Adhyaya 210

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवर्षेर्नारदस्य च । सिद्धसेनो महीपालः प्राप्य तं योगमुत्तमम्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ် မိန့်တော်မူသည်။ ဒေဝရ္ဩသီ နာရဒ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မဟီပါလ စိဒ္ဓသေန မင်းသည် အမြင့်မြတ်သော ယောဂကျင့်စဉ်ကို ရရှိ하였다။

Verse 2

माधवे मासि संप्राप्ते अष्टम्यां सूर्यवासरे । सूर्योदये तु संप्राप्ते यावत्स्नात्वाऽर्चयेद्रविम्

မာဓဝ (ဝိုင်ရှာခ) လ ရောက်လာသောအခါ—အဋ္ဌမီ တိထီနှင့် တနင်္ဂနွေနေ့—နေထွက်ချိန်တွင် ရေချိုးပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသမျှကာလအထိ ရဝိ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 3

तावत्कुष्ठविनिर्मुक्तः सहसा समपद्यत । ततो दिव्यवपुर्भूत्वा सन्तोषं परमं गतः

ထိုခဏချင်းပင် သူသည် ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ) မှ ရုတ်တရက် လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော ဒေဝရုပ်ကို ရရှိ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စိတ်ကျေနပ်မှုသို့ ရောက်하였다။

Verse 4

प्रायश्चित्तं ततश्चक्रे तांबूलस्य च भक्षणम् । अज्ञानेन कृतं यच्च चूर्णपत्रसमन्वितम्

ထို့နောက် မသိမသာဖြင့် အမှုလုပ်မိ၍ အမှုန့်ပါဝင်သည့် အရွက်နှင့်အတူ တာမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကို ဝါးစားခဲ့ခြင်းအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ပွဲ) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 5

ततश्च परमां लक्ष्मीं संप्राप्तः स महीपतिः । पितृपैतामहं राज्यं स प्रचक्रे यथा पुरा

ထို့နောက် မင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လက္ခ္မီ (ကံကောင်းခြင်းနှင့် စည်းစိမ်) ကို ရရှိပြီး၊ ဖခင်နှင့် အဘိုးတို့၏ အမွေဆက်ခံ နိုင်ငံတော်ကို ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် အုပ်ချုပ်하였다။

Verse 6

एतत्ते सर्वमाख्यातं शंखतीर्थसमुद्भवम् । माहात्म्यं पार्थिवश्रेष्ठ किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

ဤအရာအားလုံးကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ—ရှင်ခတီရ္ထမှ ပေါ်ထွန်းသော မဟာဂုဏ်တော်ကိုပင်။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထပ်မံ၍ ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း?

Verse 7

आनर्त उवाच । अत्याश्चर्यमिदं ब्रह्मन्यत्त्वया परिकीर्तितम् । यल्लक्ष्मीस्तस्य सन्नष्टा चूर्णपत्रस्य भक्षणात्

အာနရ္တက ပြောသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်က ချီးမွမ်းဖော်ပြသမျှသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ အရွက်မှုန့်ရောစပ်ကို ကိုက်စားခြင်းကြောင့် သူ၏ လက္ခမီ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပျက်စီးသွားသည်ဟု ဆို၏။

Verse 8

कीदृक्तेन कृतं तस्य प्रायश्चित्तं विशुद्धय्रे । कीदृक्तेन कृतं तच्च निजराज्यं यथा पुरा

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် သူ၏ ပြစ်ဒဏ်ဖြေ (ပရာယရှ္စိတ္တ) ကို မည်သို့သော အကျင့်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် မိမိနိုင်ငံကို ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । एषा पुण्यतमा मेध्या नागवल्ली नराधिप । अयथावत्कृता वक्त्रे बहून्दोषान्प्रयच्छति । तस्माद्यत्नेन संभक्ष्या दत्त्वा चैव स्वशक्तितः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်—အို မင်းကြီး၊ ဤ နာဂဝလ္လီ (ကွမ်းရွက်) သည် အလွန်ပုဏ္ဏသတ္တိရှိ၍ သန့်စင်ပေးသော အရာဖြစ်၏။ မမှန်ကန်စွာ ပြင်ဆင်၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လျှင် အပြစ်အနာတရများစွာ ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သတိဖြင့် ကိုက်စားရမည်၊ ထို့ပြင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြုရမည်။

Verse 10

आनर्त उवाच । नागवल्ली कथं जाता कस्माद्दोषो महान्स्मृतः । अयथावद्भक्षणाच्च तन्मे वक्तुमिहार्हसि

အာနရ္တက ပြောသည်—နာဂဝလ္လီသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ မမှန်ကန်စွာ စားသုံးခြင်းကြောင့် အပြစ်ကြီးမားသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ဆိုကြသနည်း။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပေးပါ။

Verse 11

विश्वामित्र उवाच । प्रश्नभारो महानेष त्वया मे परिकीर्तितः । तथापि च वदिष्यामि यदि ते कौतुकं नृप । यस्मात्सञ्जायते दोषश्चूर्णपत्रस्य भक्षणात्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ သင်မေးမြန်းသော မေးခွန်းများသည် အလွန်လေးနက်၏။ သို့သော် မင်းကြီး၊ သင်စိတ်ဝင်စားလျှင် ငါပြောမည်—အမှုန်ပြုထားသော ရွက်ရောစပ်မှုကို ကိုက်စားခြင်းကြောင့် အပြစ်အနာဂတ် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။

Verse 12

अमृतार्थं पुरा देवैर्मथितः कलशोदधिः । मन्थानं मन्दरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा तु वासुकिम्

အမృతကို ရယူရန်အတွက် ရှေးကာလ၌ ဒေဝတို့သည် ကလသသမုဒ္ဒရာကို မွှေကြသည်။ မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်ယူ၍ ဝါစုကိကို မွှေကြိုးအဖြစ် ပြုကြ၏။

