Hanūmaccarita (The Account of Hanumān)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथापरं वायुसूनोश्चरितं पापनाशनम् । यदुक्तं स्वासु रामेण आनन्दवनवासिना ॥ १ ॥

သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူ၏။ ယခုမှစ၍ ဗာယု၏သား၏ အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော လုပ်ရပ်ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံ ပြောကြားမည်။ အာနန္ဒဝန၌ နေထိုင်သော ရာမက သူ၏ကိုယ်ပိုင်သူများအကြား ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 2

सद्योजाते महाकल्पे श्रुतवीर्ये हनूमति । मम श्रीरामचन्द्रस्य भक्तिरस्तु सदैव हि ॥ २ ॥

ယခုအသစ်စတင်သော မဟာကပ္ပ၌၊ ဗီရသတ္တိ အလွန်ကျော်ကြားသော ဟနုမာန်၌ အားကိုး၍၊ ကျွန်ုပ်၏ သီရိ ရာမချန္ဒြာအပေါ် ဘက္တိသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်၌ တည်ရှိပါစေ။

Verse 3

श्रृणुष्व गदतो मत्तः कुमारस्य कुमारक । चरितं सर्वपापघ्नं श्रृण्वतां पठतां सदा ॥ ३ ॥

အို လူငယ်ကူမာရ၊ ငါပြောသမျှကို နားထောင်လော့။ ကူမာရ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ငါဆိုမည်။ ထိုဇာတ်ကြောင်းသည် အမြဲနားထောင်သူ၊ အမြဲရွတ်ဖတ်သူတို့၏ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပေး၏။

Verse 4

वांछाम्यहं सदा विप्र संगमं कीशरूपिणा । रहस्यं रहसि स्वस्य ममानन्दवनोत्तमे ॥ ४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် မျောက်ရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော သူနှင့် အမြဲတမ်း ဆုံစည်းခြင်းကို ဆန္ဒပြု၏။ ထို့ပြင် ငါ၏ လျှို့ဝှက်နေရာ၏ လျှို့ဝှက်မှုအတွင်း၊ ငါ၏ အကောင်းဆုံး အာနန္ဒဝန၌ ဤအရာကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းထား၏။

Verse 5

परीतेऽत्र सखायो मे सख्यश्च विगतज्वराः । क्रीडंति सर्वदा चात्र प्राकट्येऽपि रहस्यपि ॥ ५ ॥

ဤနေရာ၌ ငါ၏အဖော်များနှင့် မိတ်ဆွေများသည် ဒုက္ခ၏အပူအနာကင်းစင်၍ အမြဲပျော်ရွှင်ကစားကြ၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ လျှို့ဝှက်သောအရာသည်လည်း ပေါ်လွင်နေသော်လည်း မပျောက်မကွယ် တည်ရှိနေ၏။

Verse 6

कस्मिंश्चिदवतारे तु यद्वृत्तं च रहो मम । तदत्र प्रकटं तुभ्यं करोमि प्रीतमानसः ॥ ६ ॥

သို့သော် အဝတားတစ်ခု၌ ငါ့အပေါ် လျှို့ဝှက်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ယခု ဤနေရာ၌ သင့်အား ချစ်ခင်မေတ္တာပြည့်ဝသော စိတ်ဖြင့် ဖော်ပြပေး၏။

Verse 7

आविर्भूतोऽस्म्यहं पूर्वं राज्ञो दशरथक्षये । चतुर्यूहात्मकस्तकत्र तस्य भार्यात्रये मुने ॥ ७ ॥

အတိတ်ကာလ၌ ဘုရင် ဒဿရထ၏ ယဇ်ပူဇော်ချိန်တွင်—အို မုနိ—ငါသည် စတုရဗျူဟာတော်၏ အတ္တသဘောကို ကိုယ်စားပြု၍ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာကာ၊ သူ၏ မဟေသီ သုံးပါးအတွက် ပေါ်လာခဲ့၏။

Verse 8

ततः कतिपयैरब्दैरागतो द्विजपुंगवः । विश्वामित्रोऽर्थयामास पितरं मम भूपतिम् ॥ ८ ॥

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ဗြာဟ္မဏတို့အထွတ်အမြတ် ဗိශ්ဝာမိတ္တရသည် ရောက်လာ၍ ငါ့အဖ ဘုရင်ထံ တောင်းဆိုချက်တစ်ရပ် ပြုလေ၏။

Verse 9

यक्षरक्षोविघातार्थं लक्ष्मणेन सहैव माम् । प्रेषयामास धर्मात्मा सिद्धाश्रममरम्यकम् ॥ ९ ॥

ယက္ခနှင့် ရက္ခသတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဓမ္မသဘောရှိသော အဖဘုရင်သည် လက္ခမဏနှင့်အတူ ငါ့ကို စိဒ္ဓာရှရမ အမိုက်မက်သော အာရှရမ်သို့ စေလွှတ်လေ၏။

Verse 10

तत्र गत्वाश्रममृबेर्दूषयन्ती निशाचरौ । ध्वस्तौ सुबाहुमारीचौ प्रसन्नोऽभूत्तदा मुनिः ॥ १० ॥

ထိုနေရာသို့ရောက်သော် ညအတွင်းလှည့်လည်သော ဒေမုန်နှစ်ကောင်သည် မုနိ၏ အာရှရမ်ကို အညစ်အကြေးဖြင့် ဖျက်ဆီးလေ၏။ သို့ရာတွင် စုဗာဟုနှင့် မာရီချ တို့ ပျက်စီးသွားသောအခါ မုနိသည် ထိုအချိန်၌ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးလေ၏။

Verse 11

अस्त्रग्रामं ददौ मह्यं मासं चावासयत्तथा । ततो गाधिसुतोधीमान् ज्ञात्वा भाव्यर्थमादरात् ॥ ११ ॥

သူသည် အစွမ်းထက်အာယုဓများ၏ အစုအဝေးတစ်ခုလုံးကို ငါ့အား ပေးအပ်လေ၏၊ ထို့ပြင် ငါ့ကို ထိုနေရာ၌ တစ်လကြာ နေထိုင်စေ၏။ ထို့နောက် ဂါဓိ၏ သားတော် ပညာရှိသည် အနာဂတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို လေးစားစွာ နားလည်၍ ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 12

मिथिलामनयत्तत्र रौद्रं चादर्शयद्ध्वनुः । तस्य कन्यां पणीभूतां सीतां सुरसुतोपमाम् ॥ १२ ॥

သူသည် မိသီလာသို့ ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ရော်ဒြ သံဓနုကို မြင်စေ하였다။ ထို့နောက် မင်္ဂလာဆုအဖြစ် ရရှိသော သမီးတော် စီတာကို—ဒေဝတားသမီးနှင့် တူညီသကဲ့သို့—ပေးအပ်လေ၏။

Verse 13

धनुर्विभज्य समिति लब्धवान्मानिनोऽस्य च । ततो मार्गे भृगुपतेर्दर्प्पमूढं चिरं स्मयन् ॥ १३ ॥

အစည်းအဝေး၌ ဓနုကို ခွဲဝေ၍ တိုင်းတာပြီးနောက်၊ ဤမောက်မာသူကိုလည်း အစည်းအဝေးတွင် ရရှိအောင် အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် လမ်းခရီးတွင် မာနကြောင့် စိတ်မူးယစ်နေသော ဘೃဂု၏ အရှင်ကို ကြာရှည်စွာ ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်လေ၏။

Verse 14

व्यषनीयागमं पश्चादयोध्यां स्वपितुः पुरीम् । ततो राज्ञाहमाज्ञाय प्रजाशीलनमानसः ॥ १४ ॥

ထို့နောက် ငါသည် ငါ့အဖ၏ မြို့တော် အယောဓျာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ဘုရင်၏ အမိန့်ကို သိရှိသော် ငါ့စိတ်သည် ပြည်သူတို့ကို သင့်လျော်စွာ စောင့်ရှောက်အုပ်ချုပ်ရန် အာရုံစိုက်လေ၏။

Verse 15

यौवराज्ये स्वयं प्रीत्या सम्मंत्र्यात्पैर्विकल्पितः । तच्छुत्वा सुप्रिया भार्या कैकैयी भूपतिं मुने ॥ १५ ॥

ဝမ်းမြောက်စွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ရာမကို ယုဝရာဇအဖြစ် အဘိသေက ချီးမြှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်하였다။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားသိသော် မင်းကြီး၏ အချစ်ဆုံး မဟာမိဖုရား ကေကေယီသည် မုနိရေ၊ မင်းကြီးထံ ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 16

देवकार्यविधानार्थं विदूषितमतिर्जगौ । पुत्रो मे भरतो नाम यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १६ ॥

စိတ်ဉာဏ် မိုက်မဲ၍ မိုးကွယ်သွားသဖြင့်၊ နတ်ကိစ္စ စီမံရန်ဟု အကြောင်းပြကာ သူမက ပြော၏— “ငါ့သား ဘရတဟူသောသူကို ယုဝရာဇအဖြစ် အဘိသေက ချီးမြှောက်ပါစေ။”

Verse 17

रामश्चतुर्दशसमा दंडकान्प्रविवास्यताम् । तदाकर्ण्या हमुद्युक्तोऽरण्यं भार्यानुजान्वितः ॥ १७ ॥

