Adhyaya 9

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनर्युगान्तं ते चान्यं सम्प्रवक्ष्यामि तच्छृणु । सूर्यैरादीपिते लोके जङ्गमे स्थावरे पुरा

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူ၏—ယခု ငါသည် ယုဂအဆုံး၏ အခြားတစ်မျိုးကို သင့်အား ပြောကြားမည်၊ နားထောင်လော့။ ရှေးကာလ၌ နေများစွာက လောကကို လောင်ကျွမ်းအောင် ပူလောင်စေသောအခါ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါတို့ အားလုံးပင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြ၏။

Verse 2

सरित्सरःसमुद्रेषु क्षयं यातेषु सर्वशः । निर्मानुषवषट्कारे ह्यमर्यादगतिं गते

မြစ်များ၊ ကန်များ၊ သမုဒ္ဒရာများ အနှံ့အပြား ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွား၍၊ လူတို့၏ ‘ဝရှတ်’ ဟူသော ယဇ္ဉကရိယာသံလည်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ—အမှန်တကယ် မર્યాదာကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သည့် အခြေအနေသို့ အရာအားလုံး ကျရောက်သွားသောအခါ—…

Verse 3

नानारूपैस्ततो मेघैः शक्रायुधविराजितैः । सर्वमापूरितं व्योम वार्यौघैः पूरिते तदा

ထို့နောက် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံသော မိုးတိမ်များသည် အိန္ဒြာ၏ လက်နက်ဖြစ်သော မိုးကြိုးဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံးကို ပြည့်နှက်စေ၏။ ထိုအခါ ရေစီးကြမ်းသည့် မိုးရေတံခွန်များကြောင့် အကုန်လုံး ရေလွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 4

ततस्त्वेकार्णवीभूते सर्वतः सलिलावृते । जगत्कृत्वोदरे सर्वं सुष्वाप भगवान्हरः

ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်ခုတည်းဖြစ်လာကာ အရပ်လေးမျက်နှာလုံး ရေဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ၊ ဘဂဝန် ဟရ (ရှီဝ) သည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ထည့်သိမ်း၍ အိပ်စက်တော်မူ၏။

Verse 5

प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य योगात्मा स प्रजापतिः । शेते युगसहस्रान्तं कालमाविश्य सार्णवम्

မိမိ၏ ပရကృతိကို တည်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ယောဂသဘောတရားဖြစ်သော ထိုပရဇာပတိ အရှင်သည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့သော ပရလယရေကြီးထဲ၌ လုံးဝလျှံဝင်ပေါင်းစည်းကာ ကာလကို ဝင်ရောက်သိမ်းပိုက်၍ ယုဂတစ်ထောင်အဆုံးတိုင်အောင် အနားယူ၍ လဲလျောင်းတော်မူ၏။

Verse 6

तत्र सुप्तं महात्मानं ब्रह्मलोकनिवासिनः । भृग्वादिऋषयः सर्वे ये चान्ये सनकादयः

ထိုနေရာ၌ မဟာအတ္မာ အရှင်သည် အိပ်စက်လျက်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မလောက၌ နေထိုင်သော ရှင်သန်တော်မူသည့် ရှင်ရသီများ—ဘೃဂု အစရှိသူတို့—နှင့် အခြား စနကနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့သော မုနိများအားလုံးလည်း လာရောက်၍ တော်ကို ဖူးမြင်ကြ၏။

Verse 7

पर्यङ्के विमले शुभ्रे नानास्तरणसंस्तृते । शयानं ददृशुर्देवं सपत्नीकं वृषध्वजम्

သန့်ရှင်းတောက်ပ၍ အလှကောင်းသော အိပ်ရာပေါ်တွင် အဖုံးအကာမျိုးစုံ ခင်းထားရာ၌၊ သူတို့သည် နတ်ဘုရားကို အနားယူလဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်ကြ၏—နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော ရှီဝ—မဟေသီတော်နှင့်အတူ။

Verse 8

विश्वरूपा तु सा नारी विश्वरूपो महेश्वरः । गाढमालिङ्ग्य सुप्तस्तां ददृशे चाहमव्ययम्

