Adhyaya 162

Verse 1

सूत उवाच । एवं नाम्नि कृते तस्य भास्करस्यांशुमालिनः । द्विजानां पुरतः पुष्पः कथयामास चेष्टितम्

စူတက ပြော၏—ရောင်ခြည်ပန်းကုံးဆင်သော ဘာස්ကရ (နေမင်း) သည် ထိုနာမကို ထိုသို့ ခံယူပြီးနောက်၊ ပုෂ္ပသည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စတင်ဖော်ပြလေ၏။

Verse 2

आत्मीयं कुत्सितं तेषां मणिभद्रवधो यथा । विहितो विहिता पत्नी तस्य व्याजेन कृत्स्नशः

သူသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အရှက်ရဖွယ် အကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ ပြောပြလေ၏—မဏိဘဒ္ရကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မည်သို့ စီမံဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် လှည့်ကွက်တစ်ရပ်ဖြင့် သူ့အတွက် ဇနီးတစ်ဦးကို မည်သို့ စီစဉ်ပေးခဲ့သနည်း ဟူသမျှကို။

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा कोपसंयुताः । सीत्कारान्प्रचुरान्कृत्वा धिक्त्वां पाप प्रगम्यताम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ထိုစကားကိုကြားသော် ဒေါသပြင်းထန်လာ၍၊ စီတ်ကာသံများစွာ ထုတ်ကာ «အရှက်ကွဲစေ၊ အပြစ်သားရေ—ထွက်သွားလော့» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 4

आत्मीयं हेम चादाय न ते शुद्धिर्भविष्यति

«မိမိ၏ ရွှေကို ပြန်ယူသော်လည်း သင်၌ သန့်ရှင်းမှု မဖြစ်လာနိုင်» ဟုဆို၏။

Verse 5

ब्रह्मघ्नस्त्वं यतः प्रोक्तास्त्रयो वर्णा द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः स्मृतिशास्त्रप्रपाठकैः

«သမ္မတိ-ရှာသ္တရကို သင်ကြားဖတ်ရွတ်သော ဆရာများက၊ ဒွိဇဝဏ္ဏ သုံးမျိုး—ဗြာဟ္မဏ၊ ခတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ—တို့သည် ဗြာဟ္မဏသန့်ရှင်းမှုကို ချိုးဖောက်လျှင် ‘ဗြဟ္မဃ္န’ (ဗြဟ္မကို သတ်သူ) ဟုဆိုကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်ကိုလည်း ဗြဟ္မဃ္န ဟုခေါ်ကြသည်၊ ဒွိဇအမြတ်တော်»။

Verse 6

सूत उवाच । ततस्तु दुःखितः पुष्पो बाष्पसंपूरितेक्षणः । ब्रह्मस्थानाद्विनिर्गत्य प्ररुरोद सुदुःखितः

စူတက ပြော၏— «ထို့နောက် ပုရှ္ပသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ထိခိုက်ကာ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်လျက်၊ ဗြဟ္မသ္ထာနမှ ထွက်သွားပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးလေ၏»။

Verse 7

रोरूयमाणमालोक्य ततस्ते नागरा द्विजाः । दयां च महतीं कृत्वा ततः प्रोचुः परस्परम्

သူ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သော် နာဂရ ဗြာဟ္မဏတို့သည် မဟာကရုဏာ ဖြစ်ပေါ်ကာ၊ ထို့နောက် အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။

Verse 8

नानाविधानि शास्त्राणि स्मृतयश्च पृथग्विधाः । पुराणानि समस्तानि वीक्षध्वं सुसमाहिताः

သတိအပြည့်ဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်ကာ သာသ္တရ (śāstra) အမျိုးမျိုး၊ စမృతိ (Smṛti) မျိုးစုံနှင့် ပုရာဏ (Purāṇa) အားလုံးကို အပြည့်အစုံ စိစစ်ကြည့်ရှုကြလော့။

Verse 9

कुत्रचित्क्वचिदेवास्य कथंचिच्छुद्धिरस्ति चेत् । न तच्च विद्यते शास्त्रमस्मिन्स्थाने न चास्ति यत्

တစ်နေရာရာတွင် သို့မဟုတ် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ့အတွက် သန့်စင်ခြင်း ရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာကို ထောက်ခံသည့် သာသ္တရ (śāstra) အာဏာရှိရမည်။ သို့သော် ဤနေရာ၌ ထိုကဲ့သို့သော အာဏာပိုင် သင်ကြားချက် မတွေ့ရ။

Verse 10

न स्मृतिर्न पुराणं च वेदांतं वा द्विजोत्तमाः । न चास्ति ब्राह्मणः सोऽत्र सर्वज्ञप्रतिमो न यः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့)၊ ဤနေရာ၌ စမృతိ (Smṛti) မရှိ၊ ပုရာဏ (Purāṇa) မရှိ၊ ဝေဒာန္တ (Vedānta) ပင် မရှိ။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ အရာအားလုံးကို သိမြင်သကဲ့သို့သော ဗြာဟ္မဏ မည်သူမျှ မရှိ။