“ရာမကို ဆယ့်လေးနှစ်တိုင် ဒဏ္ဍကာတောသို့ နိရ্বাসစေပါ” ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသိသော် ငါလည်း ဇနီးနှင့် ညီငယ်တို့နှင့်အတူ တောသို့ ထွက်ခွာခဲ့၏။

Verse 18

गंतुं नृपतिनानुक्तोऽप्यगमं चित्रकूटकम् । तत्र नित्यं वन्यफलैर्मांसैश्चावर्तितक्रियः ॥ १८ ॥

မင်းကြီးက သွားရန် မအမိန့်ပေးသော်လည်း ငါသည် စိတ္တရကူဋသို့ သွားခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင် တောသီးနှင့် အသားတို့ဖြင့် နေ့စဉ် အသက်မွေးကာ၊ ငါ၏ ထုံးတမ်းဓမ္မကိစ္စများကို မပြတ်မလပ် ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 19

निवसन्नेव राज्ञस्तु निधनं चाप्यवागमम् । ततो भरतशत्रुघ्नौ भ्रातरौ मम मानदौ ॥ १९ ॥

ငါသည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်နေစဉ် မင်းကြီး၏ ကွယ်လွန်ခြင်းကိုလည်း ကြားသိရ၏။ ထို့နောက် ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး—ဘရတနှင့် သတ္တရုဃ္န—လည်း ထိုအရေးအခင်းတွင် ပါဝင်လာ၏။

Verse 20

मांतृवर्गयुतौ दीनौ साचार्यामात्यनागरौ । व्यजिज्ञपतमागत्यपंचवट्यां निजाश्रमम् ॥ २० ॥

မိခင်ဘက်ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဆင်းရဲနွမ်းနယ်သောအခြေအနေဖြင့် ဆရာ၊ အမတ်များနှင့် မြို့သူမြို့သားတို့ပါဝင်ကာ ပဉ္စဝတီသို့—မိမိ၏ အာရှရမ်သို့—လာရောက်၍ လေးစားစွာ တောင်းလျှောက်ကြသည်။

Verse 21

अकल्पयं भ्रातृभार्यासहितश्च त्रिवत्सरम् । ततस्त्रयोदशे वर्षे रावणो नाम राक्षसः ॥ २१ ॥

အစ်ကို၏ ဇနီးနှင့်အတူ ဤအမှုအရာတို့ကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စီမံထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆယ့်သုံးနှစ်မြောက်တွင် ရာဝဏဟု အမည်ရသော ရက္ခသတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 22

मायया हृतवान्सीतां प्रियां मम परोक्षतः । ततोऽहं दीनवदन ऋष्यमूकं हि पर्वतम् ॥ २२ ॥

မယာဖြင့် ငါမသိမသာအချိန်တွင် ငါ၏ချစ်မြတ်နိုးသော စီတာကို သူက ခိုးယူသွားသည်။ ထို့နောက် ငါသည် မျက်နှာညှိုးနွမ်းလျက် ဣဿျမူကဟု ခေါ်သော တောင်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 23

भार्यामन्वेषयन्प्राप्तः सख्यं हर्यधिपेन च । अथ वालिनमाहत्य सुग्रीव स्तत्पदे कृतः ॥ २३ ॥

ဇနီးကို ရှာဖွေနေစဉ်တွင် မျောက်တို့၏ အရှင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝါလိန်ကို သတ်ပြီးနောက် စုဂရီဝကို ထိုရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်မြှောက်하였다။

Verse 24

सह वानरयूथैश्च साहाय्यं कृतवान्मम । विरुध्य रावणेनालं मम भक्तो विभीषणः ॥ २४ ॥

မျောက်တပ်စုများနှင့်အတူ ငါ၏ဘက္တ ဝိဘီရှဏသည် ရာဝဏကို ခိုင်မာစွာ ဆန့်ကျင်ကာ ငါ့အား အလွန်ကြီးမားသော အကူအညီ ပေးခဲ့သည်။

Verse 25

आगतो ह्यभिषिच्याशुलंकेशो हि विकल्पितः । हत्वा तु रावणं संख्ये सपुत्रामात्यबांधवम् ॥ २५ ॥

ပြန်လည်ရောက်လာပြီးနောက်၊ လင်္ကာ၏အရှင်အဖြစ် အမြန်အဘိသေက ခံယူကာ သင့်လျော်သောဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း တရားဝင်တင်မြှောက်ခံရ၏။ စစ်မြေပြင်၌ ရာဝဏကို သူ၏သားများ၊ အမတ်များနှင့် ဆွေမျိုးများနှင့်တကွ သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 26

सीतामादाय संशुद्ध्वामयोध्यां समुपागतः । ततः कालांतरे विप्रसुग्रीवश्च विभीषणः ॥ २६ ॥

စီတာကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူမ၏သန့်ရှင်းမှုကို အတည်ပြုပြီး အယောဓျာသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော်၊ အို ဘြာဟ္မဏာ၊ စုဂရီးဝနှင့် ဝိဘီရှဏလည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 27

निमंत्रितौ पितुः श्राद्ध्वे षटेकुलाश्च द्विजोत्तमाः । अयोध्यायां समाजग्मुस्ते तु सर्वे निमंत्रिताः ॥ २७ ॥

ဖခင်၏ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပွဲအတွက် ဖိတ်ကြားခံရသဖြင့်၊ မျိုးရိုးတစ်ရိုးစီမှ ခြောက်ဦးစီဖြစ်သော အထူးမြတ်သော ဘြာဟ္မဏများသည် အယောဓျာ၌ စုဝေးလာကြ၏။ ဖိတ်ကြားခံရသူအားလုံး တကယ်ပင် ရောက်လာကြသည်။

Verse 28

ऋते विभीषिणं तत्र चिंतयाने रघूत्तमे । शंभुर्ब्राह्मणरूपेण षट्कुलैश्च सहागतः ग ॥ २८ ॥

ဝိဘီရှဏကိုသာ မပါဘဲ၊ ထိုနေရာ၌ ရဂ္ဃူတ္တမ သီရိရာမသည် စဉ်းစားနေစဉ်၊ ရှမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ဘြာဟ္မဏရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မျိုးရိုးခြောက်စုနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။

Verse 29

अथ पृष्टो मया शंभुर्विभीषणसमागमे । नीत्वा मां द्रविडे देशे मोचय द्विजबंधनात् ॥ २९ ॥

ထို့နောက် ဝိဘီရှဏနှင့် တွေ့ဆုံချိန်၌ ရှမ္ဘုကို ကျွန်ုပ် မေးလျှောက်၏—“ကျွန်ုပ်ကို ဒရဝိဍဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်၍ ဘြာဟ္မဏက ချမှတ်ထားသော ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေပါ” ဟူ၍။

Verse 30

मया निमंत्रिताः श्रद्धे ह्यगस्त्याद्या मुनीश्वराः । संभोजितास्तु प्रययुः स्वस्वमाश्रममंडलम् ॥ ३० ॥

အို သဒ္ဓါရေ၊ အဂஸ္တျာတို့ကဲ့သို့ မဟာမုနိရှင်များကို ငါက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့၏။ ထိုသူတို့ကို အစာအဟာရဖြင့် ကောင်းစွာဧည့်ခံကာ ဂုဏ်ပြုပြီးနောက် မိမိတို့၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 31

ततः कालांतरे विप्रा देवा दैत्या नरेश्वराः । गौतमेन समाहूताः सर्वे यज्ञसभाजिताः ॥ ३१ ॥

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ဗြာဟ္မဏ မုနိများ၊ ဒေဝတားများ၊ ဒೈတျာများနှင့် မင်းများအားလုံးကို ဂေါတမက ခေါ်ယူ၍ ယဇ္ဉသဘား၌ နေရာယူစေ하였다။

Verse 32

ते सर्वे स्फाटिकं लिंगं त्र्यंबकाद्रौ निवेशितम् । संपूज्य न्यवंसस्तत्र देवदैत्यनृपाग्रजाः ॥ ३२ ॥

ဒေဝတား၊ ဒိုင်တျာနှင့် မင်းသားတို့အနက် အထူးမြတ်သူများဖြစ်ကြသော သူတို့အားလုံးသည် တြျမ္ဗကတောင်ပေါ်၌ စဖာတိက (ကြည်လင်ကျောက်) လိင်္ဂကို တည်ထောင်ကြ၏။ ထိုလိင်္ဂကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 33

तस्मिन्समाजे वितते सर्वौर्लिंगे समर्चिते । गौतमोऽप्यथ मध्याह्ने पूजयामास शंकरम् ॥ ३३ ॥

ထိုအစုအဝေးကြီး ပျံ့နှံ့စွာ စုဝေးပြီး လိင်္ဂများအားလုံးကို ကောင်းစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဂေါတမသည်လည်း နေ့လယ်အချိန်၌ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 34

सर्वे शुक्लांबरधरा भस्मोद्धूलितविग्रहाः । सितेन भस्मना कृत्वा सर्वस्थाने त्रिपुंड्रकम् ॥ ३४ ॥

