Adhyaya 231

Verse 1

सूत उवाच । वृकोऽपि तत्समासाद्य राज्यं त्रैलोक्यसंभवम् । यदृच्छया जगत्सर्वं समाज्ञापयत्तदा

စူတက ပြော၏—ဗြုကလည်း ထိုအရာကို ရရှိကာ သုံးလောကလုံးကို လွှမ်းမိုးသော အာဏာတော်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ မိမိစိတ်အလိုအလျောက် စကြဝဠာတစ်လျှောက် အမိန့်ထုတ်ခဲ့၏။

Verse 2

सोंऽधकस्य बले वीर्ये धैर्ये कोपे च दानवः । सहस्रगुणितश्चासीद्रौद्रः परमदारुणः

ထို ဒာနဝသည် အင်္ဓကထက် အင်အား၊ သတ္တိ၊ သည်းခံမှုနှင့် ဒေါသတို့၌ တစ်ထောင်ဆတိုး၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे कश्चिन्न मर्त्यो यजति क्षितौ । न होमं नैव जाप्यं च दैत्याञ्ज्ञात्वा सुरास्पदे

ထိုကာလအတွင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားတစ်ဦးမျှ ယဇ္ဉာမပြု၊ မီးဟောမမလုပ်၊ မန္တရဇပ်ပင် မရွတ်ကြတော့ဘဲ—ဒૈတျများက နတ်တို့၏ အာသနကို သိမ်းယူထားကြောင်း သိရှိသဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 4

अथ यः कुरुते धर्मं होमं वा जपमेव वा । सुगुप्तस्थानमासाद्य करोत्यमरतुष्टये

ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုသောသူ မည်သူမဆို - ဟောမ (မီးပူဇော်ခြင်း) သို့မဟုတ် ဂျပ (မန္တန်ရွတ်ခြင်း) ဖြစ်စေ - နတ်ဒေဝါတို့ကို နှစ်သက်စေရန် လျှို့ဝှက်သောနေရာသို့ ရောက်ပြီးမှသာ ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 5

अथ स्वर्गस्थिता दैत्या यज्ञभागविवर्जिताः । तथा मर्त्योद्भवैर्भागैः संदेहं परमं गताः

ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံ၌နေသော ဒိုင်းတျာ (နတ်ဆိုး) တို့သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဝေစုများကို မရရှိကြသဖြင့်၊ လူသားတို့ထံမှ ပူဇော်သက္ကာများကို ဆက်လက်ခွဲဝေနေသော်လည်း ကြီးစွာသော သံသယဖြစ်ကြလေသည်။

Verse 6

ततः कोपपरीतात्मा प्रेषयामास दानवः । मर्त्यलोके चरान्गुप्तान्निपुणांश्चाब्रवीत्ततः

ထိုအခါ စိတ်နှလုံး ဒေါသလွှမ်းမိုးနေသော ထိုဒါနဝ (နတ်ဆိုး) သည် လူ့လောကရှိ လူတို့အကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျွမ်းကျင်သည့် သူလျှိုများကို စေလွှတ်၍ ညွှန်ကြားလေသည်။

Verse 7

यः कश्चिद्देवतानां च प्रगृह्णाति करोति च । तदर्थं यजनं होमं दानं वा पृथिवीतले । स च वध्यश्च युष्माभिर्मम वाक्यादसंशयम्

"လူသားတို့အနက် နတ်ဒေဝါတို့ကို ထောက်ပံ့သောသူ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်း၊ အလှူပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်သောသူ မည်သူမဆို ငါ၏အမိန့်အရ သင်တို့ မုချသတ်ဖြတ်ရမည်။"

Verse 8

अथ ते तद्वचः श्रुत्वा दानवा बलवत्तराः । गत्वा च मेदिनीपृष्ठं गुप्ताः सर्पंति सर्वतः

ထိုစကားများကို ကြားလျှင် တန်ခိုးကြီးသော ဒါနဝတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွက်သွားကြပြီး လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် နေရာအနှံ့ သွားလာကြလေသည်။

Verse 9

यं कञ्चिद्वीक्षयंतिस्म जपहोमपरायणम । स्वाध्यायं वा प्रकुर्वाणं तं निघ्नंति शितासिभिः

ဂျပ် (japa) နှင့် ဟိုးမ (homa) ကို အလွန်အမင်း အားထုတ်နေသူ၊ သို့မဟုတ် စွာဓျာယ (svādhyāya) သာသနာစာတော်ဖတ်ရွတ်နေသူကို တွေ့သမျှ၊ ထက်မြက်သော ဓားများဖြင့် ခုတ်သတ်ကြ၏။

Verse 10

एतस्मिन्नेव काले तु सांकृतिर्मुनिसत्तमः । गुप्तश्चक्रे ततस्तस्यां गर्तायां छन्नवर्ष्मकः । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं वृकेण च द्विजाः पुरा

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မုနိအထွတ်အမြတ် စာံကൃတိသည် ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ထိုနေရာရှိ အပေါက်တစ်ခုအတွင်း ဝင်လျှို့ဝှက်နေ၏—အတိတ်ကာလ၌ ဗြာဟ္မဏ ဝೃက သည် တပဿ (austerities) ကို ကျင့်ခဲ့သည့် နေရာတည်း။

Verse 11

अथ ते तं तदा दृष्ट्वा तद्गुहायां व्यवस्थितम् । भर्त्समानास्तपस्तच्च प्रोचुश्च परुषाक्षरैः

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုဂူအတွင်း၌ တည်နေသူကို မြင်လျှင်၊ သူနှင့် သူ၏ တပဿကို ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့ကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် ပြောကြ၏။

Verse 12

दृष्ट्वा तस्याग्रतः संस्थां गन्धपुष्पैश्च पूजिताम् । वासुदेवात्मिकां मूर्तिं चतुर्हस्तां द्विजोत्तमाः