ထိုမိန်းမသည် စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ မဟေရှဝရလည်း စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်တူ၏။ သူမကို တင်းကျပ်စွာဖက်ကာ အိပ်စက်သွားပြီး၊ ငါသည် မပျက်မယွင်းသော အဝျယ သခင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 9

। अध्याय

အဓ္ဓာယ—အခန်းခေါင်းစဉ်ကို ပြသသော အမှတ်အသား။

Verse 10

विमलाम्बरसंवीतां व्यालयज्ञोपवीतिनीम् । श्यामां कमलपत्राक्षीं सर्वाभरणभूषिताम्

သူတို့သည် မစွန်းမကပ် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော သူမကို မြင်ကြသည်။ သူမသည် အမဲရောင်သဏ္ဌာန်၊ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိပြီး အလှဆင်ပစ္စည်း အစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 11

सकलं युगसाहस्रं नर्मदेयं विजानती । प्रसुप्तं देवदेवेशमुपास्ते वरवर्णिनी

နရမဒါဒေသ (နရမဒေယ) ကို သိမြင်သော အလှအပနှင့် အထူးကောင်းမြတ်သည့် မိန်းမသည် နတ်တို့၏နတ်ရှင်—နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်စက်နေသော သခင်ကို ယုဂတစ်ထောင်လုံးကာလတစ်လျှောက် ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ပြုစုခဲ့၏။

Verse 12

हृतैर्वेदैश्चतुर्भिश्च ब्रह्माप्येवं महेश्वरः । भृग्वाद्यैर्मानसैः पुत्रैः स्तौति शङ्करमव्ययम्

ဝေဒလေးပါးကို လုယူသွားခဲ့သော်လည်း ဘြဟ္မာသည်လည်း ထိုသို့ပင်—ဘೃဂု စသည့် စိတ်မှပေါက်ဖွားသော သားတော်များနှင့်အတူ—မပျက်မယွင်းသော ရှင်ကရကို ချီးမွမ်းစတုတိပြု၏။

Verse 13

भक्त्या परमया राजंस्तत्र शम्भुमनामयम् । स्तुवन्तस्तत्र देवेशं मन्त्रैरीश्वरसम्भवैः

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် အပြစ်ကင်းသော သမ္ဘု (Śambhu) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် ဣရှ္ဝရ (Īśvara) မှ ပေါ်ထွန်းသော မန္တရများဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင် ဒေဝေရှ (Deveśa) ကိုလည်း ဂုဏ်တင်စတုတိပြုကြ၏။

Verse 14

प्रसुप्तं देवमीशानं बोधयन्समुपस्थितः । उत्तिष्ठ हर पिङ्गाक्ष महादेव महेश्वर

အနီးတွင် ရပ်ကာ အိပ်ပျော်နေသော ဣရှာန (Īśāna) ဒေဝကို နိုးထစေလို၍ သူက ဆို၏— “ထပါ၊ ဟရ (Hara) အို! ပင်္ဂါက္ရှ (Piṅgākṣa) မျက်ဝါနီရှင် အို! မဟာဒေဝ (Mahādeva) အို! မဟေရှ္ဝရ (Maheśvara) အို!”

Verse 15

मम वेदा हृताः सर्वे अतोऽहं स्तोतुमुद्यतः । वेदैर्व्याप्तं जगत्सर्वं दिव्यादिव्यं चराचरम्

ကျွန်ုပ်၏ ဝေဒအားလုံးကို လုယူသွားကြပြီ; ထို့ကြောင့် ယခု ကျွန်ုပ်သည် စတုတိချီးမွမ်းရန် ထလာ၏။ အကြောင်းမူကား စကြဝဠာတစ်လောကလုံး—ဒိဗ္ဗနှင့် အဒိဗ္ဗ၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ—အားလုံးကို ဝေဒက ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်း၍ ထောက်တည်ထားသည်။