သူတို့အားလုံးသည် အဖြူရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် လိမ်းထားကြ၏။ ထို့ပြင် ဖြူစင်သော ဘသ္မဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတိုင်း၌ တြိပုဏ္ဍြ (tripuṇḍra) အမှတ်ကို တင်ရမည်။

Verse 35

नत्वा तु भार्गवं सर्वे भूतशुद्धिं प्रचक्रमुः । हृत्पद्ममध्ये सुषिरं तत्रैव भूतपञ्चकम् ॥ ३५ ॥

ဘားဂဝ (ဘൃဂုဝంశ ရှင်ရသေ့) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အားလုံးသည် «ဘူတရှုဒ္ဓိ» ဟူသော ဓာတ်သန့်စင်ခြင်းကို စတင်ကျင့်ကြသည်။ နှလုံးပန်းကန်အလယ်၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အတွင်းအာကာသကို စိတ်တွင်တည်စေ၍ ထိုနေရာ၌ပင် ဓာတ်ငါးပါးကို တည်ထားကြသည်။

Verse 36

तेषां मध्ये महाकाशमाकाशे निर्मलामलम् । तन्मध्ये च महेशानं ध्यायेद्दीप्तिमयं शुभम् ॥ ३६ ॥

ထိုအရာများအလယ်၌ «မဟာအာကာသ» ကို စိတ်ဖြင့်မြင်ရမည်—အာကာသအတွင်း၌ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ အညစ်အကြေးမရှိ။ ထိုအလယ်၌ပင် မဟေရှာန (မဟာသခင်) ကို အလင်းရောင်ပြည့်ဝ၍ မင်္ဂလာရှိသကဲ့သို့ သမాధိဖြင့် ဓ్యာန်တည်ရမည်။

Verse 37

अज्ञानसंयुतं भूतं समलं कर्मसंगतः । तं देहमाकाशदीपे प्रदहेज्ज्ञानवह्निना ॥ ३७ ॥

အဝိဇ္ဇာနှင့်ချည်နှောင်ထားသော သတ္တဝါ၏ကိုယ်သည် အညစ်အကြေးကပ်၍ ကမ္မနှင့်ပတ်သက်ရောယှက်နေ၏။ ထိုကိုယ်ကို အတွင်းအာကာသ၏ မီးအိမ်ထဲတွင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေပါစေ။

Verse 38

आकाशस्यावृत्तिं चाहं दग्ध्वाकाशमथो दहेत् । दग्ध्वाकाशमथो वायुमग्निभूतं तथा दहेत् ॥ ३८ ॥

«အာကာသကိုဖုံးလွှမ်းထားသော အဝိုင်းအကာကို ငါလောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် အာကာသကိုယ်တိုင်ကိုလည်း လောင်ကျွမ်းစေမည်။ အာကာသလောင်ပြီးသော် လောင်မီးသဘောသို့ ပြောင်းသွားသော လေ (ဝါယု) ကိုလည်း ထိုနည်းတူ လောင်ကျွမ်းစေမည်»။

Verse 39

अब्भूतं च ततो दग्ध्वा पृथिवीभूतमेव च । तदाश्रितान्गुणान्दग्ध्वा ततो देहं प्रदाहयेत् ॥ ३९ ॥

ထို့နောက် ရေဓာတ်ကိုလည်း လောင်ကျွမ်း(ပျော်ဝင်)စေ၍ မြေဓာတ်ကိုလည်း ထိုနည်းတူ လောင်ကျွမ်းစေကာ၊ ထိုဓာတ်တို့အပေါ် မူတည်နေသော ဂုဏ်သတ္တိများကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကို လောင်ကျွမ်း(ပျော်ဝင်)စေရမည်။

Verse 40

एवं प्रदग्ध्वा भूतार्दि देही तज्ज्ञानवह्निना । शिखामध्यस्थितं विष्णुमानंदरसनिर्भरम् ॥ ४० ॥

ဤသို့ ထိုအသိဉာဏ်၏မီးဖြင့် သတ္တဝါ၏ဓာတ်ဆိုင်ရာဒုက္ခများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် ကိုယ်ရှိသူသည် ခေါင်းထိပ်မီးတောက်၏အလယ်၌ တည်နေသော ဗိဿနုကို အာနန္ဒအမృతရသာဖြင့် ပြည့်လျှံလျက် မြင်တွေ့၏။

Verse 41

निष्पन्नचंद्रकिरणसंकाशकिरणं किरणं शिवम् । शिवांगोत्पन्नकिरणैरमृतद्रवसंयुतैः ॥ ४१ ॥

ထိုမင်္ဂလာရောင်ခြည် (ရှီဝ) သည် ပြည့်စုံထွန်းလင်းသော လမင်းရောင်ကဲ့သို့ ရောင်ခြည်တစ်စင်းဖြစ်၍၊ ရှီဝ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ခြည်များက အမృతရည်စီးဆင်းသော အနှစ်သာရနှင့် ပေါင်းစည်းကာ လိုက်ပါလျက်ရှိ၏။

Verse 42

सुशीतला ततो ज्वाला प्रशांता चंद्ररश्मिवत् । प्रसारितसुधारुग्भिः सांद्रीभूतश्च संप्लवः । अनेन प्लावितं भूतग्रामं संचिंतयेत्परम् ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် ထိုမီးတောက်သည် အလွန်အေးမြ၍ လရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သက်သာလာ၏။ အမృతစီးကြောင်းများ ပျံ့နှံ့သဖြင့် စကြဝဠာလွှမ်းမိုးမှု (သံပ္လဝ) သည် ထူထဲလာပြီး၊ ထိုအရာဖြင့် သတ္တဝါအစုအဝေးတစ်လုံးလုံး လွှမ်းမိုးခံရစဉ် အမြင့်ဆုံးဘုရားကို စိတ်တွင် ဆင်ခြင်သင့်၏။

Verse 43

इत्थं कृत्वा भूतशुद्धिं क्रियार्हो मर्त्यः शुद्धो जायते ह्येव सद्यः । पूजां कर्तुं जप्यकर्मापि पश्चादेवं ध्यायेद्ब्रह्महत्यादिशुद्ध्यै ॥ ४३ ॥

ဤသို့ ဘူတ-ရှုဒ္ဓိ (bhūta-śuddhi) ကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် သေမျိုးလူသည် ချက်ချင်းပင် သန့်စင်ကာ ကရိယာ (အခမ်းအနားလုပ်ငန်း) ဆောင်ရွက်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီလာ၏။ ထို့နောက် ပူဇာပြုရန်နှင့် ဂျပ (japa) လုပ်ငန်းအတွက်လည်း ဗြဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) စသည့် အပြစ်များမှ သန့်စင်ရန် ဤနည်းအတိုင်းပင် သမาธိပြု၍ ဓ్యာနလုပ်သင့်၏။

Verse 44

एवं ध्यात्वा चद्रंदीप्तिप्रकाशं ध्यानेनारोप्याशु लिंगे शिवस्य । सदाशिवं दीपमध्ये विचिंत्य पञ्चाक्षरेणार्चनमव्ययं तु ॥ ४४ ॥

ဤသို့ လမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော ရောင်ခြည်ကို ဓ്യာနဖြင့် စူးစိုက်ကာ၊ ထိုမြင်ကွင်းကို ရှီဝ၏ လင်္ဂပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တင်မြှောက်ထားရမည်။ ထို့နောက် မီးအိမ်မီးတောက်၏ အလယ်၌ စဒါရှီဝကို စိတ်တွင် ထင်မြင်ကာ၊ ငါးအက္ခရာမန္တရ (pañcākṣara) ဖြင့် မပျက်မယွင်းသော ပူဇာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 45

आवाहनादीनुपचारांरतथापि कृत्वा स्नानं पूर्ववच्छंकरस्य । औदुंबरं राजतं स्वर्णपीठं वस्त्रादिच्छन्नं सर्वमेवेह पीठम् ॥ ४५ ॥

အာဝါဟန စသည့် အုပ်ချုပ်ပူဇာများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယခင်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို ရေချိုးပူဇာ ပြုရမည်။ ဤနေရာတွင် ပီဋ္ဌ (pīṭha) သည် ဥဒုမ္ဗရ သစ်သားဖြစ်စေ၊ ငွေဖြစ်စေ၊ ရွှေဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်ပြီး အဝတ်အစား စသည်တို့ဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားရမည်။

Verse 46

अंते कृत्वा बुद्बुदाभ्यां च सृष्टिं पीठे पीठे नागमेकं पुरस्तात् । कुर्यात्पीठे चोर्द्ध्वके नागयुग्मं देवाभ्याशे दक्षिणे वामतश्च ॥ ४६ ॥

အဆုံးတွင် ပူဖောင်းကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန် နှစ်ခုဖြင့် ‘စೃષ્ટိ’ ကို ဖန်တီးပြီး၊ ပီဋ္ဌ တစ်ခုချင်းစီ၏ ရှေ့ဘက်တွင် နာဂ (nāga) တစ်ကောင်စီကို တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် အပေါ်ပီဋ္ဌတွင်လည်း ဘုရားအနီး၌ ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် နာဂ နှစ်ကောင်ကို အတွဲလိုက် စီစဉ်ရမည်။

