Adhyaya 5

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्येपि ये गणास्तत्र काश्यां लिंगानि चक्रिरे । तांश्च ते कथयिष्यामि कुंभयोने निशामय

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– “ကာသီ၌ အခြားသော ဂဏာတို့လည်း လိင်္ဂများကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ အို ကုမ္ဘယိုးနိ၊ ထိုသူတို့အကြောင်းကိုလည်း ငါပြောမည်—နားထောင်လော့။”

Verse 2

गणेन पिंगलाख्येन पिंगलाख्येशसंज्ञितम् । लिंगं प्रतिष्ठितं शंभोः कपर्दीशादुदग्दिशि

ပိင်္ဂလ အမည်ရှိသော ဂဏာက သမ္ဘူ၏ လိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး “ပိင်္ဂလာချေဿ” ဟု ကျော်ကြားသည်။ ၎င်းသည် ကပရ္ဒီဿမှ မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာတွင် ရှိသည်။

Verse 3

तस्य दर्शनमात्रेण पापानां जायते क्षयः । वीरभद्रो महाप्रीतो देवदेवस्य शूलिनः

ဤအရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွားသည်။ သုံးချွန်လှံကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝဒေဝ ရှူလင်ဘုရားအပေါ် ဝီရဘဒ္ဒရသည် အလွန်ပီတိဖြစ်၏။

Verse 4

वीरभद्रेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः । तस्य दर्शनमात्रेण वीरसिद्धिः प्रजायते

ယနေ့တိုင်အောင်လည်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ဝီရဘဒ္ဒရေးရှဝရ လင်္ဂကို ဓ్యာနပြုသင့်သည်။ မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် သူရဲကောင်းဆိုင်ရာ စိဒ္ဓိ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 5

अविमुक्तेश्वरात्पश्चाद्वीरभद्रेश्वरं नरः । समर्च्य न रणे भंगं कदाचिदपि चाप्नुयात्

အဝိမုက္တေးရှဝရကို ပူဇော်ပြီးနောက် လူသည် ဝီရဘဒ္ဒရေးရှဝရကို စည်းကမ်းတကျ ဆက်လက်ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် စစ်ပွဲ၌ မည်သည့်အခါမျှ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မကြုံရ။

Verse 6

वीरभद्रः स्वयं साक्षाद्वीरमूर्तिधरो मुने । संहरेद्विप्रसंघातमविमुक्तनिवासिनाम

အို မုနိ၊ သူရဲကောင်းရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သော ဝီရဘဒ္ဒရသည် ကိုယ်တိုင် စက္ခတ်တော်မူ၏။ အဝိမုက္တ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏများကို တိုက်ခိုက်လာသည့် အဖွဲ့အစည်းကို သူ ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 7

भद्रया भद्रकाल्या च भार्यया शुभया युतम् । वीरभद्रं नरोभ्यर्च्य काशीवासफलं लभेत्

မင်္ဂလာရှိသော ဇနီးတော်များဖြစ်သည့် ဘဒ္ဒရာနှင့် ဘဒ္ဒရကာလီတို့နှင့်အတူရှိသော ဝီရဘဒ္ဒရကို လူသည် ပူဇော်လျှင် ကာသီ၌ နေထိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 8

किरातेन किरातेशं लिंगं काश्यां प्रतिष्ठितम् । केदाराद्दक्षिणे भागे भक्तानामभयप्रदम्

ကာသီမြို့၌ ကိရာတသည် “ကိရာတေရှ” ဟူသော လင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကေဒါရ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိ၍ ဘက္တများအား အဘယ (ကြောက်မက်ကင်း) ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 9

चतुर्मुखो गणः श्रीमान्वृद्धकालेश सन्निधौ । चतुर्मुखेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

ဝృద్ధကာလေရှ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ “စတုရမုခ” ဟူသော ဂဏာမြတ်သည် ယနေ့တိုင် မလှုပ်မရှားစိတ်ဖြင့် “စတုရမုခေရှဝရ” လင်္ဂကို ဓ്യာနပြုနေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 10

भक्ताश्चतुर्मुखेशस्य चतुराननवद्दिवि । पूज्यंते सुरसंघातैः सर्वभोगसमन्विताः

ကောင်းကင်ဘုံ၌ စတုရမုခေရှ၏ ဘက္တများသည် မျက်နှာလေးပါးသော ဘြဟ္မာကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုခံရကြပြီး၊ ဒေဝတားအစုအဝေးတို့က ပူဇော်ကြကာ အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 11