Verse 11

तस्माच्चिन्तयत क्षिप्रमस्य शुद्धिप्रदं हि यत् । तच्च प्रमाणतां नीत्वा शुद्धिरस्य प्रदीयते

ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် သန့်စင်မှုကို ပေးနိုင်သည့် အရာကို အမြန်စဉ်းစားကြလော့။ ထိုအရာကို ပရမာဏ (pramāṇa) အဖြစ် အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ သန့်စင်ခြင်းကို ပေးအပ်ကြလော့။

Verse 12

अथैको ब्राह्मणः प्राह चंडशर्मेति विश्रुतः । मया स्कांदपुराणेऽस्मिन्पुरश्चरणसंश्रिता

ထို့နောက် ချန်ဍရှာမန် (Caṇḍaśarman) ဟု နာမည်ကြီးသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ပြောသည်— «ဤ စကန္ဒပုရာဏ (Skanda Purāṇa) အတွင်း၌ ငါသည် ပုရရှ္စရဏ (puraścaraṇa) နှင့် ဆက်နွယ်သော သင်ကြားချက်တစ်ရပ်ကို အားကိုးထား၏…»

Verse 13

पठिता सप्तमी या च पुरश्चरणसंज्ञिता । पुरश्चरणतः पापं विहितं तु यथा व्रजेत्

ရွတ်ဖတ်သော သတ္တမီကို ‘ပုရရှ္‌ချရဏ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထိုပုရရှ္‌ချရဏအားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အပြစ်သည် ထွက်ခွာသွားရ၏။

Verse 14

सम्यक्तथापि विप्रेंद्रास्ततो याति न संशयः । तस्मात्करोतु तामेष पुरश्चरणसप्तमीम्

ဤသို့ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဗိပရေန္ဒရတို့ (ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့)၊ မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးသည် မသံသယဘဲ ဖြစ်ပေါ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤသူသည် ထို ‘ပုရရှ္‌ချရဏ သတ္တမီ’ ကို ဆောင်ရွက်စေ။

Verse 15

अपरं भूभुजादेशान्मणिभद्रो निपातितः । वधकैस्तस्य तत्पापं यदि पापं प्रजायते

ထို့ပြင် မဏိဘဒ္ရကို မင်း၏ အမိန့်အရ အပြစ်ဒဏ်ပေးသူများက သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်မှ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လျှင် ထိုအပြစ်သည် အမိန့်ကို မတရားစွာ ချမှတ်သူထံသို့သာ သက်ရောက်၏။

Verse 16

राजा भूत्वा न यः सम्यग्विचारयति वादिनम् । तस्य तत्पातकं घोरं राज्ञश्चैव प्रजायते

မင်းဖြစ်လျက်နှင့် တရားပြောသူ၏ အမှုကို မှန်ကန်စွာ မစိစစ်သူအပေါ်၌ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးသည် မင်းထံ၌ပင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 17

तथास्य पत्न्यास्तत्पापं जानंत्या यत्तयोदितम् । मत्पित्रा ब्राह्मणैर्दत्तोऽयं पुरा वह्निसंनिधौ

ထိုနည်းတူ၊ သူတို့ပြောခဲ့သမျှကို သိနေသောကြောင့် သူ၏ဇနီးထံသို့လည်း ထိုအပြစ်သည် သက်ရောက်၏။ “ဤအကျင့်/ဓမ္မကိစ္စကို ယခင်က ငါ့အဖေသည် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ သန့်ရှင်းသော မီးအနီး၌ ပေးအပ်ခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 18

विडंबितेन चानेन कृतप्रतिकृतं कृतम् । तस्मान्न चास्य दोषः स्याद्यतः प्रोक्तं मुनीश्वरैः

လှည့်ဖြားခံရသူဤသူက မိမိအပေါ် ပြုခဲ့သမျှအတိုင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အပေါ် အပြစ်မရှိရ၊ မုနိရှင်တို့က ထိုသို့ မိန့်ကြားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 19

कृते प्रतिकृतं कुर्याद्धिंसने प्रतिहिंसनम् । न तत्र जायते दोषो यो दुष्टे दुष्टमाचरेत्

ပြုလုပ်ထားသောအမှုအပေါ် ပြန်လည်တုံ့ပြန်အမှုကို ပြုရမည်၊ အကြမ်းဖက်မှုအပေါ် အကြမ်းဖက်ပြန်တုံ့ပြန်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် မကောင်းသူကို မကောင်းသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်သူ၌ အပြစ်မပေါ်ပေ။