Verse 47

जपापुष्पं नागमध्ये निधाय मध्ये वस्त्रं द्वादशप्रातिगुण्ये । सुश्वेतेन तस्य मध्ये महेशं लिंगाकारं पीठयुक्तं प्रपूज्यम् ॥ ४७ ॥

နာဂကွင်း၏ အလယ်တွင် ဇပါပန်း (hibiscus) ကို ထားပြီး၊ ထိုအလယ်၌ အဝတ်ကို ဆယ့်နှစ်ကြိမ် ခေါက်၍ တင်ရမည်။ ထို့နောက် အလွန်ဖြူစင်သော အဝတ်ပေါ် အလယ်ဗဟို၌ ပီဋ္ဌနှင့်အတူ လင်္ဂပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မဟေရှ (Maheśa) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇာပြုရမည်။

Verse 48

एवं कृत्वा साधकास्ते तु सर्वे दत्त्वा दत्त्वा पंचगंधाशष्टगंधम् । पुष्पैः पत्रैः श्रीतिलैरक्षतैश्च तिलोन्मिश्रैः केवलैश्चप्रपूज्य ॥ ४८ ॥

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စာဓက အားလုံးသည် အနံ့သာ ငါးမျိုး (သို့) ရှစ်မျိုးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ပန်းများ၊ ရွက်များ၊ သီလ (tilā) အမြတ်တနိုးနှင့် မကွဲမပျက် ဆန်စေ့ (akṣata) တို့ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇာပြုရမည်၊ သီလကို ရောနှော၍လည်းကောင်း သီးသန့်ဖြင့်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

Verse 49

धूपं दत्त्वा विधिवत्संप्रयुक्तं दीपं दत्त्वा चोक्तमेवोपहारम् । पूजाशेषं ते समाप्याथ सर्वे गीतं नृत्यं तत्र तत्रापि चक्रुः ॥ ४९ ॥

နည်းလမ်းတကျ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မီးခိုး (ဓူပ) ကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ ပြောထားသည့် အုပ်ဟာရများနှင့်အတူ မီးအလင်း (ဒီပ) ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ပူဇာအကျန်အရာများကို အားလုံး ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် အားလုံးက သီချင်းဆိုကာ အကလည်း ကပြကြသည်။

Verse 50

काले चास्मिन्सुव्रते गौतमस्य शिष्यः प्राप्तः शंकरात्मेति नाम्ना ॥ ५० ॥

ထိုအခါ၊ အို သီလကောင်းသူ၊ ဂေါတမ၏ တပည့်တစ်ဦးသည် «ရှင်ကရာတ်မန်» ဟူသော အမည်ဖြင့် ရောက်လာ၏။

Verse 51

उन्मत्तवेषो दिग्वासा अनेकां वृत्तिमास्थितः । क्वचिद्द्विजातिप्रवरः क्वचिञ्चंडालसन्निभः ॥ ५१ ॥

သူသည် အရူးသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်လာကာ တခါတရံ အဝတ်မဝတ်ဘဲ နေထိုင်၍ အမျိုးမျိုးသော အနေအထိုင်များကို ခံယူ၏—တခါတရံ ဒွိဇာတိတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးကဲ့သို့၊ တခါတရံ ချဏ္ဍာလကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 52

क्वचिच्छूद्रसमो योगी तापसः क्वचिदप्युत । गर्जत्युत्पतते चैव नृत्यति स्तौति गायति ॥ ५२ ॥

တခါတရံ ယောဂီဟုခေါ်သူသည် ရှုဒ္ဒရကဲ့သို့ ပြုမူ၍၊ တခါတရံ တာပသ (တပဿီ) ကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဟိန်းဟောက်၍ ခုန်ပျံကာ ကပြ၍ ချီးမွမ်းကာ သီချင်းဆို၏။

Verse 53

रोदिति श्रृणुतेऽत्युक्तं पतत्युत्तिष्ठति क्वचित् । शिवज्ञानैकसंपन्नः परमानंदनिर्भरः ॥ ५३ ॥

သူသည် တခါတရံ ငိုကြွေးတတ်၍၊ အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခေါ်ဆိုသော်လည်း မကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်တတ်၏။ တခါတရံ လဲကျ၍ တခါတရံ ပြန်ထတတ်သော်လည်း၊ ရှိဝ၏ ဉာဏ်တစ်ပါးတည်းဖြင့် ပြည့်စုံကာ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၌ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေ၏။

Verse 54

संप्राप्तो भोज्यवेलायां गौतमस्यांतिकं ययौ । बुभुजे गुरुणा साकं क्वचिदुच्छिष्टमेव च ॥ ५४ ॥

အစာစားချိန် ရောက်လာသောအခါ သူသည် ဂေါတမ၏ အနီးသို့ သွား၏။ သူသည် ဆရာနှင့်အတူ စားသောက်ပြီး တခါတရံ ဆရာ၏ ကျန်ရစ်သော အစာကိုပါ စားသောက်၏။

Verse 55

क्वचिल्लिहति तत्पात्रं तूष्णीमेवाभ्यगात्क्वचित् । हस्तं गृहीत्वैव गुरोः स्वयमेवाभुनक्क्वचित् ॥ ५५ ॥

တခါတရံ သူသည် ထိုပန်းကန်ကိုပင် လျှာဖြင့်လိမ်းလျက်ရှိ၏။ တခါတရံ အပြည့်အဝ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်၏။ တခါတရံ ဆရာ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကိုယ်တိုင် စားသောက်၏။

Verse 56

क्वचिद् गृहांतरे मूत्रं क्वचित्कर्दमलेपनम् । सर्वदा तं गुरुर्दृष्ट्वा करमालंब्य मंदिरम् ॥ ५६ ॥

အိမ်တစ်အိမ်တွင် ဆီးရှိ၏၊ အခြားအိမ်တစ်အိမ်တွင် မြေညစ်ကို လိမ်းထား၏။ သို့သော် ဆရာသည် သူ့ကို မြင်သမျှအခါတိုင်း လက်ကိုကိုင်ကာ အိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ဝင်စေ၏။

Verse 57

प्रविश्य स्वीयपीठे तमुपवेश्याप्यभोजयत् । स्वयं तदस्य पात्रेण बुभुजेगौतमो मुनिः ॥ ५७ ॥

အာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မုနိသည် သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်အာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ အစာစားစေ၏။ ထို့နောက် ဂေါတမမုနိသည်လည်း သူ့၏ ထိုပန်းကန်တည်းဟူသော ပန်းကန်ဖြင့်ပင် စားသောက်၏။

Verse 58

तस्य चित्तं परिज्ञातुं कदाचिदथ सुंदरी । अहल्या शिष्यमाहूय भुङ्क्ष्वेति प्राह तं मुदा । निर्दिष्टो गुरुपत्न्या तु बुभुजे सोऽविशेषतः ॥ ५८ ॥

ထို့နောက် သူ၏စိတ်အခြေအနေကို သိလို၍ လှပသော အဟလျာသည် တခါတရံ တပည့်ကို ခေါ်ကာ ဝမ်းမြောက်စွာ “စားလော့” ဟု ဆို၏။ ဆရာမ၏ အမိန့်အတိုင်း သူသည် ခွဲခြားမနေဘဲ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ စားသောက်၏။

Verse 59

यथा पपौ हि पानीयं तथा वह्निमपि द्विजा । कंटकानन्नवद्भुक्त्वा यथापूर्वमतिष्ठत ॥ ५९ ॥

သူသည် ရေကို သောက်သကဲ့သို့ပင်—အို ဒွိဇတို့—မီးကိုပါ စားသောက်နိုင်၏။ ထို့ပြင် ဆူးများကို အစာကဲ့သို့ စားပြီးနောက်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေ၏။

Verse 60

पुरो हि मुनिकन्याभिराहूतो भोजनाय च । दिनेदिने तत्प्रदत्तं लोष्टमंबु च गोमयम् ॥ ६० ॥

အမှန်တကယ်ပင် မုနိတို့၏သမီးများက အစာစားရန် ကြိုတင်ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိပြီး၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုအတူတူ—မြေခဲ၊ ရေ၊ နွားချေးကိုပင် ပေးကြ၏။

Verse 61

कर्दमं काष्ठदंडं च भुक्त्वा पीत्वाथ हर्षितः । एतादृशो मुनिरसौ चंडालसदृशाकृतिः ॥ ६१ ॥

သူသည် ရွံ့နှင့် သစ်တံတောင်တစ်ချောင်းတောင် စားပြီးနောက် ထိုအရာကိုပင် သောက်ကာ ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထိုမုနိ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ ချဏ္ဍာလ (အောက်တန်း) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 62

सुजीर्णोपानहौ हस्ते गृहीत्वा प्रलपन्हसन् । अंत्यजोचितवेषश्च वृषपर्वाणमभ्यगात् ॥ ६२ ॥

အလွန်အမင်းဟောင်းနွမ်းနေသော ဖိနပ်တစ်စုံကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း၊ အောက်တန်းသူတော်စပ်သင့်သော ဝတ်စုံဖြင့် ဝೃಷပර්ဝန်ထံ ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 63

वृषपर्वेशयोर्मध्ये दिग्वासाः समतिष्टत । वृषपर्वा तमज्ञात्वा पीडयित्वा शिरोऽच्छिनत् ॥ ६३ ॥

