The Exposition of the Maheśa Mantra (Mahēśa-mantra-prakāśana)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महेशस्य मन्त्रं सर्वार्थसाधकम् । यं समाराध्य मनुजो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति ॥ १ ॥

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—ယခု မဟေရှ (Maheśa) ၏ မန္တရကို ငါဟောပြမည်၊ ထိုမန္တရသည် အလိုအလျောက် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။ ထိုကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ ဆည်းကပ်လျှင် လူသည် လောကီစည်းစိမ်နှင့် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံးကို ရရှိ၏။

Verse 2

हृदयं सबकः सूक्ष्मो लांतोऽनन्तान्वितो मरुत् । पंचाक्षरो मनुः प्रोक्तस्ताराद्योऽयं षडक्षरः ॥ २ ॥

“ဟృဒယ” (နှလုံးမန္တရ) သည် “သဘက” (Sabaka) ဟု ခေါ်သော သဘောသဘာဝ အလွန်သိမ်မွေ့သော မန္တရဖြစ်၏။ “မရုတ်” (Marut) မန္တရသည် “အနန္တ” နှင့် ပေါင်းစည်းကာ “လာံ” (lāṃ) သရဖြင့် အဆုံးသတ်၏။ “မနု” သည် သရအက္ခရာ ငါးလုံးပါသော မန္တရဟု ဆို၏။ ထို့ပြင် “တာရာ” အစ (အိုံṃ) ဖြင့် စသော ဤမန်တရသည် သရအက္ခရာ ခြောက်လုံးပါ၏။

Verse 3

वामदेवी मुनीश्छन्दः पंक्तिरीशोऽस्य देवता । षड्भिर्वर्णैः षडङ्गानि कुर्यान्मंत्रेण देशिकः ॥ ३ ॥

ဤမန္တရအတွက် ဝာမဒေဝီ (Vāmadevī) သည် ရှိ (ṛṣi) ဖြစ်၍၊ မုနီဣရှ (Munīś) သည် ချန္ဒ (metre) ဖြစ်၏၊ ပင်က္တိ (Paṅkti) သည် ဤမန္တရ၏ အဓိပတိ ဒေဝတာ ဖြစ်၏။ မန္တရ၏ အက္ခရာခြောက်လုံးကို အခြေခံ၍ ဒိက္ခာရရှိသော ဆရာသည် ဆဋ္ဌင်္ဂ-န്യാസ (ṣaḍaṅga-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 4

मंत्रवर्णादिकान्न्यस्येन्मंत्रमूर्तिर्यथाक्रमम् । तर्जनीमध्ययोरंत्यानामिकांगुष्ठके पुनः ॥ ४ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများနှင့် အခြားအစိတ်အပိုင်းများကို အစဉ်လိုက် န્યાસ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်၊ ထိုသို့ဖြင့် မန္တရမూర్తိသည် အစဉ်တကျ တည်ထောင်လာ၏။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ လက်ညှိုးနှင့် လက်မောင်း (အလယ်လက်ချောင်း) ပေါ်တွင်လည်းကောင်း၊ လက်မောင်းမတိုင်မီ လက်ချောင်း (လက်စွပ်ချောင်း) နှင့် လက်မပေါ်တွင်လည်းကောင်း တင်ထားရမည်။

Verse 5

ताः स्युस्तत्पुरुषाघोरभववामेशसंज्ञिकाः । वक्त्रहृत्पादगुह्येषु निजमूर्द्धनि ताः पुनः ॥ ५ ॥

ဤမန္တရစွမ်းအား/န്യാസတင်ခြင်းတို့ကို တတ္ပုရုရှ၊ အဃောရ၊ ဘဝ၊ ဝာမေရှ ဟုခေါ်ကြ၏။ ထို့ကို ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ ခြေထောက်နှင့် လျှို့ဝှက်အင်္ဂါ၌ န്യാസတင်၍ ထပ်မံ မိမိခေါင်းပေါ်၌လည်း တင်ရ၏။

Verse 6

प्राग्याम्यवारुणोदीच्यमध्यवक्त्रेषु पंचसु । मन्त्रांगानिन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ ६ ॥

ထို့နောက် အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်၊ မြောက် နှင့် အလယ်မျက်နှာ ဟူသော မျက်နှာငါးပါးပေါ်၌ မန္တရ၏ အင်္ဂါများကို န്യാസတင်ရမည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် သက်ဆိုင်ရာ ‘ဇာတိ’ များနှင့်အတူ ခြောက်ပါးကို ခွဲဝေသတ်မှတ်ရမည်။

Verse 7

कुर्वीत गोलकन्यासं रक्षायै तदनन्तरम् । हृदि वक्त्रेंऽसयोरूर्वोः कंठे नाभौ द्विपार्श्वयोः ॥ ७ ॥

ထို့နောက် ကာကွယ်ရေးအတွက် ‘ဂိုလက-န്യാസ’ ဟုခေါ်သော န്യാസတင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် နှလုံး၊ မျက်နှာ၊ ပခုံးနှစ်ဖက်၊ ပေါင်နှစ်ဖက်၊ လည်ချောင်း၊ ချက်နှင့် ကိုယ်ဘက်နှစ်ဖက်တို့၌ သတ်မှတ်တင်ရ၏။

Verse 8

पृष्ठे हृदि तथा मूर्ध्नि वदने नेत्रयोर्नसोः । दोःपत्संधिषु साग्रेषु विन्यसेत्तदनन्तरम् ॥ ८ ॥

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျော၊ နှလုံးနှင့် ခေါင်းထိပ်၌ န്യാസတင်ရမည်။ မျက်နှာ၊ မျက်စိနှစ်ဖက်နှင့် နှာခေါင်း၌လည်း တင်ရမည်။ ထို့ပြင် လက်နှင့် ခြေ၏ အဆစ်များနှင့် အဆုံးအဖျားများပါ တင်ရ၏။

Verse 9

शिरोवदनहृत्कुक्षिसोरुपादद्वये पुनः । हृदि वक्त्रांबुजे टंकमृगा भयवरेष्वथ ॥ ९ ॥

ထပ်မံ၍ (ဒေဝ)ခြေထောက်နှစ်ဖက်၊ ပေါင်နှစ်ဖက်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ နှလုံး၊ မျက်နှာနှင့် ခေါင်း၌ (န्यासကို) ပြန်လည်တင်ရ၏။ ထို့နောက် နှလုံးနှင့် ပါးစပ်၏ ကြာပန်း၌ သတ်မှတ်ထားသော သင်္ကေတများ—အင်္ကူရှ (ဆင်ချုပ်တံ), သမင်, အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်း), နှင့် ဝရဒမုဒြာ (ကောင်းချီးပေး) ကို စိတ်၌ တရားထိုင်စဉ် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 10

वक्त्रांसहृत्सपादोरुजठरेषु क्रमान्न्यसेत् । मूलमन्त्रस्य षड वर्णान्यथावद्देशिकोत्तमः ॥ १० ॥

အထူးမြတ်သော ဆရာသည် မူလမန္တရ၏ အက္ခရာခြောက်လုံးကို စည်းကမ်းအတိုင်း ပါးစပ်၊ ပခုံး၊ နှလုံး၊ ခြေထောက်တို့နှင့်အတူ ပေါင်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် နျာသ (nyāsa) ပြုလုပ်၍ တိတိကျကျ ထားရမည်။

Verse 11

मूर्ध्नि भालोदरांसेषु हृदये ताः पुनर्न्यसेत् । पश्चादनेन मन्त्रेण कुर्वीत व्यापकं सुधीः ॥ ११ ॥

ထို့နောက် ထိုမန္တရဓာတ်များကို ဦးခေါင်းထိပ်၊ နဖူး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ပခုံးများနှင့် နှလုံးပေါ်တွင် ထပ်မံနျာသထားရမည်။ ထို့ပြီးနောက် ဤမန္တရဖြင့် ပညာရှိသော সাধကသည် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော (vyāpaka) နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 12

नमोस्त्वनंतरूपाय ज्योतिर्लिंगामृतात्मने । चतुर्मूर्तिवपुश्छायाभासितांगाय शंभवे ॥ १२ ॥

အနန္တရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သမ္ဘူဘုရားသခင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အရှင်၏ အတ္တသည် အမృతသဘောရှိသော ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ ဖြစ်၍၊ လေးမျိုးသော မူရ္တိကာယ၏ အလင်းနှင့် အရိပ်ကစားမှုကြောင့် အင်္ဂါအဝယဝများ တောက်ပလင်းလက်ပါသည်။

Verse 13

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिन्तयेत्पार्वतीपतिम् । ध्यायेन्नित्यं महेशानं रौप्यपर्वतसन्निभम् ॥ १३ ॥

ဤသို့ နျာသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်တည်ထားပြီးနောက်၊ ပါရဝတီ၏ ပတိဖြစ်သော အရှင်ကို စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ရမည်။ ငွေရောင်တောင်တန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မဟေရှာနကို နిత్యကာလ ဓျာနပြုရမည်။

Verse 14

चारुचंद्रावतंसं च रत्नाकल्पोज्ज्वलांगकम् । परश्वधवराभीतिमृगहस्तं शुभाननम् ॥ १४ ॥

ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လှပသော လဆန်းကို အလှဆင်ထားပြီး၊ ရတနာအလင်္ကာများကြောင့် အင်္ဂါအဝယဝများ တောက်ပလင်းလက်သည်။ လက်များတွင် ပရရှု (ပုဆိန်)၊ ဝရဒမုဒြာ (ကောင်းချီးပေးခြင်း)၊ အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း) နှင့် သမင်ကို ကိုင်ထား၍၊ မျက်နှာတော်သည် သုခမင်္ဂလာနှင့် တည်ငြိမ်လှသည်။

Verse 15

पद्मासीनं समंतात्तु स्तुतं सुमनसां गणैः । व्याघ्रकृत्तिं वसानं च विश्वाद्यं विश्वरूपकम् ॥ १५ ॥

ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ စိတ်သန့်ရှင်းသူတို့၏ အစုအဝေးများက အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းကြသည်။ ကျားအရေကို ဝတ်ဆင်တော်မူသော ထိုဘုရားသည် စကြဝဠာ၏ အစဖြစ်၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်တော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 16

त्रिनेत्रं पंचवक्त्रं च सर्वभीतिहरं शिवम् । तत्त्वलक्षं जपेन्मंत्रं दीक्षितः शैववर्त्मना ॥ १६ ॥

ရှိုင်ဝမဂ္ဂ၌ ဒိက္ခာခံယူပြီးသူသည် တတ္တဝများကို ညွှန်ပြသော မန္တရကို ဇပ၍၊ မျက်စိသုံးလုံးနှင့် မျက်နှာငါးပါးရှိကာ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသော သီဝကို သမาธိဖြင့် အာရုံပြုရမည်။

Verse 17

तावत्संख्यसहस्राणि जुहुयात्पायसैः शुभैः । ततः सिद्धो भवेन्मन्त्रः साधकाऽभीष्टसिद्धिदः ॥ १७ ॥

ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ထောင်ပေါင်းများဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော ပါယာသ (နို့ဆန်ပြုတ်) ကို မီးထဲသို့ ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မန္တရသည် စိဒ္ဓိရ၍ साधक အလိုရှိသော အောင်မြင်မှုများကို ပေးစွမ်းတတ်လာသည်။

Verse 18

देवं संपूजयेत्पीठे वामादिनवशक्तिके । वामा ज्येष्ठा तथा रौद्री काली कलपदादिका ॥ १८ ॥

ဝာမာမှ စတင်သော ရှက္တိ ကိုးပါးဖြင့် ပြည့်စုံသည့် သန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌပေါ်၌ ဘုရားကို ပြည့်ဝစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထိုရှက္တိများမှာ ဝာမာ၊ ဂျေဋ္ဌာ၊ ရောဒြီ၊ ကာလီ၊ ကလပဒါ စသဖြင့် အခြားတို့ဖြစ်သည်။

Verse 19

विकारिण्याह्वया प्रोक्ता बलाद्या विकरिण्यथ । बलप्रमथनी पश्चात्सर्वभूतदमन्यथ ॥ १९ ॥

သူမကို “ဝိကာရိဏီ” (ပြောင်းလဲစေသော အင်အား) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် “ဗလာ” (အင်အား) ရှိပြီး၊ ထပ်မံ၍ “ဝိကာရိဏီ” ဟုဆိုသည်။ ထို့နောက် “ဗလပ్రమထနီ” (အင်အားကို နှိမ်နင်းသူ) နှင့် နောက်ဆုံး “သဗ္ဗဘူတဒမနီ” (သတ္တဝါအားလုံးကို ထိန်းညှိသူ) ဖြစ်သည်။

Verse 20

मनोन्मनीति संप्रोक्ताः शैवपीठस्य शक्तयः । नमो भगवते पश्चात्सकलादि वदेत्ततः ॥ २० ॥

«မနောန်မနီ» ဟူသော အခြေအနေ/သက္တိမှ စ၍ ဤတို့ကို ရှိုင်ဝ ပီဋ္ဌ၏ သက္တိများဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် «နမော ဘဂဝတေ» မန္တရကို ဆိုပြီး «သကလ» မှ စသော အစဉ်ကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 21

गुणात्मशक्तिभक्ताय ततोऽनंताय तत्परम् । योगपीठात्मने भूयो नमस्तारादिको मनुः ॥ २१ ॥

ထို့နောက် ဂုဏာတို့ကို အနှစ်သာရထားသော သက္တိကို ဘက်တိဖြင့် ကိုးကွယ်သူအား နမස්ကာရ; ထို့နောက် အနန္တ (အဆုံးမရှိသူ) အား; ထို့အပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး တတ္တဝ (အမှန်တရား) အား နမස්ကာရ။ ထပ်မံ၍ တာရာ မန္တရနှင့် အခြားတို့သည် ယောဂပီဋ္ဌကို သဘာဝအဖြစ်ထားသော အရှင်အား ဂါရဝပြုသည်။

Verse 22

अमुना मनुना दद्यादासनं गिरिजापतेः । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य तत्रावाह्य यजेच्छिवम् ॥ २२ ॥

ဤမန္တရတော်ဖြင့်ပင် ဂိရိဇာ၏ အရှင် (ရှီဝ) အား အာသန (ထိုင်ခုံ) ကို ပူဇော်ရမည်။ မူလမန္တရဖြင့် ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို စိတ်ကူးတည်ဆောက်ကာ ထိုနေရာသို့ အာဝါဟနပြု၍ ရှီဝကို ယဇ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 23

कर्णिकायां यजेन्मूर्तिरीशमीशानदिग्गजम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं दिक्षु तत्पुरुषादिका ॥ २३ ॥

ကြာပန်း၏ အလယ်ဗဟို (ကဏ္ဏိကာ) တွင် အရှင် «ဣရှ» အဖြစ် မူရတိကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် ဣရှာန (အရှေ့မြောက်) ဒိဂ္ဂဇ (ဒిశာကာကွယ်သူ ဆင်) နှင့်အတူ။ သန့်ရှင်းသော စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ကဲ့သို့ တောက်ပသည်ဟု သမ္မတရမည်။ အခြားဒిశများတွင် «တတ္ပုရုෂ» စသည်တို့ (အရှင်၏ ရုပ်ပုံများ) ကို တည်ထားရမည်။

Verse 24

पीतांजनश्वेतरक्ताः प्रधानसदृशायुधाः । चतुर्वक्त्रसमायुक्ता यथावत्ताः प्रपूजयेत् ॥ २४ ॥

၎င်းတို့ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်—အဝါရောင် (အဝတ်/လိမ်းဆေး)၊ အဖြူနှင့် အနီရောင်တို့ဖြင့် တင့်တယ်ကာ၊ အဓိကဒေဝတ၏ လက်နက်များနှင့် ဆင်တူသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍၊ မျက်နှာလေးဖက်ပါရှိကြသည်။

Verse 25

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । अङ्गानि केसरस्थानि विघ्नेशान्पन्नगान्यजेत् ॥ २५ ॥

မန္ဒလ/ပူဇာအလံတော်၏ ထောင့်များတွင် နိဝෘတ္တိမှ စ၍ အလင်းတောက်ပသော သက္တိကလာများကို အစဉ်လိုက် ပူဇာပြုရမည်။ ထို့ပြင် ပန်းချပ်နေရာများ၌ တင်ထားသော အင်္ဂါများကိုလည်း ပူဇာပြု၍ အတားအဆီးဖယ်ရှားရှင် ဝိဃ္နေရှနှင့် နာဂဒေဝတားတို့ကိုလည်း ပူဇာဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 26

अनंतं सुखनामानं शिवोत्तममनंतरम् । एकनेत्रमेकरुद्रं त्रिमूर्तिं तदनंतरम् ॥ २६ ॥

အနန္တ—အပျော်အပါး၏ နာမတော်တည်းဟူသော အဆုံးမရှိသူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်္ဂလာရှင် သခင်တော်၊ အဆုံးမရှိသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ တစ်မျက်စိရှင်၊ တစ်ရုဒြ၊ သုံးရုပ်သဏ္ဍာန်ရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူ၍ ထို့နောက်လည်း ချီးမွမ်းခြင်းသည် အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက်သွား၏။

Verse 27

पश्चाच्छीकंठनामानं शिखंडिनमिति क्रमात् । रक्तपीतसितारक्तकृष्णरक्तांजनासितान् ॥ २७ ॥

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် «ရှီကဏ္ဌ» (Śīkaṇṭha) ဟူသော နာမရှိသူ၊ «ရှိခဏ္ဍင်» (Śikhaṇḍin) ဟူသော အမည်ဖြင့်လည်း ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အရောင်အမျိုးအစားများကို အနီ၊ အဝါ၊ အဖြူ၊ အနီ၊ အမည်း၊ အနီ၊ အန်ဇနကဲ့သို့ မည်းမှောင်၊ နှင့် အမည်း ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

Verse 28

किरीटार्पितबालेंदून्पद्मस्थान्भूषणान्वितान् । त्रिनेत्राञ्छूलवज्रास्त्रचापहस्तान्मनोरमान् ॥ २८ ॥

ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေဝတားတို့ကို မြင်ရသည်—မိမိတို့၏ မကူဋ်ပေါ်၌ လငယ်တစ်စင်းကို တင်ဆင်ထား၍ ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်နေကြသည်။ အလှဆင်အင်္ဂါရပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ သုံးမျက်စိရှိ၍ လက်များတွင် သုံးခွ၊ ဝဇ္ရလက်နက်နှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 29

उत्तरादि यजेत्पश्चाद्रुद्रं चंडेश्वरं पुनः । ततो नंदिमहाकालौ गणेशं वृषभं पुनः ॥ २९ ॥

မြောက်ဘက်မှ စ၍ အခြားဦးတည်ရာများအလိုက် ဒေဝတားတို့ကို ပူဇာပြီးနောက်၊ ရုဒြကို ပူဇာပြု၍ ထပ်မံ၍ စဏ္ဍေရှွရ (Caṇḍeśvara) ကိုလည်း ပူဇာပြုရမည်။ ထို့နောက် နန္ဒိန်နှင့် မဟာကာလကို၊ ထို့ပြင် ဂဏေရှကို၊ ထပ်မံ၍ ဝೃಷဘ (နန္ဒိန်/နွားတော်) ကိုလည်း ပူဇာဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 30

अथ भृंगिं रिटिं स्कंदमेतान्पद्मासनस्थितान् । स्वर्णतोयारुणश्याममुक्तेंदुसितपाटलान् ॥ ३० ॥

ထို့နောက် ပဒ္မအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဘ္ရင်ဂီ၊ ရိတိ နှင့် စကန္ဒ ကို သမာဓိဖြင့် စိတ်ကူးပုံဖော်ရမည်။ သူတို့၏အရောင်များမှာ ရွှေရည်ကဲ့သို့၊ မိုးသောက်နီကဲ့သို့၊ အပြာမဲကဲ့သို့၊ ထို့ပြင် ပုလဲကဲ့သို့၊ လမင်းဖြူကဲ့သို့၊ ပန်းနုရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 31

इंद्रादयस्ततः पूज्या वज्राद्यायुधसंयुताः । इत्थं संपूजयेद्देवं सहस्रं नित्यशो जपेत् ॥ ३१ ॥

ထို့နောက် ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး) စသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်သော အိန္ဒြာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားများကို ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ သခင်ဘုရားကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် မန္တရကို နေ့စဉ် တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။

Verse 32

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नुयाद्वांछितं श्रियम् । द्विसहस्रं जपन् रोगान्मुच्यते नात्र संशयः ॥ ३२ ॥

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး မိမိလိုလားသော သုခစည်းစိမ်ကို ရရှိမည်။ မန္တရကို နှစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်လျှင် ရောဂါများမှ လွတ်မြောက်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 33

त्रिसन्मंत्रं जपन्मंत्रं दीर्घमायुरवाप्नुयात् । सहस्रवृद्धया प्रजपन्सर्वकामानवाप्नुयात् ॥ ३३ ॥

မန္တရကို သုံးကြိမ် ဂျပ်ရွတ်လျှင် အသက်ရှည်ကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် တစ်ထောင်ဆတိုး၍ ဂျပ်ရွတ်သူသည် လိုလားသမျှ အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိမည်။

Verse 34

आज्यान्वितैस्तिलैः शुद्धैर्जुहुयाल्लक्षमादरात् । उत्पातजनितान् क्लेशान्नाशयेन्नात्र संशयः ॥ ३४ ॥

ဂျီ (ghee) နှင့် ရောစပ်ထားသော သန့်ရှင်းသော နှမ်းစေ့များဖြင့် ဂရုတစိုက် အဟုတိ တစ်သိန်းကို ဟောမ (homa) ပြု၍ ပူဇော်ရမည်။ ထိုကြောင့် အပမင်္ဂလ လက္ခဏာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဒုက္ခများ ပျက်စီးမည်—သံသယမရှိ။

Verse 35

शतलक्षं जपन्साक्षाच्छिवो भवति मानवः । षडक्षरः शक्तिरुद्धः कथितोऽष्टाक्षरो मनुः ॥ ३५ ॥

ဤမန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ဆိုလျှင် လူသည် တိုက်ရိုက် ရှီဝသခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ခြောက်အက္ခရာမန္တရသည် အတွင်း၌ တံဆိပ်ခတ်ထိန်းသိမ်းထားသော သက္တိဟု ဆိုကြပြီး၊ ရှစ်အက္ခရာသည် မနု (manu) မန္တရဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 36

ऋषिश्छन्दः पुरा प्रोक्तो देवता स्यादुमापतिः । अंगानि पूर्वमुक्तानि सौम्यमीशं विचिंतयेत् ॥ ३६ ॥

ရိရှီနှင့် ချန်ဒသ်ကို အရင်ကပင် ပြောထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ အဓိပတိဒေဝတာမှာ ဥမာပတိ (ရှီဝ) ဖြစ်၏။ အရင်သင်ကြားထားသည့် အင်္ဂများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သာယာမင်္ဂလာရှိသော အရှင်ကို စိတ်ဖြင့် သမาธိတင်၍ တွေးတောရမည်။

Verse 37

बंधूकाभं त्रिनेत्रं च शशिखंडधरं विभुम् । स्मेरास्यं स्वकरैः शूलं कंपालं वरदाभये ॥ ३७ ॥

အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်ကို ငါ သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်၏—ဘန္ဓူကပန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ လမင်းလက်တံ (လခြမ်း) ကို ဦးထိပ်၌ ဆောင်ထားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရှိပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ လက်များဖြင့် သုံးချွန်လှံ၊ ခေါင်းခွံခွက် (kapāla) နှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ အကြောက်ကင်းခြင်း မုဒြာတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 38

वहंतं चारुभूपाढ्यं वामोरुस्थाद्रिकन्यया । भुजेनाश्लिष्टदेहं तं चिंतयेन्मनसा हृदि ॥ ३८ ॥

နှလုံးအတွင်း၌ စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်မှာ—ဘုရင့်ဂုဏ်ရောင်စုံဖြင့် အလှတရားပြည့်စုံသော အရှင်၊ ချစ်သူကို ဆောင်ထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်၏။ တောင်မွေးကညာ (ပာရဝတီ) သည် ကိုယ်တော်၏ ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဖက်ထားသည်။

Verse 39

मनुलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं यथाविधि । जुहुयान्मान्मधुससिक्तैरारग्वधसमिद्वरैः ॥ ३९ ॥

မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဟောမကို တစ်ထောင်ကြိမ် ပြုလုပ်၍ ပျားရည်ဖြင့် စိမ့်စိုထားသော အာရဂ္ဝဓ (āragvadha) သစ်တံကောင်းများကို ပူဇော်လောင်းရမည်။

Verse 40

प्राक्प्रोक्ते पूजयेत्पीठे गंधपुष्पैरुमापतिम् । अंगावृतैर्बहिः पूज्या हृल्लेखाद्या यथापुरा ॥ ४० ॥

ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင် ဥမာပတိ (ရှီဝ) ကို နံ့သာနှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ အဓိကအာသနအပြင်ဘက်တွင် ဟృလ္လေခာ (Hṛllekhā) စသည့် ဒေဝတားတို့ကို မိမိတို့၏ အင်္ဂအဝရဏများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ယခင်သင်ကြားသည့်အတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 41

मध्यप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु विधानतः । यजेत्पूर्वादिपत्रेषु वृषभाद्याननुक्रमात् ॥ ४१ ॥

သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း အလယ်ပိုင်း၊ အရှေ့၊ တောင်၊ မြောက်၊ အနောက် အပိုင်းများတွင် ပူဇော်ယဇ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် အရှေ့ဘက် ပန်းချပ်မှ စ၍ ပန်းချပ်များပေါ်တွင် ဝೃષဘ (Vṛṣabha) မှ စတင်ကာ ရာသီခွင်များကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

शूलटंकाक्षवलयकमंडलुलसत्करम् । रक्ताकारं त्रिनयनं चंडेशमथ पूजयेत् ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် လက်များတွင် သုံးခွ (trident)၊ တိုက်ခိုက်ရေးတံခွန် (battle-axe)၊ မာလာ (rosary)၊ လက်ကောက်၊ ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) တို့ တောက်ပစွာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကိုယ်ရောင်နီမြန်းကာ မျက်စိသုံးလုံးရှိသော စဏ္ဍေရှ (Caṇḍeśa) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 43

चक्रशंखाभयाभीष्टकरां मरकतप्रभाम् । दुर्गां प्रपूजयेत्सौम्यां त्रिनेत्रां चारुभूषणाम् ॥ ४३ ॥

ထိုနောက် မရကတ်ရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ သဘောနူးညံ့သော ဒုရ္ဂါ (Durgā) မယ်တော်ကို သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။ လက်များတွင် စက္က (discus) နှင့် သင်္ခ (conch) ကိုင်ဆောင်ကာ အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း) နှင့် လိုအင်ဆုတောင်းများကို ပေးသနား၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိပြီး လှပသော အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 44

कल्पशाखांतरे घंटां दधानं द्वादशेक्षणम् । बालार्काभं शिशुं कांतंषण्मुखं पूजयेत्ततः ॥ ४४ ॥

ထို့နောက် ကလ္ပ (kalpa) အစီအစဉ်၏ အလယ်ခွဲတစ်ခွဲတွင် နေထွက်ရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးသဏ္ဍာန် ဒေဝတားကို ပူဇော်ရမည်။ သူသည် ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ပြီး မျက်စိတစ်ဆယ့်နှစ်လုံး၊ မျက်နှာခြောက်ခု ရှိသည်။

Verse 45

नंदितं च यजेत्सौम्यां । रत्नभूषणमंडितम् परश्वधवराभीतिटंकिनं श्यामविग्रहम् ॥ ४५ ॥

ရတနာအလှဆင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သောမ്യရုပ် «နန္ဒိတ» ကို ပူဇော်ရမည်။ လက်တွင် ပုဆိန်ကိုင်၍ ကောင်းချီးပေးကာ အဘယမုဒ္ရာပြ၍ ခေါင်းလောင်းငယ်ကိုင်သည့် အမည်းရောင်ကာယရှိတော်မူ၏။

Verse 46

पाशांकुशवराभीष्टधारिणं कुंकुमप्रभम् । विघ्ननायकमभ्यर्चेच्चंद्रार्द्धकृतशेखरम् ॥ ४६ ॥

ကြိုးပတ် (ပာရှ) နှင့် အင်ကူရှ (အင်ကူရှ) ကိုင်၍ ကောင်းချီးနှင့် အလိုဆန္ဒတို့ကို ပေးသနားတော်မူသော၊ ကုင်ကူမအလင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော—အတားအဆီးတို့၏ အရှင် ဂဏေရှကို ပူဇော်ရမည်။ မိမိ၏ မကူဋ်၌ လဝက်ကို ဆင်မြန်းတော်မူ၏။

Verse 47

श्यामं रक्तोत्पलकरं वामांकन्यस्ततत्करम् । द्विनेत्रं रक्तवस्त्राढ्यं सेनापतिमथार्चयेत् ॥ ४७ ॥

ထို့နောက် စစ်တပ်အရှင် (စေနာပတိ) ကို ပူဇော်ရမည်။ အမည်းရောင်ကာယဖြင့် အနီရောင် ကြာပန်းကိုင်ကာ ဘယ်လက်ကို ဘယ်ပေါင်ပေါ် တင်ထား၍ မျက်စိနှစ်လုံးရှိပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံများဖြင့် ခမ်းနားစွာ တန်ဆာဆင်တော်မူသည်ဟု စိတ်တွင် ထင်မြင်ရမည်။

Verse 48

ततोऽष्टमातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । इंद्रादिकान्लोकपालान्स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् ॥ ४८ ॥

ထို့နောက် ဗြာဟ္မီမှ စ၍ လက္ခဏာများ ဖော်ပြထားသည့် မာတာရှစ်ပါးကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် အိန္ဒြာနှင့် အခြား လောကပာလများကိုလည်း မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဒిశာများတွင် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 49

वज्रादीनि तदस्त्राणि तद्बहिः क्रमतोऽर्चयेत् । एवं यो भजते मन्त्री देवं शंभुमुमापतिम् ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် ဗဇ္ရမှ စ၍ အစဉ်လိုက် ထိုအာယုဓများကို (အတွင်းဝိုင်း) အပြင်ဘက်တွင် ထား၍ ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ မန္တရသိသော साधक သည် ဥမာ၏ ခင်ပွန်း သမ္ဘုကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 50

स भवेत्सर्वलोकानां सौभाग्यश्रेयसां पदम् । सांतसद्यांतसंयुक्तो बिन्दुभूषितमस्तकः ॥ ५० ॥

သူသည် လောကအားလုံးအတွက် ကံကောင်းခြင်းနှင့် အကျိုးစီးပွားမှန်ကန်၏ အာသ్రယဖြစ်လာသည်—အစနှင့် အဆုံးသံများကို မှန်ကန်စွာ ပေါင်းစည်းထားပြီး၊ ခေါင်းပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ဘိန္ဒု/တီလက အမှတ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 51

प्रासादाख्यो मनुः प्रोक्तो भजतां सर्वसिद्धिदः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगविधिरीरितः ॥ ५१ ॥

“ပရာသာဒ” ဟုခေါ်သော မန္တရကို ကြေညာထားပြီး၊ ဘဂ္တိဖြင့် ပူဇော်သူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးတတ်သည်။ အစေ့သံကို ရှည်သံခြောက်လုံးနှင့် ပေါင်းစည်း၍ အင်္ဂခြောက်ပါးဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း (ṣaḍaṅga-vidhi) ကို သင်ကြားထားသည်။

Verse 52

षडर्णवत्तु मुन्याद्याः प्रोक्ताश्चास्यापि नारद । ईशानाद्या न्यसेन्मूर्तीरंगुष्ठादिषु देशिकः ॥ ५२ ॥

အို နာရဒာ၊ မုနိတို့နှင့် အခြားသူတို့ကိုလည်း ဤနေရာ၌ ခြောက်အက္ခရာကျင့်စဉ်ကဲ့သို့ပင် သင်ကြားထားသည်။ ထို့အတူ ဆရာ (ဒေသိက) သည် ဣရှာနမှ စ၍ သာမန်မဟုတ်သော မూర్తီများကို လက်မနှင့် အခြားလက်ချောင်းများပေါ်တွင် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။

Verse 53

ईशानाख्यं तत्पुरुषमघोरं तदनंतरम् । वामदेवाह्वयं सद्योजातबीजं क्रमाद्विदुः ॥ ५३ ॥

အစဉ်လိုက် သိကြသည်မှာ—ပထမ ဣရှာန၊ ထို့နောက် တတ္ပုရုရှ၊ ထို့နောက် အဃောရ၊ ထို့နောက် ဝာမဒေဝ ဟုခေါ်သော အမည်ရှိသူ၊ နောက်ဆုံးတွင် သဒျောဇာတ၏ ဘီဇမန္တရ ဖြစ်သည်။

Verse 54

उकाराद्यैः पञ्चह्रस्वौर्विलोमान्संयुतं च यत् । तत्तदंगुलिभिर्भूयस्तत्तदिकान्न्यसेत् ॥ ५४ ॥

‘ဥ’ ဖြင့် စတင်သော အတိုသံ ငါးလုံးကို အသုံးပြု၍၊ ထို့ပြင် ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ ဖြစ်လာသည့် သံများကိုလည်း ယူပြီး၊ ထိုသံတစ်လုံးချင်းစီကို သက်ဆိုင်ရာ လက်ချောင်းပေါ်တွင် အစဉ်လိုက် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် ထပ်မံတင်ထားရမည်။

Verse 55

शिरोवदनहृद्गुह्यपाददेशे यथाक्रमात् । उर्द्धप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु च ॥ ५५ ॥

အစဉ်လိုက် ခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါဒေသနှင့် ခြေဒေသတို့၌လည်း မျက်နှာများရှိပြီး၊ အထက်သို့၊ အရှေ့သို့၊ တောင်သို့၊ မြောက်သို့၊ အနောက်သို့ ဟူ၍ အစဉ်လိုက် မျက်နှာမူထားကြသည်။

Verse 56

ततः प्रविन्यसेद्विद्वानष्टत्रिंशत्कलास्तनौ । ईशानाद्या ऋचः सम्यगंगुलीषु यथाक्रमात् ॥ ५६ ॥

ထို့နောက် ပညာရှိသော साधक သည် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ ကလာ ၃၈ ပါးကို သေချာစွာ နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ဣရှာနမှ စ၍ သက်ဆိုင်ရာ ṛc-ဝေဒဝါကျများကို လက်ချောင်းများပေါ်သို့ အစဉ်လိုက် မှန်ကန်စွာ ချထားရမည်။

Verse 57

अंगुष्ठादिकनिष्ठांतं न्यसेद्देशिकसत्तमः । मूर्द्धास्यहृदयांभोजगुह्यपादे तु ताः पुनः ॥ ५७ ॥

အထူးမြတ်ဆုံးသော ဂုရုသည် လက်မမှ စ၍ လက်ချောင်းအသေးဆုံးအထိ နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုမန္တရ/အင်အားတို့ကို ခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ နှလုံးပန်းကြာ၊ လျှို့ဝှက်ဒေသနှင့် ခြေတို့ပေါ်၌ ထပ်မံတင်ထားရမည်။

Verse 58

वक्त्रे मूर्धादिषु न्यस्य भूयोऽङ्गानि प्रकल्पयेत् । तारपंचकमुच्चार्य सर्वज्ञाय हृदीरितम् ॥ ५८ ॥

ပါးစပ်၊ ခေါင်းနှင့် အခြားအင်္ဂါများပေါ်၌ နျာသဖြင့် တင်ထားပြီးနောက် အင်္ဂ-နျာသကို ထပ်မံ စီစဉ်ရမည်။ ‘တာရ’ အက္ခရာငါးပါးကို အသံထွက်ပြီးလျှင် စర్వज्ञ သခင်ထံ အပ်နှံသော မန္တရကို နှလုံးမှ စ၍ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 59

अमृते तेजो मालिनि तृप्तायेति पदं पुनः । तदंते ब्रह्मशिरसे शिरोगं ज्वलितं ततः ॥ ५९ ॥

ထပ်မံ၍ “အမෘတေ၊ တေဇး၊ မာလိနိ၊ တృပ္တာယေ” ဟူသော မန္တရစကားလုံးများကို အသံထွက်ရမည်။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် ဘြဟ္မ-ရှိရသ (ခေါင်းမန္တရ) ကို ခေါင်းပေါ်၌ တင်၍ အသက်ဝင်တောက်ပလာသည်။

Verse 60

शिखिं शिखाय परतोऽनादिबोधाय तच्छिखा । वज्रिणे वज्रहस्ताय स्वतंत्राय तनुच्छदम् ॥ ६० ॥

ထိပ်မောက်ဆောင်သော အရှင်၊ ဆံထုံးတင်သော အရှင်အား နမောတော်။ အလွန်မြင့်မြတ်၍ အားလုံးကို ကျော်လွန်သော အရှင်၊ အစမရှိသော ဉာဏ်သတိကို နိုးထစေသူ၊ ထိပ်မောက်၏ တောက်ပမှုသည် ထိုအလင်းတရားပင် ဖြစ်တော်မူ၏။ မိုးကြိုးဗဇ္ဇရကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ လက်ထဲတွင် ဗဇ္ဇရရှိသူအား နမောတော်။ လွတ်လပ်အုပ်စိုးသော အရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၏ အကာအကွယ်နှင့် အထောက်အပံ့ဖြစ်တော်မူသူအား နမောတော်။

Verse 61

सौं सौं हौमिति संभाष्य परतो तों गुह्यशक्तये । नेत्रमुक्तं श्लीपशुं हुं फडंते नेत्रं शक्तये ॥ ६१ ॥

သတ်မှတ်ထားသော ဗီဇအက္ခရာများဖြစ်သည့် “sauṃ, sauṃ, haum” ဟု ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ လျှို့ဝှက်သော အင်အား (guhya-śakti) အတွက် “toṃ” ကို ထပ်မံသုံးရမည်။ ထို့နောက် ‘မျက်စိ’ အင်အား (netra-śakti) ကို အာနိသင်ပေးရန် “huṃ phaṭ” ဖြင့် အဆုံးသတ်သော နေထရမန်တရကို သုံး၍ မျက်စိဓာတ်အားကို လွှတ်ထုတ်၍ အသက်သွင်းရမည်။

Verse 62

अस्त्रमुक्तं षडंगानि कुर्यादेवं समाहितः । पूर्वदक्षिणपश्चात्प्राक्सौम्यमध्येषु पंचसु ॥ ६२ ॥

အස්တရမန်တရကို လွှတ်ထုတ် (သို့) အသုံးချပြီးနောက်၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုသော အလေ့ကျင့်သူသည် ဤသို့ပင် ဩဇာအင်္ဂါခြောက်ပါး (ṣaḍaṅga) ကို နေရာငါးခု—အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်၊ မြောက်နှင့် အလယ်—တွင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 63

वक्त्रेषु पंच विन्यस्येदीशानस्य कलाः क्रमात् । ईशानः सर्वविद्यानां शशिनी प्रथमा कला ॥ ६३ ॥

မျက်နှာငါးပါးတွင် ကလာငါးပါးကို ထားသွင်းပြီး၊ အစဉ်လိုက် အီရှာန၏ ကလာများကို စီစဉ်ရမည်။ အီရှာနသည် ဗိဒ္ဓာအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး “Śaśinī” သည် သူ၏ ပထမ ကလာ ဖြစ်သည်။

Verse 64

ईश्वरः सर्वभूतानां मंगला तदनंतरम् । ब्रह्माधिपतिः शब्दांते ब्रह्मणोऽधिपतिः पुनः ॥ ६४ ॥

သူသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏; ထို့နောက် “Maṅgala” ဟု ခေါ်တော်မူ၏။ သန့်ရှင်းသော ဝါစ (သဒ္ဒ) ၏ အဆုံးတွင် “Brahmādhipati” ဟု ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏; ထပ်မံ၍ သူသည် “Brahmaṇo’dhipati” — ဗြဟ္မန်၏ အရှင် — ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 65

ब्रह्मेष्टदा तृतीयास्याच्छिवो मे अस्तु तत्परा । मरीचिः कथिता विप्र चतुर्थी च सदाशिवे ॥ ६५ ॥

«ဗြဟ္မေဋ္ဌဒါ» ကို တတိယအဖြစ် ထား၍ ရွတ်ဆိုရမည်။ ထိုအရာ၌ သီဝ (Śiva) သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် တည်ပါစေ။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ မရီချိ (Marīci) ကို ဤအစဉ်အတိုင်း ကြေညာထားပြီး စတုတ္ထအဖြစ်သည် စဒါသီဝ (Sadāśiva) တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 66

अंशुमालिन्यथ परा प्रणवाद्या नमोन्विताः । पूर्वपश्चिमयाम्योदग्वक्त्रेषु तदनंतरम् ॥ ६६ ॥

ထို့နောက် «အံရှုမာလိနီ (Aṃśumālinī)» မှ စသော မန္တရစဉ်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ပ္ရဏဝ (Oṃ) ဖြင့် စ၍ «နမః (namaḥ)» ဖြင့် ပေါင်းစည်းထားသော နောက်တစ်စဉ်ကိုလည်းကောင်း၊ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် မျက်နှာမူသော မျက်နှာများပေါ်တွင် အစဉ်လိုက် ထားရမည်။

Verse 67

चतस्रो विन्यसेन्मंत्री पुरुषस्य कलाः क्रमात् । आद्या तत्पुरुषायेति विद्महे शांतिरीरिता ॥ ६७ ॥

မန္တရကို သိကျွမ်းသော साधक သည် ပုရုෂ (Puruṣa) ၏ ကလာ (kalā) လေးပါးကို အစဉ်လိုက် နျာသ (nyāsa) ပြု၍ ထားရမည်။ ပထမကလာကို «တတ်ပုရုရှာယ အိတိ ဝိဒ္မဟေ (tatpuruṣāya iti vidmahe)» ဟု ရွတ်ဆိုရပြီး၊ ဤသည်ကို သာန္တိ (śānti) အဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 68

महादेवाय शब्दांते धीमहि स्यात्ततः परम् । विद्या द्वितीया कथिता तन्नो रुद्रः पदं ततः ॥ ६८ ॥

သန့်ရှင်းသော သဗ္ဒ (Śabda) ၏ အဆုံးတွင် မဟာဒေဝ (Mahādeva) ကို ဓျာနပြုရမည်။ ထိုမှ အမြင့်ဆုံးသော အရာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဤသည်ကို ဒုတိယ ဝိဒျာ (Vidyā) ဟု သင်ကြားထားပြီး၊ ထိုမှ ရုဒြ (Rudra) သည် ထို ပဒ (pada) ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးတော်မူပါစေ။

Verse 69

प्रतिष्ठा कथिता पश्चात्तृतीया स्यात्प्रचोदयात् । निवृत्तिस्तत्परा सर्वा प्रणवाद्या नमोन्विता ॥ ६९ ॥

ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) အတည်ပြုတင်မြှောက်ခြင်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ တတိယ စာတမ်း/ရွတ်ဆိုခြင်းကို «ပရချိုဒယာတ် (pracodayāt)» ဟူသော အားပေးနှိုးဆော်ခြင်းအဖြစ် အသုံးပြုရမည်။ လောကီရေးရာမှ ဆုတ်ခွာခြင်း (nivṛtti) အားလုံးသည် ထိုအမြင့်ဆုံးအပေါ်၌ အခြေတည်ပြီး၊ ပ္ရဏဝ (Oṃ) ဖြင့် စ၍ «နမః (namaḥ)» ဖြင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။

Verse 70

हृदि चांसद्वये नाभिकुक्षौ पृष्ठेऽथ वक्षसि । अथोरसि कला न्यस्येदष्टौ मंत्री यथाविधि ॥ ७० ॥

ထို့နောက် နှလုံး၌၊ ပခုံးနှစ်ဖက်၌၊ ချက်နှင့် ဝမ်းဗိုက်၌၊ ကျော၌နှင့် ရင်ဘတ်၌—ဤသို့ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင်—မန္တရကို ကျွမ်းကျင်သူသည် စည်းကမ်းအတိုင်း ကလာရှစ်ပါး၏ နျာသ (nyāsa) ကို ထားရမည်။

Verse 71

अघोरेभ्यस्तथा पूर्वमीरिता प्रथमा कला । अथ घोरेभ्य इत्यंते मोहास्यात्तदनंतरम् ॥ ७१ ॥

အရင်က ပထမကလာကို “aghorebhyaḥ” ဟူ၍ စတင်ကာ သင်ကြားထား၏။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် “ghorebhyaḥ” ဟူ၍ ပြီးသွားလျှင် ချက်ချင်းပင် မောဟ (မ भ्रम/မိုဟာ) သည် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 72

अघोरांते क्षमा पश्चात्तृतीया परिकीर्तिता । घोरतरेभ्यो निद्रा स्यात्सर्वेभ्यः सर्वतत्परा ॥ ७२ ॥

Aghorā အပြီးတွင် Kṣamā (ခွင့်လွှတ်ခြင်း/အတည်ခံခြင်း) ကို တတိယအဖြစ် ကြေညာထားသည်။ ထို့ထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်အခြေအနေများကို ကျော်လွန်လျှင် Nidrā (အိပ်ခြင်း) ရှိပြီး၊ ထိုတတ္တဝါသဘောတရားကို အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်သည့် အမြင့်ဆုံးတော်မူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 73

व्याधिस्तु पंचमी प्रोक्ता शर्वेभ्यस्तदनंतरम् । मृत्युर्निगदिता षष्ठी नमस्ते अस्तु तत्परम् ॥ ७३ ॥

“Vyādhi” (ရောဂါ) ကို ပဉ္စမအဖြစ် ကြေညာထားပြီး၊ ထိုအရာများနောက် ချက်ချင်းဖြစ်သည်။ “Mṛtyu” (သေခြင်း) ကို ဆဋ္ဌမအဖြစ် ဆိုထားသည်။ ထိုအမြင့်ဆုံးတတ္တဝါကို အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်တော်မူသော သင့်အား နမස්ကာရ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 74

क्षुधा स्यात्सप्तमी रुद्ररूपेभ्यः कथिता तृषा । अष्टमी कथिता एताध्रुवाद्या नमसान्विताः ॥ ७४ ॥

Rudra ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များအနက် သတ္တမကလာကို “Kṣudhā” (ဆာလောင်ခြင်း) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အဋ္ဌမကလာကို “Tṛṣā” (ရေငတ်ခြင်း) ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤတို့—Dhruvā မှ စ၍ အခြားတို့နှင့်တကွ—“namaḥ” ဟူသော နမස්ကာရနှင့် တွဲဖက်၍ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 75

गुह्ययुग्मोरुयुग्मेषु जानुजंघास्फिजोः पुनः । कट्यां पार्श्वद्वये वामकला न्यस्येत्त्रयोदश ॥ ७५ ॥

လျှို့ဝှက်အင်္ဂါနှစ်ဖက်နှင့် ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ဘယ်ဘက် ကလာကို နျာသ ပြုလုပ်၍၊ ထို့နောက် ဒူး၊ ခြေတံ (အောက်ခြေ) နှင့် တင်ပါးပေါ်တွင် ထပ်မံထားရမည်။ ထို့ပြီး ခါးနှင့် ဘေးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ထားလျှင် တစ်ဆယ့်သုံးမြောက် ထားခြင်း ပြည့်စုံသည်။

Verse 76

प्रथमा वामदेवाय नमोंते स्याद्रुजा कला । स्याज्ज्येष्ठाय नमो रक्षा द्वितीया परिकीर्तिता ॥ ७६ ॥

ပထမ မန္တရားမှာ “ဝာမဒေဝာယ နမော” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး၊ ရောဂါကို တားဆီးပယ်ဖျက်သော ကလာ ဖြစ်လာသည်။ ဒုတိယကို ကာကွယ်ရေးဟု ကြေညာထားပြီး “ဇျေဋ္ဌာယ နမော” ဟူသည်။

Verse 77

कलकामा पंचमी स्यात्ततो विकरणाय च । नमः संयमनी षष्ठी कथिता तदनन्तरम् ॥ ७७ ॥

ပဉ္စမမြောက်ကို “ကလကာမာ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထို့နောက် “ဝိကရဏ” အတွက် (ကလာ) လာသည်။ ထို့အပြီး ဆဋ္ဌမမြောက်ကို “နမಃ-သံယမနီ” ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 78

बलक्रिया सप्तमीष्टा कला विकरणाय च । नमो वृद्धिस्त्वष्टमी स्याद्बलांते च स्थिरा कला ॥ ७८ ॥

သတ္တမ ကလာကို “ဗလကရိယာ” ဟု ချီးမြှောက်ကြပြီး၊ ချို့ယွင်းမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်တို့ကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမ ကလာကို “နမော-ဝృద్ధိ” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် အင်အား ပြည့်စုံသည့် အဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သော “သ္ထိရာ” ကလာ ရှိသည်။

Verse 79

पश्चात्प्रमथनायांते नमो रात्रिरुदीरिता । सर्वभूतदमनाय नमोंते भ्रामणी कला ॥ ७९ ॥

ထို့နောက် အဆုံးကာလ၌ နောက်ဆုံး လှုပ်ရှားကာ ရောနှောပျက်စီးစေသော သင့်အား နမော—ထို့ကြောင့် သင်ကို “ည” ဟု ခေါ်ကြသည်။ သတ္တဝါအားလုံးကို နှိမ်နင်းသော လှည့်ဝဲအင်အား “ဘ္ရామဏီ” ကလာ ဖြစ်သော သင့်အားလည်း နမော။

Verse 80

नमोंते मोहिनी प्रोक्ता मन्त्रज्ञैर्द्वादशी कला । मनोन्मन्यै नमः पश्चाज्ज्वरा प्रोक्ता त्रयोदशी ॥ ८० ॥

မန္တရသိသူတို့က ကလာ(အင်အား) ဒွါဒသမအဖြစ် ကြေညာသော မောဟိနီ အဖြစ်ရှိတော်မူသော သင့်အား နမောတေ။ ထို့နောက် မနောန်မနီ အားလည်း နမောတေ၊ ဇွရာကို ကလာ တြယောဒသမဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 81

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता नमोंतास्तु प्रकीर्तिताः । पाददोस्तननासासु मूर्ध्नि बाहुयुगे न्यसेत् ॥ ८१ ॥

မန္တရများသည် ပရဏဝ (Oṁ) ဖြင့်အစပြု၍ ဒါတိဗ် စတုတ္ထီဖြင့်အဆုံးသတ်ကာ «နမಃ» ဖြင့်ပိတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ နျာသကို ခြေ၊ လက်၊ ရင်ဘတ်၊ နှာခေါင်းပေါက်၊ ခေါင်းထိပ်နှင့် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ထား၍ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 82

सद्योजातभवाः सम्यगष्टौ मन्त्राः कलाः क्रमात् । सद्योजातं प्रपद्यामि सिद्धिः स्यात्प्रथमा कला ॥ ८२ ॥

အစီအစဉ်တကျ စဒျောဇာတမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မန္တရရှစ်ပါးနှင့် ၎င်းတို့၏ ကလာများ ရှိ၏။ ငါသည် စဒျောဇာတကို အားကိုးဝင်ရောက်၏; ပထမကလာကို «သိဒ္ဓိ» (အောင်မြင်မှု) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 83

सद्योजाताय वै भूयो नमः स्याद् वृद्धिरीरिता । भवेद्युतिस्तृतीया स्यादभवे तदनन्दरम् ॥ ८३ ॥

ထပ်မံ၍ စဒျောဇာတအတွက် «နမಃ» ကို သုံးရမည်—ဤသည်ကို «ဝೃဒ္ဓိ» (တိုးပွားခြင်း) ဟု ကြေညာသည်။ တတိယအသုံးချမှုမှာ «ယုတိ» ဖြစ်၏; ထိုအရာ မရှိလျှင် ထို့နောက် ချက်ချင်းလိုက်လာသော အရာကို သုံးရမည်။

Verse 84

लक्ष्मी चतुर्थी कथिता ततो नातिभवेपदम् । मेधा स्यात्पञ्चमी प्रोक्ता कलाभूयो भवस्व माम् ॥ ८४ ॥

ဤသို့ «လက္ရှ္မီ-စတုတ္ထီ» ကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ; ထိုမှတဆင့် အပျက်အဆီးသို့ မကျရောက်။ «မေဓာ-ပဉ္စမီ» ကိုလည်း ကြေညာထားသည်—ကျွန်ုပ်အတွက် ပိုမိုသော ဉာဏ်ပညာနှင့် အောင်မြင်မှုတို့ဖြင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ပြည့်စုံစေပါစေ။

Verse 85

प्राज्ञा समीरिता षष्ठी भवांते स्यात्प्रभा कला । उद्भवाय नमः पश्चात्सुधा स्यादष्टमी कला ॥ ८५ ॥

«ပရာဇ္ဉာ» ကို ခြောက်မြောက် ကလာဟု ကြေညာထားသည်။ အရင်ကလာ၏ အဆုံးတွင် «ပရဘာ» ဟူသော ကလာ ရှိ၏။ ထို့နောက် «နမಃ ဥဒ္ဘဝာယ» ဟူသော ဂါရဝပြုစကား ရှိလာပြီး «သုဓာ» ကို ရှစ်မြောက် ကလာဟု ဆို၏။

Verse 86

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता कलाः सर्वा नमोन्विताः । अष्टात्रिंशत्कलाः प्रोक्ताः पंच ब्रह्मपदादिकाः ॥ ८६ ॥

ပရာဏဝ (Oṁ) မှ စ၍ စတုတ္ထီ (caturthī) အထိ ကလာအားလုံးကို «နမော» ဟူသော စကားနှင့် တွဲဖက်၍ ရွတ်ဆိုရမည်။ ဤတို့ကို «ဗြဟ္မပဒ» ငါးပါးမှ စ၍ စုစုပေါင်း ကလာ ၃၈ ပါးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 87

इति विन्यस्तदेहोऽसौ भवेद्गंगाधरः स्वयम् । ततः समाहितो भूत्वा ध्यायेदेवं सदाशिवम् ॥ ८७ ॥

ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို စီမံတည်ထားလျှင်၊ သူသည် ကိုယ်တိုင် ဂင်္ဂါဓရ (ဂင်္ဂါကို ဆောင်ထားသော ရှိဝ) ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် စိတ်ကို အပြည့်အဝ စုစည်းတည်ငြိမ်စေပြီး၊ ဤပုံစံအတိုင်း စဒါရှိဝကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 88

सितपीतासितश्वेतजपाभैः पंचभिर्मुखैः । अक्षैर्युतं ग्लौमुकुटं कोटिपूर्णेंदुसंप्रभम् ॥ ८८ ॥

သူတော်မြတ်သည် မျက်နှာငါးပါးရှိ၍ အဖြူ၊ အဝါ၊ အမဲပြာ၊ အဖြူတောက်ပ၊ နှင့် ဇပာပန်းကဲ့သို့ နီရောင်တောက်ပမှုတို့ဖြင့် ရောင်လင်း၏။ မာလာ (ပုတီး) ကို ဆောင်ထားပြီး၊ မကူဋ်တော်သည် အလွန်တင့်တယ်၍ ပြည့်လမင်း တစ်ကိုဋိကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 89

शूलं टंकं कृपाणं च वज्राग्न्यहिपतीन्करैः । दधानंभूषणोद्दीप्तं घण्टापाशवराभयान् ॥ ८९ ॥

သူတော်မြတ်သည် လက်များဖြင့် သုံးခွ (śūla)၊ ပုဆိန် (ṭaṅka)၊ ဓား (kṛpāṇa) ကို ဆောင်ထားပြီး၊ ထို့အပြင် ဝဇ္ရ၊ မီး၊ နှင့် မြွေတို့၏ အရှင်ကိုပါ ကိုင်ဆောင်၏။ အလှဆင်အာဘရဏာတို့ဖြင့် ရောင်လင်းတောက်ပကာ၊ ခေါင်းလောင်း၊ ပာရှ (ကြိုးကွင်း)၊ ဝရမုဒြာ (ကောင်းချီးပေးဟန်) နှင့် အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းဟန်) ကိုလည်း ကိုင်ထား၏။

Verse 90

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रं पञ्चलक्षं मधुप्लुतैः । प्रसूनैः करवीरोत्थैर्जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९० ॥

ဤသို့ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သမ္မာဓိပြု၍ မန္တရကို အကြိမ် ၅၀၀,၀၀၀ ရွတ်ဆိုရမည်။ ပျားရည်စိမ့်ထားသော ကရဝီရ ပန်းများဖြင့် မီးယဇ်၌ အဟုတိကို ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ပူဇော်ရမည်။

Verse 91

पूर्वोदिते यजेत्पीठे मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् । आवाह्य पूजयेत्तस्यां मूर्तावावरणैः सह ॥ ९१ ॥

အရင်က သတ်မှတ်ထားသော မင်္ဂလာအချိန်၌ ပီဋ္ဌ (ယဇ်ပလ္လင်) ပေါ်တွင် ပူဇော်ရမည်။ မူလမန္တရဖြင့် ဒေဝရုပ်ကို ဖန်တီး၍၊ ဒေဝတাকে အာဝါဟန ခေါ်ယူပြီးနောက် အာဝရဏများနှင့်အတူ ထိုရုပ်တော်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 92

शक्तिं डमरुकाभीतिवरान्संदधतं करैः । ईशानं त्रीक्षणं शुभ्रमैशान्यां दिशि पूजयेत् ॥ ९२ ॥

အိုင်ရှာနကို—တောက်ပ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိသူ—လှံ (śakti)၊ ḍamaru ဒရမ်၊ အဘီတိ မုဒြာ (မကြောက်မရွံ့) နှင့် ဝရဒ မုဒြာ (ကောင်းချီးပေးခြင်း) ကို လက်များဖြင့် ကိုင်ဆောင်သူအဖြစ် အရှေ့မြောက် (Aiśānya) ဦးတည်ရာ၌ ပူဇော်ရမည်။

Verse 93

परश्वेणवराभीतीर्दधानं विद्युदुज्ज्वलम् । चतुर्मुखं तत्पुरुषं त्रिनेत्रं पूर्वतोऽर्चयेत् ॥ ९३ ॥

အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ တတ္ပုရုෂကို—မျက်နှာလေးခု၊ မျက်စိသုံးလုံး—လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပသူ၊ ပရရှု (တံစဉ်/ပုဆိန်) ကိုင်ဆောင်၍ ဝရဒနှင့် အဘီတိ မုဒြာများကို ပြသသူ—အား ပူဇော်ရမည်။

Verse 94

अक्षस्रजं वेदपाशौ ऋषिं डमरुकं ततः । खट्वांगं निशितं शूलं कपालं बिभ्रतं करैः ॥ ९४ ॥

ထို့နောက် (ထိုသဏ္ဌာန်သည်) လက်များဖြင့် အက္ခမালা (ပုတီးပန်းကုံး)၊ ဝေဒပာရှ (ဝေဒ၏ ကြိုးကွင်း)၊ ရှိ၏ သင်္ကေတ၊ ḍamaru ဒရမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍၊ ထို့ပြင် ခဋ္ဝာင်ဂ တံတား၊ ထက်မြက်သော သုံးခွ (śūla) နှင့် ခေါင်းခွံကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။

Verse 95

अंजनाभं चतुर्वक्त्रं भीमदंतं भयावहम् । अघोरं त्रीक्षणं याम्ये पूजयेन्मंत्रवित्तमः ॥ ९५ ॥

တောင်ဘက်၌ မန္တရားကို အထူးကျွမ်းကျင်သူသည် အန်ဇနာကဲ့သို့ အမဲရောင်၊ မျက်နှာလေးပါး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သွားကြမ်း၊ အံ့အားသင့်စေသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် အဃောရ—မကြောက်မက်ဖွယ်—ဖြစ်ပြီး မျက်စိသုံးပါးရှိသော ဘုရားရုပ်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 96

कुंकुमाभचतुर्वक्त्रं वामदेवं त्रिलोचनम् । हरिणाक्षगुणाभीतिवरहस्तं चतुर्मुखम् ॥ ९६ ॥

ကုံကုံမအရောင်တောက်ပ၍ မျက်နှာလေးပါးရှိသော အမင်္ဂလာကင်းသည့် ဝါမဒေဝ၊ မျက်စိသုံးပါး—ဟရိဏာက်ရှ (ကန့်မျက်လုံး) —လက်များတွင် ဂုဏ်သတ္တိ၏ မုဒြာ၊ အဘယ (မကြောက်) မုဒြာနှင့် ဝရ (ကောင်းချီး) ပေးသော မုဒြာတို့ကို ကိုင်ဆောင်သည့် မျက်နှာလေးပါးသော အရှင်တော်။

Verse 97

बालेंदुशेखरोल्लासिमुकुटं पश्चिमे यजेत् । कर्पूरेंदुनिभं सौम्यं सद्योजातं त्रिलोचनम् ॥ ९७ ॥

အနောက်ဘက်၌ လဝက်တံဆိပ်တော် တောက်ပသော မကူဋ်ကို ဆောင်းထားသည့် ရုပ်ကို ပူဇော်ရမည်။ သာယာနူးညံ့သော စဒ္ယောဇာတ၊ မျက်စိသုံးပါး၊ ကပ်ပူရနှင့် လကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 98

वराभयाक्षवलयकुठारान्दधतं करैः । विलासिनं स्मेरवक्त्रं सौम्ये सम्यक्समर्चयेत् ॥ ९८ ॥

ဝိနယတရားဖြင့် သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်မှာ သာယာနူးညံ့၍ အလှတရားပြည့်စုံ၊ မျက်နှာပြုံးရွှင်သော ဘုရားရုပ်ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်သည် လက်များတွင် ဝရ (ကောင်းချီးပေး) မုဒြာ၊ အဘယ (ကြောက်လန့်မှုဖယ်) မုဒြာ၊ အက္ခမလာ (ပုတီး)၊ လက်ကောက်နှင့် ကုဋာရ (ပုဆိန်) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 99

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । विघ्नेश्वराननन्ताद्यान्पत्रेषु परितो यजेत् ॥ ९९ ॥

ယန္တရား/မဏ္ဍလ၏ ထောင့်များတွင် နိဝြတ္တိမှ စ၍ အစဉ်လိုက် တေဇောရူပ ကလာများကို ပူဇော်ရမည်။ ပတ်လည်ရှိ ပန်းရွက်များပေါ်တွင်လည်း အနန္တမှ စသော အခြားသူများနှင့်အတူ ဝိဃ္နေရှ္ဝရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 100

उमादिकास्ततो बाह्ये शक्राद्यानायुधैः सह । इति संपूज्य देवेशं भक्त्या परमया युतः ॥ १०० ॥

ထို့နောက် အတွင်းသန့်ရှင်းရာအပြင်ဘက်တွင် ဥမာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝများကိုပါ အာယုဓာတော်များနှင့်အတူ စုပေါင်းကာ ဒေဝတို့၏အရှင်ကို အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြပြီး ပူဇော်ပွဲကို စနစ်တကျ ပြီးစီးစေ하였다။

Verse 101

प्रणीयेन्नृत्यगीताद्यैः स्तोत्रमैर्त्रीं मनोहरैः । तारो मायावियद्बिंदुमनुस्वरसमन्वितः ॥ १०१ ॥

ဤပူဇော်မှုကို အက၊ သီချင်း စသည်တို့ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ မေတ္တာမိတ်ရင်းကို ပျိုးထောင်ပေးသော သာယာလှပသည့် စတုတ္တရများကို သုံးရမည်။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော «တာရာ» (အိုမ်) ကို မာယာ၊ ဝိယတ်၊ ဘိန္ဒု အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အနုသွာရ သံတိုးနှင့်အတူ အသုံးပြုရမည်။

Verse 102

पञ्चाक्षरसमायुक्तो वसुवर्णो मनुर्मतः । पंचाक्षरोक्तवत्कुर्यादंगन्यासादिकं बुधः ॥ १०२ ॥

ပဉ္စအက္ခရာ (အက္ခရာငါးလုံး) နှင့် ပေါင်းစည်းထားပြီး «ဝသု» အက္ခရာအုပ်စုဖြင့် အမှတ်အသားရှိသော မန္တရကို သတ်မှတ်ထားသော မန္တရဟု ယူဆကြသည်။ ပညာရှိသော साधक သည် ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရအတွက် သင်ကြားထားသကဲ့သို့ အင်္ဂန്യാസာ စသည်တို့ကို တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 103

सिंदूराभं लसद्रत्नमुकुटं चन्द्रमौलिनम् । दिव्यभूषांगरागं च नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०३ ॥

သူသည် စိန္ဒူးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းတောက်ပ၍ ရတနာတောက်ပသော မုကুটကို ဆောင်းထားပြီး၊ လမင်းကို ခေါင်းပေါ်တွင် ဆင်မြန်းထားသူဖြစ်သည်။ ဒိဗ္ဗအလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အနံ့သာလိမ်းကျံထားကာ၊ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) အဖြစ် ဆောင်ထားသည်။

Verse 104

वामोरुस्थप्रियोरोजन्यस्तहस्तं च बिभ्रतम् । वेदटंकेष्मभयं ध्यायेत्सर्वेश्वरं शिवम् ॥ १०४ ॥

လောကအားလုံး၏ အရှင် သီဝကို ဓ్యာနပြုရမည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချစ်မြတ်နိုးသူမပေါ်သို့ လက်တင်ထားပြီး၊ မိမိပေါင်ပေါ်တွင် ဝေဒများကို ထားကာ ကိုင်ဆောင်လျက်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော အရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 105

अष्टलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं घृतान्वितैः । पायसैर्जुहुयात्पीठेमूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ १०५ ॥

မန္တရကို အကြိမ် ၈ သိန်း ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဂီ (ghee) နှင့် ပာယသ (ဆန်နို့) ရောစပ်ထားသော ဟောမ ၁ ထောင် ကို မီးထဲသို့ ပူဇော်ရမည်။ ထို့မတိုင်မီ ပီဋ္ဌ (ပူဇော်ရာအလယ်ခုံ) ပေါ်တွင် အခြေခံစိတ်ကူးတည်မှတ်ချက်မှ စ၍ ဘုရားရုပ်သဏ္ဍာန်ကို စങ്കల్ప၍ တည်ထောင်ရမည်။

Verse 106

अंगैरावरणं पूर्वमनंताद्यैरनन्तरम् । उमादिभिः समुद्दिष्टं तृतीयं लोकनायकैः ॥ १०६ ॥

ပထမအဝရဏ (āvaraṇa) သည် အင်္ဂ (aṅga) များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အကာအဝန်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အနန္တ (Ananta) စသည့်သူတို့မှ စ၍ ဖော်ပြထားသော အဝရဏ ဖြစ်သည်။ တတိယအဝရဏကိုမူ ဥမာ (Umā) စသည့်သူတို့က ကြေညာထားပြီး လောက၏ခေါင်းဆောင်များက သင်ကြားထားသည်။

Verse 107

चतुर्थं पंचमं तेषामायुधैः परिकीर्तितम् । एवं प्रतिदिनं देवं पूजयेत्साधकोत्तमः ॥ १०७ ॥

ထိုအဝရဏများအနက် စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမကိုမူ ဒေဝအာယုဓ (သတ္တဝါတော်၏ လက်နက်တော်များ) ဖြင့် လက္ခဏာပြုထားသည်ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးသော साधक (sādhaka) သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤနည်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 108

पुत्रपौत्रादिगां लक्ष्मीं संप्राप्यह्यत्र मोदते । तारः स्थिरा सकर्णेंदुर्भघृगुः सर्गसमन्वितः ॥ १०८ ॥

ဤလောက၌ သား၊ မြေး စသည့်ပုံစံဖြင့် လက္ရှ္မီ (ကောင်းကျိုးချမ်းသာ) ကို ရရှိပြီးနောက် ပျော်ရွှင်မြူးတူးသည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင် တာရာ (Tārā)၊ သ္ထိရာ (Sthirā)၊ သကර්ဏေန္ဒု (Sakarṇendu)၊ ဘာဂೃဂု (Bhāgṛgu) နှင့် သර්ဂ (Sarga) တို့ကို ၎င်းတို့နှင့်ဆိုင်သော ခွဲခြားချက်များနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသည်။

Verse 109

अक्षरात्मा निगदितो मंत्रो मृत्युञ्जयात्मकः । ऋषइः कहोलो देव्यादिगायत्री छन्द ईरितम् ॥ १०९ ॥

ဤမန္တရကို အက္ခရာ (akṣara) မပျက်မယွင်းသော သရအက္ခရာကို အနှစ်သာရအဖြစ် ထားရှိပြီး မృత్యုဉ္ဇယ (Mṛtyuñjaya) — သေမင်းကို အနိုင်ယူသူ၏ သဘာဝဖြစ်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်း၏ ဥဿိ (ṛṣi) သည် ကဟောလ (Kahola) ဖြစ်ပြီး၊ ချန္ဒ (chandas) ကို ဒေဝျာဒီ-ဂါယတရီ (Devyādi-Gāyatrī) ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 110

मृत्युञ्जयो महादेवो देवतास्य समीरितः । भृगुणा दीर्घयुक्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ११० ॥

ဤမန္တရ/အခမ်းအနားအတွက် အဓိဋ္ဌာန်တော်သည် မృtyuñjaya မဟာဒေဝ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။ ‘ဘೃဂု’ (အသံရှည်) ကို မှန်ကန်စွာ ချိတ်ဆက်၍ ṣaḍaṅga အကူအညီခြောက်ပါးကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 111

चंद्रार्कहुतभुङ्नेत्रं स्मितास्यं युग्मपद्मगम् । मुद्रापाशैणाक्षसूत्रलसत्पाणिं शशिप्रभम् ॥ १११ ॥

တော်၏ မျက်စိများမှာ လ၊ နေ၊ ယဇ္ဈမီး ဖြစ်သည်။ မျက်နှာတော်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးရှိ၍ ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသည်။ လက်တော်များသည် တောက်ပ၍ မုဒြာ၊ ကြိုးပတ် (ပာရှ), သမင်, မာလာ (အက္ခစူတရ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတော်မူသည်။

Verse 112

भालेंदुविगलंत्पीयूषप्लुतांगमलंकृतम् । हाराद्यैर्निजकांत्या तु ध्यायेद्विश्वविमोहनम् ॥ ११२ ॥

လောကအားလုံးကို မောဟစေသော အရှင်ကို ဓ్యာနပြုရမည်။ နဖူးပေါ်ရှိ လမှ စီးကျလာသော အမృతရည်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပြည့်ဝလှပ၍ လည်ဆွဲစသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည်။

Verse 113

गुणलक्षं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं हुनेत्सुधीः । अमृताशकलैः शुद्धदुग्धाज्यसमभिप्लुतैः ॥ ११३ ॥

ပညာရှိသော সাধကသည် မန္တရကို ‘ဂုဏ-လက္ခ’ အရေအတွက်အထိ ဂျပ၍၊ ထို့၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဟုမ (မီးပူဇော်) ပြုရမည်။ အမృతာရှက အစိတ်အပိုင်းများကို သန့်စင်သော နို့နှင့် ဂီ (ghee) ဖြင့် ကောင်းစွာ စိုစွတ်အောင် ပြုလုပ်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 114

शैवे संपूजयेत्पीठे मूर्तिं संकल्पमूलतः । अंगावरणमाराध्यपश्चाल्लोकेश्वरान्यजेत् ॥ ११४ ॥

ရှైవ ပီဋ္ဌ (သန့်ရှင်းသော အာလ္တာ/အထိုင်) ပေါ်တွင် သင်္ကల్ప (အခမ်းအနားရည်ရွယ်ချက်) ကို မှန်ကန်စွာ ချမှတ်ခြင်းမှ စ၍ မూర్తိကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အင်္ဂ-အာဝရဏ (အင်္ဂဒေဝတားနှင့် ဝန်းရံအဖုံးများ) ကို အာရాధနာပြုပြီးမှ လောကေရှဝရများ (လောက/ဒిశာတို့၏ အရှင်များ) ကို ဆက်လက်ပူဇော်ရမည်။

Verse 115

तदस्त्राणि ततो बाह्ये पूजयेत्साधकोत्तमः । जपपूजादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्मुनिसत्तम ॥ ११५ ॥

ထို့နောက် ပူဇာအဓိကနေရာအပြင်ဘက်တွင် သာဓကအမြတ်ဆုံးသည် ထိုအာஸ္တရများကို ပူဇာပြုရမည်။ အို မုနိသတ္တမ၊ ဂျပ်၊ ပူဇာနှင့် ဆက်စပ်သော ဝတ္ထုများဖြင့် မန္တရဤသည် စိဒ္ဓိရလျှင် ပူဇာကိစ္စ အကျိုးသက်ရောက်လာသည်။

Verse 116

कुर्यात्प्रयोगान्कल्योक्तानभीष्टफलसिद्धये । दुग्धसिक्तैः सुधाखंडैर्हुत्वा प्रत्यहमादरात् ॥ ११६ ॥

အလိုရှိသော အကျိုးကို ပြည့်စုံစေရန် ကလျာဏဟု ဆိုထားသော ပရယောဂများကို ပြုလုပ်ရမည်။ နေ့စဉ် ဂရုတစိုက်ဖြင့် နို့ဖြင့်စိုစွတ်ထားသော သကြားခဲအပိုင်းများကို ဟုတ (ဟောမ) အဖြစ် ပူဇာတင်ရမည်။

Verse 117

सहस्रमासपर्यंतं लभेदायुर्धनं सुतान् । सुधावटतितान्पूर्वा पयः सर्पिः पयो हविः ॥ ११७ ॥

လတစ်ထောင်တိုင်အောင် အာယု၊ ဓန၊ သားသမီးတို့ကို ရရှိမည်။ ရှေးကဆိုသကဲ့သို့ နို့၊ ဂီ (ထောပတ်ရှင်း)၊ နို့တဖန်နှင့် ဟဝိ (မီးပူဇာအဟာရ) စသည့် ပူဇာပစ္စည်းများရှိပြီး၊ အမృతကဲ့သို့သော သုဓာဝဋ (ဗဋပင်၏ အနှစ်) ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 118

सप्त द्रव्याणि वारेषु क्रमाद्दशशतं हुनेत् । सप्ताधिकान् द्विजान्नित्यं भोजयेन्मधुरान्वितम् ॥ ११८ ॥

အပတ်ရက်များကို အစဉ်လိုက် လိုက်နာ၍ သတ်မှတ်ထားသော ပစ္စည်း ၇ မျိုးဖြင့် ဟုတကို တစ်ထောင်ကြိမ် အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ၇ ယောက် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ချိုမြိန်သော အရာများနှင့်အတူ အစာကျွေးရမည်။

Verse 119

ऋत्विग्भ्यो दक्षिणां दद्यादरुणां गां पयस्विनीम् । गुरुं संप्रीणयेत्पश्चाद्धनाद्यैर्देवताधिया ॥ ११९ ॥

ရတ္ဝိဂ်များအား ဒက္ခိဏာ ပေးရမည်—နို့ကြွယ်ဝသော အနီညိုရောင် နွားတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဂုရုကို ဒေဝတာကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဓနနှင့် အခြားလက်ဆောင်များဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေရမည်။

Verse 120

अनेन विधिना साध्यः कृत्याद्रोहज्वंरादिभिः । विमुक्तः सुचिरं जीवेच्छरदां शतमञ्जसा ॥ १२० ॥

ဤနည်းလမ်းတော်အတိုင်း ကျင့်ဆောင်လျှင် ကṛtyā ကဲ့သို့သော ရန်ပြုမန်တရားများ၊ မကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများ၊ ဖျားနာခြင်းတို့မှ လွတ်မြောက်၍ အလွယ်တကူ ရာနှစ်မြောက် ဆောင်းဦးများတိုင်အောင် ရှည်လျားစွာ အသက်ရှင်မည်။

Verse 121

अभिचारे ज्वरे स्तंभघोरोन्मादे शिरोगदे । असाध्यरोगे क्ष्वेडार्तौ मोहे दाहे महाभये ॥ १२१ ॥

အဘိချာရ (မကောင်းမန်တရား)၊ ဖျားနာခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာတင်းကျပ်ပိတ်ဆို့ခြင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ရူးသွပ်ခြင်း၊ ခေါင်းရောဂါ၊ မကုသနိုင်သော ရောဂါ၊ အဆိပ်ကိုက်ဒဏ်ကြောင့် နာကျင်ခြင်း၊ မောဟ၊ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့သော ဝေဒနာနှင့် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့တွင်—ဤပူဇော်နည်း/မန္တရားကို အသုံးပြုရသည်။

Verse 122

होमोऽयं शांतिदः प्रोक्तः सर्वाभयप्रदायकः । द्रव्यैरेतैः प्रजुहुयात्त्रिजन्मसु यथाविधि ॥ १२२ ॥

ဤဟောမသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးတတ်၍ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးမှ အဘယကို ပေးတတ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ဤပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်ပင် သတ်မှတ်ထားသော နည်းအတိုင်း သုံးဘဝတိုင်အောင် ဟုတိများကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 123

भोजयेन्मधुरैर्भोज्यैर्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । दीर्घमायुरवाप्नोति वांछितां विंदति श्रियम् ॥ १२३ ॥

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဘြာဟ္မဏများကို ချိုမြိန်၍ နှစ်သက်ဖွယ် အစားအစာများဖြင့် ကျွေးမွေးလျှင် အသက်ရှည်ကို ရရှိပြီး မိမိလိုလားသော သာယာစည်းစိမ် (śrī) ကိုလည်း ရရှိမည်။

Verse 124

एकादशाहुतीर्नित्यं दूर्वाभिर्जुहुयाद् बुधः । अपमृत्युजिदेव स्यादायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ १२४ ॥

ပညာရှိသည် ဒူර්ဝာမြက်ဖြင့် နေ့စဉ် ဟုတိ ဆယ့်တစ်ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်လာပြီး အသက်တမ်းနှင့် ကျန်းမာရေးကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 125

त्रिजन्मसु सुधावल्लीकाश्मीरीबकुलोद्भवैः । समिद्वरैः कृतो होमः सर्वमृत्युगदापहः ॥ १२५ ॥

သုံးဘဝတိုင်တိုင် ဆုဓာဝလ္လီ၊ ကာရှ္မီရီ နှင့် ဘကူလာပင်မှ ပေါက်ဖွားသော အပင်တို့၏ အကောင်းဆုံး မီးထိုးတံ (သမိဒ္ဓ) များဖြင့် ဟောမ ပြုလုပ်လျှင် သေမင်းဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရောဂါအမျိုးမျိုးကို အကုန်ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 126

सिद्धार्थैर्विहितो होमो महाज्वरविनाशनः । अपामार्गसमिद्धोमः सर्वामयनिषूदनः ॥ १२६ ॥

အဖြူမုန်ညင်းစေ့ (သိဒ္ဓာရ္ထ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော ဟောမသည် ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုကြီးကို ဖျက်ဆီးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အပာမာရ္ဂကို မီးထိုးတံအဖြစ် သုံးသော ဟောမသည် ရောဂါအားလုံးကို နှိမ်နင်းဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 127

दक्षिणामूर्तये पूर्वं तुभ्यं पदमनंतरम् । वटमूलपदस्यांते प्रवदेच्च निवासिने ॥ १२७ ॥

ပထမဦးစွာ ဒက္ခိဏာမူရ္တိ အတွက် ဂုဏ်ပြုစကားကို ထုတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း “သင့်အား” ဟူသော စကားကို ဆိုရမည်။ ထို့ပြီး “ဗဋ္ဌပင်၏ အမြစ်၌” ဟူသော ဝါကျ၏ အဆုံးတွင် ထိုစကားကို အတွင်းနေထိုင်သူ (နိဝါသိန်) ထံသို့ ရည်ညွှန်းကြောင်း ကြေညာရမည်။

Verse 128

ध्यानैकनिरतांगाय पश्चाद् ब्रूयान्नमः पदम् । रुद्राय शंभवे तारशक्तिरुद्धोऽयमीरितः ॥ १२८ ॥

အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး သမာဓိ၌ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမက စူးစိုက်နေသူအား ထို့နောက် “နမಃ” ဟူသော စကားကို ဆိုရမည်။ “ရုဒ္ရအား၊ ရှံဘုအား” ဟူ၍ ဆိုသော ဤသည်ကို တာရာ-ရှက္တိ (Oṃ အက္ခရာ၏ အင်အား) ဖြင့် ကန့်သတ်ဖွဲ့စည်းထားသော ‘ဥဒ္ဓ’ မန္တရဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 129

षट्त्रिंशदक्षरो मंत्रः सर्वकामफलप्रदः । मुनिः शुकः समुद्दिष्टश्छंदोऽनुष्टुप्प्रकीर्तितम् ॥ १२९ ॥

ဤသည်မှာ အက္ခရာ ၃၆ လုံးပါသော မန္တရဖြစ်၍ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးफलကို ပေးတတ်သည်။ ၎င်း၏ ရှင်မြင်သူ (ဋ္ဌိ) အဖြစ် မုနိ ရှုက ကို သတ်မှတ်ကြေညာထားပြီး၊ ချန်ဒသ် (ကဗျာမီတာ) ကို အနုဋ္ဌုဗ် ဟု ချီးကျူးကြေညာထားသည်။

Verse 130

देवता दक्षिणामूर्तिर्नाम्ना शंभुरुदीरितः । तारशक्तियुक्तैः पूर्वं ह्रीमाद्यंतैश्च मंत्रजैः ॥ १३० ॥

အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတာမှာ ဒက္ခိဏာမူရတိ ဖြစ်ပြီး «ရှမ္ဘု» ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။ အစဉ်အလာအရ ပထမဦးစွာ တာရာ-ရှက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းသော မန္တရများကို သုံးကာ၊ «ဟရီမ်» ဖြင့် စ၍ «ဟရီမ်» ဖြင့် ဆုံးသော မန္တရပုံစံများကိုလည်း အသုံးပြုရမည်။

Verse 131

षट्षष्ठाष्टेषु वह्न्यर्णैर्हृदयाद्यंगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोः श्रोत्रे गंडयुग्मे सनासिके ॥ १३१ ॥

မီးသံလုံးများ (ဝဟ္နိ-အရဏ) ဖြင့် နှလုံးမှ စ၍ အင်္ဂ-ကల్పနာ/ညာသ ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ခြောက်၊ ခြောက်၊ ရှစ် ဟူသော အစုများအတိုင်း ခေါင်းပေါ်၊ နဖူးပေါ်၊ မျက်စိနှစ်ဖက်၊ နားနှစ်ဖက်၊ ပါးနှစ်ဖက်နှင့် နှာခေါင်းအပါအဝင် ထားရမည်။

Verse 132

आस्यदोःसंधिषु गले स्तनहृन्नाभिमंडले । कट्यां गुह्ये पुनः पादसंधिष्वर्णान्न्यसेन्मनोः ॥ १३२ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများကို (ညာသ) ပါးစပ်နှင့် လက်မောင်းဆုံရာ အဆစ်များ၊ လည်ချောင်း၊ ရင်ဘတ်ဒေသ၊ နှလုံးနှင့် ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထားရမည်။ ထို့နောက် ခါးနှင့် လျှို့ဝှက်အင်္ဂါ၌၊ ထပ်မံ၍ ခြေထောက်အဆစ်များ၌လည်း ထားရမည်။

Verse 133

व्यापकं तारशक्तिभ्यां कुर्याद्देहे ततः परम् । हिमाचलतटे रम्ये सिद्धिकिन्नरसेविते ॥ १३३ ॥

ထို့နောက် တာရာနှင့် ဆက်နွယ်သော အင်အားနှစ်ပါးဖြင့် ထိုဓာတ်အားကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့စေ ရမည်။ ထို့ပြီးလျှင် စိဒ္ဓများနှင့် ကိန္နရများ လာရောက်ဝတ်ပြုလေ့ရှိသော ဟိမာလယ တောင်တန်း၏ လှပသော တောင်စောင်းများပေါ်တွင် (အကျင့်ကို) ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 134

विविधद्रुमशाखाभिः सर्वतो वारितातपे । सुपुष्पितैर्लताजालैराश्लिष्टकुसुमद्रुमे ॥ १३४ ॥

ထိုနေရာ၌ သစ်ပင်အမျိုးမျိုး၏ ကိုင်းခက်များက နေရောင်အပူကို အရပ်ရပ်မှ တားဆီးထားသည်။ ပန်းပွင့်လှပသော သစ်ပင်များကိုလည်း ပန်းဝလ္လီများ၏ ထူထပ်စွာ ပွင့်လန်းသော ကွန်ယက်က ပတ်လည်ချုပ်နှောင်ထားသည်။

Verse 135

शिलाविवरनिर्गच्छन्निर्झरानिलशीतले । गायद्देवांगनासंघे नृत्यद्बर्हि कदम्बके ॥ १३५ ॥

ကျောက်အက်ကွဲများမှ ထွက်စီးလာသော ရေတံခွန်လေညင်းကြောင့် အေးမြသည့်နေရာ—အပ്സရာတော်မိန်းမများ သီချင်းဆို၍ ကဒမ္ဗပင်အောက်တွင် မော်ရ်ငှက်များ ကခုန်သည်။

Verse 136

कूजत्कोकिलसंघेन मुखरीकृतदिङ्मुखे । परस्परविनिर्मुक्तमात्सर्यमृगसेविते ॥ १३६ ॥

ကူကူသံမြည်သော ကုကီလာငှက်အုပ်များကြောင့် အရပ်မျက်နှာတိုင်း သံလွင်လွင်ဖြစ်နေပြီး၊ သမင်များသည် အပြန်အလှန် မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းစွာ လှည့်လည်နေသည်။

Verse 137

जलजैः स्थलजैः पुष्पैरामोदिभिरलंकृते । आद्यैः शुकाद्यैर्मुनिभिरजस्रसुखसेविते ॥ १३७ ॥

ရေထဲမွေးဖွားသည့်ပန်းများနှင့် မြေပြင်ပေါ်မွေးဖွားသည့်ပန်းများ၏ မွှေးရနံ့ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ရှုကာမုနိတို့ကဲ့သို့ အစဉ်အလာ မူလရသီများက အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်သက်သာစွာ လာရောက်နေထိုင်ကြသည်။

Verse 138

पुरंदरमुखैर्देवैः सांगनाद्यैर्विलोकिते । वटवृक्षं महोच्छ्रायं पद्मरागफलोज्ज्लम् ॥ १३८ ॥

အဲဒီမှာ အလွန်မြင့်မားသော ဗဋ္ဌပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေပြီး၊ ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) ကဲ့သို့ တောက်ပသော အသီးများဖြင့် ရောင်လင်းကာ၊ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် အဖော်အပါများနှင့်အတူ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 139

गारुत्मतमयैः पत्रैर्निबिडैरुपशोभितम् । नवरत्नमयाकल्पैर्लंबमानैरलंकृतम् ॥ १३९ ॥

အဲဒီပင်ကို မြမြ (emerald) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ထူထပ်သော အရွက်များက အလှတိုးစေပြီး၊ နဝရတ္န (ရတနာကိုးပါး) ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ချိတ်ဆွဲအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့်လည်း တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 140

संसारतापविच्छेदकुशलच्छायमद्भुतम् । तस्य मूले सुसंक्लृप्तरत्नसिंहासने शुभे ॥ १४० ॥

ထိုဘုရားသစ်ပင်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍၊ ၎င်း၏အလွန်ကောင်းမြတ်သောအရိပ်သည် သံသရာ၏ပူလောင်ဒုက္ခကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်၏။ ၎င်း၏အမြစ်အောက်တွင် မင်္ဂလာရတနာသင်္ခါသနတစ်ခုကို သေသေချာချာ လှပစွာ စီမံတင်ထား၏။

Verse 141

आसीनमसिताकल्पं शरच्चंद्रनिभाननम् । कैलासाद्रिनिभं त्र्यक्षं चंद्रांकितकपर्दकम् ॥ १४१ ॥

သူသည် ထိုဘုရားကို ထိုင်နေသည်ကို မြင်၏—အရောင်မဲညိုသကဲ့သို့၊ မျက်နှာသည် ဆောင်းဦးလ၏ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ကိုင်လာသ पर्वတကဲ့သို့ မြင့်မြတ်၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ၊ ဆံပင်ကျစ်ထုံးပေါ်တွင် လဆန်းတံဆိပ်ကို ဆောင်ထား၏။

Verse 142

नासाग्रालोकनपरं वीरासनसमास्थितम् । भद्राटके कुरंगाढ्यजानुस्थकरपल्लवम् ॥ १४२ ॥

သူသည် ဝီရာသနာအနေအထားဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ နှာခေါင်းထိပ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ မင်္ဂလာရှိသော ဘဒြာအာသနာ၌ တည်ကာ၊ လက်များကို နူးညံ့သော အပင်ပေါက်ကဲ့သို့ ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး ဒူးများကို သမင်တည်ငြိမ်သကဲ့သို့ ခိုင်မြဲစေ၏။

Verse 143

कक्षाबद्धभुजंगं च सुप्रसन्नं हरं स्मरेत् । अयुतद्वयसंयुक्तगुणलक्षं जपेन्मनुम् ॥ १४३ ॥

ဟရ (ရှီဝ) ကို အလွန်တည်ငြိမ်သန့်ရှင်း၍ လက်မောင်းတွင် မြွေချည်ထားသောအဖြစ်ဖြင့် စိတ်တွင် သတိပြုစဉ်းစားရမည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာဂုဏ်လက္ခဏာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော မန္တရကို နှစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 144

तद्दशांशं तिलैः शुद्धैर्जुहुयात्क्षीरसंयुतैः । पंचाक्षरोदिते पीठे तद्विधानेन पूजयेत् ॥ १४४ ॥

ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို သန့်စင်သော နှမ်းစေ့များကို နို့နှင့်ရော၍ မီးထဲသို့ ဟောမပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရက သတ်မှတ်ထားသော ပီဋ္ဌပေါ်တွင် ထိုနည်းလမ်းအတိုင်းပင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 145

भिक्षाहारो जपेन्मासं मनुमेनं जितेंद्रियः । नित्यं सहस्रमष्टार्द्धं परां विंदति वाक्छ्रियम् ॥ १४५ ॥

ဆွမ်းခံစား၍ အာရုံတို့ကို အနိုင်ယူသူသည် ဤမန္တရကို တစ်လပတ်လုံး ဂျပ်ရမည်။ နေ့စဉ် ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ်လျှင် ဝါက်-သရီ (vāk-śrī) ဟူသော စကား၏ အမြင့်မြတ်တောက်ပမှုကို ရရှိမည်။

Verse 146

त्रिवारं जप्तमेतेन पयस्तु मनुना पिबेत् । दक्षिणामूर्तिंसंध्यानाच्छास्त्रव्याख्यानकृद्भवेत् ॥ १४६ ॥

ဤမန္တရကို သုံးကြိမ် ဂျပ်ပြီးနောက် မန္တရကို ထပ်မံရွတ်ဆိုလျက် နို့ကို သောက်ရမည်။ သံဓျာဝန္ဒနာ အချိန်၌ ဒက္ခိဏာမူရ္တိကို ဓ്യာနပြုလျှင် သာသနာကျမ်းများကို ရှင်းလင်းဖော်ပြနိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 147

प्रणवो हृदयं पश्चाद्वदेद्भगवतेपदम् । ङेयुतं दक्षिणामूर्तिं मह्यंमेधामुदीरयेत् ॥ १४७ ॥

ပထမဦးစွာ ပရဏဝ (အိုမ်) ကို နှလုံး၏ ဘီဇအဖြစ် ထုတ်ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် “ဘဂဝတေ” ဟူသော ပဒကို ဆိုရမည်။ ထို့နောက် နှာသံ “ṅ” နှင့်အတူ ဒက္ခိဏာမူရ္တိကို ခေါ်ယူကာ “ကျွန်ုပ်အား မေဓာ (ဉာဏ်ပညာ) ကို ပေးတော်မူပါ” ဟု ထုတ်ဆိုရမည်။

Verse 148

प्रयच्छ ठद्वयांतोऽयं द्वाविंशत्यक्षरो मनुः । मुनिश्चतुर्मुखश्छंदो गायत्री देवतोदिता ॥ १४८ ॥

ဤမန္တရသည် “ṭha” ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးဖြင့် အဆုံးသတ်အောင် ပေးအပ်ရပြီး၊ အက္ခရာ ၂၂ လုံး ပါဝင်သည်။ ၎င်း၏ ဩရစီ (ṛṣi) သည် စတုရ္မုခ (ဗြဟ္မာ) ဖြစ်၍၊ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်ကာ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာကိုလည်း ကြေညာထားသည်။

Verse 149

ताररुद्धैः स्वरैर्दीर्घैः षड्भिरंगानि कल्पयेत् । पदैर्मंत्रभवैर्वापिध्यानाद्यं पूर्ववन्मतम् ॥ १४९ ॥

တားရ (tāra) အမြင့်သံတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော ရှည်လျားသံ ၆ မျိုးဖြင့် အင်္ဂ ၆ ပါး (aṅga) ကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။ သို့မဟုတ် မန္တရမှ ပေါ်ထွန်းသော ပဒများဖြင့်လည်း ဓျာနမှ စတင်သည့် အစဉ်အလာသည် ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ တူညီသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 150

लोहितोग्र्यासनः सद्यो बिंदुमान्प्रथमं ततः । द्वितीयं वह्निबीजस्था दीर्घा शांतीन्दुभूषिता ॥ १५० ॥

အနီရောင်ပြင်းထန်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ဘင်ဒု (bindu) ပါသော ပထမပုံစံကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “မီး၏ မျိုးစေ့” အတွင်း တည်သော ဒုတိယပုံစံကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ၎င်းသည် ရှည်လျား (dīrgha) လျက် śānti အမှတ်တံဆိပ်ရှိပြီး လကဲ့သို့သော သင်္ကေတဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 151

तृतीया लांगलीशार्णमंत्रो बीजत्रयान्वितः । नीलकंठात्मकः प्रोक्तो विषद्वयहरः परः ॥ १५१ ॥

တတိယပုံစံမှာ မျိုးစေ့သုံးလုံးပါဝင်သော “လောင်းဂလီဣရှာရဏ မန္တရ” (Lāṅgalīśāraṇa-mantra) ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို နီလကဏ္ဌ (Nīlakaṇṭha) အပြာလည်ပင်းရှင်၏ သဘာဝဟု ကြေညာထားပြီး အဆိပ်နှစ်မျိုးကို အထွတ်အထိပ် ဖယ်ရှားနိုင်သည်။

Verse 152

हरद्वयं वह्निजाया हृदयं परिकीर्तितम् । कपर्द्दिने पदयुगं शिरोमंत्र उदाहृतः ॥ १५२ ॥

“ဟရ ဒွယ” (Hara-dvaya) ကို မီး၏ အဖော်မယား၏ ဟృဒယ (hṛdaya) — နှလုံးမန္တရ ဟု ကြေညာသည်။ “ကပရ္ဒိန်” (Kapardin) ကို ခြေထောက်နှစ်ဖက် ဟု သင်ကြားပြီး “ရှီရိုမန္တရ” (Śiromantra) ကို ခေါင်းမန္တရ ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 153

नीलकंठाय ठद्वंद्वं शिखामंत्रोऽयमीरितः । कालकूटपदस्यांते विषभक्षणङेयुतम् ॥ १५३ ॥

နီလကဏ္ဌ (Nīlakaṇṭha) ရှိဝအတွက် “ဋ-ဒွန္ဒွ” (ṭha-dvandva) ကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ဤသည်ကို śikhā-mantra — ဆံထုံးမန္တရ ဟု ကြေညာသည်။ “ကာလကူဋ” (kālakūṭa) ဟူသော စကားလုံး၏ အဆုံးတွင် “အဆိပ်ကို မျိုချခြင်း” ကို ညွှန်ပြသော စကားနှင့် တွဲဖက်၍ နားလည်ရမည်။

Verse 154

हुं फट् कवचमुद्दिष्टं नीलकंठिन इत्यतः । स्वाहांतमस्त्रमेतानि पंचागानि मनोर्विदुः ॥ १५४ ॥

“ဟုမ် ဖတ်” (huṃ phaṭ) ကို ကဝစ (kavaca) — ကာကွယ်ရေးအဝတ်မန္တရ ဟု သတ်မှတ်သည်။ “နီလကဏ္ဌိနီ” (nīlakaṇṭhinī) မှစ၍ “စွာဟာ” (svāhā) ဖြင့် အဆုံးသတ်ခြင်းကို အစတြ (astra) — လက်နက်မန္တရ ဟု နားလည်ရမည်။ ပညာရှိတို့သည် ဤတို့ကို မန္တရ၏ အင်္ဂါငါးပါး (pañcāṅga) ဟု သိကြသည်။

Verse 155

मूर्ध्नि कंठे हृदंभोजे क्रमाद्वीजत्रयं न्यसेत् । बालार्कायुतवर्चस्कं जटाजूटेंदुशोभितम् ॥ १५५ ॥

အစဉ်လိုက် ခေါင်းပေါ်၊ လည်ချောင်းပေါ်၊ နှလုံးကြာပန်းပေါ်တွင် “နှစ်ကြိမ်မွေး” သုံးလုံးကို တင်ထားရမည်။ ထိုသုံးလုံးကို မရေတွက်နိုင်သော နေထွက်များ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်ဝါပြင်းထန်၍ ဇဋာအစုကို လမင်းက အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ စိတ်တွင် မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 156

नागाभूषं जपवटीं शूलं ब्रह्यकपालकम् । खट्वांगं दधतं दोर्भिस्त्रिनेत्रं चिंतयेद्धरम् ॥ १५६ ॥

ဟရ (ရှီဝ) ကို စိတ်တွင် သတိတည်၍ တွေးမြင်ရမည်။ သူသည် မြွေများဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ဂျပမာလာကို ဝတ်ဆင်ကာ တြိရှူလနှင့် ဘြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွံကို ကိုင်ထားပြီး လက်များဖြင့် ခဋ္ဝာင်္ဂကို ထမ်းထားသကဲ့သို့ သုံးမျက်စိရှိ၍ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဂုဏ်သိက္ခာတော်ကြီးမားသည်။

Verse 157

लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं ससर्पिषा । हविषा जुहुयात्सम्यक्संस्कृते हव्यवाहने ॥ १५७ ॥

မန္တရကို သုံးလက္ခ (၃၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် ဂီ (ထောပတ်ဆီ) နှင့် ဟဝိသ် (ပူဇော်အစာ) ကို ကောင်းစွာ သန့်စင်အပ်နှံထားသော မီး—ဟဝျဝာဟန အဂ္နိထဲသို့ မှန်ကန်စွာ ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 158

शैवं पीठे यजेद्देवं नीलकंठं समाहितः । मृत्युं जयविधानेन विषद्वयविनाशनम् ॥ १५८ ॥

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ရှိုင်ဝပီဋ္ဌပေါ်တွင် နီလကဏ္ဌ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရမည်။ မృత్యုဉ္ဇယ-ဝိဓာန ဟူသော အခမ်းအနားနည်းဖြင့် အဆိပ်နှစ်မျိုးကို ပျက်စီးစေသည်။

Verse 159

अग्निः संवर्तकादित्यरानिलौ षष्टिबिंदुमान् । चिंतामणिरिति ख्यातं बीजं सर्वसमृद्धिदम् ॥ १५९ ॥

“အဂ္နိ၊ သံဝর্তက၊ အာဒိတျ၊ ရာ၊ အနိလ” ဟူသော နာမများနှင့် ဘိန္ဒု ခြောက်ဆယ်တို့ ပေါင်းစည်းသော ဗီဇအက္ခရာကို “စိန္တာမဏိ” ဟု ကျော်ကြားကြသည်။ ၎င်းသည် စည်းစိမ်နှင့် အောင်မြင်မှု အမျိုးမျိုးကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 160

कश्यपो मुनिराख्यातश्छंदोऽनुष्टुबुदाहृतम् । अर्द्धनारीश्वरः प्रोक्तो देवता जगतां पतिः ॥ १६० ॥

ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် ကဿယပ မုနိဟု ကြေညာ၏။ ချန်ဒတ် (chandas) သည် အနုဋ္ဌုဗ (Anuṣṭubh) ဖြစ်၏။ ဒေဝတာ (devatā) သည် အရ္ဓနာရီဣရှ္ဝရ—လောကတို့၏ အရှင်ဟု ဆို၏။

Verse 161

रेफादिव्यंजनैः षड्भिः कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । त्रिनेत्रं नीलमणिभं शूलपाशं कपालकम् ॥ १६१ ॥

«ရ» (repha) ဖြင့်အစပြုသော ဗျဉ္ဇန ၆ လုံးကို အသုံးပြု၍ အင်္ဂ-နျာသ (aṅga-nyāsa) ၆ ပါးကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် သုံးမျက်စိရှိ၍ နီလမဏိကဲ့သို့ တောက်ပကာ သူလ (śūla)၊ ပါရှ (pāśa) နှင့် ကပာလ (kapāla) ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝတာကို သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 162

रक्तोत्पलं च हस्ताब्जैर्दधतं चारुभूषणम् । बालेंदुबद्धमुकुटमर्द्धनारीश्वरं स्मरेत् ॥ १६२ ॥

အလှအပသော အလင်္ကာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ ကြာပန်းကဲ့သို့သော လက်များဖြင့် အနီရောင် ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လဆန်း (ဗာလိန္ဒု) ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော မကူဋကို ဆောင်းသည့် အရ္ဓနာရီဣရှ္ဝရကို သမาธိဖြင့် သတိရစေ။

Verse 163

एकलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिशतं मधुराप्लुतैः । तिलैर्हुनेद्यजेत्पीठे शैवेंगावरणैः सह ॥ १६३ ॥

မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ပျားရည်စိုစွတ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟောမ ၃၀၀ ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။ နှမ်းကို မီးထဲသို့ ပူဇော်ကာ သန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင် ရှိုင်ဝ အင်္ဂ-အာဝရဏ (aṅga-āvaraṇa) နှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 164

वृषाद्यैर्मातृभिः पश्चाल्लोकपालैस्तदायुधैः । प्रासादाद्यं जपेन्मंत्रमयुतं रोगशांतये ॥ १६४ ॥

နောက်ဘက်တွင် ဝೃṣာ (Vṛṣā) ဖြင့်အစပြုသော မာတೃ (Mātṛ) များကို တည်ထား၍၊ လောကပါလ (Lokapāla) များကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာ လက်နက်များနှင့်အတူ တည်စေကာ၊ «ပရာသာဒ-» (prāsāda-) ဖြင့်အစပြုသော မန္တရကို ရောဂါငြိမ်းစေရန် တစ်သောင်း (10,000) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 165

स्वाहावृत्तमिदं बीजं विगलत्परमामृतम् । चन्द्रबिंबस्थितं मूर्ध्नि ध्यातं क्ष्वेडगदापहम् ॥ १६५ ॥

«svāhā» ဟူသောအသံဖြင့်ဝိုင်းရံထားသော ဤဘီဇမန်တရသည် အမြင့်မြတ်သော အမృతရည်ကို စိမ့်စိမ့်ယိုစေသည်။ ခေါင်းထိပ်ရှိ လဝိုင်းအတွင်း တည်နေသည်ဟု သာဓကစွာ သမ္မာဓိပြုလျှင် kṣveḍa အဆိပ်ဒဏ်ရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 166

प्रतिलोमस्वराढ्या च बीजं वह्निगृहे स्थितम् । रेफादिव्यंजनोल्लासिषट्कोणाभिवृतं बहिः ॥ १६६ ॥

သရများကို ပြန်လှန်အစီအစဉ်ဖြင့် ပြည့်ဝစေထားသော ထိုဘီဇကို အဂ္နိ၏နေရာဖြစ်သော “မီးအိမ်” တွင် တည်စေရာ၏။ အပြင်ဘက်တွင် “ရ” (repha) မှစသော ဗျဉ္ဇနများဖြင့် တောက်ပစေကာ ခြောက်ထောင့်ပုံ (hexagram) ဖြင့် ဝိုင်းပတ်ထားရမည်။

Verse 167

भूतार्तस्य स्मृतं मूर्ध्नि भूतमाशु विनाशयेत् । पीडितांगे स्मृतं तत्तत्पीडां शमयति ध्रुवम् ॥ १६७ ॥

bhūta အနှောင့်အယှက်ခံရသူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဤမန်တရကို သတိရ၍ ရွတ်ဆိုလျှင် ထို bhūta ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပေးသည်။ နာကျင်နေသော ကိုယ်အင်္ဂါပေါ်တွင် သတိရ၍ ရွတ်ဆိုလျှင် ထိုနာကျင်မှုကို မလွဲမသွေ သက်သာစေသည်။

Verse 168

प्रणवो हृदयं पश्चान् ङेंतः पशुपतिः पुनः । तारो नमो भूतपदं ततोऽधिपतये ध्रुवम् ॥ १६८ ॥

ပထမဦးစွာ ပရဏဝ “Oṃ” ကို နှလုံး၌ တည်စေပါ။ ထို့နောက် နှာသံအဆုံး “ṅeṃ” ကို ထည့်ပါ။ ထပ်မံ၍ “Paśupati” ဟု ရွတ်ဆိုပါ။ ထို့နောက် တာရက “Oṃ” ကို “namo” နှင့် ဆက်ကာ “bhūta” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခိုင်မာစွာ “adhipataye” — အရှင်ထံသို့ ဟု ဆိုပါ။

Verse 169

नमोरुद्राय युगलं खङ्गरावण शब्दतः । विहरद्वितयं पश्चान्नरीनृत्ययुगं पृथक् ॥ १६९ ॥

“namo rudrāya” ဟူသော စကားစုနှစ်ခုကို ဓားတံခါးတံခါး တိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ ကြမ်းရှသံဖြင့် ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “viharad-” ဆိုင်ရာ ယူနစ်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် သီးခြားစီ “narī-nṛtya” — မိန်းမတို့၏ အကနှင့် ဆက်စပ်သော ယူနစ်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 170

श्मशानभस्माचितांते शरण्याय ततः परम् । घंटाकपालमालादिधरायेति पदं पुनः ॥ १७० ॥

ထို့နောက် သင်္ချိုင်းမြေပြာဖြင့် ကိုယ်တော်ကိုလိမ်းထားသော အားကိုးရာသခင်ထံသို့ ဟူသော မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ခေါင်းခွံ၊ ခေါင်းလောင်း၊ မာလာ စသည်တို့ကို ဆောင်ထားသော သခင်ထံသို့ ဟူသော မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 171

व्याघ्रचर्मपदस्यांते परिधानाय तत्परम् । शशांककृतशब्दांते शेखराय ततः परम् ॥ १७१ ॥

«ဗျာဃ္ရချမ္မ» (ကျားအရေ) ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် နောက်လိုက်သော စကားကို «ဝတ်ဆင်ရာအဝတ်/ဝတ်ဆင်သည့်အရာ» ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထို့အတူ «ရှရှာင်္ကကೃတ» (လမှ ပြုလုပ်သော) ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် နောက်လိုက်သော စကားကို «ရှေခရာ» (ခေါင်းပေါ်အလှဆင်/မကွတ်) ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 172

कृष्णसर्पपदात्पश्चाद्वदेद्यज्ञोपवीतिने । बलयुग्मं चलायुग्ममनिवर्तकपालिने ॥ १७२ ॥

«ကೃષ્ણ-သර්ပ» ဟူသော စကားဖြင့် စတင်သော မန္တရကို ရွတ်ပြီးနောက် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ဝတ်ဆင်သူသည် ထို့နောက် «အားနှစ်ပါး၊ လှုပ်ရှားသည့် အင်အားနှစ်ပါး—နောက်မလှည့်သော ကာကွယ်ရှင်» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 173

हनुयुग्मं ततो भूतांस्त्रासयद्वितयं पुनः । भूयो मंडलमध्ये स्यात्कटयुग्मं ततः परम् ॥ १७३ ॥

ထို့နောက် «မေးရိုးနှစ်ဖက်» ကို ဖွဲ့ရမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ «ကြောက်ရွံ့စေသော သတ္တဝါနှစ်ပါး» ကို ပုံဖော်ရမည်။ ထို့ပြင် မဏ္ဍလဝိုင်း၏ အလယ်၌ နောက်တစ်ဆင့် «ခါးတင်နှစ်ဖက်» ရှိရမည်။

Verse 174

रुद्रांकुशेन शमय प्रवेशययुगं ततः । आवेशययुगं पश्चाञ्चंडासिपदमीरयेत् ॥ १७४ ॥

ထို့နောက် ရုဒြာင်္ကူရှ (ရုဒြ၏ မောင်းတံ) ကို အသုံးပြု၍ မန္တရနှစ်စုံကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုကာ သက်သာစေ၍ ဝင်ရောက်စေ ရမည်။ ထို့နောက် အာဝေသ (ဝင်ပူး/အင်အားသွင်း) အတွက် မန္တရနှစ်စုံကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် «ချဏ္ဍာသိ» ဟူသော မန္တရစကားကို အသံထွက်ရမည်။

Verse 175

धाराधिपतिरुद्रोऽयं ज्ञापयत्यग्निसुंदरी । खड्गरावणमंत्रोऽयं सप्तत्यूर्द्धशताक्षरः ॥ १७५ ॥

ဤမန္တရသည် «ဓာရာ၏အရှင် ရုဒြ» ဟုခေါ်သည်။ အဂ္နိသုန္ဒရီက ထုတ်ဖော်သင်ကြားသည်။ ဤသည်မှာ ခဋ္ဂ-ရာဝဏ မန္တရဖြစ်၍ အက္ခရာ ၁၇၀ ပါဝင်သည်။