निकुंभेश्वरमालोक्य निकुंभगणपूजितम् । पूजयित्वा व्रजन्ग्रामं कार्यसिद्धिमवाप्नुयात् । कुबेरेश समीपेतु शिवलोके महीयते

နိကುಂಬဂဏာတို့က ပူဇော်သော “နိကುಂಬေရှဝရ” ကို ဖူးမြင်၍ ပူဇော်ပြီးနောက် မိမိရွာသို့ ပြန်သွားလျှင် လုပ်ငန်းကိစ္စများ၌ အောင်မြင်မှုကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ကုဗေရေရှ၏ နီးကပ်ရာ၌ ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်မြင့်စွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 12

पंचाक्षेशं महालिंगं महादेवस्य दक्षिणे । समभ्यर्च्य नरः काश्यां जातिस्मृतिमवाप्नुयात्

ကာသီမြို့၌ မဟာဒေဝ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသော မဟာလင်္ဂ “ပဉ္စာက္ṣeရှ” ကို စည်းကမ်းတကျ အာရ္ချနာပူဇော်လျှင် လူသည် အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိခြင်း (ဇာတိစ್ಮృతి) ကို ရရှိသည်။

Verse 13

भारभूतेश्वरं लिंगं भारभूतगणार्चितम् । अंतर्गृहोत्तरद्वारि ध्यात्वा शिवपुरे वसेत्

အတွင်းသန့်ရှင်းခန်း၏ မြောက်ဘက်တံခါးဝ၌၊ ဘာရဘူတ၏ ဂဏာများက ပူဇော်အာရాధနာပြုသော “ဘာရဘူတေရှ್ವರ” လင်္ဂကို သမာဓိဖြင့် စိတ်တည်ကာ၊ သီဝ၏ မြို့တော် “သီဝပုရ” တွင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 14

भारभूतेश्वरं लिंगं यैः काश्यां न विलोकितम् । भारभूताः पृथिव्यास्तेऽवकेशिन इव द्रुमाः

ကာသီ၌ “ဘာရဘူတေရှවර” လင်္ဂကို မမြင်ဖူးသူတို့သည် မြေကြီးအပေါ် ဘာရဖြစ်၏—အတွင်းပေါက်လွတ်၍ တန်ဖိုးမဲ့သော သစ်ပင်များကဲ့သို့။

Verse 15

गणेन त्र्यक्षसंज्ञेन लिंगं त्र्यक्षेश्वरं परम् । त्रिलोचनपुरोभागे शील्येताद्यापि कुंभज

“ထြျက္ဆ” ဟုခေါ်သော ဂဏာတစ်ပါးက အမြင့်မြတ်ဆုံး “ထြျက္ဆေရှවර” လင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်။ အို ကုಂಭဇ (အဂஸတျ)၊ တြိလိုစန၏ ရှေ့မုခဝင်း၌ ယနေ့တိုင် အရိုအသေဖြင့် သွားရောက်ပူဇော်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 16

तस्य लिंगस्य ये भक्तास्ते तु देहावसानतः । त्र्यक्षा एव प्रजायंते नात्र कार्या विचारणा

လင်္ဂတော်၏ ဘက္တားများသည် ကိုယ်ခန္ဓာဆုံးခါနီးတွင် အမှန်တကယ် “ထြျက္ဆ” အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမလို။

Verse 17

क्षेमको नाम गणपः काश्यां मूर्तिधरः स्वयम् । विश्वेश्वरं सर्वगतं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

ကာသီ၌ ကိုယ်တိုင်ရုပ်ကာယဖြင့် တည်ရှိသော “ခ္ရှေမက” အမည်ရှိ ဂဏာတစ်ပါးသည် ယနေ့တိုင် မလှုပ်မယှက် စိတ်တည်ကာ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့သော “ဝိශ්ဝေရှවර” ကို သမာဓိဖြင့် ဓ్యာန်ပြုနေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 18

क्षेमकं पूजयेद्यस्तु वाराणस्यां महागणम् । विघ्नास्तस्य प्रलीयंते क्षेमं स्याच्च पदेपदे