Verse 13

मुखदेशे बलिर्लग्नः पुच्छदेशेऽखिलाः सुराः । वासुदेवमतेनैव सन्दधाराथ कच्छपः

ပါးစပ်ဘက်တွင် ဘလိကို တင်ထား၍ အမြီးဘက်တွင် ဒေဝအားလုံး နေရာယူကြ၏။ ဝါစုဒေဝ၏ အကြံညဏ်အတိုင်း ကချ္ဆပ (လိပ်) သည် ဖိအားကို ခံထမ်းကာ တည်ကြည်စွာ ထိန်းထား၏။

Verse 14

मन्दरे भ्रममाणे तु प्रागेव नृपसत्तम । आनर्त सहसा जातं रत्नत्रितयमेव च

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မန္ဒရတောင် လှည့်ပတ်မွှေနေစဉ် အစကတည်းကပင် ရုတ်တရက် အာနရတ ပေါ်ထွန်းလာပြီး တန်ဖိုးကြီး ရတနာသုံးပါးလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 15

नीलांबरधरः कृष्णः पुरुषो वक्रनासिकः । कृष्णदन्तः स्थूलशिरा दीर्घग्रीवो महोदरः । शूर्पाकारांघ्रिरेवाऽसौ चिपिटाक्षो भयावहः

အပြာရောင်အဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော အမဲရောင်လူတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၏—နှာခေါင်းကွေး၊ သွားမဲ၊ ခေါင်းကြီး၊ လည်ပင်းရှည်၊ ဝမ်းကြီး; ခြေထောက်များသည် စောင်းတံကဲ့သို့ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ၍ မျက်လုံးပြားပြားပျက်ယွင်းကာ မြင်ရသူကို ကြောက်မက်စေ၏။

Verse 16

तथा तद्रूपिणी तस्य कुभार्या राक्षसी यथा । शिशुनांगुलिलग्नेन गर्भश्रमपरायणा

ထိုနည်းတူပင် သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့်ကိုက်ညီသော ရက္ခသီမိန်းမတစ်ဦး—သူ၏ဆိုးယုတ်သောဇနီး—ကိုယ်ဝန်ကြောင့်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက်၊ ကလေးငယ်က သူမ၏လက်ချောင်းကိုကပ်လျက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे दानवाश्च विशेषतः । मन्थानं तत्परित्यज्य तान्ग्रहीतुं प्रधाविताः

ထို့နောက် ဒေဝဂဏအားလုံးနှင့် အထူးသဖြင့် ဒာနဝတို့သည် မန္ထန (လှုပ်နှိုးခြင်း) ကိုစွန့်၍ ထိုသူတို့ကိုဖမ်းယူရန် အလျင်အမြန်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 18

अथ तान्विकृतान्दृष्ट्वा सर्वे शंकासमन्विताः । जगृहुर्नैव राजेंद्र जहसुश्च परस्परम्

သို့သော် ထိုပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းနေသည့်အရာတို့ကိုမြင်လျှင် အားလုံး သံသယဖြင့်ပြည့်နှက်သွားကြ၏။ အို မင်းကြီး၊ သူတို့မဖမ်းယူကြဘဲ အချင်းချင်း ရယ်မောကြ၏။

Verse 19

अथोवाच बलिर्दैत्यः कृतांजलिपुटः स्थितः । ब्रह्माऽदि यल्लभेत्सर्वं यत्पुरस्तात्प्रजायते

ထို့နောက် ဒೈတျ ဘလိသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်လျက် ပြော၏—“ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသူတို့သည် အရှေ့ဆုံးမှ ပထမဦးစွာ ပေါ်ထွက်လာသမျှ၊ ပထမဦးစွာ မွေးဖွားလာသမျှကို ရယူကြပါစေ” ဟု။

Verse 20

रत्नत्रितयमेतद्धि तस्माद्गृह्णातु पद्मजः । येन सिद्धिर्भवेदस्मिन्मन्थने कस्य चाऽर्पणात्

“ဤအရာသည် ရတနာသုံးပါးပင် ဖြစ်သဖြင့် ပဒ္မဇ (ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသော) ဗြဟ္မာက ယူပါစေ။ သူ၏လက်ခံခြင်းနှင့် ပူဇော်အပ်နှံခြင်းကြောင့် ဤမန္ထန၌ အောင်မြင်မှု ရရှိစေမည်၊ မည်သူမဆို လက်ခံရမည့်သူအတွက်ပင်” ဟု။

Verse 21

तद्वाक्यं विष्णुना तस्य शंसितं शंकरेण तु । इंद्राद्यैश्च सुरैः सर्वैर्दानवैश्च विशेषतः

ထိုသူ၏စကားကို ဗိဿနုဘုရားကလည်း အတည်ပြု၍၊ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ဘုရားကလည်း ထောက်ခံ하였다။ အိန္ဒြာနှင့် တခြားဒေဝတားအားလုံး၊ ထူးခြားစွာ ဒာနဝတို့ပါ အတူတကွ သဘောတူကြ၏။

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा जग्राह त्रितयं च तत् । दाक्षिण्यात्सर्वदेवानामनिच्छन्नपि पार्थिव । ममन्थुः सागरं राजन्पुनस्ते यत्नमाश्रिताः

ထိုအချိန်အတွင်း ဗြဟ္မာဘုရားသည် ထိုသုံးပါးကို ယူဆောင်ခဲ့၏—ဒေဝတားအားလုံးကို ဂရုတစိုက်လေးစားသဖြင့်၊ မလိုလားသော်လည်း၊ အို မင်းကြီး။ ထို့နောက် အို ရာဇာ၊ သူတို့သည် ထပ်မံကြိုးစားအားထုတ်ကာ သမုဒ္ဒရာကို ပြန်လည်မွှေကြ၏။