Verse 16

अतीतं वर्तमानं च स्मरामि च सृजाम्यहम् । तैर्विना चाहमेकस्तु मूकोऽधो जडवत्सदा

ကျွန်ုပ်သည် အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို မှတ်မိ၍ စೃಷ್ಟိကိုလည်း ဖန်ဆင်းတတ်၏။ သို့သော် ထိုအရာများ (ဝေဒ) မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တစ်ဦးတည်းသည် အမြဲတမ်း မပြောနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ နိမ့်ကျ၍ မလှုပ်မရှား ဂျဉ်းကဲ့သို့ အာရုံမရှိသွားသည်။

Verse 17

गतिर्वीर्यं बलोत्साहौ तैर्विना न प्रजायते । तैर्विना देवदेवेश नाहं किंचित्स्मरामि वै

ထိုအရာများမရှိလျှင် လှုပ်ရှားမှု၊ ဝီရိယ၊ အင်အားနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု မပေါ်ပေါက်နိုင်။ ထိုအရာများမရှိလျှင် ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ အို၊ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် ဘာမျှ မမှတ်မိနိုင်တော့။

Verse 18

तान्वेदान्देवदेवेश शीघ्रं मे दातुमर्हसि । जडान्धबधिरं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्

ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏နတ်အရှင် (ဒေဝဒေဝေရှ) အရှင်၊ ထိုဝေဒများကို ကျွန်ုပ်အား အမြန်ဆုံး ပေးသနားတော်မူပါ။ ဝေဒမရှိလျှင် လောကတစ်လောကလုံး—တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ—သည် မသိမသာ မျက်ကန်း နားပင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပါသည်။

Verse 19

स्थानादि दश चत्वारि न शोभन्ते सुरेश्वर । प्रणमाम्यल्पवीर्यत्वाद्वेदहीनः सुरेश्वर

အို စုရေးရှဝရ၊ လောကတည်နေရာ ဆယ့်လေးပါးနှင့် အခြားအရာများသည်လည်း ကျွန်ုပ်အတွက် မလှပတော့ပါ။ ဝေဒမရှိ၍ အင်အားနည်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ဦးချကန်တော့ပါ၏၊ အို စုရေးရှဝရ။

Verse 20

वेदेभ्यः सकलं जातं यत्किंचित्सचराचरम् । तावच्छोभन्ति शास्त्राणि समस्तानि जगद्गुरो

ဝေဒတို့မှ အရာအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပင်။ အို ဇဂတ်ဂုရု၊ ကမ္ဘာ၏ဆရာတော်၊ သာသနာကျမ်းများအားလုံးသည် ထိုအတိုင်းသာ တောက်ပနိုင်ပါသည်။

Verse 21

यावद्वेदनिधिरयं नोपतिष्ठेत्सनातनः । यथोदितेन सूर्येण तमो याति विनाशताम्

ဤ စနာတန ဝေဒနိဓိသည် မပေါ်ထွန်း မတည်ရှိသေးသရွေ့ အမှောင်သည် ဆက်လက်တည်နေသည်—နေထွက်လာသော် အမှောင်ပျက်သကဲ့သို့။

Verse 22

एवं समस्तपापानि यान्ति वेदस्य धारणात् । वेदे रहसि यत्सूक्ष्मं यत्तद्ब्रह्म सनातनम्

ဤသို့ ဝေဒကို ထိန်းသိမ်း၍ ကိုင်စွဲထားခြင်းကြောင့် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ပြင် ဝေဒ၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုအတွင်းရှိ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အနှစ်သာရ—ထိုအရာသည် စနာတန ဘြဟ္မန် ဖြစ်သည်။

Verse 23

हृदिस्थं देव जानामि गतं तद्वेदगर्जनात् । वेदानुच्चरतो मेऽद्य तव शङ्कर चाग्रतः

အို ဘုရားသခင်၊ ငါ့နှလုံးထဲ၌ တည်နေခဲ့သောအရာသည် ဝေဒ၏ဟုန်းဟုန်းမြည်သံကြောင့် ဆောင်ယူသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငါသိ၏။ ယနေ့ ဝေဒကို မရွတ်ဆိုနိုင်သဖြင့် အို ရှင်ကရ၊ သင်၏ရှေ့တော်၌ ငါရပ်နေ၏။