ဗာရာဏသီ၌ မဟာဂဏ “ခ္ရှေမက” ကို ဘုရားပူဇော်သူ၏ အတားအဆီးများ ပျောက်ကွယ်သွား၍ ချမ်းသာကောင်းကျိုးသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လိုက်ပါသည်။

Verse 19

देशांतरं गतो यस्तु तस्यागमनकाम्यया । क्षेमकं पूजनीयोत्र क्षेमेणाशु स आव्रजेत्

တစ်ပါးနိုင်ငံသို့ သွားပြီး ပြန်လာလိုစိတ်ရှိသူသည် ဤနေရာတွင် “ခ္ရှေမက” ကို ပူဇော်သင့်သည်။ ထိုမင်္ဂလာကာကွယ်မှုကြောင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်လာမည်။

Verse 20

लांगलीश्वरमालोक्य लिंगं लांगलिनार्चितम् । विश्वेशादुत्तरेभागे न नरो रोगभाग्भवेत्

“လောင်းဂလီရှ္ဝရ” ဟုခေါ်သော လင်္ဂကို—“လောင်းဂလင်” က ပူဇော်ခဲ့သည့်—ဗိශ්ဝေရှ၏ မြောက်ဘက်၌ တည်ရှိသည်ကို ဖူးမြင်လျှင် လူသည် ရောဂါ၏ အစိတ်အပိုင်း မဖြစ်တော့။

Verse 21

लांगलीशं सकृत्पूज्य पंचलांगलदानजम् । फलं प्राप्नोत्यविकलं सर्वसंपत्करं परम्

“လောင်းဂလီရှ” ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်လျှင်၊ လယ်ထွန်တံငါးစင်း လှူဒါန်းခြင်းမှ ပေါ်လာသော မပျက်မယွင်းသော အကျိုးဖလကို ရရှိသည်—အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ စည်းစိမ်အလုံးစုံကို ဖြစ်စေသော။

Verse 22

विराधेश्वरमाराध्य विराधगणपूजितम् । सर्वापराधयुक्तोपि नापराध्यति कुत्रचित्

“ဝိရာဓ” ဟုခေါ်သော ဂဏက ပူဇော်သော “ဝိရာဓေရှ္ဝရ” ကို အာရాధနာပြုလျှင်၊ အပြစ်အကုန်လုံးဖြင့် လေးလံသူပင် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အပြစ်ထဲသို့ မကျရောက်။

Verse 23

दिनेदिनेपराधो यः क्रियते काशिवासिभिः । स याति संक्षयं क्षिप्रं विराधेश समर्चनात्

ကာသီနေထိုင်သူတို့က နေ့စဉ်ကျူးလွန်သော အပြစ်အမှားများသည် ဝိရာဓေရှကို စနစ်တကျ ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 24

नैरृते दंढपाणस्तु विराधेशं प्रयत्नतः । नत्वा सर्वापराधेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

အနောက်တောင်ဘက်၌ ဒဏ္ဍပာဏီသည် ဝိရာဓေရှကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်လျှင် အပြစ်အမှားအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 25

सुमुखेशं महालिंगं सुमुखाख्यगणार्चितम् । पश्चिमाभिमुखं लिंगं दृष्ट्वा पापैः प्रमुच्यते

စုမုခနာမ ဂဏက ပူဇော်အာရాధနာပြုသော “စုမုခေရှ” မဟာလင်္ဂကို—အနောက်ဘက်မျက်နှာမူသော လင်္ဂကို—မြင်မြော်လျှင် ပာပမှ လွတ်ကင်းသည်။

Verse 26

स्नात्वा पिलिपिला तीर्थे सुमुखेशं विलोक्य च । सदैव सुमुखं पश्येद्धर्मराजं न दुर्मुखम्

ပိလိပိလာ တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး စုမုခေရှကို ဖူးမြင်လျှင်၊ ဓမ္မရာဇကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသဘောကောင်းသော (စုမုခ) အဖြစ်သာ မြင်ရပြီး မျက်နှာကြမ်းသော (ဒုర్మုခ) အဖြစ် မမြင်ရ။

Verse 27

आषाढिनार्चितं लिंगमाषाढीश्वरसंज्ञकम् । दृष्ट्वाषाढयां नरो भक्त्या सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