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं वद विप्रास्य पुरश्चरणसंज्ञिताम् । सप्तमीमद्य विप्रेंद्र वराकस्य विशुद्धये

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– «အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ယနေ့ ‘ပုရရှ္စရဏ’ ဟု ခေါ်သော သတ္တမီကို ဤဆင်းရဲသူ၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ပြောပြပါ»။

Verse 21

सूत उवाच । अथास्य कथयामास सप्तमीं तां द्विजोत्तमाः । चंडशर्माभिधानस्तु कृत्वा तस्योपरि कृपाम्

စူတက ပြောသည်– ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့က ထိုသတ္တမီအကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြကြသည်။ ‘ချဏ္ဍရှာမာ’ ဟု အမည်ရှိသူတစ်ဦးက သူ့အပေါ် ကရုဏာပြု၍ သင်ကြားပေး하였다။

Verse 22

तेनापि विहिता सम्यग्यथा तस्य मुखाच्छ्रुता । ततः संवत्सरस्यांते विपाप्मा समपद्यत

သူလည်း ထိုဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पुरश्चरणसंज्ञां तु सप्तमीं वद सूतज । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काल उपस्थिते

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «အို စူတ၏သားရေ၊ ပုရశ္စရဏ ဟုခေါ်သော သပ္တမီကို ပြောပြပါ။ မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း၊ မည်သည့်အချိန်တွင် စတင်သင့်သနည်း»

Verse 24

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि रोहिताश्वस्य भूपतेः । मार्कंडेन पुरा प्रोक्ता पृच्छयमानेन भक्तितः

စူတက ဆိုသည်။ «သင်တို့အား ငါ ပြောကြားမည်။ ယခင်က မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာမုနိက ဘုရင် ရိုဟိတာရှွအား၊ သူသည် ဘက္တိဖြင့် မေးမြန်းစဉ် သင်ကြားခဲ့သော အကျင့်ကို ငါ ပြန်လည် ရွတ်ဆိုမည်»

Verse 25

सप्तकल्पस्मरो विप्रा मार्कंडाख्यो महामुनिः । रोहिताश्वेन पृष्टः स हरिश्चंद्रात्मजेन च

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကလ္ပ ခုနှစ်ခေတ်အကြောင်းကို မှတ်မိသော မာရ္ကဏ္ဍ အမည်ရှိ မဟာမုနိကို ဟရိශ්ချန္ဒြ၏သား ရိုဟိတာရှွက မေးမြန်းခဲ့သည်။

Verse 26

रोहिताश्व उवाच । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्पापं कुरुते नरः । उपायं तस्य नाशाय किंचिन्मे वद सन्मुने

ရိုဟိတာရှွက ဆိုသည်။ «လူသည် မသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ သိလျက်ဖြစ်စေ အပြစ်ကို ကျူးလွန်တတ်၏။ အို သဒ္ဓါရှိသော မုနိမြတ်ရေ၊ ထိုအပြစ် ပျက်စီးစေရန် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ»

Verse 27

मार्कंडेय उवाच । मानसं वाचिकं चैव कायिकं च तृतीयकम् । त्रिविधं पातकं लोके नराणामिह जायते

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်။ «ဤလောက၌ လူတို့အတွက် အပြစ်သည် သုံးမျိုးဖြစ်ပေါ်သည်—စိတ်ဖြင့်သော အပြစ်၊ နှုတ်ဖြင့်သော အပြစ်၊ နှင့် တတိယအဖြစ် ကိုယ်ကာယဖြင့်သော အပြစ်»

Verse 28

तत्रोपाया विनाशाय तस्य संपरिकीर्तिताः । तानहं ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्व नृपसत्तम

ထို(သုံးမျိုးသော)အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းများကို ကောင်းစွာ ကြေညာထားပြီးပြီ။ ငါသည် သင်အား ပြောမည်—နားထောင်ပါ၊ မင်းမြတ်တော်။

Verse 29

मानसं चैव यत्पापं नराणामिह जायते । पश्चात्तापे कृते तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

ဤလောက၌ လူတို့၏ စိတ်အဆင့်၌ ပေါ်ပေါက်လာသော အပြစ်မည်သည့်အပြစ်မဆို၊ နောင်တပြုလျှင် ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 30

वाचिकं चैव यत्पापं नाभुक्त्वा तत्प्रणश्यति । पुरश्चरणबाह्यं तु सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့အပြင် စကားဖြင့် ဖြစ်သော အပြစ်မည်သည့်အပြစ်မဆို၊ အကျိုးကို မခံစားရသေးဘဲပင် ပျက်စီးနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ပူရရှ္ချရဏ (ကြိုတင်အကျင့်) မလိုဘဲ ငါပြောသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

Verse 31

निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां तदुक्तं च समाचरेत् । प्रायश्चित्तं यथोक्तं तु ततः शुद्धिमवाप्नुयात्

ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့ထံ၌ အပြစ်ကို ဝန်ခံတင်ပြပြီး၊ သူတို့ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လိုက်နာရမည်။ ညွှန်ကြားထားသည့် ပရాయရှ္ချိတ္တကို ဆောင်ရွက်လျှင် ထို့နောက် သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိမည်။

Verse 32

अथवा पार्थिवो ज्ञात्वा कुरुते तस्य निग्र हम् । तेन शुद्धिमवाप्रोति यद्यपि स्यात्स किल्विषी

သို့မဟုတ် မင်းကြီးသည် အမှုကို သိရှိပြီး သူ့အပေါ် အပြစ်ဒဏ် ချမှတ်လျှင်၊ ထိုတရားမျှတသော ဒဏ်ခတ်မှုကြောင့် သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိသည်—သူသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်လျှင်ပင်။

Verse 33

लज्जया ब्राह्मणेंद्राणां यो न ब्रूते कथंचन । न च राजा विजानाति शरीरस्थेन यो म्रियेत् । तस्य निग्रहकर्ता च स्वयं वैवस्वतो यमः

ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့ရှေ့၌ ရှက်ကြောက်၍ မည်သို့မျှ မဝန်ခံသူ၊ မင်းလည်း မသိနိုင်သူ၊ ထိုအပြစ်ကို ကိုယ်အတွင်း၌ ထားလျက် သေသွားလျှင်—ထိုသူကို ထိန်းချုပ်၍ အပြစ်ပေးသူမှာ ဝိုင်ဝသ္ဝတ ယမမင်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पापं विजानता । प्रायश्चित्तं तु कर्तव्यं यथोक्तं ब्राह्मणो दितम्

ထို့ကြောင့် မိမိအပြစ်ပြုခဲ့သည်ကို သိသူသည် အားလုံးသောကြိုးစားမှုဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ ကြေညာထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်လျော့ပွဲ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 35

रोहिताश्व उवाच । सर्वेषामेव पापानां विहितानां मुनीश्वर । किंचिद्व्रतं समाचक्ष्व दानं वा होममेव वा । विपाप्मा जायते येन पुरश्चरणवर्जितम्

ရိုဟိတာရှွဝ်က ပြောသည်—“မုနိတို့၏အရှင်၊ အပြစ်အားလုံးကပ်ငြိနေခြင်းကို ဖယ်ရှားရန်၊ ပူရရှ္စရဏ အပြည့်အစုံ မပြုလုပ်ဘဲပင် အပြစ်ကင်းစင်စေမည့် ဝရတ (သီလကျင့်), ဒါန (လှူဒါန်း), သို့မဟုတ် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) တစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ။”

Verse 36

नित्यं पापानि कुरुते नरः सूक्ष्माणि सर्वतः । प्रायश्चित्तानि सर्वेषां कर्तुं शक्तिः कथं भवेत्

လူသည် နေ့စဉ် အရပ်ရပ်မှ သေးငယ်သော အပြစ်အနာအဆာများကို အမြဲပြုမိသည်။ ထိုအရာအားလုံးအတွက် ပရాయశ္စိတ္တ များကို ပြုလုပ်နိုင်မည့် အင်အားသည် မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 37

मार्कंडेय उवाच । अस्ति राजन्व्रतं पुण्यं पुरश्चरणसंज्ञितम् । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी सूर्यवल्लभा

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ ‘ပူရရှ္စရဏ’ ဟု ခေါ်သော ကုသိုလ်ပြု ဝရတ တစ်ပါး ရှိသည်။ ပူရရှ္စရဏ ဟု ခေါ်သော နေ့သည် နေမင်းနှစ်သက်သော စပ္တမီ (လဆန်း/လဆုတ် ၇ ရက်) ဖြစ်သည်။”

Verse 38

यया संचीर्णया राज न्कायस्थो यमसंभवः । विचित्रो मार्जयेत्पापं कृतं जन्मनि संचितम्

ဤအကျင့်ကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်လျှင် မင်းကြီးရေ၊ ယမမင်းမှ မွေးဖွားသော ကာယသ္ထ ဝိစိတ္တရပင် တစ်ဘဝလုံး စုဆောင်း၍ ပြုမိသော အပြစ်ကို သန့်စင်ဖျက်ပစ်နိုင်၏။

Verse 39

तस्मात्कुरु महाराज तथाशु वचनं मम । येन वा मुच्यते पापा त्सर्वस्मात्कायसंभवात्

ထို့ကြောင့် မဟာမင်းကြီးရေ၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို အလျင်အမြန် လိုက်နာပါ။ ထိုအရာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်နိုင်၏။

Verse 40

रोहिताश्व उवाच । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी मुनिसत्तम । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काले वद स्व मे