ဝೃಷပර්ဝန်နှင့် ဣရှ အကြားတွင် အဝတ်မဝတ်သော တပသီ (ဒိဂ္ဝာသာ) တစ်ဦး ရပ်နေ၏။ ဝೃಷပර්ဝန်က မသိမမြင်ဘဲ နှိပ်စက်ကာ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်၏။

Verse 64

हते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे जगदेतञ्चराचरम् । अतीव कलुषं ह्यासीत्तत्रस्था मुनयस्तथा ॥ ६४ ॥

ထိုဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူ သတ်ခံရသော်၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးသည် အလွန်အမင်း မသန့်ရှင်းသွား၏။ ထိုနေရာရှိ မုနိတို့လည်း ထိုသို့ပင် ကလုရှ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 65

गौतमस्य महाशोकः संजातः सुमहात्मनः । निर्ययौ चक्षुषो वारि शोकं संदर्शयन्निव ॥ ६५ ॥

မြတ်စွာသော ဂေါတမ၏ စိတ်၌ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှု ပေါ်ပေါက်လာ၍၊ မျက်စိမှ မျက်ရည်စီးကျကာ မိမိ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ပြသသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 66

गौतमः सर्वदैत्तयानां सन्निधौ वाक्यमुक्तवान् । किमनेन कृते पापं येन च्छिन्नमिदं शिरः ॥ ६६ ॥

ဂေါတမသည် ဒိုင်တျာတို့ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်၌ ဤစကားကို ပြော၏— “သူက ဘာအပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့လို့ ဤခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရသနည်း?”

Verse 67

मम प्राणाधिकस्येह सर्वदा शिवयोगिनः । ममापि मरणं सत्यं शिष्यच्छद्मा यतो गुरुः ॥ ६७ ॥

ဤနေရာ၌ ဤရှီဝယောဂီသည် ငါ့အသက်ထက်ပင် အမြဲတမ်း ပိုမိုချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ငါ၏ သေခြင်းပင် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်—အကြောင်းမှာ ဂုရုသည် တပည့်၏ အသွင်ကို ဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 68

शैवानां धर्मयुक्तानां सर्वदा शिववर्तिनाम् । मरणं यत्र दृष्टं स्यात्तत्र नो मरणं ध्रुवम् ॥ ६८ ॥

ရှီဝကို ဆည်းကပ်သူ၊ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူ၊ အမြဲရှီဝ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက်—သေခြင်းကို မြင်ရသကဲ့သို့ ထင်ရသော နေရာ၌ပင်၊ သူတို့အပေါ် သေခြင်းသည် အမှန်တကယ် မအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သေချာ၏။

Verse 69

तच्छ्रुत्वा ह्यसुराचार्यः सुक्रः प्राह विदांवरः । एनं संजीवयिष्यामि भार्गवं शंकरप्रियम् ॥ ६९ ॥

ထိုသို့ ကြားသော် အဆုရတို့၏ အာචာရျ သုကြာသည် ပညာရှိတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍ ပြော၏— “ဤ ဘာရ္ဂဝကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်၊ သူသည် သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သောကြောင့်။”

Verse 70

किमर्थं म्रियते ब्रह्मन्पश्य मे तपसो बलम् । इति वादिनि विप्रेंद्रे गौतमोऽपि ममार ह ॥ ७० ॥

«ဘာကြောင့် သူ သေသင့်သနည်း၊ အို ဗြာဟ္မဏာ? ငါ၏ တပသျာ အင်အားကို ကြည့်လော့!» ဟု ဗြာဟ္မဏာအထွတ်အမြတ်က ပြောနေစဉ်ပင် ရှင်ဂေါတမလည်း အမှန်တကယ် ကွယ်လွန်သွား하였다။

Verse 71

तस्मिन्मृतेऽथ शुक्रोऽपि प्राणांस्तत्याज योगतः । तस्यैवं हतिमाज्ञाय प्रह्लादाद्या दितीश्वराः ॥ ७१ ॥

သူ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ၊ သုက္ရလည်း ယောဂအင်အားဖြင့် အသက်ရှုကို စွန့်လွှတ်하였다။ ထိုသို့ သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် ပရာဟ္လာဒ စသည့် ဒိတီ၏ သားတော် ဒိုင်တျာမင်းများသည် အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားကြသည်။

Verse 72

देवा नृपा द्विजाः सर्वे मृता आसंस्तदद्भुतम् । मृतमासीदथ बलं तस्य बाणस्य धीमतः ॥ ७२ ॥

ဒေဝတားများ၊ မင်းများ၊ ဒွိဇများ အားလုံး သေဆုံးနေကြသည်—အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။ ထို့နောက် ဉာဏ်ရှိသူ၏ မြား၏ အင်အားပင်လျှင် သေသကဲ့သို့ မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွား하였다။

Verse 73

अहल्या शोकसंतप्ता रुरोदोञ्चैः पुनःपुनः । गौतमेन महेशस्य पूजया पूजितो विभुः ॥ ७३ ॥

အဟလျာသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေး하였다။ ထို့ပြင် ဂေါတမသည် ပူဇာကర్మများဖြင့် အင်အားကြီးသော မဟေရှ (ရှီဝ) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 74

वीरभद्रो महायोगी सर्वं दृष्ट्वा चुकोप ह । अहो कष्टमहोकष्टं महेशा बहवो हताः ॥ ७४ ॥

မဟာယောဂီ ဝီရဘဒ္ရသည် အရာအားလုံးကို မြင်ပြီး ဒေါသထွက်လွန်စွာ ဖြစ်လာ하였다။ «အိုဟို—ဒုက္ခကြီးလှ၏၊ ဒုက္ခအလွန်ကြီးလှ၏! မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ အနုဂါမီများ အများအပြား သတ်ဖြတ်ခံရပြီ!»

Verse 75

शिवं विज्ञापयिष्यामि तेनोक्तं करवाण्यथ । इति निश्चित्य गतवान्मंदराचलमव्ययम् ॥ ७५ ॥

«သီဝကို သွား၍ လျှောက်တင်မည်၊ ထို့နောက် သူမိန့်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်» ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ မပျက်မယွင်းသော မန္ဒရာတောင်သို့ သွားလေ၏။

Verse 76

नमस्कृत्वा विरूपाक्षं वृत्तसर्वमथोक्तवान् । ब्रह्माणं च हरिं तत्र स्थितौ प्राह शिवो वचः ॥ ७६ ॥

ဗိရူပါက္ရှ (သီဝ) ကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ဘြဟ္မာနှင့် ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) ထံသို့လည်း စကားတော်ကို ဆိုလေ၏။

Verse 77

मद्भक्तैः साहसं कर्म कृतं ज्ञात्वा वरप्रदम् । गत्वा पश्यामि हे विष्णो सर्वं तत्कृतसाहसम् ॥ ७७ ॥

“ငါ၏ ဘက္တများက ဆုတော်ပေးနိုင်သော ရဲရင့်သည့် လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်ကို သိပြီးနောက်၊ အို ဝိෂ္ဏု၊ သူတို့ပြုသော ရဲရင့်မှုအားလုံးကို ငါ သွား၍ ကြည့်မည်” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 78

इत्युक्त्वा वृषमारुह्य वायुना धूतचामरः । नन्दिकेन सुवेषेण धृते छत्रेऽतिशोभने ॥ ७८ ॥

ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် နွားတော် (ဝೃಷဘ) ပေါ်သို့ တက်စီးလေ၏။ လေက ချာမရ (ယက်အမြီးပန်ကာ) ကို လှုပ်ရှားစေပြီး၊ အလှတန်ဆာဆင်ထားသော နန္ဒီက အလွန်လှပသည့် ထီးတော်ကို ကိုင်ဆောင်၍ အုပ်မိုးလေ၏။

Verse 79

सुश्वेते हेमदंडे च नान्ययोग्ये धृते विभो । महेशानुमतिं लब्ध्वा हरिर्नागांतके स्थितः ॥ ७९ ॥

အို အရှင်၊ အခြားမည်သူနှင့်မျှ မထိုက်တန်သော ဖြူစင်တောက်ပသည့် ရွှေတံတောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ မဟေရှ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် ဟရီသည် နာဂါန္တက၌ တည်နေရာယူလေ၏။

Verse 80

आरक्तनीलच्छत्राभ्यां शुशुभे लक्ष्मकौस्तुभः । शिवानुमत्या ब्रह्मापि हंसारूढोऽभवत्तदा ॥ ८० ॥

ကြက်သွေးနီနှင့် အပြာရောင် ထီးနှစ်စင်းဖြင့် အလှဆင်လျက် လက္ရှ္မီနှင့် ကောස්တုဘ မဏိတို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။ ထို့နောက် ရှိဝ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဘြဟ္မာတော်သည်လည်း ဟံသာယာန (ဟင်္သာယာန) စီးနင်းလေ၏။

Verse 81

इंद्रगोपप्रभाकारच्छत्राभ्यां शुशुभे विधिः । इन्द्रादिसर्वदेवाश्च स्वस्ववाहनसंयुताः ॥ ८१ ॥