အာသာဍ မာသ၌ ဘက္တိဖြင့် အာသာဍင်က ပူဇော်ထားသော “အာသာဍီရှဝရ” ဟုခေါ်သော လင်္ဂကို ဖူးမြင်လျှင် လူသည် ပာပအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 28

उदीच्यां भारभूतेशादाषाढीशं समर्चयन् । आषाढ्यां पंचदश्यां वै न पापैः परितप्यते

မြောက်ဘက်၌ ဘာရဘူတေရှမှ စ၍ အာသာဍီရှ သခင်ကို အာသာဍလ၏ တိသီ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ပူဇော်ပါက၊ လူသည် အပြစ်တို့၏ ဒုက္ခဖြင့် မနှိပ်စက်ခံရ။

Verse 29

शुचिशुक्लचतुर्दश्यां पंचदश्यामथापि वा । कृत्वा सांवत्सरीं यात्रामनेना जायते नरः

ရှုချိလ၏ လင်းပက္ခ (သုက္ကပက္ခ) တိသီ ၁၄ ရက် သို့မဟုတ် ၁၅ ရက်နေ့တွင် ဤနှစ်ပတ်လည် ယာထရာကို ဆောင်ရွက်လျှင်၊ လူသည် ဤအရာကြောင့် ကတိထားသော ဓမ္မဖလကို ရရှိသည်။

Verse 30

स्कंद उवाच । मुने गणेषु चैतेषु वाराणस्यां स्थितेष्विति । स्वनाम्ना स्थाप्य लिंगानि विश्वेशपरितुष्टये

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—အို မုနိ၊ ဤသို့ ရှိဝ၏ အစောင့်အရှောက် ဂဏများသည် ဝါရာဏသီ၌ နေထိုင်လာသောအခါ၊ ဝိශ්ဝေရှ၏ အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူစေရန် မိမိတို့အမည်ဖြင့် လင်္ဂများကို တည်ထောင်ကြ၏။

Verse 31

विश्वेशश्चिंतयां चक्रे पुनः काशीप्रवृत्तये । कं वा हितं प्रहित्याद्य निर्वृतिं परमां भजे

ဝိශ්ဝေရှသည် ကာသီ၏ သာသနာရေး လမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန် ရည်ရွယ်၍ ထပ်မံ စဉ်းစားတော်မူသည်—“ယခု မည်သူကို အကျိုးပြု၍ မည်သူကို စေလွှတ်ရမည်နည်း၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရမည်” ဟု။

Verse 32

योगिन्यस्तिग्मगुर्वेधाः शंकुकर्णमुखागणाः । व्यावृत्त्यनागताः काश्याः सिंधुगा इव सिंधवः

ယောဂိနီများနှင့် ဂဏများ—တိဂ္မဂုရဝေဓာ နှင့် ရှင်ကူကဏ္ဏ ဦးဆောင်သောအဖွဲ့တို့—ပြန်လှည့်သွား၍ ကာသီသို့ မပြန်လာကြ၊ ပင်လယ်သို့ စီးဝင်သည့် မြစ်များကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

धुवं काश्यां प्रविष्टा ये ते प्रविष्टा ममोदरे । तेषां विनिर्गमो नास्ति दीप्तेग्नौ हविषामिव

အမှန်တကယ် ကာရှီသို့ ဝင်ရောက်သူတို့သည် ငါ၏ဝမ်းအတွင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်ကြသည်; ထိုသူတို့အတွက် ပြန်ထွက်ရာ မရှိ—မီးတောက်လောင်နေသော မီးထဲသို့ အာဟုတိ ပူဇော်သကဲ့သို့။

Verse 34

येषां हि संस्थितिः काश्यां लिंगार्चनरतात्मनाम् । त एव मम लिंगानि जंगमानि न संशयः

ကာရှီ၌ နေထိုင်၍ လင်္ဂပူဇာ၌ စိတ်နှလုံးပျော်မြူးနေသူတို့သည် ငါ၏ လှုပ်ရှားသော လင်္ဂများပင် ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 35

स्थावरा जंगमाः काश्यामचेतनसचेतनाः । सर्वे ममैव लिंगानि तेभ्यो द्रुह्यंति दुर्धियः

ကာရှီ၌ မလှုပ်မရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ၊ အသိမရှိသောအရာနှင့် အသိရှိသောအရာ—အားလုံးသည် ငါ၏ လင်္ဂများပင် ဖြစ်သည်။ မကောင်းသောဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ထိုအရာတို့ကို ပြစ်မှားကြသည်။