ရိုဟိတာရှွာက ပြော၏—“အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ ‘ပုရရှ္စရဏ’ ဟု ခေါ်သော စပ္တမီကို မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း၊ မည်သည့်အချိန်၌ လုပ်ရမည်နည်း၊ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 41

मार्कंडेय उवाच । माघमासे सिते पक्षे मकरस्थे दिवाकरे । सूर्यवारेण सप्तम्यां व्रतमेतत्समाचरेत्

မာရကဏ္ဍေယက ပြော၏—“မာဃလတွင်၊ လင်းပက္ခ၌၊ နေမင်းသည် မကရ (Capricorn) တွင် တည်နေစဉ်၊ တနင်္ဂနွေနေ့ကျသော စပ္တမီတွင် ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။”

Verse 42

पाखंडैः पतितैः सार्धं तस्मिन्नहनि नालपेत् । भक्षयित्वा नृपश्रेष्ठ प्रभाते दन्तधावनम् । मंत्रेणानेन पश्चाच्च कर्तव्यो नियमो नृप

ထိုနေ့၌ ပाखဏ္ဍ (အယူမှား) များနှင့် ပတိတ (ကျဆုံးသူ) များနှင့် မစကားမပြောရ။ အချိန်တော်တော်၌ စားသောက်ပြီးနောက် မင်းကြီးရေ၊ မနက်ခင်းတွင် သွားသန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ ဤမန္တရဖြင့် နိယမ (စည်းကမ်းအကျင့်) ကို စတင်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 43

पुरश्चरणकृत्यायां सप्तम्यां दिवसाधिप । उपवासं करिष्यामि अद्य त्वं शरणं मम

အို နေမင်း၊ နေ့၏အရှင်တော်။ ပုရရှ္စရဏ အကျင့်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော စပ္တမီနေ့၌ ကျွန်ုပ် အစာရှောင်မည်။ ယနေ့ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာဖြစ်၏။

Verse 44

ततोऽपराह्णसमये स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । प्रतिमां पूजयेद्भक्त्या दिनाधिपसमुद्भवाम्

ထို့နောက် နေ့လယ်နောက်ပိုင်းအချိန်၌ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားဝတ်ကာ စင်ကြယ်သဖြင့်၊ နေ့၏အရှင် (စူရျ) ၏ ပရတိမာကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 45

रक्तैः पुष्पैर्महावीर पादाद्यं पूजयेत्ततः । पतंगाय नमः पादौ मार्तंडायेति जानुनी

အို မဟာသူရဲကောင်း၊ ထို့နောက် အနီရောင်ပန်းများဖြင့် ခြေတော်နှင့် အောက်ပိုင်းအင်္ဂါများကို ပူဇော်ရမည်။ «ပတင်္ဂအား နမော» ဟုဆိုကာ ခြေတော်ကို ပူဇော်၍၊ «မာရ္တဏ္ဍအား (နမော)» ဟုဆိုကာ ဒူးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 46

गुह्यं दिवसनाथाय नाभिं द्वादश मूर्तये । बाहू च पद्महस्ताय हृदयं तीक्ष्णदीधिते

အင်္ဂါလျှို့ဝှက်ကို «နေ့၏နာထာ» ဟူသောနာမဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ နာဗီကို «တစ်ဆယ့်နှစ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသူ» ဟူသောနာမဖြင့်၊ လက်မောင်းတို့ကို «ပဒ္မလက်ရှိသူ» ဟူသောနာမဖြင့်၊ နှလုံးကို «တောက်ပသောရောင်ခြည်ထက်မြက်သူ» ဟူသောနာမဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 47

कंठं पद्मदलाभाय शिरस्तेजोमयाय च । एवं संपूज्य विधिवद्धूपं कर्पूरमाददेत्

လည်ချောင်းကို «ပဒ္မပွင့်ရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပသူ» ဟူသောနာမဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ခေါင်းကို «တေဇောမယ—အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝသူ» ဟူသောနာမဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် မီးခိုး (အထူးသဖြင့် ကမ္ဖော်) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 48

गुडौदनं च नैवेद्यं रक्तवस्त्राभिवेष्टितम् । रक्तसूत्रेण दीपं च तथैवारार्तिकं नृप

နဝေဒျအဖြစ် ဂျာဂရီနှင့် ချိုမြိန်ထမင်းကို အနီရောင်အဝတ်ဖြင့် ပတ်၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် အနီရောင်ကြိုးဖြင့် မီးခွက်ကို ပြင်ဆင်ကာ အို မင်းကြီး၊ အာရတိကာကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 49

शंखे तोयं समादाय रक्तचन्दनमिश्रितम् । सफलं च ततः कृत्वा अर्घ्यं दद्यात्ततः परम्

သင်္ခါထဲတွင် ရေကိုယူ၍ အနီရောင်စန္ဒနနှင့် ရောစပ်ပါ။ ထို့နောက် အသီးအနှံကို ထည့်ကာ၊ ထိုနောက် အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေကပ်) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 50