အင်ဒြဂိုးပ ပိုး၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွက်သော ထီးနှစ်စင်းအောက်တွင် ဗိဓိ (ဘြဟ္မာ) တော်သည် ထင်ရှားတောက်ပ하였다။ ထို့ပြင် အင်ဒြာစသော ဒေဝတော်အားလုံးသည် မိမိမိမိ၏ ဝါဟနာနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြ၏။

Verse 82

अथ ते निर्ययुः सर्वे नानावाद्यानुमोदिताः । कोटिकोटिगणाकीर्णा गौतमस्याश्रमं गताः ॥ ८२ ॥

ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော တူရိယာသံများက ချီးမြှောက်အားပေးသဖြင့် သူတို့အားလုံး ထွက်ခွာကြ၏။ ကုဋိကုဋိ အစုအဖွဲ့များဖြင့် ဝိုင်းရံလျက် ဂေါတမ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 83

ब्रह्मविष्णु महेशाना दृष्ट्वा तत्परमाद्भुतम् । स्वभक्तं जीवयामास वामकोणनिरीक्षणात् ॥ ८३ ॥

အလွန်အံ့ဩဖွယ် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မြင်ကြသော ဘြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏုနှင့် မဟေရှာန (ရှိဝ) တို့သည် မိမိတို့၏ ဘက္တကို မျက်စောင်းဘက်ဝဲမှ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ပြန်လည်အသက်သွင်းလေ၏။

Verse 84

शंकरो गौतमं प्राह तुष्टोऽहं ते वरं वृणु । तदाकर्ण्य वचस्तस्य गौतमः प्राह सादरम् ॥ ८४ ॥

ရှင်ကရ (ရှိဝ) သည် ဂေါတမအား “ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်ပြီ—အလိုရှိသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဂေါတမသည် လေးစားစွာ ပြန်လည်လျှောက်ထား၏။

Verse 85

यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । त्वल्लिंगार्चनसामर्थ्यं नित्यमस्तु ममेश्वर ॥ ८५ ॥

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်—ကျွန်ုပ်အား အပေးအယူရှိသော ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်—အို အရှင်၊ သင်၏ လိင်္ဂကို နေ့စဉ် အာရ္ချနာပူဇာ ပြုနိုင်သော စွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်၌ ရှိစေပါ။

Verse 86

वृतमेतन्मया देव त्रिनेत्र श्रृणु चापरम् । शिष्योऽयं मे महाभागो हेयादेयादिवर्जितः ॥ ८६ ॥

အို ဒေဝ၊ မျက်စိသုံးပါးရှင်၊ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ပြောပြီးပြီ; ယခု နောက်တစ်ခုကိုလည်း နားထောင်ပါ။ ဤသည် ကျွန်ုပ်၏ တပည့်သည် အလွန်ကံကောင်းသူဖြစ်၍ ‘ပယ်ရမည်’ ‘လက်ခံရမည်’ ဟူသော အယူအဆများနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ဒွိသဘောများမှ ကင်းလွတ်၏။

Verse 87

प्रेक्षणीयं ममत्वेन न च पश्यति चक्षुषा । न घ्राणग्राह्यं देवेश न पातव्यं न चेतरत् ॥ ८७ ॥

၎င်းသည် ‘ငါ့ဟာ’ ဟူသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့်သာ ‘မြင်ရသကဲ့သို့’ ထင်ရပေမယ့် မျက်စိဖြင့် အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်။ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အနံ့ဖြင့်လည်း မဖမ်းယူနိုင်၊ သောက်ရမည့်အရာလည်း မဟုတ်၊ အာရုံခံအရာတစ်ခုခုလည်း မဟုတ်ပါ။

Verse 88

इति बुद्ध्व्या तथा कुर्वन्स हि योगी महायशः । उन्मत्तविकृताकारः शंकरात्मेति कीर्तितः ॥ ८८ ॥

ဤသို့ နားလည်ပြီးနောက် ကီရ်တိကြီးသော ယောဂီသည် ထိုအတိုင်းပင် အကျင့်ပြု၏။ အပြင်ပန်းရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့—ထူးဆန်း၍ မညီမညာ ဖြစ်သော်လည်း—သူ၏ အတ္တသည် ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာကာ ချီးကျူးကြသည်။

Verse 89

न कश्चित्तं प्रति द्वेषी न च तं हिंसयेदपि । एतन्मे दीयतां देव मृतानाममृतिस्तथा ॥ ८९ ॥

သူ့အပေါ် မည်သူမျှ မုန်းတီးစိတ် မထားစေပါနှင့်၊ မည်သို့မျှလည်း မထိခိုက်စေပါနှင့်။ အို အရှင်၊ ဤအရာကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ—ထို့အတူ သေဆုံးပြီးသူတို့အတွက်လည်း သေခြင်းမှ လွတ်ကင်းသော အမရတရား ဖြစ်စေပါ။

Verse 90

तच्छ्रुत्वोमापतिः प्रीतो निरीक्ष्य हरिमव्ययः । स्वांशेन वायुना देहमाविशज्जगदीश्वरः ॥ ९० ॥

ထိုစကားကို ကြားသော် ဥမာပတိ (ရှီဝ) သဘောပျော်ရွှင်၍ ဟရီ အဗျယ—လောက၏ အရှင်ကို ကြည့်မြင်ကာ၊ မိမိ၏ သက္တိအပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် ဝါယုအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 91

हरिरूपः शंकरात्मा मारुतिः कपिसत्तमः । पर्यायैरुच्यतेऽधीशः साक्षाद्विष्णुः शिवः परः ॥ ९१ ॥

ဟရီ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ အတွင်းအတ္တမှာ ရှင်ကရာဖြစ်သော မာရုတိ—မျောက်တို့၏ အမြတ်ဆုံး—ကို အမည်တူအဓိပ္ပါယ်များစွာဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုအဓိရှင်သည် တိုက်ရိုက် ဗိဿနုဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး ရှီဝလည်း ဖြစ်၏။

Verse 92

आकल्पतेषु प्रत्येकं कामरूपमुपाश्रितः । ममाज्ञाकारको रामभक्तः पूजितविग्रहः ॥ ९२ ॥

ကလ္ပတိုင်းတွင် လိုသလို ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍၊ ငါ၏ အမိန့်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ရာမ၏ ဘက္တိဝန် (ရామဘက္တ) ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်ကာယသည် ပူဇော်ထိုက်သော မూర్తိ ဖြစ်၏။

Verse 93

अनंतकल्पमीशानः स्थास्यति प्रीतमानसः । त्वया कृतमिदं वेश्म विस्तृतं सुप्रतिष्टितम् ॥ ९३ ॥

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် အရှင်သည် အနန္တကလ္ပများတိုင်အောင် ဤနေရာ၌ တည်နေမည်။ သင်တည်ဆောက်သော ဤအိမ်တော်သည် ကျယ်ဝန်း၍ ခိုင်မြဲစွာ တည်ထောင်ထား၏။

Verse 94

नित्यं वै सर्वरूपेण तिष्ठामः क्षणमादरात् । समर्चिताः प्रयास्यामः स्वस्ववासं ततः परम् ॥ ९४ ॥

«အမှန်တကယ် ငါတို့သည် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ပုံအားလုံးဖြင့် အစဉ်တည်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် လေးစားစွာ ခဏတစ်ခါ ပူဇော်ကြလော့။ ကောင်းစွာ ဆမရ္စိတ (ပူဇော်ဂုဏ်ပြု) ပြီးလျှင် ငါတို့သည် ထို့နောက် မိမိမိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာမည်»။

Verse 95

अथाबभाषे विश्वेशं गौतमो मुनिपुंगवः । अयोग्यं प्रार्थयामीश ह्यर्थी दोषं न पश्यति ॥ ९५ ॥

ထို့နောက် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဂေါတမမုနိသည် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်အား လျှောက်တင်၏။ «အရှင်၊ မသင့်တော်နိုင်သည့် အရာကိုပင် ကျွန်ုပ် တောင်းလျှောက်ပါသည်။ လိုအပ်နေသူသည် မိမိ၏ အပြစ်ကို မမြင်နိုင်ပါ»။

Verse 96

ब्रह्माद्यलभ्यं देवेश दीयतां यदि रोचते । अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तत्करं करे ॥ ९६ ॥

«ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်နှစ်သက်ပါက ဗြဟ္မာတို့ပင် မရနိုင်သည့် အရာကို ပေးသနားပါ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် အရှင်သည် ဗိဿဏုကို ကြည့်၍ သူ၏လက်ကို မိမိလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်တော်မူ၏။

Verse 97

प्रहसन्नंबुजाभाक्षमित्युवाच सदाशिवः । क्षामोदरोऽसि गोविंद देयं ते भोजनं किमु ॥ ९७ ॥

အပြုံးဖြင့် စဒာရှီဝသည် ကြာပန်းမျက်လုံးရှင်အား ဆို၏။ «ဂိုဝိန္ဒ၊ သင်၏ဝမ်းဗိုက်က ပိန်ပါသည်—သင့်အား မည်သည့်အစာ ပေးရမည်နည်း»။

Verse 98

स्वयं प्रविश्य यदि वा स्वयं भुंक्ष्व स्वगेहवत् । गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति ॥ ९८ ॥

သင်ကိုယ်တိုင် ဝင်၍ မိမိအိမ်ကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် စားသောက်ပါ။ သို့မဟုတ် ပါဝတီ၏ အိမ်သို့ သွားပါ—သူမက သင့်ဝမ်းကို ပြည့်စေမည်။