Verse 36

वाचि वाराणसी येषां श्रुतौ वैश्वेश्वरी कथा । त एव काशी लिंगानि वराण्यर्च्यान्यहं यथा

နှုတ်ပေါ်၌ ‘ဝါရာဏသီ’ ဟု ရှိပြီး နားထဲ၌ ဝိශ්ဝေရှွရ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာ ရှိသူတို့သည် ကာရှီ၏ မင်္ဂလာလင်္ဂများပင် ဖြစ်၍ ငါကဲ့သို့ပင် ပူဇော်ထိုက်ကြသည်။

Verse 37

वाराणसीति काशीति रुद्रावास इति स्फुटम् । मुखाद्विनिर्गतं येषां तेषां न प्रभवेद्यमः

နှုတ်မှ ‘ဝါရာဏသီ’, ‘ကာရှီ’, ‘ရုဒြ၏ နေရာ’ ဟု ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်သူတို့အပေါ် ယမမင်းသည် အာဏာမပြနိုင်။

Verse 38

आनंदकाननं प्राप्य ये निरानंदभूमिकाम् । अन्यां हृदापि वांछंति निरानंदाः सदात्र ते

အာနန္ဒကာနန (ကာရှီ၊ ပီတိ၏တော) သို့ ရောက်ပြီးနောက်တောင် စိတ်ထဲတွင် ပီတိမရှိသော အခြားမြေကို လိုလားသူတို့သည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း ပီတိကင်းမဲ့နေကြ၏။

Verse 39

अद्यैव वास्तुमरणं बहुकालांतरेपि वा । कलिकाल भिया पुंसां काशी त्याज्या न कर्हिचित्

သေခြင်းသည် ယနေ့ပင် ရောက်လာစေကာမူ သို့မဟုတ် အချိန်ရှည်ကြာပြီးမှ ရောက်လာစေကာမူ ကလိယုဂ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လူသည် ကာရှီကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်သင့်။

Verse 40

अवश्यंभाविनो भावा भविष्यंति पदेपदे । सलक्ष्मीनिलयां काशीं ते त्यजंति कुतो धियः

မလွဲမရှောင်နိုင်သော အဖြစ်အပျက်များသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာသရေ လက္ရှမီ၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ကာရှီကို ပညာရှိတို့ မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 41

वरं विघ्नसहस्राणि सोढव्यानि पदेपदे । काश्यां नान्यत्र निर्विघ्नं वांछेद्राज्यमपि क्वचित्

ကာရှီ၌ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အတားအဆီး ထောင်ပေါင်းများကို ခံနိုင်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။ အခြားနေရာတွင် အတားအဆီးမရှိသော နိုင်ငံတော်ကိုပင် မည်သည့်အခါမျှ မလိုလားသင့်။

Verse 42

कियन्निमेषसंभोग्याः संति लक्ष्म्याः पदेपदे । परं निरंतरसुखाऽमुत्राप्यत्रापि का शिका

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မျက်တောင်ခတ်ခဏသာ ခံစားနိုင်သော လက္ရှမီစည်းစိမ်သည် ဘယ်လောက်ရှိမည်နည်း။ သို့သော် ကာသိကာသည် ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း မပြတ်မတောက်သော သုခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 43

विश्वनाथो ह्यहं नाथः काशिकामुक्तिकाशिका । सुधातरंगा स्वर्गंगा त्रय्येषा किन्न यच्छति

ငါသည် ဗိශ්ဝနာထ သခင်တော်ဖြစ်၏; ကာသိကာသည် မောက္ခကို ပေးအပ်သူဖြစ်၏။ အမృతလှိုင်းများရှိသော ကောင်းကင်ဂင်္ဂါ—ဤသုံးပါးသည် မည်သည့်အရာကို မပေးနိုင်သနည်း?

Verse 44

पंचक्रोश्यापरिमिता तनुरेषा पुरी मम । अविच्छिन्नप्रमाणर्धिर्भक्तनिर्वाणकारणम्

ပဉ္စကရိုးသီဟု တိုင်းတာသည့် ငါ၏မြို့တော်သည် ငါ၏ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသော အကျယ်အဝန်းသည် မပြတ်တောက်ဘဲ၊ ဘက္တတို့၏ မောက္ခရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။

Verse 45

संसारभारखिन्नानां यातायातकृतां सदा । एकैव मे पुरी काशी ध्रुवं विश्रामभृमिका

သံသရာ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အမြဲတမ်း သွားလာလှည့်ပတ်နေသူတို့အတွက် ငါ၏မြို့ ကာသီတစ်မြို့တည်းသာ အမှန်တကယ် အနားယူရာမြေဖြစ်၏။

Verse 46

मंडपः कल्पवल्लीनां मनोरथफलैरलम् । फलितः काशिकाख्योयं संसाराध्वजुषां सदा

သံသရာလမ်းကို လျှောက်သူတို့အတွက် ဤကာသိကာသည် အမြဲတမ်း ကပ္ပဝလ္လီတို့၏ မဏ္ဍပ်ကဲ့သို့—နှလုံးသားဆန္ဒ၏ အကျိုးफलများဖြင့် ပြည့်ဝစွာ သီးပွင့်နေ၏။

Verse 47

चक्रवर्तेरियं छत्रं विचित्रं सर्वतापहृत् । काशीनिर्वाणराजस्य ममशूलोच्च दंडवत्

စကြဝတီ၏ အံ့ဩဖွယ် ထီးတော်ဤသည် အပူအနာအားလုံးကို ဖယ်ရှား၏။ “မောက္ခ၏ ဘုရင်” ကာသီအတွက် ၎င်းသည် ငါ၏ တြိရှူလ်ကဲ့သို့ မြင့်မားစွာ ထောင်ထားသော တံတားတိုင်ကဲ့သို့ ရပ်တည်၏။

Verse 48

निर्वाणलक्ष्मीं ये पुण्याः परिवांछंति लीलया । निरंतरसुखप्राप्त्यै काशी त्याज्या न तै नृभिः

ကောင်းကင့်ကုသိုလ်ရှိသောသူတို့သည် လီလာကဲ့သို့ နိဗ္ဗာဏ-လက္ခမီကို ဆန္ဒပြု၍ မပြတ်မလပ်သော သုခရရှိရန် ကာသီကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်သင့်။

Verse 49

ममानंदवने ये वै निरं तर वनौकसः । मोक्षलक्ष्मीफलान्यत्र सुस्वादूनि लभंति ते

ငါ၏ အာနန္ဒဝန၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်သူများ၊ မပြတ်မလပ် တောနေသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် မောက္ခ-လက္ခမီ၏ ကရုဏာမှ ချိုမြိန်သော အကျိုးဖလများကို ရရှိကြသည်။

Verse 50

निर्ममं चापि निर्मोहं या मामपि विमोहयेत् । कैर्न संस्मरणीया सा काशी विश्वविमोहिनी

ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိ၊ မောဟမရှိသူတောင်—ငါတောင်—မောဟဖြစ်စေနိုင်သော သူမ၊ ကမ္ဘာလုံးကို မောဟဖြစ်စေသော ကာသီကို ဘယ်သူက မသတိရနိုင်မလဲ။

Verse 51

नामापि मधुरं यस्याः परानंदप्रकाशकम् । काश्याः काशीति काशीति सा कैः पुण्यैर्न जप्यते

ကာသီ၏ နာမတော်ပင် ချိုမြိန်၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ထွန်းလင်းစေသည်။ ဘယ်ကုသိုလ်ကြောင့် လူတစ်ယောက်က “ကာသီ၊ ကာသီ” ဟု မဇပနိုင်မလဲ။

Verse 52

काशीनामसुधापानं ये कुर्वंति निरंतरम् । तेषां वर्त्म भवत्येव सुधाम वसुधामयम्

ကာသီ၏ နာမ-အမృతကို မပြတ်မလပ် ‘သောက်သုံး’ သူတို့အတွက် သူတို့၏ လမ်းခရီးပင် အမృతမယ ဖြစ်လာ၍ မြေကြီးတောင် ချိုမြိန်သည့် လောကတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 53

ममतारहितस्यापि मम सर्वात्मनो ध्रुवम् । त एव मामका लोके ये काशीनाम जापकाः

ငါသည် မမတာကင်းစင်၍ အားလုံး၏ အာတ္မန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလောက၌ ကာရှီ၏ နာမကို ဂျပ်ရွတ်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ငါ၏ကိုယ်ပိုင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း မသွေမယွင်းပင်။