Verse 23

ततश्च वारुणी जाता दिव्यगन्धसमन्विता । बलिना संगृहीता सा प्रत्यक्षं बलविद्विषः

ထို့နောက် နတ်သမီး ဝါရုဏီ ပေါ်ထွန်းလာ၍ နတ်ဘုံအနံ့သင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုနတ်သမီးကို ဘလိက ယူဆောင်သွားခဲ့သည်—ဘလိ၏ ရန်သူ (ဘုရားရှင်) ၏ မျက်မှောက်တော်၌ပင် ထင်ရှားစွာ။

Verse 24

आवर्ते चापरे जाते निष्क्रांतः कौस्तुभो मणिः । स गृहीतो महाराज विष्णुना प्रभविष्णुना

အခြား လှိုင်းဝဲတစ်ခု ပေါ်လာသောအခါ ကೌஸ္တုဘ မဏိ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ထိုမဏိကို အလွန်တန်ခိုးကြီးသော ဗိဿနုဘုရားက ယူဆောင်ခဲ့၏။

Verse 25

अथापरे स्थिते तत्र महावर्ते निशापतिः । सञ्जातः स वृषांकेन संगृहीतश्च तत्क्षणात्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ မဟာလှိုင်းဝဲတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ည၏အရှင် (လ) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုလကို ဝೃಷာင်က (ရှီဝ) ဘုရားက ချက်ချင်းပင် ယူဆောင်တော်မူ၏။

Verse 26

पारिजातस्ततो जातो दिव्यगन्धसमन्वितः । स गृहीत्वा सुरैः सर्वैः स्थापितो नंदने वने

ထို့နောက် ပာရိဇာတ သစ်ပင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အနံ့သင်းဖြင့် ပြည့်စုံကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ကို နတ်အားလုံးက ယူဆောင်၍ နန္ဒန တောအုပ်၌ တင်မြှောက်တည်ထားကြ၏။

Verse 27

तस्यानंतरमेवाथ सुरभी वत्ससंयुता । निष्क्रांता व्योममार्गेण गोलोकं समवस्थिता

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် ဆုရဘီသည် နွားကလေးနှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် သွားကာ ဂိုလိုက၌ နေရာယူတည်ရှိ၏။

Verse 28

ततो धन्वंतरिर्जातो बिभ्रद्धस्ते कमंडलुम् । संपूर्णममृतेनैव स देवैर्दानवैनृप

ထို့နောက် ဓနွန္တရီသည် ပေါ်ထွန်းလာ၍ လက်၌ ကမဏ္ဍလုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အမృతဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်စုံနေ၏။ အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့က ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ကြ၏။

Verse 29

गृहीतो युगपत्क्रुद्धैः परस्परजिगीषया । देवानां हस्तगो वैद्यो दैत्यानां च कमण्डलुः

ထို့နောက် အပြိုင်အဆိုင် အနိုင်ယူလိုစိတ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က တပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆီးကြ၏။ ဆေးဘုရား (ဓနွန္တရီ) သည် နတ်တို့၏ လက်ထဲ၌ ရှိပြီး ကမဏ္ဍလုသည် ဒೈတျတို့၏ လက်ထဲ၌ ရှိ၏။

Verse 30

ततस्तं लोभसंयुक्ता ममंथुः सागरं नृप । पद्महस्तात्र संजाता ततो लक्ष्मीः सितांबरा

ထို့နောက် လောဘကြောင့် အို မင်းကြီး၊ သူတို့သည် ထိုသမုဒ္ဒရာကို ထပ်မံ မမုန့်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ လက်၌ ကြာပန်းကိုင်ကာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဆင်သော လက္ခ္မီမယ်တော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 31

स्वयमेव वृतो विष्णुस्तया पार्थिवसत्तम । मथ्यमाने ततोतीव समुद्रे देवदानवैः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့က သမုဒ္ဒရာကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ မွှေချိန်၌၊ သူမက မိမိစိတ်အလိုအလျောက် ဗိဿဏုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

Verse 32

कालकूटं समुत्पन्नं येन सर्वे सुरासुराः । संप्राप्ताः परमं कष्टं प्रभग्नाश्च दिशो दश

ထို့နောက် ကာလကူဋ အဆိပ် ပေါ်ထွက်လာ၍ နတ်နှင့် အဆုရ အားလုံး အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ကြပြီး၊ ဒిశအဆယ်ပါးလုံးလည်း လှုပ်ရှားကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သွားသည်။

Verse 33

तं दृष्ट्वा भगवाञ्छंभुस्तीव्रं तीवपराक्रमः । भक्षयामास राजेंद्र नीलकण्ठस्ततोऽभवत्

အို မင်းကြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်ကို မြင်သော် အရှင်ဘဂဝန် သမ္ဘူသည် မတားဆီးနိုင်သော သတ္တိဖြင့် ၎င်းကို မျိုချလိုက်၏။ ထိုကာရဏာကြောင့် သူသည် “နီလကဏ္ဍ” အပြာလည်ပင်းရှင်ဟု ကျော်ကြားလာသည်။

Verse 34

अथ संत्यज्य मंथानं मंदरं वासुकिं तथा । अमृतार्थेऽभवद्युद्धं दैत्यानां विबुधैः सह

ထို့နောက် မွှေကိရိယာဖြစ်သော မန္ဒရတောင်နှင့် ဝါစုကိကိုပါ စွန့်ပစ်ပြီး၊ အမృత (မသေမရှင်ရည်) ကိုလိုလားသဖြင့် ဒိုင်တျတို့နှင့် နတ်တို့အကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 35

अथ स्त्रीरूपमाधाय विष्णुर्दैत्यानुवाच तान् । ततो हृष्टो बलिस्तस्यै दत्त्वा पीयूषमेव तत्

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် မိန်းမရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ထိုဒိုင်တျတို့အား မိန့်ကြား၏။ ထို့ကြောင့် ပျော်ရွှင်သွားသော ဘလီသည် ထိုပီယူးရှ (အမృత) ကို သူမအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

