Adhyaya 111

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । स्कन्देन निर्मितं पूर्वं तपः कृत्वा सुदारुणम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– နရမဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် အလွန်တင့်တယ်သော တီရ္ထတစ်ခုရှိ၏။ ယခင်က စကန္ဒသည် ပြင်းထန်သော တပဿာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုတီရ္ထကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । स्कन्दस्य चरितं सर्वमाजन्म द्विजसत्तम । तीर्थस्य च विधिं पुण्यं कथयस्व यथार्थतः

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– အို ဒွိဇသတ္တမ၊ စကန္ဒ၏ မွေးဖွားချိန်မှစ၍ အတ္ထုပ္ပတ္တိအားလုံးကို အမှန်တကယ် ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် ဤပုဏ္ဏတီရ္ထ၏ ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော ဝိဓိကိုလည်း တိတိကျကျ ဟောကြားပါ။

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । देवदेवेन वै तप्तं तपः पूर्वं युधिष्ठिर । विज्ञप्तेन सुरैः सर्वैरुमादेवी विवाहिता

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ယခင်က ဒေဝဒေဝသည် တပဿာကို ပြုတော်မူ၏။ ဒေဝတားအားလုံး၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဥမာဒေဝီသည် ထိုသခင်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 4

नास्ति सेनापतिः कश्चिद्देवानां सुरसत्तम । नीयन्ते दानवैर्घोरैः सर्वे देवाः सवासवाः

အို သုရသတ္တမ၊ ဒေဝတားတို့တွင် စစ်တပ်ခေါင်းဆောင် မရှိသဖြင့် အင်္ဒြာပါဝင်သော ဒေဝတားအားလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဒာနဝတို့က အနိုင်ယူ၍ နှင်ထုတ်နေကြသည်။

Verse 5

यथा निशा विना चन्द्रं दिवसो भास्करं विना । न शोभते मुहूर्तं वै तथा सेना विनायका

လမင်းမရှိသော ညနှင့် နေမင်းမရှိသော နေ့သည် တစ်မုဟုတ်တောင် မလင်းလက်သကဲ့သို့၊ ခေါင်းဆောင်မရှိသော စစ်တပ်လည်း မတင့်တယ် မรุ่งမြောက်နိုင်။

Verse 6

एवं ज्ञात्वा महादेव परया दयया विभो । सेनानीर्दीयतां कश्चित्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

ဤအကြောင်းကို သိပြီးနောက်၊ မဟာဒေဝ၊ အာနုဘော်ကြီးသော အရှင်ဗိဘို၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာဖြင့် သုံးလောကလုံး၌ ကျော်ကြားသော စစ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं देवानां परमेश्वरः । कामयान उमां देवीं सस्मार मनसा स्मरम्

ဒေဝတို့၏ မင်္ဂလာရှိသော စကားကို ကြားသော်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ပရမေရှဝရသည်—အုမာဒေဝီကို လိုလားတော်မူ၍—စိတ်အတွင်း၌ စမရ (ကာမဒေဝ) ကို သတိရတော်မူ၏။

Verse 8

तेन मूर्छितसर्वाङ्गः कामरूपो जगद्गुरुः । कामयामास रुद्राणीं दिव्यं वर्षशतं किल

ထိုသက်ရောက်မှုကြောင့် လောကဂုရုသည် ကာမရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၍ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး မူးမေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ရုဒြာဏီကို ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် လိုလားတော်မူ၏။

Verse 9

देवराजस्ततो ज्ञात्वा महामैथुनगं हरम् । संमन्त्र्य दैवतैः सार्द्धं प्रैषयज्जातवेदसम्

ထို့နောက် ဒေဝရာဇသည် ဟရသည် မဟာမৈထုန်၌ ဝင်ရောက်နေကြောင်း သိမြင်၍၊ ဒေဝတို့နှင့် တိုင်ပင်ကာ ဇာတဝေဒသ (အဂ္ဂိ) ကို စေလွှတ်တော်မူ၏။

