ဂုရု။ လက္ခ္မဏာ၊ သင်သည် မိုက်မဲစွာ အခြားအကြောင်းများကို အားကြီးပြောဆိုနေသမျှ၊ ဘာကို လုပ်ရမည်ကို ပြောပါ။”

Verse 34

तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणश्चित्ते चिंतयामास दुःखितः । वरं मे मृत्युरेकस्य मा भूयात्कुलसंक्षयः

ထိုစကားကို ကြားသော် လက္ခ္မဏသည် ဝမ်းနည်း၍ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစား၏။ “မျိုးရိုးတစ်လျှောက် ပျက်စီးခြင်းထက် ကျွန်ုပ်တစ်ဦးတည်း သေခြင်းက ပိုကောင်း၏။”

Verse 35

एवं स निश्चयं कृत्वा ततो राममुपाद्रवत् । उवाच दंडवद्भूमौ प्रणिपत्य कृतांजलिः

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးနောက် ရာမထံသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီကာ တုတ်တံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၍ ပြော하였다။

Verse 36

दुर्वासा मुनिशार्दूलो देव ते द्वारि तिष्ठति । दर्शनार्थी क्षुधाविष्टः किं करोमि प्रशाधि माम्

“အရှင်ဘုရား၊ မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်တည်းဟူသော ဒုర్వာသာ မုနိသည် အရှင်၏ တံခါးဝ၌ ရပ်နေပါသည်။ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းလျက် ဆာလောင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနေသည်။ အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း၊ ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားပါ” ဟုဆို၏။

Verse 37

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततो दूतमुवाच तम् । गत्वेमं ब्रूहि देवेशं मम वाक्यादसंशयम् । अहं संवत्सरस्यांत आगमिष्यामि तेंऽतिके

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုတမန်ကို မိန့်တော်မူသည်—“သွား၍ ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံ ငါ၏ စကားကို သံသယမရှိဘဲ ပြောကြားလော့။ တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးချိန်၌ ငါသည် သင့်ထံသို့ ပြန်လာမည်” ဟု။

Verse 38

एवमुक्त्वा विसृज्याथ तं दूतं प्राह लक्ष्मणम् । प्रवेशय द्रुतं वत्स तं त्वं दुर्वाससं मुनिम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီး တမန်ကို လွှတ်ကာ လက္ခမဏကို မိန့်တော်မူသည်—“ချစ်သား၊ အလျင်အမြန် ဒုರ್ವာသာ မုနိကို အတွင်းသို့ ခေါ်သွင်းလော့” ဟု။

Verse 39

ततश्चार्घ्यं च पाद्यं च गृहीत्वा सम्मुखो ययौ । रामदेवः प्रहृष्टात्मा सचिवैः परिवारितः

ထို့နောက် အရ္ဃျနှင့် ခြေသုတ်ရေကို ယူဆောင်ကာ ရာမဒေဝသည် ဝမ်းမြောက်သော စိတ်ဖြင့် မိမိအမတ်များ ဝိုင်းရံလျက် ရှေ့သို့ ထွက်သွား၍ ကြိုဆို하였다။

Verse 40

दत्त्वार्घ्यं विधिवत्तस्य प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । प्रोवाच रामदेवोऽथ हर्षगद्गदया गिरा

ထုံးတမ်းအတိုင်း အရ္ဃျကို ပူဇော်ပြီး မကြာခဏ ဦးချကန်တော့လျက်၊ ထို့နောက် ရာမဒေဝသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် အသံတုန်တုန်ဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 41

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते । एतद्राज्यममी पुत्रा विभवश्च तव प्रभो

“အရှင် မုနိမြတ်ကြီး၊ ကြိုဆိုပါ၏—ထပ်မံ၍ အလွန်ကြိုဆိုပါ၏။ ဤနိုင်ငံတော်၊ ဤသားတော်များနှင့် အစုံအလင် စည်းစိမ်အာနုභာဝတို့သည် အရှင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်ပါသည်၊ သခင်ကြီး။”

Verse 42

कृत्वा मम प्रसादं च गृहाण मुनिसत्तम । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं मे गृहमागतः । पूज्यो लोकत्रयस्यापि निःशेषतपसांनिधिः

“ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုတော်မူပြီးနောက်၊ မုနိမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ နိမ့်ချသော ပူဇော်သကာကို လက်ခံတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးပါ၏—အမှန်တကယ် အနုဂ္ဂဟပြုခံရပါ၏—အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်သည် လောကသုံးပါးကပင် ပူဇော်ထိုက်သူ၊ မကျန်မလပ် တပသ္ယာ၏ خزانه ဖြစ်တော်မူ၏။”

Verse 43

मुनिरुवाच । चातुर्मास्यव्रतं कृत्वा निराहारो रघूत्तम । अद्य ते भवनं प्राप्य आहारार्थं बुभुक्षितः

မုနိက မိန့်ဆိုသည်—“ရဃုတို့၏ အမြတ်ဆုံးသူ၊ ချာတုർമាសျ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ပြီး အစာမစားဘဲ နေခဲ့ရာမှ ယနေ့ သင်၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်လာသည်။ ငါသည် ဆာလောင်၍ အာဟာရကို ရှာဖွေလျက်ရှိ၏။”

Verse 44

तस्मात्त्वं यच्छ मे शीघ्रं भोजनं रघुनंदन । नान्येन कारणं किंचित्संन्यस्तस्य धनादिना

“ထို့ကြောင့် ရဃုမျိုး၏ အားရစရာသူ၊ ငါ့အား အစာကို အမြန်ပေးပါ။ စွန့်လွှတ်သူအတွက် အခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ—စည်းစိမ်ဥစ္စာ စသည့်အရာတို့နှင့် မပတ်သက်ပါ။”

Verse 45

ततस्तं भोजयामास श्रद्धापूतेन चेतसा । स्वयमेवाग्रतः स्थित्वा मृष्टान्नैर्विविधैः शुभैः

ထို့နောက် သူသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလာသော စိတ်ဖြင့် ရှင်တော်မုနိအား အစာကျွေးလေ၏။ မိမိကိုယ်တိုင် ရှေ့တွင်ရပ်ကာ မင်္ဂလာဖြစ်သော အမျိုးမျိုးသော အရသာကောင်းကောင်း ချက်ပြုတ်ပြီးသား အစာများကို ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 46

लेह्यैश्चोष्यैस्तथा चर्व्यैः खाद्यैरेव पृथग्विधैः । यावदिच्छा मुनेस्तस्य तथान्नैर्विविधैरपि

လိမ်းစားရသော အစာများ၊ စုပ်စားရသော အစာများ၊ ကိုက်ဝါးစားရသော အစာများ၊ တိုက်ရိုက်စားရသော အစာများကို အမျိုးမျိုးခွဲခြား၍ ဆက်ကပ်လေ၏။ ထို့ပြင် မုနိတော်လိုသမျှအတိုင်း အမျိုးမျိုးသော ဟင်းလျာများကိုလည်း ပူဇော်လေ၏။