कुकृतं यत्कृतं किंचिदज्ञानाज्ज्ञानतोऽपि वा । प्रायश्चित्तं कृतं देव ममार्घ्यश्च प्रगृह्यताम्

မသိလို့ဖြစ်စေ သိလျက်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်ပြုမိသော အမှားအယွင်းအားလုံးအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တကို ပြုလုပ်ပြီးပါပြီ။ အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အရ္ဃျကိုလည်း လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 51

ततः संपूजयद्विप्रं गन्धपुष्पानुलेपनैः । दत्त्वा तु भोजनं तस्मै दक्षिणां च स्वशक्तितः । प्राशनं कायशुद्ध्यर्थं पञ्चगव्यस्य चाचरेत्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏကို အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ သူ့အား အစာကို ပေးကာ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ရန် ပဉ္စဂဗျ (pañcagavya) ကို သောက်သုံးရမည်။

Verse 52

कृतांजलिपुटो भूत्वा समुद्वीक्ष्य दिवाकरम् । दिवाकरं गतश्चैव मन्त्रमेतं समुच्चरेत्

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ချုံ့ကပ်၍ ရိုသေစွာ ထောင်ကာ နေမင်းကို မျက်နှာမူကြည့်ပါ။ ထို့ပြင် နေမင်းထံသို့ ဝတ်ပြုကာ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 53

इदं व्रतं मया देव गृहीतं पुरतस्तव । अविघ्नं सिद्धिमायातु प्रसादात्तव भास्कर

အို ဘုရားသခင်၊ ဤဝရတကို သင်၏ရှေ့မှောက်၌ ကျွန်ုပ်က လက်ခံယူထားပါသည်။ အို ဘာස්ကရ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် အတားအဆီးမရှိဘဲ ပြည့်စုံစေပါစေ။

Verse 54

ततश्च फाल्गुने मासि संप्राप्ते मुनिसत्तम । कुन्देन पूजयेद्देवं तेनैव विधिना ततः

ထို့နောက် ဖာလ္ဂုန မာသ ရောက်လာသောအခါ၊ အို မုနိတို့အထွတ်အမြတ်၊ ကုန္ဒပန်းများဖြင့် ဘုရားကို ပူဇော်ကာ ထိုနည်းလမ်းအတိုင်းပင် ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 55

धूपं च गुग्गुलुं दद्यान्नैवेद्यं भक्तमेव च । प्राशनं गोमयं प्रोक्तं सर्वपापविशुद्धये

ဂုဂ္ဂုလု အမွှေးတိုင်ကို မီးခိုးပူဇော်အဖြစ် ပူဇော်ရမည်၊ နိုင်ဝေဒျအဖြစ် ထမင်းချက်ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ «ပရာရှန» ဟု သတ်မှတ်ထားသော အစာသောက်ခြင်းမှာ နွားချေးဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို သန့်စင်စေသည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 56

चैत्रे मासि तु संप्राप्ते सुरभ्या पूज्येद्धरिम् । नैवेद्यं गुणिकाः प्रोक्ता धूपं सर्जरसोद्भवम्

ချိုင်တြ မာသ ရောက်လာသောအခါ၊ အနံ့သင်းသော ဆုရဘီနွား၏ ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်ရမည်။ အကြံပြုထားသော နိုင်ဝေဒျမှာ ချိုမုန့် «ဂုဏိကာ» ဖြစ်ပြီး၊ အမွှေးတိုင်မှာ ရှဇ္ဇသစ်၏ အစေးမှ ထွက်သော အရာဖြစ်သည်။

Verse 57

कुशोदकं च संप्राश्य कायशुद्धिमवाप्नुयात् । वैशाखे किंशुकैः पूजां यथावच्च घृताशनैः

ကူရှရေကို ပူဇော်နည်းအတိုင်း သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုကို ရရှိသည်။ ဝိုင်ရှာခ မာသတွင် ကိံရှုက ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ သတ်မှတ်ထားသော ဂျီပါဝင်သည့် အဟာရပူဇော်ကိုလည်း နည်းတကျ သောက်သုံးရမည်။

Verse 58

नैवेद्यं च सुरामांसं धूपं च विनिवेदयेत् । दधिप्राशनमेवात्र कर्तव्यं कायशुद्धये

နైవေဒျအဖြစ် အရက်နှင့် အသားကို ဆက်ကပ်၍၊ မီးခိုး (ဓూప) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ရန် ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ကိုသာ ပွဲတော်အဖြစ် စားသုံးရသည်။

Verse 59

पुष्पपाटलया पूजा विधातव्या रवेर्नृप । नैवेद्ये सक्तवः प्रोक्ताः प्राशनं च घृतं स्मृतम्