Verse 10

तेन गत्वा महादेवः परमानन्दसंस्थितः । सहसा तेन दृष्टोऽसौ हाहेत्युक्त्वा समुत्थितः

သူ (အဂ္ဂိ) သွားရောက်သော် မဟာဒေဝသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒ၌ တည်ရှိနေသည်ကို မြင်၏။ ချက်ချင်းပင် အရှင်၏ မျက်စိထင်ရှားသဖြင့် အဂ္ဂိက “ဟာဟာ!” ဟု အော်ကာ တစ်ခဏတည်း ထတော်မူ၏။

Verse 11

ततः क्रुद्धा महादेवी शापवाचमुवाच ह । वेपमाना महाराज शृणु यत्ते वदाम्यहम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝီသည် ဒေါသထွက်၍ ကျိန်စာစကားကို ပြောလေ၏။ တုန်လှုပ်နေကာ ‘အို မဟာရာဇာ၊ ငါပြောမည့်အရာကို နားထောင်လော့’ ဟု ဆို၏။

Verse 12

अहं यस्मात्सुरैः सर्वैर्याचिता पुत्रजन्मनि । कृता रतिश्च विफला संप्रेष्य जातवेदसम्

သားတော်မွေးဖွားရေးအတွက် နတ်အားလုံးက ငါ့ကို တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း၊ ဇာတဝေဒသ (အဂ္နိ) ကို စေလွှတ်သဖြင့် ရတိကိစ္စသည် အကျိုးမဲ့သွားလေ၏။

Verse 13

तस्मात्सर्वे पुत्रहीना भविष्यन्ति न संशयः । हरेणोक्तस्ततो वह्निरस्माकं बीजमावह

ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးသည် သားမရှိသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်—သံသယမရှိ။ ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်ဖြင့် ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးစေ့ကို သယ်ဆောင်သွားလေ၏။

Verse 14

यथा भवति लोकेषु तथा त्वं कर्तुमर्हसि । मम तेजस्त्वया शक्यं गृहीतुं सुरसत्तम । देवकार्यार्थसिद्ध्यर्थं नान्यः शक्तो जगत्त्रये

လောကများတွင် ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ သင်လည်း ထိုသို့ ပြုရန် သင့်တော်၏။ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ၏ မီးတောက်တေဇကို သင်တစ်ဦးတည်းသာ ခံယူနိုင်သည်; နတ်တို့၏ ကိစ္စအောင်မြင်ရေးအတွက် သုံးလောက၌ အခြားမည်သူမျှ မစွမ်းနိုင်။

Verse 15

अग्निरुवाच । तेजसस्तव मे देव का शक्तिर्धारणे विभो । करोति भस्मसात्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

အဂ္နိက ဆိုသည်— ‘အို အရှင်၊ သင်၏ တေဇကို ထိန်းထားရန် ငါ၌ မည်သည့် အင်အားရှိသနည်း? ၎င်းသည် သုံးလောကလုံးကို—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင်—အကုန်လုံး ပြာကျစေသည်’

Verse 16

ईश्वर उवाच । उदरस्थेन बीजेन यदि ते जायते रुजा । तदा क्षिपस्व तत्तेजो गङ्गातोये हुताशन

ဣશ્વရက မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ ဝမ်းအတွင်း တည်နေသော မျိုးစေ့ကြောင့် နာကျင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာလျှင်၊ အို ဟုတာရှန (အဂ္နိ)၊ ထို မီးတောက်သည့် တေဇောဓာတ်ကို ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသော ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်လော့။”

Verse 17

एवमुक्त्वा महादेवोऽमोघं बीजमुत्तमम् । हव्यवाहमुखे सर्वं प्रक्षिप्यान्तरधीयत

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် မပျက်မကွက် အမြတ်ဆုံး မျိုးစေ့ကို ဟဗျဝါဟ (အဂ္နိ) ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းကာ ထို့နောက် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 18