Verse 36

विश्वासं परमं गत्वा युद्धं चक्रे सुरैः सह । ततो विष्णुः परित्यज्य स्त्रीरूपं पुरुषाकृतिः

ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝ ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲ하였다။ ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် မိန်းမရုပ်ကို စွန့်၍ ယောက်ျားရုပ်သို့ ပြန်လည်တော်မူ၏။

Verse 37

तदेवामृतमादाय ययौ यत्र दिवौकसः । अब्रवीत्तान्सुहृष्टात्मा पिवध्वममृतं सुराः

ထိုအမృతကို ယူဆောင်၍ ဒေဝတားတို့ရှိရာသို့ သွားပြီး၊ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် “ဒေဝတားတို့၊ အမృతကို သောက်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 38

येनामरत्वमासाद्य व्यापादयत दानवान् । ते तथेति प्रतिज्ञाय पपुः पीयूषमुत्तमम्

ထိုအမృతကြောင့် အမရဖြစ်ကာ ဒာနဝတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု၊ သူတို့က “အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု ကတိပြု၍ အမြတ်ဆုံး ပီယုသကို သောက်ကြ၏။

Verse 39

अमराश्च ततो जाता जघ्नुः संख्ये महासुरान्

ထို့နောက် သူတို့သည် အမရဖြစ်လာ၍ စစ်မြေ၌ မဟာအဆုရတို့ကို သတ်ဖြတ်ကြ၏။

Verse 40

तेषां पानविधौ तत्र वर्तमाने महीपते । राहुर्विबुधरूपेण पपौ पीयूषमुत्सुकः

အဲဒီနေရာတွင် သောက်သုံးပူဇော်ပွဲ ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ အို မြေရှင်မင်းကြီး၊ ရာဟုသည် ဒေဝတားရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ စိတ်အားထက်သန်လျက် ပီယုသကို သောက်ခဲ့၏။

Verse 41

स लक्षितो महादैत्यश्चंद्रार्काभ्यां च तत्क्षणात् । निवेदितो हरे राजन्नायं देवो महासुरः

ထိုဒိုင်းတျာကြီးကို နေမင်းနှင့် လမင်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိကြပြီး ဟရိဘုရားရှင်အား လျှောက်တင်ကြသည်မှာ "အို မင်းကြီး၊ ဤ 'နတ်ဘုရား' သည် တန်ခိုးကြီးသော အသူရာ ဖြစ်ပါသည်" ဟုတည်း။

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वासुदेवेन तस्य चक्रं सुदर्शनम् । वधाय पार्थिवश्रेष्ठ मुक्तं वज्रसमप्रभम्

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဗာသုဒေဝသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပသော သုဒဿနစကြာလက်နက်ကို ထိုသူအား သတ်ဖြတ်ရန် လွှတ်လိုက်လေသည်။

Verse 43

यावन्मात्रं शरीरं तत्तस्य व्याप्तं महीपते । अमृतेन ततः कृत्तममोघेनापि तच्छिरः

အို မင်းကြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြိုက်ဆေး ပျံ့နှံ့သွားသလောက် မသေနိုင်သော အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာမူ အမြိုက်ဆေးကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ပြတ်သွားခဲ့လေသည်။

Verse 44

ततोऽमरत्वमापन्नः स यावत्सिंहिकासुतः । तावत्प्रोक्तोऽच्युतेनाथ साम्ना परमवल्गुना

ထို့နောက် သိံဟိကာ၏သားသည် ထိုအတိုင်းအတာအထိ မသေနိုင်သောသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အစ်ချုတဘုရားရှင်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားလုံးများဖြင့် သူ့အား မိန့်ကြားတော်မူသည်။

Verse 45

त्यज दैत्यान्महाभाग देवानां संमतो भव । संप्राप्स्यसि परां पूजां सदा त्वं ग्रहमंडले

အို ကံကောင်းသောသူ၊ ဒိုင်းတျာတို့ကို စွန့်ခွာ၍ ဒေဝါတို့၏ လက်ခံမှုကို ရယူလော့။ သို့ပြုလျှင် သင်သည် ဂြိုဟ်နက္ခတ်တို့၏ အဝန်းအဝိုင်းတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပူဇော်မှုကို အစဉ်အမြဲ ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 46

स तथेति प्रतिज्ञाय त्यक्त्वा तान्दैत्यसत्तमान् । पूजां प्राप्नोति मर्त्यानां संस्थितो ग्रहमण्डले

သူက «ဒီအတိုင်းပဲ» ဟု ကတိပြု၍ ဒೈတျာတို့အနက် အထူးမြတ်သူတို့ကို စွန့်ခွာကာ လူသားတို့၏ ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံရန် ဂြိုဟ်ဝိုင်းမဏ္ဍလအတွင်း တည်နေ၏။

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे दैत्या निर्जिताः सुरसत्तमैः । दिशो जग्मुः परित्रस्ताः केचिन्मृत्युमुपागताः

ထိုအချိန်တွင် ဒေဝတားတို့အနက် အထူးမြတ်သူများက အနိုင်ယူသဖြင့် ဒೈတျာတို့သည် ကြောက်လန့်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြပြီး အချို့မှာ သေမင်းသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 48

पीतशेषं च पीयूषं स्थापितं नन्दने वने । नागराजस्य यत्रैव स्थितमालानमेव च

သောက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အမృతရည်ကို နန္ဒနတော၌ တည်ထားလေ၏။ ထိုနေရာမှာပင် နာဂရာဇာ၏ ဆင်ချည်တိုင် (အာလာန) လည်း တည်ရှိနေ၏။

Verse 49

अहर्निशं मदस्रावी करींद्रः सोऽपि संस्थितः । तत्प्रभावैः प्रभिन्नः स पीयूषस्य कमंडलुः