Verse 99

इत्युक्त्वा तत्करालंबी ह्येकांतमगमद्विभुः । आदिश्य नंदिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत् ॥ ९९ ॥

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် အာဏာရှင်ကြီးသည် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်ရာသို့ သွားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် တံခါးစောင့် နန္ဒိန်အား မိန့်ကြားထားသမျှအတိုင်း အမိန့်ပေးတော်မူ၏။

Verse 100

स गत्वा गौतमं वाथ ह्युक्तवान्विष्णुभाषणम् । संपादयान्नं देवेशा भोक्तुकामा वयं मुने ॥ १०० ॥

ထို့နောက် သူသည် ဂေါတမ မုနိထံသို့ သွား၍ ဗိဿနု၏ သာသနာစကားကို ပြောကြားလေ၏—«အို မုနိရေ၊ အစာကို ပြင်ဆင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့—ဒေဝတို့၏ အရှင်များ—စားသောက်လိုကြသည်»။

Verse 101

इत्युक्त्वैकांतमगमद्वासुदेवेन शंकरः । मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ ॥ १०१ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သင်္ကရသည် ဝါစုဒေဝနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်ရာသို့ သွားလေ၏။ နူးညံ့သော အိပ်ရာပေါ် တက်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝနှစ်ပါး အနားယူအိပ်စက်ကြ၏။

Verse 102

अन्योन्यं भाषणं कृत्वा प्रोत्तस्थतुरुभावपि । गत्वा तडागं गंभीरं स्रास्यंतौ देवसत्तमौ ॥ १०२ ॥

အချင်းချင်း စကားပြောပြီးနောက် ဒေဝတို့အထက်မြတ်နှစ်ပါးလုံး ထ၍ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်သို့ သွားကာ ရေထဲသို့ ဆင်းဝင်ကြလေ၏။

Verse 103

करांबुपातमन्योन्यं पृथक्कृत्वोभयत्र च । मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे ॥ १०३ ॥

မုနိတို့နှင့် ရာක්ෂသတို့သည် နှစ်ဖက်ခွဲကာ တစ်ဖက်တစ်ဖက်ကို ရေကို လက်ခုပ်ဖြင့် ပက်လှန်၍ ရေကစားပွဲကို စတင်ပြုလုပ်ကြလေ၏။

Verse 104

अथ विष्णुर्महेशश्च जलपानानि शीघ्रतः । चक्रतुः शंकरऋ पद्मकिंजल्कांजलिना हरेः ॥ १०४ ॥

ထို့နောက် ဗိဿနုနှင့် မဟေရှတို့သည် ရေသောက်ခြင်းကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဟရီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သင်္ကရသည် ကြာပန်းအမျှင်များဖြင့် ပြည့်သော လက်ခုပ်ဖြင့် ရေကို သောက်လေ၏။

Verse 105

अवाकिरन्मुखे तस्य पद्मोत्फुल्लविलोचने । नेत्रे केशरसंपातात्प्रमीलयत केशवः ॥ १०५ ॥

သူတို့သည် မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ချလေ၏။ လုံးဝပွင့်သော ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသည့် ကေသဝသည် ပန်းမှုန်ဝင်သဖြင့် မျက်လုံးကို ပိတ်လေ၏။

Verse 106

अत्रांतरे हरेः स्कंधमारुरोह महेश्वरः । हर्युत्तमांगं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत् ॥ १०६ ॥

ထိုအချိန်တွင် မဟေရှ္ဝရသည် ဟရိ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်လေ၏။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟရိ၏ မြတ်သော ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပြင်းစွာ ဖိနှိပ်၍ ဖက်လေ၏။

Verse 107

उन्मज्जयित्वा च पुनः पुनश्चापि पुनःपुनः । पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शंकरम् ॥ १०७ ॥

ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ထမြောက်စေပြီးနောက်၊ အနှောင့်အယှက်ခံရသော ဟရိသည် ရှင်ကရကို မမြင်သာသော သေးငယ်သည့် အခြေအနေသို့ ကျရောက်စေလေ၏။

Verse 108

अथ पादौ गृहीत्वा तं भ्रामयन्विचकर्ष ह । अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम् ॥ १०८ ॥

ထို့နောက် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ လှည့်ပတ်ကာ ဆွဲယူလေ၏။ ဓ္ဝရ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်ပြီး အချျုတကိုလည်း လဲကျစေလေ၏။

Verse 109

अथोत्थितो हरिस्तोयमादायांजलिना ततः । शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः ॥ १०९ ॥

ထို့နောက် ဟရိသည် ထ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကို ခွက်ကာယူပြီး သမ္ဘု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချလေ၏။ ထို့နောက် သမ္ဘုသည်လည်း ဟရိအပေါ် ထိုသို့ပင် ပြန်လည်ပြုလေ၏။

Verse 110

जलक्रीडैवमभवदथ चर्षिगणांतरे । जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबंधनाः ॥ ११० ॥

ဤသို့ ရှင်ရဟန်းအရှင်တို့၏ စည်းဝေးရာအတွင်း၌ ရေကစားပွဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ရေကစားပွဲ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူတို့၏ ဇဋာချည်ကွင်းများ ပြေလျော့ကာ ဖြုတ်ကျသွားကြ၏။

Verse 111

अथ संभ्रमतां तेषामन्योन्यजटबंधनम् । इतरेतरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः ॥ १११ ॥

ထို့နောက် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အပြေးအလွှားဖြစ်သည့်အခါ မဟာမုနိအရှင်တို့၏ ဇဋာများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောယှက်ကပ်လျက် ဖြစ်လာ၏။ ဇဋာများ အပြန်အလှန် ချည်ကပ်သဖြင့် မုနိအရှင်တို့သည် ချုပ်နှောင်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 112

शक्तिमंतोऽशक्तिमत आकर्षंति च सव्यथम् । पातयंतोऽन्यतश्चापि क्त्रोशंतो रुदतस्तथा ॥ ११२ ॥

အားကောင်းသူတို့သည် အားနည်းသူတို့ကို နာကျင်စွာ ဆွဲငင်ကြ၏။ ထို့ပြင် အခြားဘက်သို့ ပစ်ချကြသဖြင့် ထိခိုက်သူတို့သည် အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 113

एवं प्रवृत्ते तुमुले संभूते तोयकर्मणि । आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च ॥ ११३ ॥

ထိုသို့ ရေကိစ္စကြောင့် ဆူညံပြင်းထန်သော အလှုပ်အရှား ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရေကర్మ (ရေနှင့်ဆိုင်သော အမှု) ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ ကောင်းကင်ပေါ်၌ ဝါနရမင်းသည် ကခုန်ကာ အော်ဟစ်မြည်ဟည်း၏။

Verse 114

विपंचीं वादयन्वाद्यं ललितां गीतिमुज्जगौ । सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश ॥ ११४ ॥

သူသည် ဝိပံစီ (ကြိုးတီးဝါဒ្យ) ကို တီးခတ်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သီချင်းတေးကို သီဆို၏။ ထိုလှပသော သီချင်းများကို သီဆိုနည်း အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးဖြင့် သီဆိုကြ၏။

Verse 115

शुश्राव गीतिं मधुरां शंकरो लोकभावतः । स्वयं गातुं हि ललितं मंदंमंदं प्रचक्रमे ॥ ११५ ॥

ချိုမြိန်သော သီချင်းသံကို ကြားသော်၊ လောက၏ အများခံစားချက်ကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသော ရှင်ကရသည် ကိုယ်တိုင်ပင် နူးညံ့လှပစွာ တဖြည်းဖြည်း သီဆိုလေ၏။

Verse 116

स्वयं गायति देवेशे विश्रामं गलदेशिकम् । स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम् ॥ ११६ ॥

သူသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ရှင်တော်ရှေ့၌ ကိုယ်တိုင်သီဆို၍ လည်ချောင်း၌ ရပ်နားချက်ကို သင့်တော်ရာ၌ ထားကာ၊ လက္ခဏာပြည့်စုံသော တည်ငြိမ်သည့် “ဓြုဝ” သံကို ကိုင်ယူလေ၏။

Verse 117

स्वधारामृतसंयुक्तं गानेनैवमपोनयन् । वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत् ॥ ११७ ॥

ဤသို့ ကိုယ်တွင်းစီးဆင်းသည့် အမృతရည်နှင့် ပြည့်ဝသော သီဆိုမှုဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ဖယ်ရှားလေ၏။ ထို့ပြင် ဝါစုဒေဝသည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မృဒင်္ဂ (မရ္ဒလ) ကို တီးခတ်လေ၏။

Verse 118

अम्बुजांगश्चतुर्वक्रस्तुंबुरुर्मुखरो बभौ । तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजोऽभवत् ॥ ११८ ॥

အမ္ဗုဇာင်္ဂသည် စတုဝက္ရ ဖြစ်လာ၍၊ တုမ္ဘုရုသည် မုခရ ဖြစ်လာ၏။ ထို့အတူ တာနကာနှင့် ဂေါတမတို့အစရှိသော ရှင်ရသီများလည်း ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး၊ ဂါယကသည် ဝါယု၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။