Verse 176

भूताधिपतये स्वाहा पूजामन्त्रोऽयमीरितः । सिद्धमंत्रोऽयमुदितो जपादेव प्रसिद्ध्यति ॥ १७६ ॥

«ဘူတာဓိပတိ (သတ္တဝါတို့၏အရှင်) သို့ ဆွာဟာ» ဟူသည်ကို ပူဇာမန္တရဟု ကြေညာထားသည်။ ဤစိဒ္ဓမန္တရကို သင်ကြားပြီးပြီ; ဂျပာတစ်ခုတည်းဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်ကာ ထင်ရှားလာသည်။

Verse 177

अयुतद्वितयात्पश्चाद्भूतादिग्रहणे क्षमः । माया स्फुरद्वयं भूयः प्रस्फुरद्वितयं पुनः ॥ १७७ ॥

«အယုတဒွိတယ» (နှစ်သောင်းနှစ်ခု) ပြီးနောက် ဓာတ်တို့နှင့် အခြားအရာများကို ဖမ်းယူသိမြင်နိုင်သော တတ္တဝတစ်ခု ရှိလာသည်။ ထို့နောက် မာယာသည် တုန်ခါမှုနှစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လွင်လာပြီး၊ ထပ်မံ၍ တုန်ခါမှုနှစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ချဲ့ထွင်သည်။

Verse 178

घातयद्वितयं वर्मफडंतः समुदीरितः । एकपंचाशदर्णोऽयमघोरास्त्रं महामनुः ॥ १७८ ॥

«ဃာတယ» ဟူသော အသံထွက်နှစ်ကြိမ်နှင့် «ဝර්မ-ဖတ်» ဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ ရွတ်ဆိုလျှင်၊ အက္ခရာ ၅၁ ပါဝင်သော ဤမဟာမန္တရကို အဃောရာஸ္တရ (အဃောရ၏ လက်နက်မန္တရ) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 179

अघोरोऽस्य नुनिः प्रोक्तस्त्रिवृच्छंदं उदाहृतम् । अघोररुद्रः संदिष्टो देवता मन्त्रनायकः ॥ १७९ ॥

ဤမန္တရအတွက် ရှိ (ṛṣi) ကို အဃောရဟု ကြေညာထားသည်။ ချန္ဒ (metre) ကို တြိဝೃချ္ ဟု ဆိုထားပြီး၊ မန္တရ၏ အုပ်စိုးသခင် ဒေဝတာကို အဃောရ-ရုဒြ ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 180

हृदयं पंचभिः प्रोक्तं शिरः षड्भिरुदाहृतम् । शिखा दशभिराख्याता नवभिः कवचं मतम् ॥ १८० ॥

ဟృဒယ မန္တရသည် အက္ခရာ ၅ လုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ရှိရ မန္တရကို အက္ခရာ ၆ လုံးဟု သင်ကြား၏။ ရှိခာ (ဆံထုံး) မန္တရကို အက္ခရာ ၁၀ လုံးဟု ဖော်ပြပြီး ကဝච (ကာကွယ်အာဝරණ) ကို အက္ခရာ ၉ လုံးဟု ယူဆကြ၏။

Verse 181

वसुवर्णैः स्मृतं नेत्रं दशार्णैरस्त्रमीरितम् । मूर्ध्नि नेत्रास्यकंठेषु हृन्नाभ्यामूरुषु क्रमात् ॥ १८१ ॥

နက်တြ (မျက်စိ) မန္တရကို အက္ခရာ ၈ လုံးဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ အஸ္တြ (လက်နက်) မန္တရကို အက္ခရာ ၁၀ လုံးဟု ကြေညာ၏။ ထိုတို့ကို အစဉ်အတိုင်း ခေါင်းပေါ်၊ မျက်စိ–ပါးစပ်–လည်ချောင်းပေါ်၊ နှလုံး–နာဘီပေါ်၊ ထို့နောက် ပေါင်ပေါ်တွင် န్యာသ ပြုလုပ်၍ တင်ထားရမည်။

Verse 182

जानुजंघापदद्वंद्वे रुद्रभिन्नाक्षरैर्न्यसेत् । पञ्चषट्काष्टवेदांगद्विव्द्यब्धिरसलोचनैः ॥ १८२ ॥

ဒူးနှစ်ဖက်၊ ခြေခလယ်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ရုဒြ၏ အက္ခရာများဟု ခွဲခြားထားသော အက္ခရာများကို တင်၍ န్యာသ ပြုရမည်။ ထိုအစဉ်ကို ၅၊ ၆၊ ၈၊ ဝေဒாங்க၊ ၂၊ သမုဒ္ဒရ၊ ရသ၊ နှင့် မျက်စိ ဟူသော ကိန်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာရမည်။

Verse 183

श्यामं त्रिनेत्रं सपार्ढ्यं रक्तवस्त्रांगरांगकम् । नानाशस्त्रधरं ध्यायेनदघोराख्यं सदाशिवम् ॥ १८३ ॥

အဃောရ ဟုခေါ်သော စဒါရှီဝကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန ပြုရမည်—အရောင်မဲညို၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ အလင်္ကာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို အနံ့သာလိမ်းကာ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 184

भूतवेतालकादीनां क्षयोऽयं निग्रहे मनुः । तारो वांतो धरासंस्थो वामनेत्रेंदुभूषितः ॥ १८४ ॥

ဘူတ၊ ဝေတාල စသည့်အရာများကို နှိမ်နင်းရန် ဤမန်တရသည် ၎င်းတို့ကို ပျက်စီးစေသော မန်တရဖြစ်၏။ ဤမန်တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် မနု ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတာ/ဆက်စပ်ရုပ်သဏ္ဍာန်မှာ တာရာ ဖြစ်၏။ အသုံးချမှု (viniyoga) သည် “မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်လက္ခဏာမှာ ဘယ်မျက်စိ၌ လအဆင်တန်ဆာ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 185

पाशी बकः कर्णनेत्रवर्मास्त्रांतः षडक्षरः । मनुः पाशुपतास्त्राख्यो ग्रहक्षुद्रनिवारणः ॥ १८५ ॥

(ဤတို့သည်) မန္တရများဖြစ်သည်—«ပါရှီ», «ဗက», «ကဏ္ဏ-နေတရ-ဝර්မ-အஸ္တြာန္တ»; အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရ; နှင့် «ပါရှုပတ-အஸ္တြ» ဟုခေါ်သော မန္တရ—ဂြိုဟ်ဒုက္ခနှင့် အနည်းငယ်သော မကောင်းသတ္တဝါတို့၏ အန္တရာယ်ကို တားဆီးရန်။

Verse 186

षड्भिर्वर्णैः षडंगानि हुंफडंतैः सजातिभिः । मध्याह्नार्कप्रभं भीमं त्र्यक्षं पन्नगभूषणम् ॥ १८६ ॥

အက္ခရာခြောက်လုံးဖြင့် အင်္ဂခြောက်ပါးကို နျာသ (nyāsa) ထားရမည်—«ဟုṃ» နှင့် «ဖတ်» ဖြင့်အစပြုသော ဗီဇသံများနှင့် ဆက်စပ်သံများပါဝင်စေ၍—ထို့နောက် နေ့လယ်နေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သုံးမျက်စိရှိပြီး မြွေတန်ဆာဆင်ထားသော အရှင်ကို သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 187

नानाशस्त्रं चतुर्वक्त्रं स्मरेत्पशुपतिं हरम् । वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ १८७ ॥

ဟရ (Hara) ဖြစ်သော ပာရှုပတိ (Paśupati) ကို စိတ်ကူးသတိပြုရမည်—မျက်နှာလေးဖက်ရှိ၍ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်သည်။ မန္တရကို အက္ခရာတစ်သိန်းအရေအတွက်အထိ ဂျပ်ရမည်၊ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံနှုန်းဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ (oblations) ပူဇော်ရမည်။

Verse 188

गव्येन सर्पिषा मन्त्रो संस्कृते हव्यवाहने । शैवे पीठे यजेदंगमातृलोकेश्वरायुधैः ॥ १८८ ॥

နွားမှရသော ဂျီ (ghee) ဖြင့် မန္တရကို သေချာစွာ သန့်စင်သိက္ခာပေးထားသော ယဇ္ဉာမီးထဲသို့ ပူဇော်ရမည်။ ရှိုင်ဝ ပီဋ္ဌ (Śaiva pīṭha) တွင် အင်္ဂပူဇာ၊ မာတೃကာများ၊ လောကအရှင်များနှင့် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များ (ပူဇော်သင်္ကေတ) ကို အသုံးပြု၍ ယဇ္ဉာပူဇာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 189

अनेन मन्त्रितं तोयं भूतग्रस्तमुखे क्षिपेत् । सद्यः स मुंचति क्रंदान्महामंत्रप्रभावतः ॥ १८९ ॥

ဤမန္တရဖြင့် မန္တရတင်ထားသော ရေကို နတ်ဆိုး/ဝိညာဉ်ကပ်နေသူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖျန်းပက်ရမည်။ မဟာမန္တရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လွှတ်ချလိုက်သည်။

Verse 190

अनेन मन्त्रितान्बाणान्विसृजेद्युधि यो नरः । जयेत्क्षणेन निखिलाञ्छत्रून्पार्थ इवापरः ॥ १९० ॥

ဤမန္တရဖြင့် သန့်စင်ကောင်းချီးပေးထားသော မြားများကို စစ်မြေပြင်၌ ပစ်လွှတ်သူ မည်သူမဆို ခဏချင်းပင် ရန်သူအားလုံးကို အနိုင်ယူ၍ အခြားပာဋ္ဌ (အာర్జုန) တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 191

वर्णान्तिमो बिन्दुयुतः क्षेत्रपालाय हृन्मनुः ॥ १९१ ॥

က்ஷေတ্ৰပာလအတွက် ဟృဒ်မန္တရသည် သတ်မှတ်ထားသော အက္ခရာစဉ်၏ နောက်ဆုံးအက္ခရာကို ဘိန္ဒု (နှာသံအမှတ်) နှင့် ပေါင်းစည်း၍ က္ෂေတ্ৰပာလအတွက် အသုံးချရသည်။

Verse 192

ताराद्यो वसुवर्णोऽयं क्षेत्रपालस्य कीर्तितः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगं न्यस्य चिन्तयेत् ॥ १९२ ॥

“တာရာ” ဖြင့်အစပြု၍ ရွှေရောင်တောက်ပသော ဤမန္တရကို က္ෂေတ্ৰပာလ၏ မန္တရဟု ကြေညာထားသည်။ ရှည်သံခြောက်မျိုးပါသော ဘီဇအက္ခရာဖြင့် အင်္ဂခြောက်ပါး န్యာသကို ထားပြီးနောက် ဒေဝတာကို စိတ်၌ သမားတော်တင် စဉ်းစားရမည်။

Verse 193

नीलाचलाभं दिग्वस्त्रं सर्पभूषं त्रिलोचनम् । पिंगोर्ध्वकेशान्दधतं कपालं च गदां स्मरेत् ॥ १९३ ॥

(သီဝ) ကို ဤသို့ သမားတော်တင် စိတ်၌ မှတ်ယူရမည်—နီလာတောင်ကဲ့သို့ အပြာမဲရောင်၊ အရပ်ဒిశများကို အဝတ်အစားအဖြစ် ဝတ်ဆင်သကဲ့သို့ (အကာသဝတ်)၊ မြွေများဖြင့် အလှဆင်ထား၍ မျက်စိသုံးလုံး၊ အညိုရောင် ဆံပင်များ ထောင်တက်နေပြီး၊ ခေါင်းခွံနှင့် ဂဒါ (လက်နက်တုတ်) ကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 194

लक्षमेकं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः । चरुणा घृतसिक्तेन ततः क्षेत्रे समर्चयेत् ॥ १९४ ॥

မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း မီးထဲသို့ ဟောမအာဟုတိ ပူဇော်ရမည်—ဃီဖြင့် စိုစွတ်ထားသော ချာရု (ချက်ထားသော ပူဇော်စာ) ကို အသုံးပြု၍။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းရာ က္ෂေတရ/ဘုရားကျောင်း၌ ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 195

धर्मादिकल्पिते पीठे सांगावरणमादरात् । तस्मै सपरिवाराय बलिमेतेन निर्हरेत् ॥ १९५ ॥

ဓမ္မနှင့် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအတိုင်း စီမံထားသော အာသနပေါ်တွင် လေးစားစွာ အကူအညီပစ္စည်းများနှင့်တကွ ပူဇော်ဘလိကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုနည်းဖြင့် ထိုဒေဝတာနှင့် သူ၏အဖော်အပါးတို့အား ဘလိပူဇော်ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 196

पूर्वमेहिद्वयं पश्चाद्विद्विषं पुरुषं द्वयम् । भञ्जयद्वितयं भूयो नर्तयद्वितयं पुनः ॥ १९६ ॥

အရင်ဆုံး အတွဲနှစ်ယောက်ကို ရှေ့သို့ ခေါ်လာစေ။ ထို့နောက် ရန်သူယောက်ျား အတွဲနှစ်ယောက်ကို (ခေါ်လာစေ)။ ထပ်မံ၍ အတွဲနှစ်ယောက်ကို ချိုးဖျက်နှိမ်နင်းပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် အတွဲနှစ်ယောက်ကို ကခုန်စေ။

Verse 197

ततो विघ्नपदद्वन्द्वं महाभैरव तत्परम् । क्षेत्रपालबलिं गृह्णद्वयं पावकसुन्दरी ॥ १९७ ॥

ထို့နောက် အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားရန် အာရုံစိုက်နေသော မဟာဘဲရဝါရေ—ကွက်တရပာလ (သန့်ရှင်းနယ်မြေ စောင့်ရှောက်သူ) အတွက် ဘလိပူဇော်ကို လက်ခံပါလော့၊ ပာဝကသုန္ဒရီရေ။

Verse 198

बलिमन्त्रोऽयमाख्यातः सर्वकामफलप्रदः । सोपदेशं बृहत्पिण्डे कृत्वा रात्रिषु साधकः ॥ १९८ ॥

ဤသည်မှာ သင်ကြားဖော်ပြထားသော ဘလိမန္တရ ဖြစ်ပြီး လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး၏ အကျိုးफलကို ပေးတတ်သည်။ သင်ကြားချက်နှင့်အညီ ကြီးမားသော ပိဏ္ဍပေါ်တွင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ သာဓကသည် ညအချိန်များတွင် အကျင့်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 199

स्मृत्वा यथोक्तं क्षेत्रेशँ तस्य हस्ते बलिं हरेत् । बलिनानेन सन्तुष्टः क्षेत्रपालः प्रयच्छति ॥ १९९ ॥

ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းရာနေရာ၏ အရှင်ကို သတိရ၍ ဖိတ်ခေါ်ပြီး၊ သူ၏လက်ထဲသို့ ဘလိကို ထည့်ပေးရမည်။ ဤဘလိကြောင့် ကျေနပ်သော ကွက်တရပာလသည် တောင်းဆိုသမျှကို ပေးအပ်တတ်သည်။

Verse 200

कांतिं मेधां बलायोग्यं तेजः पुष्टिं यशः श्रियम् । उद्धरेद्बटुकं ङेंतमापदुद्धारणं तथा ॥ २०० ॥

ဤမန္တရားသည် တောက်ပမှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အင်အားအတွက် သင့်လျော်မှု၊ တေဇောဓာတ်၊ အာဟာရပြည့်ဝမှု၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်ကို ပေးတတ်၏။ ထို့ပြင် ဘတုက (ကျောင်းသားငယ်) ကို ဒုက္ခအပဒ်မှ ကယ်တင်သဖြင့် ကပ်ဘေးအချိန်၌ ကယ်တင်ရာနည်း ဖြစ်၏။