အို မင်းကြီး၊ ရဝိ (နေမင်း) ကို ပာဋလာပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ နైవေဒျအဖြစ် စက္တု (အလှော်စပါးမှုန့်) ကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ပွဲတော်အဖြစ် သောက်သုံးရသည်မှာ ဂှရိတ (ghee) ဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 60

कपिलाया महावीर सर्वपापविशुद्धये । आषाढे मुनिपुष्पैश्च पूजयेद्भास्करं नृप

အို မဟာသူရဲကောင်း၊ အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ရန် ကပိလာ (အညိုရောင်နွား/ကပိလာပူဇော်မှု) ဖြင့် ဤကర్మကို ပြုရမည်။ အာဿာဍ မာသတွင် အို မင်းကြီး၊ မုနိပန်းများဖြင့် ဘာஸ్కရ (နေမင်း) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 61

नैवेद्ये घारिका प्रोक्ता प्राशनं मधुसर्पिषोः । धूपं चैवागरुं दद्यात्परया श्रद्धया युतः

နైవေဒျအဖြစ် ဂှာရိကာ (ကြော်မုန့်) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ပွဲတော်အဖြစ် သောက်သုံးရသည်မှာ ပျားရည်နှင့် ဂှရိတ (ghee) ဖြစ်သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် အဂရု (agaru) ကို မီးခိုးအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 62

श्रावणे तु कदंबेन पूजनं तीक्ष्णदीधितेः । नैवेद्ये मोदकाश्चैव तगरं धूप माददेत्

ရှရဝဏ မာသတွင် တောက်ပြောင်သောရောင်ခြည်ရှိသူ (နေမင်း) ကို ကဒမ္ဗပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ နైవေဒျအဖြစ် မိုဒကာများကို ဆက်ကပ်၍၊ တဂရ (tagara) ကို မီးခိုးအဖြစ် ယူဆောင်ပူဇော်ရမည်။

Verse 63

गोशृंगोदकमादाय सद्यः पापात्प्रमुच्यते । जात्या भाद्रपदे पूजा क्षीरनैवेद्यमाददेत्

နွားချိုင့်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို ယူသောက်လျှင် ချက်ချင်း အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။ ဘာဒြပဒ လတွင် ဇာတိ (မယ်လီ) ပန်းဖြင့် ပူဇော်ကာ နိုင်ဝေဒျအဖြစ် နို့ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 64

धूपं नखसमुद्भूतं प्राशनं क्षीरमेव च । आश्विने कमलैः पूजा नैवेद्ये घृतपूरिका

နခာမှ ပေါက်ဖွားသော (လက်သည်း/ခွာမှ ဆင်းသက်သော အနံ့) ကို မီးခိုးအဖြစ် ဆက်ကပ်၍၊ ပရာရှန (ပွဲတော်အတွင်း သောက်သုံးခြင်း) သည် နို့သာ ဖြစ်ရမည်။ အာရှွိန လတွင် ကြာပန်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ နိုင်ဝေဒျအဖြစ် ဂ္ဃရတပူရိကာ ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 65

धूपं कुंकुमजं प्रोक्तं कर्पूरप्राशनं स्मृतम्

မီးခိုး (ဓူပ) သည် ကုင်ကူမ (စဖရန်) ဖြင့် ပြုလုပ်သည်ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ပရာရှနအဖြစ် ကပ္ပူရ (camphor) ကို ယူသုံးခြင်းသည် သင့်လျော်သော အကျင့်ဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 66

तुलस्या कार्तिके पूजा भास्करस्य प्रकीर्तिता । नैवेद्ये चैव खंडाख्यं धूपं कौसुंभिकं नृप

ကာရ္တိက လတွင် တုလစီရွက်ဖြင့် ဘ္ဟာစ్కရ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ခြင်းကို ချီးကျူးကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် အရှင်မင်းကြီး၊ နိုင်ဝေဒျအဖြစ် “ခဏ္ဍ” ဟုခေါ်သော ချိုမြိန်ကို ဆက်ကပ်၍၊ ကောသုမ္ဘိက (safflower) ဖြင့် ပြုလုပ်သော မီးခိုးကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 67

प्राशनं च लवंगाख्यं सर्वपापविशोधनम् । भृंगराजेन पूजा च सौम्ये मासि समाचरेत्

လဝင်္ဂ (clove) ဟုခေါ်သော အရာကို ပရာရှနပြုခြင်းသည် အပြစ်အားလုံးကို သန့်စင်စေသည်။ ထို့ပြင် စောမျ လတွင် ဘ္ဟೃင်္ဂရာဇ (bhṛṅgarāja) ဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 68