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ သူ၏ရှေ့တွင် ဗာစုဒေဝကို ကိုယ်စားပြုသော လက်လေးဖက်ရှိ မူရတိတော်တစ်ပါးကို မြင်ကြ၏၊ အနံ့သာနှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ထား၏။

Verse 13

ततस्ते शस्त्रमुद्यम्य निर्जघ्नुस्तं क्रुधान्विताः । न शेकुस्ते यदा हंतुं संवृतं विष्णुतेजसा । कुण्ठतां सर्वशस्त्राणि गतानि विमलान्यपि

ထို့နောက် သူတို့သည် ဒေါသထွက်ကာ လက်နက်များကို မြှောက်၍ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ကြ၏။ သို့သော် ဗိෂ္ဏု၏ တေဇောဓာတ်အလင်းရောင်ဖြင့် ကာကွယ်ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် သူ့ကို မသတ်နိုင်ကြ။ သန့်ရှင်း၍ ထက်မြက်သည့် လက်နက်များပင် အားလုံး မထက်တော့ဘဲ မောင်းသွားကြ၏။

Verse 14

अथ वैलक्ष्यमापन्ना निर्विण्णाः सर्व एव ते । तां वार्तां दानवेन्द्राय वृकायोचुश्च ते तदा

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး အရှက်ရ၍ စိတ်ပျက်ကာ ထိုသတင်းကို ဒာနဝတို့၏ အရှင် ဝೃကာ ထံသို့ ထိုခဏတွင် သွားရောက်လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 15

कश्चिद्विप्रः समाधाय वैष्णवीं प्रतिमां पुरः । तपस्तेपे महाभाग क्षेत्रे वै हाटकेश्वरे

«ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် မိမိရှေ့၌ ဝိෂ္ဏုဝင် ပုံတော်ကို စနစ်တကျ တင်ထားပြီး၊ အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ တပဿာ ကျင့်ခဲ့၏»။

Verse 16

यत्र त्वया तपस्तप्तं भीत्या सर्वदिवौकसाम् । अपि चौर्येण चास्माकं तपस्तपति तादृशम्

«သင်သည် ထိုနေရာ၌ တပဿာကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ခဲ့သဖြင့် နတ်တို့အားလုံးပင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြ၏—ထိုနေရာတည်းမှာပင် သင်၏ ခိုးယူမှုကြောင့် ယခုအခါ ထိုသဘောတူသော တပဿာသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေ၏»။

Verse 17

येन सर्वाणि शस्त्राणि कुण्ठतां प्रगतानि च । तस्य गात्रे प्रहारैश्च तस्मात्कुरु यथोचितम्

«သူကြောင့် လက်နက်အားလုံး မထက်မြက်တော့ဘဲ မောင်းနှင်သွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်လော့—သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးနှက်၍ ရိုက်ခတ်လော့»။

Verse 18

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वृकः कोपसमन्वितः । जगाम सत्वं तत्र यत्रासौ सांकृतिः स्थितः

သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဝೃကာ သည် ဒေါသပြင်းထန်လာ၍ ထိုခဏချင်းပင် သာဓု စာံကృతိ မုနိ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 19

स गत्वा वैष्णवीं मूर्तिं तामुत्क्षिप्य सुदूरतः । श्वभ्राद्बहिः प्रचिक्षेप भर्त्समानः पुनः पुनः

သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝီ ရုပ်တော်ထံသို့ သွား၍ ထိုရုပ်တော်ကို မြှောက်ကာ အလွန်ဝေးဝေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်—တွင်းထဲမှ ပြန်ပြန်လှန်လှန် ထုတ်ပစ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့လျက်။

Verse 20

जघान पादघातेन दक्षिणेनेतरेण तम् । अब्रवीन्मम वध्यस्त्वं यन्मच्छत्रुं जनार्दनम्

သူသည် ညာခြေဖြင့်လည်းကောင်း အခြားခြေဖြင့်လည်းကောင်း ကန်ထိုး၍၊ «ငါ့ရန်သူ ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ကိုးကွယ်သဖြင့် မင်းသည် သေဒဏ်ထိုက်သည်» ဟု ပြော하였다။

Verse 21

संपूजयसि चौर्येण तेन प्राणान्हराम्यहम् । एवमुक्त्वाथ खड्गेन तं जघान स दैत्यपः

«မင်းက ခိုးယူ၍ ပူဇော်တတ်သဖြင့် ငါသည် မင်း၏အသက်ကို ယူမည်» ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ အပြစ်သားသူသည် ဓားဖြင့် ထိုသူကို ခုတ်ထိုး하였다။

Verse 22

ततस्तस्य स खड्गस्तु तीक्ष्णोऽपि द्विजसत्तमाः । तस्य काये प्रहीणस्तु शतधा समपद्यत

ထို့နောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုဓားသည် ထက်မြက်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ခုတ်ချသည့်အခါ အပိုင်းတစ်ရာအဖြစ် ကွဲကြေသွား하였다။

Verse 23

ततः कोपपरीतात्मा तं शशाप स सांकृतिः

ထို့နောက် သာမကෘတိ (Sāṃkṛti) သည် ဓမ္မတရား၏ အမျက်ကြီးဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်နှက်ကာ ထိုသူကို ကျိန်စာချ하였다။

Verse 24

यस्मात्पाप त्वयाहं च पादघातैः प्रताडितः । तस्मात्ते पततां पादौ सद्य एव धरातले

အို အပြစ်ရှိသူ၊ သင်သည် ငါ့ကို ခြေဖြင့် ကန်ကျောက်ခဲ့သောကြောင့်၊ သင့်ခြေထောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြတ်ကျပါစေသား။

Verse 25

सूत उवाच । उक्तमात्रे ततस्तेन पादौ तस्य द्विजोत्तमाः । पतितौ मेदिनीपृष्ठे पंचशीर्षाविवोरगौ

Sūta က ဆိုသည်ကား - "အို မြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့၊ သူစကားဆိုပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုသူ၏ ခြေနှစ်ဖက်တို့သည် ခေါင်းငါးလုံးရှိသော မြွေနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလေ၏။"

Verse 26

एतस्मिन्नेव काले तु आक्रन्दः सुमहानभूत् । वृकस्य सैनिकानां च नारीणां च विशेषतः

ထိုအချိန်၌ပင် Vṛka ၏ စစ်သည်များနှင့် အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများကြားတွင် ကြီးမားသော ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Verse 27

अथ देवाः परिज्ञाय तं तदा पंगुतां गतम् । आगत्य मेरुपृष्ठं च निजघ्नुस्तत्परिग्रहम्

ထို့နောက် နတ်ဘုရားတို့သည် ထိုသူ ခြေကျိုးသွားသည်ကို သိရှိကြသဖြင့် မေရုတောင်၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ စခန်းနှင့် နောက်လိုက်များကို တိုက်ခိုက် ချေမှုန်းကြလေသည်။

Verse 28

हतशेषाश्च दैत्यास्ते पातालांतःसमा गताः । वृकोऽपि पंगुतां प्राप्तस्तस्थौ तपसि सुस्थिरम्

သတ်ဖြတ်မှုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ဒေတျာများသည် ပါတာလမြေအောက်ကမ္ဘာသို့ အတူတကွ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ Vṛka သည်လည်း ခြေကျိုးသွားသော်လည်း တည်ကြည်ခိုင်မြဲစွာဖြင့် ခြိုးခြံချွေတာခြင်းအကျင့်ကို ကျင့်ကြံလေသည်။

Verse 29

सर्वैरंतःपुरैः सार्धं दुःखशोकसमन्वितः । इन्द्रोऽपि प्राप्तवान्राज्यं तदा निहत कंटकम्

အတွင်းနန်းတော်နှင့် အိမ်ထောင်စုအားလုံးနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်းတို့ဖြင့်ပြည့်နှက်နေစဉ်၌ပင် အင်ဒြာသည် ထိုအန္တရာယ်သော “ဆူး” ကိုဖျက်သိမ်းပြီးနောက် မင်းအာဏာကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 30

धर्मक्रियाः प्रवृत्ताश्च ततो भूयो रसातले

ထို့နောက်တွင် တရားဓမ္မ၏ အကျင့်အကြံနှင့် ပူဇော်ကာရိယာများသည် ထပ်မံ၍ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်—ရသာတလ (Rasātala) အောက်လောက၌ပင်။

Verse 31

अथ दीर्घेण कालेन तस्य तुष्टः पितामहः । उवाच तत्र चागत्य गर्त्तामध्ये द्विजोत्तमाः

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူ့အပေါ် စိတ်ကျေနပ်သော ပိတាមဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ ချိုင့်အလယ်၌ပင် မိန့်ကြားတော်မူ၏—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့။

Verse 32

वृक तुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं वरय सुव्रत । अहं दास्यामि ते नूनं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“ဝೃကာ သားချစ်ရေ၊ မင်းအပေါ် ငါကျေနပ်ပြီ။ သစ္စာဝတ်ပြုသူရေ၊ ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။ အလွန်ရှားပါး၍ ရခက်သော်လည်း ငါမုချ ပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । पाददानं तदा देव मम ब्रह्मन्समाचर । पंगुता याति शीघ्रं मे येनेयं ते प्रसादतः

ဝೃကာက ပြော၏—“အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်ကျေနပ်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုပါက—အို သခင်၊ အို ဗြဟ္မ၊ ကျွန်ုပ်အား ‘ခြေထောက်ပေးသနားခြင်း’ ကို ပြုတော်မူပါ။ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ခြေမသန်မှုသည် မြန်မြန်ပျောက်ကင်းစေလိုပါသည်” ဟု။

Verse 34

तच्छ्रुत्वा तं समानीय सांकृतिं तत्र पद्मजः । प्रोवाच सांत्वपूर्वं च वृकस्यास्य द्विजोत्तम

ထိုသို့ကြားသော် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) သည် သံကෘတိကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာ၍၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ဗೃကအား စိတ်သက်သာစေသော စကားဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 35

मद्वाक्यात्पंगुता याति येनास्य त्वं तथा कुरु

“ငါ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သူ၏ ခြေမသန်မှု ပျောက်ကင်းမည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်လော့။”

Verse 36

सांकृतिरुवाच । अनृतं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि पितामह । ज्ञायते देवदेवेश तत्कथं तत्करोम्यहम्

သံကෘတိက ပြောသည်– “အို အဘိုးတော်၊ ငါသည် မုသားကို မပြောဖူးပါ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အချိန်များတွင်ပင် မပြောခဲ့။ နတ်တို့၏ နတ်မင်းကြီးသည် အရာအားလုံးကို သိတော်မူသဖြင့်၊ ငါ မည်သို့ မုသားပြောနိုင်မည်နည်း?”

Verse 37

ब्रह्मोवाच । मम भक्तिपरो नित्यं वृकोऽयं दैत्यसत्तमः । पौत्रस्त्वं दयितो नित्यं तेन त्वां प्रार्थयाम्यहम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်– “ဤ ဗೃကသည် ဒာနဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဘက္တိရှိသည်။ သင်သည်လည်း ငါ၏ မြေးဖြစ်၍ အမြဲချစ်ခင်ရသူဖြစ်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါ သင့်ကို တောင်းပန်အပ်သည်။”

Verse 38

तव वाक्यं च नो मिथ्या कर्तुं शक्नोमि सन्मुने

“ထို့ပြင် အို မုနိမြတ်၊ သင်၏ စကားကို မုသားဖြစ်အောင် ငါ မလုပ်နိုင်ပါ။”

Verse 39

सांकृतिरुवाच । एष दैत्यः सुदुष्टात्मा देवानामहिते स्थितः । विशेषाद्वासुदेवस्य पुरोर्मम महात्मनः

Sāṃkṛti က ဆိုသည်– "ဤ Daitya သည် အလွန်ဆိုးသွမ်းသော သဘောသဘာဝရှိပြီး နတ်ဘုရားများကို အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ မြင့်မြတ်သော ဝါသုဒေဝ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သည်။"

Verse 40

पंगुतामर्हति प्रायः पापात्मा द्विजदूषकः । बलेन महता युक्तो जरामरणवर्जितः

"ထိုအပြစ်ရှိသူ—နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူများကို ညစ်ညမ်းစေသူ—သည် ခြေမသန်စွမ်းဖြစ်ထိုက်ပေသည်။ ကြီးမားသောခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံပြီး အိုခြင်း သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်၏။"

Verse 41

पुरा कृतस्त्वया देव स चेत्पादाववाप्स्यति । हनिष्यति जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

"အို ဘုရားသခင်၊ ဤဆုကျေးဇူးကို သင်သည် ယခင်က ပေးသနားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ခြေထောက်များကို ပြန်လည်ရရှိပါက၊ နတ်ဘုရားများ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် လူသားများပါမကျန် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။"

Verse 42

तस्मात्तिष्ठतु तद्रूपो न कल्पं कर्तुमर्हसि । त्वयापि चिन्ता कर्तव्या त्रैलोक्यस्य यतः प्रभो

"ထို့ကြောင့် သူ့ကို ထိုအခြေအနေအတိုင်း ရှိနေပါစေ၊ အခြားနည်းဖြင့် မစီစဉ်သင့်ပါ။ သင်သည် လောကသုံးပါး၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။"

Verse 43

ब्रह्मोवाच । प्रावृट्काले तु सञ्जाते यानं कर्तुं न युज्यते । विजिगीषोर्विशेषेण मुक्त्वा शीतातपागमम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်– "မိုးရာသီရောက်သောအခါ ခရီးသွားခြင်းသည် မသင့်လျော်ပါ—အထူးသဖြင့် စစ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းသူအတွက်—အအေး သို့မဟုတ် အပူကို ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်သော ရွေ့လျားမှုမှလွဲ၍။"

Verse 44

तस्माच्च चतुरो मासान्वार्षिकान्पादसंयुतः । अगम्यः सर्वलोकानां कुर्यात्कर्माणि धैर्यतः

ထို့ကြောင့် မိုးရာသီ လေးလအတွင်း၌ ခြေဖြင့်သာ အားထား၍ (လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ကာ) လူအပေါင်းတို့ မရောက်နိုင်အောင် နေထိုင်ပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စတို့ကို သည်းခံတည်ငြိမ်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 45

तद्भूयात्पादसंयुक्तः स वृको दान वोत्तमः । येन क्षेमं च देवानां द्विजानां जायते द्विज

အို အလှူရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထို Vṛka သည် ရည်ရွယ်သည့် စည်းကမ်းအတိုင်း “ခြေရှိသူ” ဖြစ်ပါစေ။ ထိုကြောင့် နတ်တို့နှင့် နှစ်ကြိမ်မွေးသူ (ဒွိဇ) တို့၏ ချမ်းသာလုံခြုံမှု ပေါ်ပေါက်လာမည်။

Verse 46

एवं कृते न मिथ्या ते वाक्यं विप्र भविष्यति । फलं च तपसस्तस्य न वृथा संभविष्यति

ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၏စကားသည် မမှားယွင်းဘဲ မှန်ကန်လိမ့်မည်။ ထိုသူ၏ တပသ (အတိဓမ္မကျင့်စဉ်) ၏ အကျိုးလည်း အလဟသ မဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 47

सूत उवाच । बाढमित्येव तेनोक्ते सांकृतेन महात्मना । उत्थितौ सहसा पादौ तस्य गात्रात्पुनर्नवौ

စူတက ပြောသည်— မဟာသတ္တဝါ စာṃကෘတက “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည့်အခါ၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ခြေသစ်နှစ်ဖက် ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 48

पुनश्च दानवो रौद्रः पशुत्वं समपद्यत । तस्यामेव तु गर्तायां संतिष्ठति द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် ထိုကြမ်းတမ်းသော ဒာနဝသည် ထပ်မံ၍ တိရစ္ဆာန်အဖြစ်သို့ ကျရောက်သွား하였다။ အို နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ထိုအပေါက်တွင်း၌ပင် သူသည် နေထိုင်လျက်ရှိ하였다။

Verse 49

मासानष्टौ स दुःखेन सकलत्रः सबांधवः । स्मरमाणो महद्वैरं दैवैः सार्धं दिवानिशम्

ရှစ်လတိုင်တိုင် သူသည် မိမိဇနီးနှင့် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဒုက္ခဝေဒနာခံရ၍ နေ့ညမပြတ် တေဝတားတို့နှင့်ရှိသော မဟာရန်ငြိုးကို သတိရနေ၏။

Verse 51

विध्वंसयति सर्वाणि धर्मस्थानानि यानि च

သူသည် မည်သည့်အရာဖြစ်စေကာမူ ဓမ္မတည်ရာအရပ်များအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 52

विध्वंसयति देवानां स्त्रियो मासचतुष्टयम् । उद्यानानि च सर्वाणि सपुराणि गृहाणि च

လေးလတိုင်တိုင် သူသည် တေဝတားတို့၏ မိန်းမများကို အကြမ်းဖက်ဖျက်ဆီး၍ ဥယျာဉ်များအားလုံးနှင့် မြို့များပါဝင်သော အိမ်အဆောက်အအုံများ၊ ရှေးဟောင်းအရပ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 53

ततो देवाः समभ्येत्य देवदेवं जनार्दनम् । क्षीराब्धौ संस्थितं नित्यं शेषपर्यंकशायिनम्

ထို့နောက် တေဝတားတို့သည် တေဝတားတို့၏ တေဝတားဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနကို ချဉ်းကပ်ကြ၏။ သူသည် နို့ပင်လယ်၌ အမြဲတည်နေ၍ ရှေသပရျင်ကပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသူဖြစ်၏။

Verse 54

चतुरो वार्षिकान्मासांस्तत्र स्थित्वा तदंतिके । मासानष्टौ पुनर्जग्मुस्त्रिदिवं प्रति निर्भयाः

ထိုနေရာ၌ သူ့အနီးတွင် လေးလနေထိုင်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာဖြင့် ထရီဒိဝ (ကောင်းကင်) သို့ ပြန်လည်သွားကြပြီး ရှစ်လကြာခဲ့၏။

Verse 55

तस्मिन्पंगुत्वमापन्ने दैत्ये परमदारुणे । कस्यचित्त्वथ कालस्य देवराजो बृहस्पतिम् । प्रोवाच दुःखसंतप्त आषाढांते सुरो त्तमः

«အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဒೈత్యသည် ခြေမသန်ဖြစ်သွားပြီးနောက် အချိန်တစ်ခဏကြာသော်၊ ဒေဝတို့၏ဘုရင် အိန္ဒြာသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ အာသာဍလအဆုံးတွင် ဗြဟ္စပတိ (ဂုရု) ထံသို့ မိန့်ကြား하였다»။

Verse 56

गुरो स मासः संप्राप्तः प्रावृट्कालो भयावहः । आगमिष्यति यत्रासौ लब्धपादो वृकासुरः

«ဂုရုရှင်၊ ထိုလသည် ရောက်လာပြီ—ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးရာသီ။ ထိုအခါ ခြေပြန်ရသော ဝೃကာအဆုရသည် သူရှိရာနေရာသို့ မကြာမီ ရောက်လာလိမ့်မည်»။

Verse 57

गन्तव्यं च ततोऽस्माभिः क्षीरोदे केशवालये । मैवं दीनैस्तथा भाव्यं पराश्रयनिवासिभिः

«ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကေရှဝ၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ခ္စီရောဒ (နို့ပင်လယ်) သို့ သွားရမည်။ အခြားသူ၏ အကာအကွယ်ကို မှီခိုနေထိုင်သူတို့သည် ထိုသို့ စိတ်ပျက်အားငယ် မဖြစ်သင့်»။

Verse 58

स्वगृहाणि परित्यज्य शयनान्यासनानि च । वाहनानि विचित्राणि यच्चान्य द्दयितं गृहे

«မိမိတို့အိမ်များကို စွန့်ခွာ၍ အိပ်ရာများ၊ ထိုင်ခုံများကိုလည်း စွန့်ပြီး၊ အလှပသော ယာဉ်အမျိုးမျိုးနှင့် အိမ်တွင်းရှိ ချစ်မြတ်နိုးရာ အရာအားလုံးကိုပါ…»

Verse 59

तस्मात्कथय चास्माकमुपायं कञ्चिदेव हि । व्रतं वा नियमं वाथ होमं वा मुनिसत्तम

«ထို့ကြောင့် မုနိတို့အထက်မြတ်ရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို မိန့်ကြားပါ—ဝရတ (သစ္စာဝတ်) ဖြစ်စေ၊ နိယမ (စည်းကမ်းတရား) ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဟောမ (မီးပူဇော်) ဖြစ်စေ»။

Verse 60

अशून्यं शयनं येन स्वकलत्रेण जायते । तथा न गृहसंत्यागः स्वकीयस्य प्रजायते

ဤဝတ္ထုကို ကျင့်သုံးလျှင် မိမိ၏ တရားဝင်ဇနီးနှင့် အိပ်ရာမလွတ်လပ်ဘဲ ရှိနေမည်၊ ထို့အတူ မိမိအိမ်ကိုလည်း စွန့်ပစ်ရခြင်း မဖြစ်ပေါ်။

Verse 61

निर्विण्णोऽहं निजस्थानभ्रंशाद्द्विजवरोत्तम । वर्षेवर्षे च सम्प्राप्ते स्थानकस्य च्युतिर्भवेत्

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်ကြီး၊ မိမိအဆင့်အတန်းမှ ကျဆင်းရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပြီ။ နှစ်တိုင်း ရောက်လာသမျှ အနေအထားမှ ထပ်မံကျဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 62

पुनर्भूमौ शयिष्यामि यावन्मासचतुष्टयम् । निष्कलत्रो भयोद्विग्नो ब्रह्मचर्यपरायणः

ထပ်မံ၍ လေးလကြာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မည်။ ဇနီးမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော စည်းကမ်း) ကို အားထားလျက် နေမည်။

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयार्तस्य बृहस्पतिः । प्रोवाच सुचिरं ध्यात्वा ततो देवं शतक्रतुम्

ကြောက်ရွံ့၍ ဒုက္ခရောက်နေသူ၏ ထိုစကားကို ကြားသော် ဗြဟ္စပတိသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် သတကရတု (အိန္ဒြာ) နတ်မင်းအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 64

अशून्यशयनंनाम व्रतमस्ति महत्तपः । विष्णोराराधनार्थाय तत्कुरुष्व समा हितः

«အရှုန်ယရှယန» ဟူသော ဝ్రတတစ်ပါး ရှိ၏၊ အင်အားကြီးမားသော တပဿာဖြစ်သည်။ ဗိဿဏုကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စိုက်ထုတ်၍ ထိုဝတ္ထုကို ကျင့်လော့။

Verse 65

देवो यत्रास्ति विष्णुः स क्षीराब्धौ मधुसूदनः । जलशायी जगद्योनिः स दास्यति हितं च ते

နို့ပင်လယ်၌ မဓုသူဒန ဗိဿနုဘုရား တည်ရှိရာအရပ်၌၊ ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းသော ကမ္ဘာ၏ မူလအမြစ်တော်သည် သင့်အတွက် အကျိုးရှိရာကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်။

Verse 66

यथा न शून्यं शयनं गृह भंगः प्रजायते । सर्वशत्रुविनाशश्च तत्प्रसादेन वासव

အိပ်ရာမလွတ်လပ်အောင်၊ အိမ်မပျက်စီးအောင် ဖြစ်စေပြီး၊ ထိုသခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အို ဝါသဝ၊ ရန်သူအားလုံးလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

Verse 67

सूत उवाच । तस्मिन्व्रते ततश्चीर्णे ह्यशून्यशयनात्मके । तुतोष भगवान्विष्णुस्ततः प्रोवाच देवपम्

စူတက ပြောသည်။ အရှုန်ယရှယန ဟုခေါ်သော ထိုဝတ်ကို သင့်တော်စွာ ကျင့်ပြီးနောက်၊ အရှင် ဗိဿနုဘုရားသည် ပီတိတော်မူ၏။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ အရှင် (အိန္ဒြာ) ထံသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 68

शक्र तुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं वरय सुव्रत । व्रतेनानेन चीर्णेन चातुर्मास्योद्भवेन च । तस्मात्प्रार्थय देवेन्द्र नित्यं यन्मनसि स्थितम्

အို သက္ကရာ၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ—ငါ ပီတိတော်မူပြီ။ ဝတ်တည်ကြည်သူရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ ချာတုမ္မာသျာ ကာလမှ ပေါ်ပေါက်သော ဤဝတ်ကို သင် ကျင့်ပြီးသောကြောင့်၊ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ သင်၏ စိတ်၌ အမြဲတည်နေသော အရာကို တောင်းလော့။

Verse 69

इन्द्र उवाच । कृष्ण जानासि त्वं चापि यश्च मेऽत्र पराभवः । क्रियते दानवेन्द्रेण वृकेण सुदुरात्मना

အိန္ဒြာက ပြောသည်။ အို ကృష్ణ၊ ဤနေရာ၌ ငါ့အပေါ် ကျရောက်သော ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို သင်လည်း သိ၏။ ထိုအရာသည် မကောင်းသဘောရှိသော ဒါနဝ မင်း ဝೃက က ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 70

ममाष्टमासिकं राज्यं त्रैलोक्येऽपि व्यवस्थितम् । शेषांश्च चतुरो मासान्वर्षेवर्षे समेति सः

«လောကသုံးပါးအပေါ်၌ တည်မြဲသော်လည်း ငါ၏အာဏာပိုင်မှုသည် လရှစ်လသာ ရှိ၏။ နှစ်တိုင်း သူသည် ကျန်လေးလအတွက် ပြန်လည်လာ၏»။

Verse 71

एवं ज्ञात्वा सुरश्रेष्ठ दयां कृत्वा ममोपरि । तथा कुरु यथा राज्यं मम स्यात्सार्वकालिकम्

«ဤအကြောင်းကို သိပြီးနောက်၊ နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံးအရှင်၊ ငါ့အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။ ငါ၏မင်းအာဏာသည် အစဉ်အမြဲတည်မြဲစေရန် ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါ»။

Verse 72

विष्णुरुवाच । अजरश्चामरश्चापि स कृतः पद्मयोनिना । तत्कथं जीवमानेन तेन राज्यं भवेत्तव

ဗိဿနုက ပြောသည်။ «ထိုသူကို ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) က အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ သေခြင်းမရှိအောင် ပြုထား၏။ ထိုသူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သင်၏နိုင်ငံတော် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း»။

Verse 73

परं तथापि देवेन्द्र करिष्यामि हितं तव

«သို့သော်လည်း၊ ဒေဝေန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) ရေ၊ သင်၏အကျိုးအတွက် ကောင်းရာကို ငါ ပြုမည်»။

Verse 74

क्षीरार्णवं परित्यज्य हाटकेश्वरसंज्ञिते । क्षेत्रे गत्वा समं लक्ष्म्या तस्योपरि ततः परम्

«နို့ပင်လယ် (က்ஷီရာာရ္ဏဝ) ကို စွန့်ခွာ၍ လက္ခ္မီနှင့်အတူ ဟာဋကေရှ္ဝရ ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းရာဒေသသို့ သွားပါ။ ထို့နောက် ထိုနေရာပေါ်၌ ဆက်လက် ပြုလုပ်ပါ»။

Verse 76

तस्मात्स्थानात्सहस्राक्ष मद्भारेण प्रपीडितः । वर्षेवर्षे सदा कार्यं मया तत्सुहितं तव

ထို့ကြောင့် အို မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသောဘုရား၊ ထိုနေရာမှ သူသည် ငါ၏အလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရလိမ့်မည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ငါသည် သင်၏အကျိုးကြီးမားရာကို အမြဲတမ်း ပြုစီမံပေးမည်။

Verse 77

तस्माद्गच्छाधुना स्वर्गे कुरु राज्यमकंटकम् । प्रावृट् काले तु संप्राप्ते न भीः कार्या तदुद्भवा

ထို့ကြောင့် ယခု သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွား၍ အနှောင့်အယှက်မရှိသော အာဏာကို အုပ်စိုးလော့။ မိုးရာသီ ရောက်လာသော် ထိုအရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် (ရန်သူ) ကို မကြောက်ရ။

Verse 78

यो मां तत्र शयानं तु व्रतेनानेन देवप । पूजयिष्यति सद्भक्त्या तस्य दास्यामि वांछितम्

အို နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ငါ အနားယူ၍ လဲလျောင်းနေစဉ် ဤဝရတကို ထိန်းသိမ်းကာ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူအား မိမိလိုအင်ဆန္ဒသော အကျိုးကို ငါ ပေးသနားမည်။

Verse 79

सूत उवाच । एवमुक्त्वा हृषीकेशो विससर्ज शतक्रतुम् । निःशेषभयनिर्मुक्तं स्वराज्यपरिवृद्धये

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဟೃಷီကေရှသည် ရာခရတု (အိန္ဒြာ) ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးမှ လုံးဝလွတ်မြောက်ပြီး မိမိ၏ အာဏာအုပ်စိုးမှု တိုးတက်ခိုင်မာစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 80

आषाढस्य सिते पक्ष एकादश्या दिने सदा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तत्रागत्य स्वयं विभुः

အစဉ်အမြဲ အာသာဍ္ဍလ၏ လင်းပက္ခ၌ တစ်ဆယ့်တစ်ရက်နေ့ (ဧကာဒသီ) တွင် အရှင်တော်ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့—ဟာဋကေရှွရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့—ကြွရောက်တော်မူသည်။

Verse 81

वृकोपरि ततश्चक्रे शयनं यत्नमास्थितः । तेनाक्रांतस्ततः सोऽपि शक्नोति चलितुं न हि

ထို့နောက် သတိထား၍ သူသည် ဝೃကာပေါ်တွင် အိပ်ရာတင်တော်မူ၏။ ထိုအလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသော ဝೃကာသည် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့။

Verse 82

मृतप्रायस्ततो नित्यं तद्भारेण प्रपीडितः । कार्तिकस्य सिते पक्ष एकादश्या दिने स्थिते

ထို့နောက် ထိုအလေးချိန်ကြောင့် အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံရ၍ သေမတတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ကာရ္တိကလ၏ အလင်းပိုင်း၌ ဧကာဒသီနေ့ ရောက်လာသည်အထိ ထိုသို့ပင် နေခဲ့သည်။

Verse 83

उत्थानं कुरुते विष्णुः क्षीरोदं प्रति गच्छति ा । सोऽपि सांकृतिशापेन वृकः पंगुत्वमाप्नुयात्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်းမှ ထတော်မူ၍ နို့ပင်လယ်သို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။ စာံကൃတိ၏ အမိန့်ဆိုးကြောင့် ဝೃကာသည် ခြေမသန် ဖြစ်လာသည်။

Verse 84

एवं च चतुरो मासान्न त्यजेच्छयनं हरिः । भयात्तस्यासुरेंद्रस्य दानवस्य दुरात्मनः

ဤသို့ဖြင့် ဟရီသည် လေးလအတိုင်အထိ အိပ်ရာမှ မထွက်တော်မူ။ အကြောင်းမှာ အဆုရတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော မကောင်းသော ဒာနဝ အကြီးအကဲကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 85

तत्र मर्त्यैः क्रिया सर्वाः क्रियते न मखोद्भवाः । यस्मात्स यज्ञपुरुषो न सुप्तो भागमश्नुते

ထိုကာလ၌ လူသားတို့သည် ထုံးစံအတိုင်း ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း မခ (makha) မှ ပေါ်လာသော ယဇ်ပူဇော်မှုကြီးများကို မပြုလုပ်ကြ။ အကြောင်းမှာ ယဇ်၏ ပုရုಷ (ယဇ္ဉပုရုಷ) ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသည် အိပ်စက်နေစဉ် မိမိ၏ အပိုင်းကို မခံယူတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 86

तथा यज्ञाश्च ये सर्वे क्त्वयादानादि काः शुभाः । ते सर्वे न क्रियंते च चूडाकरणपूर्वकाः

ထို့အတူ မင်္ဂလာရှိသော ယဇ္ဈပူဇာများအားလုံးကိုလည်း ဒါန (dāna) နှင့် ဆက်စပ်သော အခမ်းအနားများနှင့်တကွ မပြုလုပ်ကြ၊ ထို့ပြင် ဆံချ (cūḍākaraṇa) မှစသော သံස්ကာရများကိုလည်း မဆောင်ရွက်ကြ။

Verse 87

मुक्त्वान्नप्राशनंनाम सीमंतोन्नयनं तथा । तस्मात्सुप्ते जगन्नाथे ताः सर्वाः स्युर्वृथा द्विजाः

အန်နပရာရှန (annaprāśana) နှင့် စီမန္တောန္နယန (sīmantonnayana) ကိုသာ ချန်လှပ်၍၊ ဂျဂန္နာထ (Jagannātha) သာသနာတော်အိပ်စက်နေစဉ် အခြားအခမ်းအနားအားလုံးသည် အကျိုးမဲ့ဖြစ်သွားသည်၊ အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့။

Verse 88

व्रतं वा नियमं वाथ तस्मिन्यः कुरुते नरः । प्रसुप्ते देवदेवेशे तत्सर्वं निष्फलं भवेत्

အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ဝရတ (vow) ဖြစ်စေ နိယမ (religious restraint) ဖြစ်စေ ဘာကိုပဲ ဆောင်ရွက်ပါစေ၊ ဒေဝဒေဝေရှ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) သာသနာတော်အိပ်စက်နေစဉ် အားလုံးသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်လာမည်။

Verse 89

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संप्रसुप्ते जनार्दने । व्रतस्थैर्मानवैर्भाव्यं तस्य देवस्य तुष्टये