Verse 24

अकस्मात्ते गता वेदा न सृजेयं विभो भुवम् । तेऽपि सर्वे महादेव प्रविष्टाः सम्मुखार्णवम्

အို အရှင်ကြီး၊ သင်၏ ဝေဒများသည် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားသောအခါ အို အာဏာရှင်၊ ငါသည် လောကကို မဖန်ဆင်းနိုင်ခဲ့။ ထိုဝေဒအားလုံးလည်း အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ရှေ့တော်ရှိ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

Verse 25

ते याच्यमाना देवेश तिष्ठन्तु स्मरणे मम । दुहितेयं विशालाक्षी सर्वः सर्वं विजानते

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ တောင်းပန်လျှင် ထိုဝေဒတို့သည် ငါ၏ သတိရမှု၌ တည်နေပါစေ။ မျက်လုံးကျယ်သော ဤသမီးသည် အရာအားလုံးကို သိ၏; အလုံးစုံသိတော်မူသူသည် အရာအားလုံးကို နားလည်တော်မူ၏။

Verse 26

जायती युगसाहस्रं नान्या काचिद्भवेदृशी । ऋषिश्चायं महाभागो मार्कण्डो धीमतां वरः

သူမသည် ယုဂတစ်ထောင်တိုင်တည်တံ့၏—သူမနှင့်တူသူ အခြားမရှိ။ ထို့ပြင် ဤမဟာကံကောင်းသော ရှင်မားကဏ္ဍေယ သည် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 27

कल्पे कल्पे महादेव त्वामयं पर्युपासते । जगत्त्रयहितार्थाय चरते व्रतमुत्तमम्

အို မဟာဒေဝ၊ ကလ္ပတိုင်း၌ သူသည် သင်ကို ဘက္တိဖြင့် နီးကပ်စွာ ပူဇော်အုပ်ဆောင်၏။ လောကသုံးပါး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမြတ်ဆုံးသော ဝရတကို ကျင့်သုံး၏။

Verse 28

एवमुक्तस्तु देवेशो ब्रह्मणा परमेष्ठिना । उवाच श्लक्ष्णया वाचा नर्मदां सरितां वराम्

ဤသို့ ပရမေဋ္ဌိန် ဘြဟ္မာ၏ မိန့်ကြားမှုကို ခံယူပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝဏ္ဏနာဖြင့် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး နർമဒါသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 29

कथयस्व महाभागे ब्रह्मणस्त्वं तु पृच्छतः । केन वेदा हृताः सर्वे वेधसो जगतीगुरोः

အို မဟာဘဂါဝတီ၊ ဘြဟ္မာက မေးမြန်းနေသဖြင့် ပြောကြားပါ—လောက၏ ဂုရုဖြစ်သော ဖန်ဆင်းရှင်ထံမှ ဝေဒတော်အားလုံးကို မည်သူ ခိုးယူသနည်း။

Verse 30

एवमुक्ता तु रुद्रेण उवाच मृगलोचना । ब्रह्मणो जपतो वेदांस्त्वयि सुप्ते महेश्वर

ရုဒ္ဒရက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် မျက်လုံးက သမင်ကဲ့သို့သော သူမက ပြန်လည်ဆို၏—“အို မဟေရှဝရ၊ ဘြဟ္မာက ဝေဒတော်ကို ဇပနေစဉ်၊ သင်သည် အိပ်ပျော်နေစဉ်…”

Verse 31

भवतश्छिद्रमासाद्य घोरेऽस्मिन्सलिलावृते । पूर्वकल्पसमुद्भूतावसुरौ सुरदुर्जयौ

သင်၏ မစောင့်ကြည့်မိသည့် ခဏအတွင်း အပေါက်အဟာကို တွေ့ကာ၊ ရေဖုံးလွှမ်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အကျယ်အဝန်း၌ ယခင်ကလ္ပမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အသူရ နှစ်ပါး ထလာကြ၏—ဒေဝတို့တောင် မနိုင်လောက်အောင်။

Verse 32

श्रियावृत्तौ महादेव त्वया चोत्पादितौ पुरा । सुरासुरसुदुर्जेयौ दानवौ मधुकैटभौ

အို မဟာဒေဝ၊ သရီ (သီရိ/လက္ခမီ) ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဆက်နွယ်၍ သင်သည် ယခင်က သူတို့ကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေခဲ့သည်—မဓုနှင့် ကೈဋဘဟု ခေါ်သော ဒာနဝတို့ဖြစ်၍ ဒေဝနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်လုံးအတွက် အလွန်မနိုင်လောက်သူများ။

Verse 33

तौ वायुभूतौ सूक्ष्मौ च पठतोऽस्मात्पितामहात् । तावाशु हृत्वा वेदांश्च प्रविष्टौ च महार्णवम्

သူတို့နှစ်ဦးသည် လေကဲ့သို့ အလွန်သိမ်မွေ့လာ၍၊ ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာသည် သဒ္ဓာဖြင့် ဝေဒများကို ရွတ်ဆိုနေစဉ် ချက်ချင်း ခိုးယူကာ မဟာသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

Verse 34

एतच्छ्रुत्वा महातेजा ह्यमृतायास्ततो वचः । सस्मार स च देवेशं शङ्खचक्रगदाधरम्

အမృతာ (နရမဒါ) ၏ စကားကို ကြားသော် ထိုတေဇာကြီးသူသည် ထို့နောက် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝေရှ်ကို သတိရလေ၏။

Verse 35

स विवेश महाराज भूतलं ससुरोत्तमः । दानवान्तकरो देवः सर्वदैवतपूजितः

အို မဟာရာဇာ၊ ထိုဒေဝသည်—ဒေဝတို့အထဲမှ အမြင့်မြတ်သူတို့ကပင် ချီးမွမ်းသော၊ ဒာနဝတို့ကို ဖျက်ဆီးသော၊ ဒေဝတားအားလုံးက ပူဇော်သော—မြေကြီးအောက် ပာတာလသို့ ဝင်ရောက်ဆင်းသက်လေ၏။

Verse 36

मीनरूपधरो देवो लोडयामास चार्वणम् । वेदांश्च ददृशे तत्र पाताले निहितान्प्रभुः

ဒေဝသည် ငါးရုပ်ကို ခံယူ၍ ထိုရေပြင်အနက်ကို လှုပ်ရှားရှာဖွေလေ၏; ထို့နောက် ပာတာလတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဝေဒများကို အရှင်က တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 37

तौ च दैत्यौ महावीर्यौ दृष्टवान्मधुसूदनः । महावेगौ महाबाहू सूदयामास तेजसा

ထိုမဟာဗီရ ဒೈတျနှစ်ဦးကို မြင်သော် မဓုဆူဒန—လက်မောင်းကြီးသော အရှင်—သည် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗတေဇာဖြင့် သူတို့ကို ချေမှုန်းလေ၏။

Verse 38

वेदांस्तत्रापि तोयस्थानानिनाय जगद्गुरुः । चतुर्वक्त्राय देवायाददाच्चक्रविभूषितः

ထို့နောက် လောကဂုရုသည် ရေထဲရှိ နေရာများမှပင် ဝေဒများကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာ၍၊ စက်ရ (ချက္ကရ) ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသို့ အပ်နှံတော်မူ၏။

Verse 39

ततः प्रहृष्टो भगवान् वेदांल्लब्ध्वा पितामहः । जनयामास निखिलं जगद्भूयश्चराचरम्

ထို့နောက် ဝေဒများကို ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ထပ်မံဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 40

सा च देवी नदी पुण्या रुद्रस्य परिचारिका । पावनी सर्वभूतानां प्रोवाह सलिलं तदा

ထိုအခါ သန့်ရှင်းမြတ်စွာသော နတ်မြစ်မယ်တော်သည် ရုဒြ၏ အမှုထမ်းဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို သန့်စင်ပေးသူအဖြစ်၊ ထိုစဉ်က မိမိ၏ ရေစီးကို စီးဆင်းစေတော်မူ၏။