नैवेद्ये फेणिका देया धूपं गुडसमुद्भवम् । कंकोलप्राशनं चैव भास्करस्य प्रतुष्टये

နైవေဒျ (အစားပူဇော်) အဖြစ် pheṇikā ကို ပူဇော်ရမည်၊ ဂုဍ (jaggery) မှ ထွက်သော အမွှေးတိုင်ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် Bhāskara အပြည့်အဝ ပီတိဖြစ်စေရန် kankola ကို prāśana ပြုရမည်။

Verse 69

शतपत्रिकया पूजा पौषे मासि रवेः स्मृता । सहजं धूपमादिष्टं नैवेद्ये शुष्कली तथा

Pauṣa လတွင် Ravi ကို ရာပွင့် (အရွက်တစ်ရာ) ပန်းဖြင့် ပူဇော်ရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ သဘာဝအမွှေးတိုင်ကို ညွှန်ကြားထားပြီး နైవေဒျအဖြစ် śuṣkalī ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 70

प्राशने पूर्वमुक्तानि सर्वाण्येव समाचरेत् । समाप्तौ च ततो दद्यात्षड्भागं गृहसंभवम्

prāśana ပြုချိန်တွင် အရင်က ဆိုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လိုက်နာဆောင်ရွက်ရမည်။ ပြီးဆုံးသည့်အခါ ထို့နောက် မိမိအိမ်ထောင်မှ ထွက်သော ထုတ်ကုန်၏ ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို ဒါနအဖြစ် ပေးရမည်။

Verse 71

ब्राह्मणाय नृपश्रेष्ठ सर्वपापविशुद्धये । इष्टभोज्यं ततः कार्यं स्वशक्त्या पार्थिवोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အပြစ်အားလုံး သန့်စင်စေရန် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးအား (ဒါန) ပြုရမည်။ ထို့နောက် အို အမြင့်မြတ်ဆုံး အုပ်ချုပ်ရှင်၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း နှစ်သက်ဖွယ် အစားအစာပွဲကို စီစဉ်ရမည်။

Verse 72

एवं तु कुरुते योऽत्र सप्तमीं भास्करोद्भवाम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो निर्मलत्वं स गच्छति

ဤနေရာတွင် Bhāskara နှင့် ဆိုင်သော Saptamī ကို ဤနည်းအတိုင်း စောင့်ထိန်းသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 73

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं पुरा वै कथिता रोहिताश्वाय धीमते । मार्कंडेन महाभाग तस्मात्त्वमपि तां कुरु

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်။ «အတိတ်ကာလ၌ မဟာဘဂ မာရ္ကဏ္ဍေယသည် ပညာရှိ ရိုဟိတာရှွအား ဤသို့ အမှန်တကယ် သင်ကြားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် အဘဂျာရှိသောသူ၊ သင်လည်း ထိုကိစ္စကို ပြုလုပ်လော့»။

Verse 74

येन संजायते सम्यक्पुरश्चरणमेव ते

ထိုအရာကြောင့် သင်၏ ပူရရှ္စရဏ (puraścaraṇa) သည် မှန်ကန်စွာ ပြည့်စုံအောင် အပြီးသတ် ဖြစ်မြောက်လိမ့်မည်။

Verse 75

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुष्पोऽपि द्विजसत्तमाः । तां चक्रे सप्तमीं हृष्टो यथा तेन निवेदिता

စူတက ပြောသည်။ သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ပုဿပလည်း—အို ဗြာဟ္မဏတို့အထွတ်အမြတ်—ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ စပ္တမီ (Saptamī) ပွဲကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 76

षड्भागं प्रददौ तस्मै ब्राह्मणाय महात्मने । स्ववित्तस्य गृहस्थस्य कुप्याकुप्यस्य कृत्स्नशः

အိမ်ထောင်ရှင်ဖြစ်သော သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာမှ ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို မဟာသတ္တိရှိသော ဗြာဟ္မဏထံ ပေးလှူ하였다။ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့်ပစ္စည်းနှင့် သိုလှောင်ထားသည့်ပစ္စည်း အားလုံးကို အပြည့်အဝ ပေးအပ်하였다။

Verse 77

सोऽपि जग्राह तद्वित्तं प्रहृष्टेनांतरात्मना । सुवर्णमणि रत्नानि संख्यया परिवर्जितम्

သူလည်း အတွင်းစိတ် ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုဥစ္စာကို လက်ခံ하였다။ ရွှေ၊ မဏိ၊ ရတနာတို့သည် ရေတွက်မကုန်အောင် များပြား하였다။

Verse 162

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ «နာဂရခဏ္ဍ» တွင်၊ «ဟာဋကေရှွရ» သန့်ရှင်းနယ်မြေ၏ မာဟာတ္မယ၌ «ပုရရှ္စရဏ သပ္တမီ ဝရတ» အကျင့်နည်းလမ်းကို ဖော်ပြသော ၁၆၂ မြောက် အခန်းသည် အဆုံးသတ်၏။