Verse 54

रहस्यमिति विज्ञाय वाराणस्या गणेश्वरैः । सब्रह्मयोगिनी ब्रध्रैः स्थितं तत्रैव नान्यथा

ဤအရာကို သန့်ရှင်းသော လျှို့ဝှက်တရားဟု သိမြင်၍၊ ဝါရာဏသီရှိ ဂဏာတို့၏ အရှင်များသည်—ဗြဟ္မာနှင့် အိုမင်းသော ယောဂိနီများနှင့်တကွ—အဲဒီနေရာ၌သာ တည်မြဲနေကြပြီး အခြားနေရာမဟုတ်။

Verse 55

अन्यथा ताश्च योगिन्यः सरविः सपितामहः । ते गणा मां परित्यज्य कथं तिष्ठेयुरन्यतः

မဟုတ်လျှင် ထိုယောဂိနီများ—နေရောင်သခင် စူရိယနှင့် ပိတామဟ ဗြဟ္မာတောင်—ထိုဂဏာများသည် ငါကို စွန့်ပစ်ပြီး အခြားနေရာ၌ ဘယ်လို တည်နေနိုင်မည်နည်း။

Verse 56

अतीव भद्रं संजातं काश्यां तिष्ठत्सु तेषु हि । एकोपि भेद प्रभवेद्राज्ये राज्यांतरं विना

အမှန်တကယ်ပင်၊ သူတို့ ကာရှီ၌ တည်နေသည့်အခါ အလွန်မင်္ဂလာကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ခွဲခြားမှုတစ်ခုတည်းပင် ရာဇ్యంలో အပြင်ဘက် ရာဇ్యంမရှိသော်လည်း ‘အခြားရာဇ്യം’ တစ်ခုကို ရာဇ్యంలోတင် ဖန်တီးနိုင်သည်။

Verse 57

लब्धप्रवेशास्तावंतस्ते सर्वे मत्स्वरूपिणः । यतिष्यंति यतोवश्यं मदागमनहेतवे

အဲဒီနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရပြီးနောက်၊ သူတို့အားလုံး—အများအပြား—သည် ငါ၏ကိုယ်ပုံကိုယ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူသော မတ္စ్వరူပ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ ကြွလာခြင်းအကြောင်းအရင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ကြိုးပမ်းကြလိမ့်မည်။

Verse 58

अन्यानपि प्रेषयामि मत्पार्श्वपरिवर्तिनः । ये ते तत्र स्थिताः श्रेष्ठा अपिगंतास्म्यहं ततः

ငါသည် အခြားသူများကိုလည်း စေလွှတ်မည်—ငါ၏ အနီးကပ် အဖွဲ့အစည်းအတွင်း လှုပ်ရှားနေသူများကို။ ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေသော မြတ်သောသူတို့ရှိသော်လည်း—ထို့နောက် ငါကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ သွားရောက်မည်။

Verse 59

विचार्येति महादेवः समाहूय गजाननम् । प्राहिणोत्कथयित्वेति गच्छ काशीमितः सुत

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် ဂဇာနနကို ခေါ်ယူကာ စေလွှတ်၍ “သားရေ၊ ဒီကနေ ကာရှီသို့ သွားပြီး ဤသတင်းစကားကို ပို့ပြောပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 60

तत्रस्थितोपि संसिद्धयै यतस्व सहितो गणैः । निर्विघ्नं कुरु चास्माकं नृपे विघ्नं समाचर

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နေစဉ်ပင် မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ ဤရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်စေရန် ကြိုးပမ်းပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်ကို အတားအဆီးမရှိအောင် ပြုလုပ်ပါ—ထိုဘုရင်အတွက်တော့ အတားအဆီးများ ဖြစ်ပေါ်စေပါ။

Verse 61

आधाय शासनं मूर्ध्नि गणाधीशोथ धूर्जटेः । प्रतस्थे त्वरितः काशीं स्थितिज्ञः स्थितिहेतवे

ဓူရ္ဇဋိ၏ အမိန့်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ ဂဏာဓိရှ်သည် ကာရှီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏—သင့်လျော်သော စည်းကမ်းကို သိမြင်ကာ ထိုစည်းကမ်းကို တည်မြဲစေရန်၊ ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်။