Verse 119

गायके मधुरं गीतं हनूमति कपीश्वरे । म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन् ॥ ११९ ॥

ကပိတို့၏ အရှင် ဟနုမာန်ရှေ့၌ သီဆိုသူက ချိုမြိန်စွာ သီဆိုသော် စိတ်ညှိုးနွမ်းသူတို့ ရွှင်လန်းလာပြီး၊ ခြောက်သွေ့ပိန်ပါးသူတို့လည်း ထိုအခါ အားပြည့်ဝ၍ အာဟာရပြည့်စုံလာကြ၏။

Verse 120

स्वां स्वां गीतिमतः सर्वे तिरस्कृत्यैव मूर्च्छिता । तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम् ॥ १२० ॥

သူတို့အားလုံး—ကိုယ်ပိုင်သီချင်း၏ကျွမ်းကျင်သူများ—မိမိတို့သံလွင်ကိုပင်ဖုံးကွယ်ခံရသကဲ့သို့ မူးမေ့သွားကြ၍၊ ဒေဝရ္ဓိများနှင့် ဒာနဝများ၏အစည်းအဝေးလည်း တိတ်ဆိတ်သွား하였다။

Verse 121

एकः स हनुमान् गाता श्रोतारः सर्व एव ते । मध्याह्नकाले वितते गायमाने हनूमति । स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः ॥ १२१ ॥

ဟနုမာန်တစ်ဦးတည်းသာ သီဆိုသူဖြစ်၍၊ အားလုံးသည် နားထောင်သူများဖြစ်ကြသည်။ နေ့လယ်အချိန်တွင် ဟနုမာန်က ရှည်လျားစွာ သီဆိုလာသော်၊ ဘုရားတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်တိမ်ယာဉ်များကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာကြ하였다။

Verse 122

गानप्रियो महेशस्तु जग्राह प्लवगेश्वरम् । प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशंको वृषमारुह ॥ १२२ ॥

ထို့နောက် သီချင်းသံတော်ကိုနှစ်သက်သော မဟေရှ (မဟာဒေဝ) သည် မျောက်အရှင်ကို ဖမ်းယူကာ ဆို၏—“အို မျောက်ရေ၊ ငါက အမိန့်ပေးထားသည်; မကြောက်မရွံ့ နန္ဒီနွားပေါ် တက်စီးလော့။”

Verse 123

मम चाभिमुखो भूत्वा गायस्वानेकगायनम् । अथाह कपिशार्दूलो भगवंतं महेश्वरम् ॥ १२३ ॥

“ငါ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ အမျိုးမျိုးသော အပိုဒ်များပါသည့် သီချင်းကို သီဆိုလော့။” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ မျောက်တို့အတွင်း ကျားတော်ဟုခေါ်ရသော ကပိရှာဒူလသည် ဘဂဝန် မဟေရှ్వర (မဟာဒေဝ) ထံ လျှောက်တင်하였다။

Verse 124

वृषभारोहसामर्थ्यं तव नान्यस्य विद्यते ष । तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो ॥ १२४ ॥

နွားပေါ်တက်စီးနိုင်သော အစွမ်းသည် သင်တစ်ဦးတည်း၌သာ ရှိပြီး အခြားသူ၌ မရှိပါ။ အို အရှင်၊ သင်၏ယာဉ်ကို ငါတက်စီးလျှင် ငါသည် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သွားမည်၊ အို အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသောအရှင်။

Verse 125

मामेवारुह देवेश विहंगः शिवधारणः । तव चाभिमुखँ गानं करिष्यामि विलोकय ॥ १२५ ॥

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ပေါ်သို့သာ တက်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ရှိဝကို ထမ်းဆောင်သော ငှက်ဖြစ်၏။ ကြည့်ရှုပါ—သင့်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ သင့်ကို ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုမည်။

Verse 126

अथेश्वरो हनूमंतमारुरोह यथा वृषम् । आरूढे शंकरे देवे हनुमत्कंधरां शिवः ॥ १२६ ॥

ထို့နောက် အရှင် (ရှီဝ) သည် နွားပေါ်တက်သကဲ့သို့ ဟနုမန်ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူ၏။ သင်္ကရနတ်ဘုရား တက်ပြီးနောက် ရှီဝသည် ဟနုမန်၏ ပခုံးပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၏။

Verse 127

छित्वा त्वचं परावृत्य सुखं गायति पूर्ववत् । श्रृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौत मस्य गृहं ततः ॥ १२७ ॥

အရေပြားကို ဖြတ်ယူ၍ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်လည်ဝတ်ဆင်ကာ ယခင်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ သီဆို၏။ ထိုသီချင်း၏ အမృతရသာကို နားထောင်သော သမ္ဘုသည် ထို့နောက် ဂေါတမ၏ အိမ်သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 128

सर्वे चाप्यागतास्तत्र देवर्षिगणदानवाः । पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति ॥ १२८ ॥

ထိုနေရာသို့ အားလုံးလည်း ရောက်လာကြ၏—နတ်ရသီအစုအဖွဲ့များနှင့် ဒာနဝများ။ အရှင်ရေ၊ အစာစားချိန်တွင် ဂေါတမက ထိုသူတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဧည့်ခံ၏။

Verse 129

यच्छुष्कं दारुसंभूतं गृहो पकरणादिकम् । प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति ॥ १२९ ॥

အိမ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံး—ခြောက်သွေ့သော သစ်သားမှ ဖြစ်သော ပစ္စည်းကိရိယာနှင့် အိမ်သုံးအထောက်အကူများအပါအဝင်—ခြောက်ကပ်နေသမျှ အားလုံးသည် ဟနုမန်ကို ချီးမွမ်းသီဆိုနေစဉ် ပြန်လည်ပေါက်ဖွား၍ လန်းဆန်းသွား၏။

Verse 130

तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत ॥ १३० ॥

ထိုသီချင်းစတင်သံထွက်လာသော် လူအပေါင်းတို့၏မျက်စိသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ချုပ်ကပ်နေ하였다။

Verse 131

द्विबाहुरीशस्य पदाभिवं दनः समस्तगात्राभरणोपपन्नः । प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वांजलिभिः शिरोभिः ॥ १३१ ॥

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ရှိသော အရှင်၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်ကန်တော့၏။ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်၍၊ လူငယ်ဖြစ်ကာ ခါးသေးလှပ၊ မျက်နှာတော်ကြည်လင်သန့်ရှင်း—လက်နှစ်ဖက်ပေါင်းကန်တော့၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘက္တိဖြင့် ရပ်နေ하였다။

Verse 132

शिरः कराभ्यां परिगृह्य शंकरो हनूमतः पूर्वमुखं चकार । पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च ॥ १३२ ॥

ရှင်ကာရသည် ဟနုမာန်၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ယူကာ မျက်နှာကို အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်စေ၏။ ထို့နောက် ပဒ္မာသနာထိုင်နေသော ဟနုမာန်၏ ပေါင်းလက်အံ့ချိန်ပေါ်၌ ခြေတော်တစ်ဖက်ကို တင်၍၊ အခြားခြေတော်ကို ဟနုမာန်၏ ပါးစပ်ပေါ်၌ တင်တော်မူ၏။

Verse 133

पादांगुलीभ्यामथ नासिकां विभुः स्नेहेन जग्राह च मन्दमन्दम् । स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि ॥ १३३ ॥

ထို့နောက် အရှင်သည် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ခြေချောင်းများဖြင့် နှာခေါင်းကို မန်မန်လေး ဆုပ်ကိုင်တော်မူ၏။ ထို့အတူ ပခုံး၊ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းအောက်အဝှမ်း၊ လည်ချောင်း၊ ရင်ဘတ်၊ နို့အလယ်နေရာနှင့် နှလုံးဒေသတို့ကိုလည်း နူးညံ့စွာ ထိတွေ့တော်မူ၏။

Verse 134

ततश्च कुक्षावथ नाभिमंडलं पादं द्वितीयं विदधाति चांजलौ । शिरो गृहीत्वाऽवनमय्य शंकरः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सोऽध्वनि ॥ १३४ ॥

ထို့နောက် ခြေတော်ဒုတိယကို ဝမ်းဗိုက်နှင့် နာဘိမဏ္ဍလပေါ်၌ တင်တော်မူ၏။ ခေါင်းကို ကိုင်ယူကာ အောက်သို့ ငုံ့စေပြီး၊ ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်၌ပင် ရှင်ကာရသည် မေးတော်ဖြင့် ကျောကို ထိတွေ့တော်မူ၏။

Verse 135

हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कंठगतं चकार ॥ १३५ ॥

ရှီဝဘုရားသည် ပုလဲများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုလဲလည်ဆွဲကို ဟနုမာန်၏ လည်ပင်းပေါ် တင်ပေးတော်မူ၏။

Verse 136

अथ विष्णुर्महेशानमिह वचनमुक्तवान् । हनूमता समो नास्ति कृत्स्नब्रह्माण्डमण्डले ॥ १३६ ॥

ထို့နောက် ဗိဿဏုဘုရားသည် မဟေရှာထံ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏— “ကမ္ဘာဗြဟ္မာဏ္ဍ အဝန်းအဝိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟနုမာန်နှင့် တူညီသူ မရှိ” ