Adhyaya 14

Verse 1

। सूत उवाच । यदन्यत्तत्र सञ्जातमाश्चर्यं द्विजसत्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि रहस्यं हृदि संस्थितम्

သုတက ပြောသည်။ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အခြားအံ့ဩဖွယ်ရာတို့ကို ငါ ယခု ကြေညာမည်—နှလုံးထဲ၌ ရှိနေခဲ့သော လျှို့ဝှက်တရားကို။

Verse 2

चमत्कारपुरे कश्चिद्वैश्यजातिसमुद्भवः । बभूव पुरुषो मूको दरिद्रेण समन्वितः

စမတ်ကာရပုရမြို့၌ ဝိုင်ရှျယာမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော လူတစ်ဦးရှိ၏။ သူသည် စကားမပြောနိုင်သော မူကဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲခက်ခဲမှုနှင့် တွဲလျက်ရှိ၏။

Verse 3

यो दौःस्थ्यात्सर्वलोकानां करोति पशुरक्षणम् । कुटुम्बभरणार्थाय संतुष्टो येनकेनचित्

ဆင်းရဲမှုကြောင့် သူသည် လူအများအတွက် နွားတိရစ္ဆာန်များကို စောင့်ရှောက်ကာ အလုပ်လုပ်၏။ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ရလာသမျှ အနည်းငယ်ကိုပင် ကျေနပ်နေ၏။

Verse 4

कदाचिद्रक्षतस्तस्य पशूंस्तान्वनभूमिषु । पशुरेको विनिष्क्रांतः स्वयूथात्तृणलोभतः

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် တောအရပ်များတွင် ထိုတိရစ္ဆာန်များကို စောင့်ရှောက်နေစဉ်၊ မြက်ကို လောဘကြောင့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်သည် ကိုယ့်အုပ်စုမှ လွဲထွက်သွား၏။

Verse 5

कृष्ण पक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे द्विजोत्तमाः । न तदा लक्षितस्तेन गच्छमानो यदृच्छया

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ချိုင်တရလတွင် အမှောင်ပက္ခ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ထိုတိရစ္ဆာန်သည် မတော်တဆ လှည့်လည်ထွက်သွားသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သူက မမြင်မိခဲ့ပေ။

Verse 6

अथ यावद्गृहं प्राप्तः स मूकः पशुपालकः । तावत्तस्य च गोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

ထို့နောက် စကားမပြောနိုင်သော နွားထိန်းသည် အိမ်သို့ရောက်သည့်အခါ၊ နွားပိုင်ရှင်က ချက်ချင်းလာ၍ ဆူပူကြိမ်းမောင်း하였다။

Verse 7

किं पाप न समायातः पशुरेकोऽद्य नो यथा । नूनं त्वया हतः सोऽपि विक्रीतोऽपिहितोऽथवा । तस्मा दानय मे क्षिप्रं निराहारोऽपि गां त्वरात्

“ဟေ့ အပြစ်သား၊ ဒီနေ့ ငါ့တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်တောင် မပြန်လာဘူးလား။ သေချာတယ်—မင်းက သတ်လိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရောင်းလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒါကြောင့် အစာမစားရသေးလည်း ချက်ချင်း ငါ့ကို နွားတစ်ကောင်ပေး—မြန်မြန်!”

Verse 8

तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तः स मूकः पशुपालकः । निष्क्रांतो यष्टिमादाय निराहारोऽपि मन्दिरात्

ထိုစကားကိုကြားသော် စိုးရိမ်ကြောက်လန့်သွားသော စကားမပြောနိုင်သည့် နွားထိန်းသည် တုတ်ကိုကိုင်ကာ အစာမစားရသေးဘဲ အိမ်မှ ထွက်သွား하였다။

Verse 9

ततोऽरण्यं समासाद्य वीक्षांचक्रे समंततः । सूक्ष्मदृष्ट्या स दुर्गाणि गहनानि वनानि च

ထို့နောက် တောသို့ရောက်လျှင် သူသည် ပတ်လည်အနှံ့ စူးစမ်းရှာဖွေကာ စူးရှသောအမြင်ဖြင့် ခက်ခဲသောလမ်းကြောင်းများနှင့် ထူထပ်သောတောအုပ်များကို စစ်ဆေး하였다။

Verse 10

अथ तेन क्वचिद्दृष्टं पदं तस्य पशोः स्फुटम् । अटव्यां भ्रममाणेन परिज्ञातं च कृत्स्नशः

ထို့နောက် တစ်နေရာတွင် သူသည် ထိုတိရစ္ဆာန်၏ ခြေရာကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရပြီး၊ တောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း လမ်းကြောင်းကို အပြည့်အစုံ သိမြင်လာ하였다။

Verse 11

ततश्च तत्पदान्वेषी स जगाम वनाद्वनम् । चमत्कारपुरस्यास्य समंताद्द्विजसत्त माः

ထို့နောက် သူသည် ထိုခြေရာများကို ရှာဖွေလျက် တောတစ်တောမှ တောတစ်တောသို့ သွားကာ “ချမတ်ကာရပူရ” ဟု ခေါ်သော အရပ်ကို ပတ်လည်အနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သည်၊ အို ဒွိဇသတ္တမ။

Verse 12

एवं प्रदक्षिणा तस्य जाता पशुदिदृक्षया । स्थानस्य चैव निर्वेशे पशोश्चापिद्विजोत्तमाः

ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်ကို တွေ့မြင်(ပြန်လည်ရယူ)လိုသော ဆန္ဒကြောင့် သူသည် ပရဒက္ခိဏာ ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုနေရာ၏ အကျယ်အဝန်းတစ်လျှောက်ကို သတ်မှတ်သိမြင်ကာ တိရစ္ဆာန်၏ နေရာအရပ်ကိုပါ သိရှိသွားသည်၊ အို ဒွိဇောတ္တမ။

Verse 13

प्रदक्षिणावसाने च पशुर्लब्धो हि तेन सः । निशांतेऽथ गृहं नीत्वा स्वामिने विनिवेदितः

ပရဒက္ခိဏာ ပြီးဆုံးသည့်အခါ သူသည် တိရစ္ဆာန်ကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ညအဆုံးတွင် အိမ်သို့ ခေါ်သွားကာ ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ထံ တင်ပြအပ်နှံ하였다။

Verse 14

चैत्रे पुण्यतमे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । क्षेत्रे पुण्यतमे देवास्तीर्थान्या यांति सर्वशः

အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော ချိုင်တရ မာသ၌၊ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုဒ္ဒသီနေ့တွင်၊ အလွန်သန့်ရှင်းမြတ်သော ထိုက்ஷೇತ್ರ၌၊ အရပ်ရပ်မှ ဒေဝတားတို့သည် တီရ္ထများသို့ အနှံ့အပြား လာရောက်ကြသည်။

Verse 15

एवमज्ञानभावेन कृता ताभ्यां प्रदक्षिणा । पशुपालपशुभ्यां वै सुपुण्ये तत्र वासरे

ထို့ကြောင့် မသိမမြင်သော အခြေအနေဖြင့်ပင်၊ သိုးထိန်းနှင့် ထိုတိရစ္ဆာန်တို့သည် ထိုအလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော နေ့၌ ထိုနေရာတွင် ပရဒက္ခိဏာကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 16

निराहारस्य मूकस्य साहारस्य पशोस्तथा

—အစာမစားဘဲ ဆိတ်ငြိမ်နေသော မူကသူနှင့်၊ ထို့အတူ အစာကျွေးထားသော တိရစ္ဆာန်အကြောင်း—

Verse 17

विना स्नानेन भक्षाच्च दैवाद्द्विजवरोत्तमाः । ततः काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे स्वकर्मतः । उभौ पंचत्वमापन्नौ पृथक्त्वेनायुषः क्षये

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ရေချိုးခြင်းမရှိ၊ စားသောက်ခြင်းမရှိဘဲ ကံကြမ္မာကြောင့်ပင်၊ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ မိမိတို့၏ ကမ္မအတိုင်း၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက်တမ်းကုန်ဆုံးရာတွင် သီးခြားသီးခြား «ပဉ္စတ္ဝ» (သေခြင်း) သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 18

ततश्च पशुपालस्तु दशार्णाधिपतेः सुतः । संजातस्तत्प्रभावेन पूर्वजातिमनुस्मरन्

ထို့နောက် ထိုသိုးထိန်းသည် ထိုတီရ္ထ/ကရိယာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒဿာဏာအုပ်စိုးရှင်၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး ယခင်ဘဝကို မှတ်မိနေ၏။

Verse 20

अथागत्य स राजेंद्रस्तेनैव सह मंत्रिणा । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम्

ထို့နောက် ထိုဘုရင်မင်းမြတ်သည် ထိုမန်တရိနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍၊ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုတ္ထဒသမနေ့တွင် ထိုသန့်ရှင်းသော အရှေ့တော်ရှေ့၌ ပရဒက္ခိဏာ ပြုလေ၏။

Verse 21

चक्रे संवत्सरस्यांते श्रद्धया परया युतः । निराहारश्च मौनेन पदातिर्द्विजसत्तमाः

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ နှစ်ကုန်ချိန်တွင် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ထိုကရိယာကို ပြုလုပ်၍၊ အစာမစားဘဲ၊ မောန (ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း) ကို စောင့်ထိန်းကာ၊ ခြေလျင်ဖြင့် သွားလာလေ၏။

Verse 22

एकदा तत्र चाऽयाता मुनयः शंसितव्रताः । तीर्थे पापहरे पुण्ये विश्वामित्रसमुद्भवे

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာသို့ သီလဝတ်ကောင်းကြီးဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော ရှင်မုနိများ လာရောက်ကြ၏။ ဗိဿဝာမိတ္တရမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အပြစ်ဖယ်ရှားသည့် ပုဏ္ဏတီရ္ထသို့ ဖြစ်၏။

Verse 23

याज्ञवल्क्यो भरद्वाजः शुनःशेपोऽथ गालवः । देवलो भागुरिर्धौम्यः कश्य पश्च्यवनो भृगुः

ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၊ ဘရဒ္ဝါဇ၊ ရှုနဟ်ရှေပ၊ ဂာလဝ၊ ဒေဝလ၊ ဘာဂုရီ၊ ဓೌမ്യ၊ ကശ്യပ၊ စျဝန၊ ဘೃဂု—ဤမုနိတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 24

तथान्ये शंसिताऽत्मानो ब्रह्मचर्यपरायणाः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्मिन्क्षेत्रे समागताः

ထို့အပြင် အခြားသော ကိုယ်တိုင်ထိန်းသိမ်းသူများလည်း အကျင့်သီလကြောင့် ချီးမွမ်းခံရ၍ ဘြဟ္မစရိယကို အဓိကထားသူများဖြစ်ကာ တီရ္ထယာတရာ ခရီးစဉ်အကြောင်းကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 25

तान्दृष्ट्वा स महीपालः प्रणिपत्य कृतांजलिः । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

သူတို့ကို မြင်သော် မဟီပတိဘုရင်သည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးချကန်တော့ကာ၊ အကြီးအငယ်နှင့် အထူးမြတ်မှုအလိုက် တစ်ဦးချင်းစီကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လေးစားလေ၏။

Verse 26

ततस्तेषां स मध्ये च संनिविष्टो महीपतिः । तथागतः स भूपालः सर्वै स्तैश्चाभिनंदितः

ထို့နောက် ဘုရင်မဟီပတိသည် သူတို့အလယ်၌ ထိုင်နေ၏။ ထိုသို့ သူတို့ထံသို့ ဝင်ရောက်လာသော ထိုဘုရင်ကို အားလုံးက ကြိုဆိုချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 27

ततश्चक्रुः कथा दिव्या मुनयस्ते महीपतेः । पुरतो मुनिमुख्यानां चरितानि महात्मनाम्

ထို့နောက် ထိုရဟန်းမုနိတို့သည် မင်းကြီးအား သာသနာတော်ဆန်သော ဒေဝကထာများကို ပြောကြား၍၊ မုနိအထွဋ်အမြတ်တို့ရှေ့တွင် မဟာပုရုသတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် ကုသိုလ်ကံများကို ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 28

राजर्षीणां पुराणानां धर्मशास्त्रसमुद्भवाः । आनंदं तस्य राजर्षेर्जनयंतो द्विजोत्तमाः

ထိုဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့သည် ရာဇရိရှီတို့နှင့်ဆိုင်သော ပုရာဏာများနှင့် ဓမ္မရှာස්ထရများမှ အယူအဆကိုယူ၍၊ ထိုရာဇရိရှီမင်းအား သာသနာတော်၏ သင်ကြားချက်များဖြင့် ပျော်ရွှင်အာနန္ဒ ဖြစ်စေကြ၏။

Verse 29

अथ क्वाऽपि कथांते स पार्थिवस्तैर्महर्षिभिः । पृष्टः कौतूहलाविष्टैर्दत्त्वा श्रौतीस्तदाशिषः

ထို့နောက် တစ်ခါတရံ ကထာအဆုံးသတ်သော် မင်းကြီးသည် ဝေဒပုံစံအတိုင်း မင်္ဂလာအာသီသပေးပြီးနောက်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းထန်သော မဟာရိရှီတို့၏ မေးမြန်းခြင်းကို ခံရ၏။

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वर्षेवर्षे महीपाल त्वमत्राऽगत्य यत्नतः । करोषि मंत्रिणा सार्धं पुरस्याऽस्य प्रदक्षिणाम्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အို မင်းကြီး၊ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သင်သည် ဤနေရာသို့ ဂရုတစိုက်လာရောက်၍၊ မင်း၏ မန္တရီနှင့်အတူ ဤမြို့ကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်) ပြုလုပ်၏။”

Verse 31

अस्मिन्क्षेत्रे सुतीर्थानि संति पार्थिवसत्तम । तथाऽन्यानि प्रसिद्धानि देवतायतनानि च

“အို ဘုရင်တို့အထွဋ်အမြတ်၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ သုတီර්ထများ များစွာရှိသကဲ့သို့၊ နာမည်ကြီးသော ဒေဝတအာယတနများ—ဒေဝတို့၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ဘုရားကျောင်းများလည်း ရှိ၏။”

Verse 32

आदरस्तेषु वै राजन्नास्ति स्वल्पो ऽपि कर्हिचित् । एतन्नः कौतुकं जातं न चेद्गुह्यं प्रकीर्तय

အို မင်းမြတ်၊ ထိုသူတို့အပေါ် သင်၏ရိုသေမှုသည် မည်သည့်အခါမျှ အနည်းငယ်တောင် မလျော့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ဝင်စားလာသည်—လျှို့ဝှက်မဟုတ်လျှင် ရှင်းပြပါ။

Verse 33

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विनयाऽवनतः स्थितः । स प्रोवाच वचो भूपः किंचिद्व्रीडासमन्वितः

စူတက ပြောသည်—သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မင်းမြတ်သည် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ ရပ်တည်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နေ၏။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ရှက်သွေးပါလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 34

यत्पृष्टोऽस्मि द्विजश्रेष्ठा युष्माभिः सांप्रतं मम । तद्गुह्यं न मयाऽख्यातं कस्यचिद्धरणीतले

«အို ဒွိဇမြတ်တို့၊ ယခု သင်တို့ မေးမြန်းသော အကြောင်းအရာသည် ကျွန်ုပ်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မည်သူ့ကိုမျှ မဖော်ပြခဲ့ဖူးပါ»။

Verse 35

तथाऽपि हि प्रकर्तव्यं युष्माकं सत्यमेव हि । अपि गुह्यतमं चेत्स्याच्छृण्वंतु मुनिसत्तमाः

«သို့ရာတွင် သင်တို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို အမှန်တကယ် ဖြည့်ဆည်းရမည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုအရာသည် မှန်ကန်၍ သင့်လျော်သည်။ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆုံးဖြစ်စေကာမူ မဟာမုနိတို့ နားထောင်ကြပါစေ»။

Verse 36

सूत उवाच । ततः स कथयामास पूर्वजातिसमुद्भवम् । वृत्तांतं तन्मुनींद्राणां तेषां ब्राह्मणसत्तमाः

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် မင်းမြတ်သည်၊ အို ဗြာဟ္မဏမြတ်တို့၊ ယခင်ဘဝမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အကြောင်းအရာကို ပြောပြလေ၏—ထို မုနိအရှင်ကြီးတို့နှင့် ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်အစုံလင်ကို။

Verse 37

यथा नष्टः पशुस्तस्य कृता यद्वदवेक्षणा । यथा प्रदक्षिणा जाता चमत्कारपुरस्य तु

သူ၏ပျောက်ဆုံးသွားသောတိရစ္ဆာန်ကို မည်သို့ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့သနည်း၊ ရှာဖွေမှုကို မည်သို့ဆောင်ရွက်ခဲ့သနည်း; ထို့ပြင် ကမ္မတ်ကာရပူရ မြို့ကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်) မည်သို့ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 38

जातिस्मृतिर्यथा जाता प्राक्तनी तत्प्रभावतः । राज्यप्राप्तिर्विभूतिश्च तथेष्टाप्तिः पदेपदे

ထိုအာနုභာဝကြောင့် အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိခြင်း (ဇာတိသ္မృతి) မည်သို့ပေါ်ပေါက်လာသနည်း; မင်းအာဏာနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မည်သို့ရရှိသနည်း; ထို့အတူ လိုအင်ဆန္ဒပြည့်စုံမှုသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မည်သို့ရောက်လာသနည်း။

Verse 39

तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे प्रहृष्टाः पृथिवीपतेः । आशीर्वादान्बहून्दत्त्वा साधुसाध्विति चाऽब्रुवन्

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိလျှင် မုနိအပေါင်းတို့သည် မြေကြီး၏အရှင်အတွက် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကြ၏။ အာရှီဝါဒများစွာ ပေးအပ်ကာ “သာဓု! သာဓု!” ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 40

समुत्थाय ततश्चक्रुः पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम् । यथोक्तविधिना सर्वे श्रद्धया परया युताः

ထို့နောက် သူတို့သည် ထ၍ အားလုံးပေါင်းကာ သူမ၏ရှေ့တွင် အဆိုပါနည်းလမ်းအတိုင်း ပရဒက္ခိဏာကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်ဝလျက်ရှိကြ၏။

Verse 41

गताश्च परमां सिद्धिं तत्प्रभावात्सुदुर्लभाम् । जपयज्ञप्रदानैर्या तीर्थसेवादिकैरपि

ထိုအာနုಭာဝကြောင့် သူတို့သည် အလွန်ရခဲသော အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိကြ၏—ဇပ၊ ယဇ္ဉ၊ ဒါန သို့မဟုတ် တီရ္ထဝန်ဆောင်မှု စသည့် ကုသိုလ်အမျိုးမျိုးဖြင့်တောင် ရခဲသော အောင်မြင်မှုဖြစ်၏။

Verse 42

सोऽपि राजा स मन्त्री च जातौ वैमानिकौ सुरौ । अद्याऽपि तौ हि दृश्येते तारारूपौ नभस्तले

ထိုမင်းနှင့် သူ၏ဝန်ကြီးလည်း ကောင်းကင်ယာဉ်စီးသည့် နတ်ဒေဝတားများအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြ၏။ ယနေ့တိုင် မိုးကောင်းကင်ပေါ်တွင် ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်ရသေးသည်။