गते चादर्शनं देवे दह्यमानो हुताशनः । गङ्गातोये विनिक्षिप्य जगाम स्वंनिवेशनम्

ဒေဝ (ရှီဝ) မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ မခံနိုင်သော တေဇောဓာတ်ကြောင့် မီးလောင်နေဆဲ ဟုတာရှန (အဂ္နိ) သည် ထိုအင်အားကို ဂင်္ဂါရေထဲသို့ ပစ်ချကာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွား၏။

Verse 19

असहन्ती तु तत्तेजो गङ्गापि सरितां वरा । शरस्तम्बे विनिक्षिप्य जगामाशु यथागतम्

ထို မီးတောက်သည့် တေဇောဓာတ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဂင်္ဂါသည် ၎င်းကို ရေမြက်တောင့်တစ်စုအတွင်း ထားနှံ့ကာ လာခဲ့သကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွား၏။

Verse 20

तत्र जातं तु तद्दृष्ट्वा सर्वे देवाः सवासवाः । कृत्तिकां प्रेषयामासुः स्तन्यं पाययितुं तदा

အဲဒီနေရာ၌ မွေးဖွားလာသော ကလေးကို မြင်ကြသော်၊ အင်္ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝအားလုံးက ထိုအခါ ကෘတ္တိကာတို့ကို စေလွှတ်၍ သူ့အား နို့ရည်ဖြင့် နို့တိုက်စေ하였다။

Verse 21

दृष्ट्वा ता आगताः सर्वा गङ्गागर्भे महामतेः । षण्मुखैः षण्मुखो भूत्वा पिपासुरपिबत्स्तनम्

သူတို့အားလုံး ဂင်္ဂါ၏ ဂర్భတော်ကဲ့သို့သော အာရုံအကာအကွယ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မဟာသတ္တဝါသည် မျက်နှာခြောက်ပါး၊ ပါးစပ်ခြောက်ပါး ဖြစ်လာ၍ ဆာလောင်တောင့်တမှုဖြင့် သူတို့၏ နို့ရည်ကို သောက်သုံး하였다။

Verse 22

जातकर्मादिसंस्कारान्वेदोक्तान्पद्मसम्भवः । चकार सर्वान्दाजेन्द्र विधिदृष्टेन कर्मणा

ပဒ္မသမ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) သည်၊ အို ရာဇేంద్ర၊ ဝေဒတွင် ညွှန်ကြားထားသော ဇာတကမ္မ အစရှိသည့် သံစ్కာရ အားလုံးကို စည်းကမ်းနည်းလမ်းမှန်ကန်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 23

षण्मुखात्षण्मुखो नाम कार्त्तिकेयस्तु कृत्तिकात् । कुमारश्च कुमारत्वाद्गङ्गागर्भोऽग्निजोऽपरः

မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသဖြင့် ‘ရှဏ္မုခ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ကෘတ္တိကာတို့နှင့် ဆက်နွယ်သဖြင့် ‘ကာရ္တိကေယ’ ဟုလည်း လူသိများသည်။ အမြဲတမ်း ယုဝတိဖြစ်သဖြင့် ‘ကုမာရ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ‘ဂင်္ဂါဂರ್ಭ’ နှင့် ‘အဂ္နိဇ’—မီးမှ မွေးဖွားသူ—ဟူသော နာမများဖြင့်လည်း ထင်ရှားသည်။

Verse 24

एवं कुमारः सम्भूतो ह्यनधीत्य स वेदवित् । शास्त्राण्यनेकानि वेद चचार विपुलं तपः

ဤသို့ ကုမာရ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ တရားဝင် သင်ကြားမခံရသော်လည်း ဝေဒကို သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ သာස්တရများစွာကို နားလည်ကာ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်သုံး하였다။

Verse 25

देवारण्येषु सर्वेषु नदीषु च नदेषु च । पृथिव्यां यानि तीर्थानि समुद्राद्यानि भारत

ဒေဝတောရန်းများ အားလုံးတွင်လည်းကောင်း၊ မြစ်များနှင့် ချောင်းများတွင်လည်းကောင်း၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ တီရ္ထများ—သမုဒ္ဒရာတို့မှ စ၍၊ အို ဘာရတ—ထိုနေရာအားလုံးကို လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 26

ततः पर्याययोगेन नर्मदातटमाश्रितः । नर्मदादक्षिणे कूले चचार विपुलं तपः

ထို့နောက် ကာလအစဉ်အတိုင်း သူသည် နမ္မဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုးအနားယူ၍ နမ္မဒါ၏ တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 27

ऋग्यजुःसामविहितं जपञ्जाप्यमहर्निशम् । ध्यायमानो महादेवं शुचिर्धमनिसंततः

နေ့ညမပြတ် သူသည် ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမ ဝေဒတို့က သတ်မှတ်ထားသော ဇပကို ရွတ်ဆိုကာ မဟာဒေဝကို ဓ్యာန်တော်မူ၏—သန့်ရှင်း၍ ပရాణစီးဆင်းမှုများကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

Verse 28

ततो वर्षसहस्रान्ते पूर्णे देवो महेश्वरः । उमया सहितः काले तदा वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့်အခါ သင့်တော်သောကာလတွင် ဥမာနှင့်အတူ ဒေဝ မဟေရှဝရက ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 29

ईश्वर उवाच । अहं ते वरदस्तात गौरी माता पिता ह्यहम् । वरं वृणीष्व यच्चेष्टं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्

ဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်– “သားရေ၊ ငါသည် သင်၏ အပေးအကူပြုသော ဝရပေးရှင်ဖြစ်၏; ဂေါရီသည် သင်၏ မိခင်—အမှန်တကယ် ငါသည် သင်၏ ဖခင်ဖြစ်၏။ သုံးလောက၌ပင် ရခက်ခဲသော်လည်း သင်လိုချင်သော ဝရကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 30

षण्मुख उवाच । यदि तुष्टो महादेव उमया सह शङ्कर । वृणोमि मातापितरौ नान्या गतिर्मतिर्मम

ဆဏ္မုခ မိန့်သည်– “အကယ်၍ သင်တို့နှစ်ပါး ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါက၊ အို မဟာဒေဝ—အို ရှင်ကရ၊ ဥမာနှင့်အတူ—ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့ကိုပင် မိခင်ဖခင်အဖြစ် ရွေးချယ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်၌ အခြားအကာအကွယ်မရှိ၊ အခြားဆုံးဖြတ်ချက်မရှိပါ။”

Verse 31

एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं पुत्रस्य वदनाच्च्युतम् । तथेत्युक्त्वा तु स्नेहेन प्रेम्णा तं परिषस्वजे

သား၏နှုတ်မှ ထွက်လာသော မင်္ဂလာဝစနာကို ကြားသိပြီးနောက် သူက “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ မေတ္တာနှင့် ချစ်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို ဖက်လှုပ်ကာလျက်။

Verse 32

ततस्तं मूर्ध्न्युपाघ्राय ह्युमयोवाच शङ्करः

ထို့နောက် ရှင်ကရသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်ကို နမ်းရှိုက် (နမ်း) ပြီး၊ ဥမာနှင့်အတူ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 33

ईश्वर उवाच । अक्षयश्चाव्ययश्चैव सेनानीस्त्वं भविष्यसि

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် အက္ခယ၊ အဗျယ ဖြစ်၍ မပျက်မယွင်းလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ဒေဝတပ်၏ စေနာနီ (တပ်မူး) ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 34

शिखी च ते वाहनं दिव्यरूपो दत्तो मया शक्तिधरस्य संख्ये । सुरासुरादींश्च जयेति चोक्त्वा जगाम कैलासवरं महात्मा

“ထို့ပြင် ဒိဗ္ဗရုပ်ရှိသော မယုရ (ဒေါင်း) ကို သင်၏ ယာဉ်အဖြစ် ငါပေး၏—ရှက်တိဓရ (လှံကိုင်ရှင်) ၏ စစ်ပွဲအတွက်။ ‘ဒေဝ၊ အသူရ စသည့် အားလုံးကို အောင်မြင်ပါစေ’ ဟု မိန့်ပြီးနောက် မဟာတ್ಮာသော အရှင်သည် အထွတ်အမြတ် ကైలాసသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 35

गते चादर्शनं देवे तदा स शिखिवाहनः । स्थापयित्वा महादेवं जगाम सुरसन्निधौ

အရှင်ဒေဝသည် ထွက်ခွာ၍ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ဒေါင်းယာဉ်စီးသူသည် မဟာဒေဝကို စတင်တည်ထောင် (ပူဇော်တင်မြှောက်) ပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အနီးတော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 36

तदाप्रभृति तत्तीर्थं स्कन्दतीर्थमिति श्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं मर्त्यानां भुवि दुर्लभम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် “စကန္ဒ-တီရ္ထ” ဟု လူသိများလာ၏။ အလွန်ပူဇော်ထိုက်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးကာ မြေပြင်ပေါ် မရဏလူသားတို့အတွက် ရှားပါးလှ၏။

Verse 37

तत्र तीर्थे तु यो राजन्भक्त्या स्नात्वार्चयेच्छिवम् । गन्धमाल्याभिषेकैश्च याज्ञिकं स लभेत्फलम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးပြီး ရှိဝကို ပူဇော်ကာ အနံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ကို ဆက်ကပ်သူသည် ယဇ్ఞနှင့်တူသော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 38

स्कन्दतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । तिलमिश्रेण तोयेन तस्य पुण्यफलं शृणु

သန့်ရှင်းသော အကျိုးကို နားထောင်ပါ—စကန္ဒ-တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် နှမ်းရောထားသော ရေဖြင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်သူသည် ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 39

पिण्डदानेन चैकेन विधियुक्तेन भारत । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति पितरो नात्र संशयः

အို ဘာရတ၊ သာသနာဝိဓိအတိုင်း ပြုလုပ်သော ပိဏ္ဍ-ဒါန တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် ပိတೃတို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်တော်မူကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 40

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र शुभं वा यादि वाशुभम् । इह लोके परे चैव तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

အို မင်းတို့၏မင်း၊ ထိုတီရ္ထ၌—ကောင်းသောကမ္မ ဖြစ်စေ မကောင်းသောကမ္မ ဖြစ်စေ—၎င်း၏အကျိုးသည် ဤလောကနှင့် ပရလောက နှစ်ပါးလုံး၌ မပျက်မယွင်း အစဉ်တည်မြဲလာ၏။

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । शास्त्रयुक्तेन विधिना स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

ထိုတီရ္ထ၌ သာသ္တရအညွှန်းနှင့်ကိုက်ညီသော နည်းလမ်းဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူ မည်သူမဆို သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော နိဗ္ဗာန်တော်သို့ ရောက်၏။

Verse 42

कल्पमेकं वसित्वा तु देवगन्धर्वपूजितः । अत्र भारतवर्षे तु जायते विमले कुले

ကလ္ပတစ်ပါးတိုင်အောင် နေထိုင်ပြီး နတ်များနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသဖြင့် ထို့နောက် ဤဘာရတဝရ္ෂ၌ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွား၏။

Verse 43

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं पुत्रपौत्रसमन्वितः

သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ အတ္ထတရားကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၍ ရောဂါအပေါင်းမှ ကင်းလွတ်ကာ သားမြေးနှင့်တကွ နှစ်တစ်ရာပြည့်ကျော် အသက်ရှင်၏။

Verse 44

इदं ते कथितं राजन्स्कन्दतीर्थस्य सम्भवम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं देवदेवेन भाषितम्

အို မင်းကြီး၊ စကန္ဒတီရ္ထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် မဟိမကို သင့်အား ငါဆိုပြီ—အလွန်မြတ်၍ ကံကောင်းခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးကာ ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်; နတ်တို့၏နတ်တော်က မိန့်ကြားသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏကောင်းမှုသည် အပြစ်အားလုံးကို ပယ်ဖျက်၏။

Verse 111

। अध्याय

အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး — အခန်းပိတ်အမှတ်အသား။