Verse 41

तस्यास्तीरे ततो देवा ऋषयश्च तपोधनाः । यजन्ति त्र्यम्बकं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

သူမ၏ ကမ်းပါး၌ ထိုအခါ နတ်များနှင့် တပဓန ရှိသူ ရှင်ရသီများသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လျက် တြိယမ္ဗက ဒေဝ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 42

एका मूर्तिर्महेशस्य कारणान्तरमागता । त्रैगुण्या कुरुते कर्म ब्रह्मचक्रीशरूपतः

မဟေရှ၏ ရုပ်တစ်ရုပ်တည်းသည် အခြားသော အကြောင်းတရားပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ၊ သုံးဂုဏ်တို့အားဖြင့် ကမ္မကို ဆောင်ရွက်သည်—ဘြဟ္မာ၊ စက်ရကိုင်ရှင် (ဗိဿနု) နှင့် ဣရှ (ရှီဝ) အဖြစ်။

Verse 43

एतेषां तु पृथग्भावं ये कुर्वन्ति सुमोहिताः । तेषां धर्मः कुतः सिद्धिर्जायते पापकर्मिणाम्

သို့ရာတွင် အလွန်မောဟဖြစ်၍ ဤသဒ္ဓါတော်ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ခွဲခြားကွာခြားသည်ဟု တင်းတိမ်ဆိုသူတို့အတွက်၊ အပြစ်ကမ္မပြုသူများ၌ ဓမ္မတရား သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာအောင်မြင်မှု မည်သို့ပေါ်ထွန်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 44

एवमेता महानद्यस्तिस्रो रुद्रसमुद्भवाः । एका एव त्रिधा भूता गङ्गा रेवा सरस्वती

ဤသို့ ရုဒ္ဒရမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မဟာမြစ်သုံးစင်းရှိသည်။ အမှန်တကယ် တစ်ခုတည်းဖြစ်သော်လည်း သုံးမျိုးအဖြစ် ပေါ်ထင်လာ၍ ဂင်္ဂါ၊ ရေဝါ (နర్మဒါ) နှင့် စရஸဝတီ ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်။

Verse 45

गङ्गा तु वैष्णवी मूर्तिः सर्वपापप्रणाशिनी । रुद्रदेहसमुद्भूता नर्मदा चैवमेव तु

ဂင်္ဂါသည် အမှန်တကယ် ဗိဿဏု၏ သရုပ် (ဝိုင်ရှ္ဏဝီမူရတိ) ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ နರ್ಮဒါလည်း—ရုဒ္ဒရ၏ ကိုယ်တော်မှပင် ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်—အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော အာနုဘော်တူညီသည်။

Verse 46

ब्राह्मी सरस्वती मूर्तिस्त्रिषु लोकेषु विश्रुता । दिव्या कामगमा देवी वाग्विभूत्यै तु संस्थिता

စရஸဝတီသည် ဘြဟ္မာမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြာဟ္မီမူရတိ ဖြစ်၍ လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားသည်။ သူမသည် ဒိဗ္ဗဒေဝီဖြစ်ကာ ဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေပြီး၊ ဝါဂ်(စကား)၏ ဂုဏ်ရောင်နှင့် အာဏာပိုင်မှုအတွက် တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 47

नर्मदा परमा काचिन्मर्त्यमूर्तिकला शिवा । दिव्या कामगमा देवी सर्वत्र सुरपूजिता

နర్మဒါသည် အလွန်မြင့်မြတ်သူ—လူသားမြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ် စွမ်းအားတော်ရှိသော ရှီဝါကိုယ်တော်တိုင် ပေါ်ထင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒိဗ္ဗဒေဝီ၊ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူ၊ နေရာတိုင်းတွင် ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကန်တော့ကြသည်။

Verse 48

व्यापिनी सर्वभूतानां सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरा स्मृता । अक्षया ह्यमृता ह्येषा स्वर्गसोपानमुत्तमा

သူမသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၌ ပျံ့နှံ့နေပြီး အလွန်သိမ်မွေ့သောအရာထက်ပင် ပိုသိမ်မွေ့သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ အမှန်တကယ် မပျက်မယွင်း—အမှန်တကယ် အမရ; ကောင်းကင်သို့တက်ရာ အမြင့်မြတ်ဆုံး လှေကားတန်းတည်း။

Verse 49

सृष्टा रुद्रेण लोकानां संसारार्णवतारिणी

လောကများအတွက် ရုဒ္ရက ဖန်ဆင်းထားသဖြင့်၊ သူမသည် သတ္တဝါတို့ကို သံသရာပင်လယ်မှ ကူးမြောက်စေသော တာရဏီ ဖြစ်သည်။

Verse 50

सीरजलं येऽपि पिबन्ति लोके मुच्यन्ति ते पापविशेषसङ्घैः । व्रजन्ति संसारमनादिभावं त्यक्त्वा चिरं मोक्षपदं विशुद्धम्

ဤလောက၌ နင်္ဂါးဖြင့် ဆွဲယူသော ရေကိုပင် သောက်သူတို့သည် သီးသန့်အပြစ်များ၏ စုပုံမှုမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အညစ်အကြေးကင်းသော မောက္ခပဒကို ကြာရှည်စွာ စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ အစမရှိသော သံသရာဘဝသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကြသည်။

Verse 51

यथा गङ्गा तथा रेवा तथा चैव सरस्वती । समं पुण्यफलं प्रोक्तं स्नानदर्शनचिन्तनैः

ဂင်္ဂါကဲ့သို့ပင် ရေဝါလည်း ထိုနည်းတူ၊ ထို့အတူ စရஸဝတီလည်း ဖြစ်သည်။ ရေချိုးခြင်း၊ ဖူးမြင်ခြင်းနှင့် သတိရခြင်းတို့မှ ရရှိသော ပုဏ္ဏဖလသည် တူညီကြောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 52

वरदानान्महाभागा ह्यधिका चोच्यते बुधैः । कारुण्यान्तरभावेन न मृता समुपागता

အလှူအတန်းကောင်းချီးများ ပေးတတ်သောကြောင့် မဟာဘဂါဖြစ်သူမကို ပညာရှိတို့က ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ အတွင်းစိတ်ကရုဏာသဘောကြောင့် သူမသည် ‘ပျောက်ကွယ်’ မသွားသကဲ့သို့ လျော့နည်းခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 53

मुच्यन्ते दर्शनात्तेन पातकैः स्नानमङ्गलैः । नर्मदायां नृपश्रेष्ठ ये नमन्ति त्रिलोचनम्

ထိုမင်္ဂလာရေချိုးခြင်းနှင့် မြင်တွေ့ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ အို မင်းမြတ်ကြီး—နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ သုံးမျက်စိရှင် သီဝဘုရား (တရိလိုချန) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့သည် ထိုသို့သော လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 54

उमारुद्राङ्गसम्भूता येन चैषा महानदी । लोकान्प्रापयते स्वर्गं तेन पुण्यत्वमागता

ဤမဟာမြစ်သည် အုမာနှင့် ရုဒြ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ သတ္တဝါတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုဏ္ဏိယနှင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှု၏ အဆင့်ကို ရရှိ하였다။

Verse 55

य एवमीशानवरस्य देहं विभज्य देवीमिह संशृणोति । स याति रुद्रं महतारवेण गन्धर्वयक्षैरिव गीयमानः

ဤနေရာ၌ ဒီအတိုင်းပင် ဒေဝီ၏ အကြောင်းအရာကို နားထောင်သူ—အထူးမြတ်သော အီရှာန၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ ခွဲဝေခဲ့သည်ကို ကြားသူ—သည် ကြီးမားသော ဂုဏ်တော်သံလှိုင်းနှင့်အတူ ရုဒြကို ရောက်ရှိမည်၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ယက္ခတို့က သီဆိုချီးမွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။