ထိုနေရာတွင်လည်း အရှင်ဆင်ကြီးသည် နေ့ညမပြတ် မဒရည်ယိုစီးလျက် တည်ရှိနေ၏။ ထိုအာနုಭಾವကြောင့် အမృతရည်ထည့် ကမဏ္ဍလု (kamaṇḍalu) သည် ကွဲပွင့်သွား၏။

Verse 50

ततो वल्ली समुत्पन्ना तस्माच्चैव कमण्डलोः । तत्रालानसमारूढा वृद्धिं च परमां गता

ထို့နောက် ထိုကမဏ္ဍလုမှပင် ဝလ္လီတစ်ပင် ပေါက်ဖွားလာ၍ ထိုအာလာနတိုင်ပေါ် တက်ကပ်ကာ အလွန်အံ့ဩဖွယ် ကြီးထွားစိုပြည်သွား၏။

Verse 51

तदुद्भवानि पत्राणि गृहीत्वा सुरसत्तमाः । अपूर्वाणि सुगंधीनि मत्वा ते भक्षयंति च

ထိုမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရွက်များကို နတ်တို့အထွတ်အမြတ်များက ယူဆောင်၍ မကြုံဖူးသကဲ့သို့ ထူးကဲ၍ မွှေးကြိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ကာ ထိုရွက်များကိုလည်း စားသုံးကြ၏။

Verse 52

वक्त्रशुद्धिकृते राजन्विशेषेण प्रहर्षिताः

အို မင်းကြီး၊ ထိုအရာသည် ပါးစပ် (နှင့် အပြောအဆို) ကို သန့်စင်ပေးသဖြင့် သူတို့သည် အထူးသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကြ၏။

Verse 53

अथ धन्वतरिर्वैद्यः स्वबुद्ध्या पृथिवीपते । नागालाने यतो जाता नागवल्ली भविष्यति

ထို့နောက် နတ်ဆေးပညာရှင် ဓနွန္တရီသည် မိမိဉာဏ်အမြင်ဖြင့်၊ အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ ကြေညာတော်မူသည်— “နာဂါလယ အဝင်းအဝိုင်း၌ ပေါက်ဖွားလာသဖြင့် ၎င်းကို ‘နာဂဝလ္လီ’ (ကွမ်းနွယ်) ဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်” ဟူ၍။

Verse 54

सदा स्मरस्य संस्थानं मम वाक्याद्भविष्यति । नागवल्लीति वै नाम तस्याश्चक्रे ततः परम्

“ငါ၏စကားကြောင့် ၎င်းသည် အစဉ်အမြဲ စ္မရ (ကာမဒေဝ) ၏ နေရာတည်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ၎င်းကို ‘နာဂဝလ္လီ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် တရားဝင် အမည်ပေးတော်မူ၏။

Verse 55

संयोगं च चकाराथ तांबूलं जायते यथा । पूगीफलेन चूर्णेन खदिरेणापि पार्थिव

ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ တာမ္ဘူလ (ကွမ်းယာ) ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် သင့်တော်သော ပေါင်းစပ်မှုကို ပြုလုပ်၍ ပူဂီသီး (ကွမ်းသီး) အမှုန့်နှင့် ခဒိရ (ကတေချူး) ကိုလည်း ရောနှောစီမံတော်မူ၏။

Verse 56

कस्यचित्त्वथ कालस्य वाणीवत्सरको नृपः । प्रतोषं नीतवाञ्छक्रं तपसा निर्मलेन च

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ ဘုရင် ဝါဏီဝတ္ဆရက သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသော တပဿာဖြင့် သက္က (အိန္ဒြာ) ကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 57

ततस्तत्तपसा तुष्ट इन्द्रो वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် ထိုတပဿာကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သွားသော အိန္ဒြာသည် စကားတော်ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 58

इन्द्र उवाच । भोभोः पार्थिव तुष्टोऽस्मि तपसाऽनेन सांप्रतम् । ब्रूहि यत्ते वरं दद्मि मनसा वांछितं सदा

အိန္ဒြာမိန့်တော်မူသည်– «ဟေ့ မင်းကြီး၊ ယခု သင်၏ တပဿာကြောင့် ငါ ကျေနပ်ပြီ။ ပြောလော့—သင်၏ စိတ်ထဲ၌ အစဉ်လိုလားသော ဆုတောင်းအရာ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ငါ ပေးမည်»။

Verse 59

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो यदि देयो वरो मम । विमानं खेचरं देहि येनागच्छामि ते गृहे । नित्यमेव धरापृष्ठाद्वंदनार्थं तव प्रभो

သူက ပြောသည်– «အကယ်၍ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ကျေနပ်ပါက၊ ဆုတောင်းတစ်ရပ် ပေးမည်ဆိုပါက၊ ကောင်းကင်၌ သွားလာနိုင်သော ဝိမာနာတစ်စင်း ပေးပါ။ ထိုဝိမာနာဖြင့် မြေပြင်မှ နေ့စဉ် သင်၏ နန်းတော်သို့ လာရောက်ကာ အရှင်ဘုရားအား ဦးချကန်တော့နိုင်ပါစေ»။

Verse 60

स तथेति प्रतिज्ञाय हंसबर्हिणनादितम् । विमानं प्रददौ तस्मै मनोमारुतवेगधृक्

အိန္ဒြာသည် «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ကတိပြုကာ၊ ဟင်္သာနှင့် ဒေါင်းတို့၏ အသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသံထွက်၍ စိတ်ကူးသလို လျင်မြန်၊ လေကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းသော ဝိမာနာကို သူ့အား ပေးတော်မူ하였다။

Verse 61

स तत्र नित्यमारुह्य प्रयाति त्रिदशालयम् । भक्त्या परमया युक्तः सहस्राक्षं प्रवंदितुम्

သူသည် နေ့စဉ် ထိုအရာကို စီးနင်း၍ သုံးဆယ်သော ဒေဝတားတို့၏ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် စဟသ္ရာက္ṣ (အိန္ဒြ) ကို ဦးချကန်တော့ရန် ဖြစ်၏။

Verse 62

तस्य शक्रः स्वहस्तेन तांबूलं च प्रयच्छति । स च तद्भक्षयामास प्रहृष्टेनांतरात्मना

ထိုသူအား သက္က (အိန္ဒြ) သည် မိမိလက်ဖြင့် တာမ္ဘူလကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်လေ၏။ ထိုသူလည်း အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်လန်းဆန်း၍ ထိုကို စားသုံးလေ၏။

Verse 63

वृद्धभावेऽपि संप्राप्ते तस्य कामोऽत्यवर्द्धत । तांबूलस्य प्रभावेन सुमहान्पृथिवीपते

အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ အိုမင်းရင့်ရော်မှု ရောက်လာသော်လည်း သူ၏ ကာမစိတ်သည် တာမ္ဘူလ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အလွန်အမင်း တိုးပွားလေ၏။

Verse 64

अथ शक्रमुवाचेदं स राजा विनयान्वितः । नागवल्लीप्रदानेन प्रसादो मे विधीयताम्

ထို့နောက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဘုရင်သည် သက္က (အိန္ဒြ) ထံ ဤသို့ လျှောက်၏– “နာဂဝလ္လီ (ကွမ်းနွယ်) ကို ပေးသနားခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်၏ ကရုဏာတော်ကို ပြုတော်မူပါ” ဟု။

Verse 65

मर्त्यलोके समानेतुं प्रचारं येन गच्छति । स तथेति प्रतिज्ञाय तस्मै तां प्रददौ तदा

မရဏလောကသို့ ယူဆောင်ကာ ပျံ့နှံ့စေရန်အတွက်၊ သူသည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ကတိပြု၍ ထိုအချိန်၌ ထိုကို သူ့အား ပေးအပ်လေ၏။

Verse 66

गत्वा निजपुरं सोपि स्वोद्यानेऽस्थापयत्तदा । ततः कालेन महता प्रचारं सा गता क्षितौ

သူသည် မိမိမြို့သို့ ပြန်သွားပြီး မိမိဥယျာဉ်၌ ထိုအပင်ကို ထောင်စိုက်စိုက်ပျိုး하였다။ အချိန်ကြာမြင့်လာသဖြင့် ထိုအပင်သည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွား하였다။

Verse 67

यस्याः स्वादनतो लोकः कामात्मा समपद्यत । न कश्चिद्यजनं चक्रे याजनं च विशेषतः । अन्या धर्मक्रियाः सर्वाः प्रणष्टा धर्मसंभवाः

ထိုအရာကို အရသာခံစားသဖြင့် လူတို့သည် ကာမတဏှာ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ကျရောက်하였다။ မည်သူမျှ ယဇ္ဉ မပြုကြ၊ ယဇ္ဉ ပြုစေခြင်းကိုလည်း အထူးသဖြင့် မစီမံကြ။ ထို့ပြင် ဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော အခြားဓမ္မကိစ္စများ အားလုံးလည်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွား하였다။

Verse 68

ततो देवगणाः सर्वे यज्ञभागविवर्जिताः । पीड्यमानाः क्रुधा विष्टा गत्वा प्रोचुः पितामहम्

ထို့နောက် ယဇ္ဉမှ ရရှိသင့်သော အပိုင်းအခွဲများ မရရှိတော့သဖြင့် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် ဆင်းရဲပင်ပန်း၍ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ သွားရောက်၍ လျှောက်ထား하였다။

Verse 69

मर्त्यलोके सुरश्रेष्ठ नष्टा धर्मक्रिया भृशम् । कामासक्तो यतो लोकस्तांबूलस्य च भक्षणात् । तस्मात्कुरु प्रसादं नो येनास्माकं क्रिया भवेत्

«အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောအရှင်၊ မရဏလောက၌ ဓမ္မကိစ္စများသည် အလွန်ပင် ပျက်စီးသွားပါပြီ။ လူတို့သည် တာမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကို ကိုက်စားခြင်းကြောင့် ကာမတဏှာ၌ စွဲလမ်းသွားကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ကရုဏာပြုပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထိုက်တန်သော ပူဇော်ပွဲနှင့် ကိစ္စများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်စေရန်»။

Verse 70

एतस्मिन्नेव काले तु पुष्करस्थं पितामहम् । यजनार्थे समायातं दरिद्रो वीक्ष्य पार्थिव

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အို မင်းကြီး၊ ဆင်းရဲသားတစ်ဦးသည် ပုရှ္ကရ၌ ရှိနေသော ပိတாமဟ (ဗြဟ္မာ) ကို မြင်၍ ယဇ္ဉ ပြုရန်အတွက် ထိုနေရာသို့ လာရောက်하였다။

Verse 71

प्रणिपत्य ततः प्राह विनयावनतः स्थितः । निर्विण्णोऽहं सुरश्रेष्ठ ब्राह्मणानां गृहे स्थितः

ထိုနောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ နှိမ့်ချစွာ ရပ်နေ၍ ပြော၏— «အို နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ ငါသည် ပုဏ္ဏားတို့၏ အိမ်များတွင် မှီခိုနေထိုင်ရ၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပြီ»။

Verse 72

तस्मात्कीर्तय मे स्थानं श्रेष्ठं वित्तवतां हि यत् । तत्र सञ्जायते तृप्तिः शाश्वती प्रचुरा प्रभो

«ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ငွေကြေးပြည့်စုံသူတို့၏ အလွန်မြတ်သော နေရာကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ထိုနေရာ၌ အလွန်ပေါများ၍ အစဉ်တည်မြဲသော စိတ်ကျေနပ်မှု ပေါ်ပေါက်၏»။

Verse 73

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः । अब्रवीच्च दरिद्रं तं छिद्रार्थं धनिना मिह

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် အချိန်ကြာကြာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဆင်းရဲသူကို မိန့်တော်မူသည်— «ဤနေရာတွင် ငွေကြေးရှိသူတို့ကို ‘ထိုးဖောက်’ နိုင်သော အားနည်းချက်များ၏ နည်းလမ်းရှိသည်»။

Verse 74

चूर्णपत्रे त्वया वासः सदा कार्यो दरिद्र भोः । तांबूलस्य तु पर्णाग्रे भार्यया मम वाक्यतः

«အို ဆင်းရဲသူ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း အမှုန့်ဖြစ်သော အရွက်အတွင်း၌ နေထိုင်ရမည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ အမိန့်အရ ငါ့ဇနီးသည် တံဘူလ (ဘီတယ်) အရွက်၏ အဖျားတွင် နေရမည်»။

Verse 75

पर्णानां चैव वृंतेषु सर्वेषु त्वत्सुतेन च । रात्रौ खदिरसारे च त्वं ताभ्यां सर्वदा वस

«ထို့ပြင် အရွက်တို့၏ တံတောင်များ အားလုံးတွင် သင်၏သားနှင့်အတူ နေထိုင်လော့။ ညအခါတွင်လည်း ခဒိရ (khadira) ၏ အနှစ်သာရအတွင်း၌ နေထိုင်လော့။ ထိုသို့ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် အမြဲတမ်း နေလော့»။

Verse 76

धनिनां छिद्रकृत्प्रोक्तमेतत्स्थानचतुष्टयम् । पार्थिवानां विशेषेण मम वाक्या द्व्रज द्रुतम्

«ဤနေရာလေးခုသည် ငွေကြေးရှိသူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ဖန်တီးပေးသော အရာဟု ကြေညာထားသည်၊ အထူးသဖြင့် မင်းတို့အတွက် ဖြစ်၏။ ငါ၏အမိန့်အတိုင်း အလျင်အမြန် သွားလော့»။

Verse 77

नारद उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– «အို လူတို့၏အရှင် မင်းကြီး၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါ အကုန်အစင် ပြောကြားပြီးပြီ»။

Verse 78

तांबूलोत्थानि छिद्राणि यथा स्युर्धनिनामिह । तानि सर्वाणि चीर्णानि त्वया राजन्नजानता । तेन वै विभवोच्छित्तिः संजाता सहसा नृप

«တံဘူလ (ကွမ်း) ကြောင့် ငွေကြေးရှိသူတို့တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော အားနည်းချက်များ—အဲဒီအပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို မင်းကြီး၊ မသိမသာ သင်တို့ ပြုမိခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်း၊ သင်၏စည်းစိမ် ပျက်စီးခြင်းသည် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏»။

Verse 79

राजोवाच । तदर्थमपि मे ब्रूहि प्रायश्चित्तं मुनीश्वर । कदाचिद्भक्षणं मे स्यात्तांबूलस्य तथाविधम्

မင်းကြီး မိန့်တော်မူသည်– «ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် မုနိရှင်၊ ငါ့အား ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ပြန်လည်သန့်စင်ခြင်း) ကိုလည်း ပြောပြပါ။ တခါတရံ ငါသည် ထိုသို့ မသင့်လျော်သော တံဘူလကို စားမိနိုင်သည်»။

Verse 80

येन सञ्जायते शुद्धिः कुतांबूलसमुद्भवा

«မသင့်လျော်သော တံဘူလ (ကူတံဘူလ) မှ ပေါ်ပေါက်လာသော မသန့်ရှင်းမှုအတွက် သန့်စင်ခြင်းသည် မည်သို့သော နည်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သနည်း»။

Verse 81

विश्वा मित्र उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि प्रायश्चित्तं तु यच्चरेत् । आश्वासनेन शुद्ध्यर्थं कुतांबूलस्य भक्षणात्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်တော်မူသည်– «နားထောင်ပါ မင်းကြီး၊ ပြုလုပ်သင့်သော ပရာယရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ငါကြေညာမည်။ မသင့်လျော်သော ကွမ်း (ပန်) ကို စားပြီးနောက် သန့်စင်ရန် ‘အာရှ္ဝာသန’ ဟူသော စိတ်ငြိမ်းချမ်းစေသည့် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ရမည်»။

Verse 82

पर्वकालं समुद्दिश्य सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । आनयेद्ब्राह्मणं राजन्वेदवेदांगपारगम्

«ပွဲတော်ကာလ (ပဗ္ဗကာလ) အမင်္ဂလာမဟုတ်သောအချိန်ကို ရွေးကာ၊ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝစွာဖြင့် မင်းကြီး၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂ (Vedāṅga) တို့ကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်»။

Verse 83

प्रक्षाल्य चरणौ तस्य वाससी परिधापयेत् । संपूज्य गंधपुष्पाद्यैस्ततः पत्रं हिरण्मयम् । स्वशक्त्या कारयित्वाऽथ चूर्णे मुक्ताफलं न्यसेत्

«ထိုဗြာဟ္မဏ၏ ခြေကို ဆေးကြောပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပေးရမည်။ နံ့သာ၊ ပန်း စသည်တို့ဖြင့် ကောင်းစွာ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ကိုယ့်အင်အားအလိုက် ရွှေကွမ်းရွက်ကို ပြင်ဆင်စေပြီး နံ့သာမှုန့်ပေါ်တွင် ပုလဲကို တင်ထားရမည်»။

Verse 84

पूगीफलं च वैडूर्यं खदिरं रूप्यमेव च । मन्त्रेणानेन विप्राय तथैव च समर्पयेत्

«ထို့အပြင် မန္တရဤဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏထံသို့ ကွမ်းသီး (အရေကာ)၊ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ)၊ ခဒိရ သစ်နှင့် ငွေကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်»။

Verse 85

यन्मया भक्षितं पूर्वं वृन्तं पत्रसमुद्भवम् । चूर्णपत्रं तथैवान्यद्रात्रौ खदिरमेव च

«အရင်က ငါစားခဲ့သမျှ—ရွက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တံတောင်/တံခွန်တို့၊ အမှုန့်နှင့် ရွက်ပြင်ဆင်ထားသည့် အရာများ၊ အခြားအရာများလည်းကောင်း၊ ညအချိန်တွင် ခဒိရကိုတောင် စားခဲ့ခြင်းလည်းကောင်း—»။

Verse 86

तस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं तांबूलं प्रतिगृह्यताम् । ततस्तु ब्राह्मणो मंत्रमेवं राजन्नुदाहरेत्

ထိုအပြစ်ကို သန့်စင်ရန် တမ်းဘူလာကို လက်ခံယူပါစေ။ ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ ဗြာဟ္မဏသည် မန္တရကို ဤသို့ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 87

यजमानहितार्थाय सर्वपापविशुद्धये । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि कुतांबूलं प्रभक्षितम्

ယဇမာန၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်နှင့် အပြစ်အားလုံး သန့်စင်ရန်—မသိလို့ဖြစ်စေ သိလျက်ဖြစ်စေ—မသန့်/တားမြစ်ထားသော တမ်းဘူလာကို စားသုံးခဲ့သည်။

Verse 88

भक्षयिष्यसि यच्चान्यत्कदाचिन्मे प्रसादनात् । तस्य दोषो न ते भावी मम वाक्यादसंशयम्

ထို့ပြင် ငါ၏ ကျေနပ်နှစ်သက်မှုကြောင့် သင်သည် အချိန်မရွေး အခြားအရာကို စားသုံးရသော်လည်း ထိုအပြစ်အနာဂတ်သည် သင့်ထံ မကပ်ရောက်ပါ—ငါ၏ စကားအရ မသံသယရှိ။

Verse 89

अनेन विधिना दत्त्वा तांबूलं शुद्धिमाप्नुयात् । कुतांबूलस्य दोषेण गृह्यते न नरो नृप

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း တမ်းဘူလာကို ပေးလှူပါက သန့်စင်မှုကို ရရှိမည်။ မင်းကြီးရေ၊ မသင့်လျော်သော တမ်းဘူလာကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်ဒုက္ခသည် လူကို မဖမ်းဆီးနိုင်။

Verse 90

तस्मात्त्वं हि महाराज व्रतमेतत्समाचर । बहु पुण्यतमं ह्येतन्महाभोगविवर्द्धनम्

ထို့ကြောင့် မဟာမင်းကြီးရေ၊ ဤဝရတကို ကျင့်သုံးပါ။ အလွန်ပင် ပုဏ္ဏမြတ်သော အကျင့်ဖြစ်၍ ကြီးမားသော စည်းစိမ်နှင့် အပျော်အပါးကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 91

यः प्रयच्छति राजेन्द्र विधिनानेन भक्तितः । जन्मजन्मान्तरे वापि न तांबूलेन मुच्यते

အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် တမ်းဘူလ (ကွမ်း) ကို လှူဒါန်းသူသည် မွေးဖွားဘဝအဆက်ဆက်၌ပင် တမ်းဘူလ၏ မင်္ဂလာအကျိုးကို မဆုံးရှုံးရ။

Verse 92

तांबूलं भक्षयित्वा यो नैतद्दानं प्रयच्छति । तांबूलवर्जितः सोऽत्र भवेज्जन्मनिजन्मनि

သို့သော် တမ်းဘူလ (ကွမ်း) ကို စားသုံးပြီး ဤသက်ဆိုင်ရာ လှူဒါန်းမှုကို မပြုသူသည် ဤလောက၌ မွေးဖွားဘဝအဆက်ဆက် တမ်းဘူလကင်းမဲ့သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 93

तांबूलवर्जितं यस्य मुखं स्यात्पृथिवीपते । कृपणस्य दरिद्रस्य तद्बिलं न हि तन्मुखम्

အို မြေကြီး၏အရှင်၊ တမ်းဘူလကင်းမဲ့သူ၏ ပါးစပ်သည် အပေါက်တစ်ပေါက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကပ်စီးနည်း၍ ဆင်းရဲသူအတွက် ထိုသည်မှာ အမှန်တကယ် “ပါးစပ်” မဟုတ်ချေ။

Verse 94

तांबूलं ब्राह्मणेन्द्राय यो दत्त्वा प्राक्प्रभक्षयेत् । सुरूपो भाग्यवान्दक्षो भवेज्जन्मनिजन्मनि

အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏကြီးအား တမ်းဘူလကို အရင်လှူပြီးနောက်မှ စားသုံးသူသည် မွေးဖွားဘဝအဆက်ဆက် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းကာ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 95

एतत्ते सर्वमाख्यातं कुतांबूलस्य भक्षणात् । यत्फलं जायते पुंसां यद्दानेन महीपते

အို မဟာမင်းကြီး၊ တမ်းဘူလကို စားသုံးခြင်းနှင့် ထိုကို လှူဒါန်းခြင်းတို့မှ လူတို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးရလဒ်အားလုံးကို သင့်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 96

शंखादित्यानुषंगेण तांबूलस्य च भक्षणे । ये दोषा ये गुणा राजन्दानं चैव प्रभक्षणे

အို မင်းကြီး၊ တံဘူလ (ကွမ်း) ကို စားသုံးရာတွင် ဆက်စပ်သော ဝတ္တရားအကျင့်များနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်အနာဂတ်များနှင့် ကုသိုလ်ဂုဏ်များကိုလည်းကောင်း၊ ထိုအရာကို ဒါနပြုလှူဒါန်းခြင်းနှင့် စားသုံးခြင်းတို့၏ အကျိုးအပြစ်ကိုလည်းကောင်း ငါရှင်းပြပြီးပြီ။

Verse 210

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये तांबूलोत्पत्ति तांबूलमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ က္ရှೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో၊ “တံဘူလ၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် တံဘူလ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ နှစ်ရာတစ်ဆယ်မြောက် အခန်းသည် အဆုံးသတ်၏။