ထို့ကြောင့် ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) သာသနာတော်အိပ်စက်နေစဉ်၊ ဝရတ၌ တည်မြဲနေသူတို့သည် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုဘုရား၏ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်စေမည့် အပြုအမူကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 90

एकादश्यां दिने प्राप्ते शयने बोधने हरेः । यत्किंचित्क्रियते कर्म श्रेष्ठं तच्चाक्षयं भवेत्

ဧကာဒသီ (Ekādaśī) နေ့ရောက်လာသောအခါ—ဟရီ (Hari) အိပ်ရာဝင်ချိန်နှင့် နိုးထချိန်တွင်—အဲဒီအချိန်မှာ ပြုလုပ်သမျှ ကုသိုလ်ကံသည် အထူးမြတ်ကာ အကျိုးပွားမှုသည် မပျက်မယွင်း တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 91

किंवात्र बहुनोक्तेन क्रियते यद्व्रतं नरैः । तेन तुष्टिं परां याति दैत्योपरि स्थितो हरिः

ဤမှာ အများကြီးပြောရန် မလိုတော့။ လူတို့ ပြုလုပ်သော ဝရတမည်သည့်အရာမဆို ထိုဝရတကြောင့် အသူရတို့အပေါ်၌ တည်နေသော ဟရီဘုရားသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကျေနပ်မှုကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 92

एवं स भगवान्प्राह सुप्तस्तत्र जनार्दनः । किं वा तस्य ज्वरो जातो महती वेदनापि च

ထို့နောက် ထိုဘုရားရှင် ဇနာရ္ဒနသည် ထိုနေရာ၌ အိပ်လျက်ပင် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ “သူ၌ ဖျားနာခြင်း ပေါ်လာသလော၊ ကြီးမားသော နာကျင်မှုလည်း ရှိသလော?”

Verse 93

तस्मिन्नहनि पापात्मा योन्नमश्नाति मानवः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संप्राप्ते हरिवासरे

ထိုနေ့၌ အစာစားသော လူသည် ပာပစိတ်ရှိသူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော နေ့ရောက်လာသော် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်၍ နေထိုင်သင့်၏။

Verse 94

अन्यस्मिन्नपि भोक्तव्यं न नरेण विजानता । किं पुनः शयनं यत्र कुरुते यत्र बोधनम्

သိမြင်တတ်သော လူသည် အခြားသော (သန့်ရှင်း) အခါအလမ်းများတွင်ပင် မစားသင့်။ ထို့ထက်မက၊ ဘုရားရှင် အိပ်ရာဝင်ရာနှင့် နိုးထရာ ဖြစ်သော ထိုနေရာ၌ မည်မျှ ပို၍ ထိန်းသိမ်းရမည်နည်း။

Verse 95

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजो त्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यस्माच्छेते जनार्दनः

စူတက မိန့်ကြား၏။ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ သင်တို့ မေးမြန်းသကဲ့သို့ ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರအကြောင်း အားလုံးကို ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ အကြောင်းမူကား ထိုနေရာ၌ ဇနာရ္ဒနသည် သန့်ရှင်းစွာ အနားယူအိပ်စက်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 96

क्षीराब्धिं संपरित्यज्य सदा मासचतुष्टयम् । श्रूयतां च फलं यत्स्यात्तस्मिन्नाराधिते विभो

နို့ပင်လယ်ကို စွန့်ခွာ၍ လေးလအတိုင်အဆိုင် တည်နေပြီးနောက်၊ အို အရှင်ကြီး၊ ထိုနေရာ၌ အရှင်ကို ပူဇော်လျှင် ဖြစ်ပေါ်မည့် အကျိုးကို နားထောင်ကြပါစေ။

Verse 97

चतुरो वार्षिकान्मासान्यस्तं पूजयते विभुम् । व्रतस्थः स नरो याति यत्र देवः स संस्थितः

နှစ်စဉ် လေးလအတွင်း အရှင်ကြီးကို ဝ్రတတည်၍ မပြတ်ပူဇော်သူသည်၊ ထိုဘုရားတည်ရှိရာ လောကသို့ သွားရောက်ရ၏။

Verse 98

किं दानैर्बहुभिर्दत्तैः किं व्रतैः किमुपोषितैः । तत्र यः पुंडरीकाक्षं सुप्तं पूजयति ध्रुवम्

အလှူအတန်းများစွာ ပေးခြင်း၊ ဝ్రတများ ဆောင်ခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်းတို့ ဘာလိုသနည်း။ ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ အိပ်စက်သန့်ရှင်းနေသော ပုဏ္ဍရိကာက္ခ (ကြာမျက်တော်) ကို သေချာပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်သည် မလွဲမသွေ အတည်ဖြစ်၏။

Verse 231

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्यान एकादशीव्रतमाहात्म्यवर्णनंनामैकत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်ထူးတော်ရှိသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စ్లోက စုစည်းထားသော သံဟိတာအတွင်း—ခြောက်မြောက်ခွဲဖြစ်သော နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှ್ವರ သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မ്യ၌၊ ဇလရှာယီ အုပ်ပခယာန်အတွင်း၊ «ဧကာဒశီ ဝ్రတ၏ မဟာတ္မ्य ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ အခန်း၊ အခန်း ၂၃၁ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 785

करिष्यामि त्वहं शक्र शयनं यत्नमास्थितः । यावच्च चतुरो मासान्यथा स न चलिष्यति

အို သက္ကရ (အိန္ဒြာ)၊ ငါသည် အလွန်ဂရုစိုက်၍ ကြိုးစားကာ အရှင်၏ သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်းကို စီမံမည်။ လေးလပြည့်တိုင်အောင် အရှင် မနှောင့်ယှက်ခံရ၊ မရွှေ့မလျား ဖြစ်စေရမည်။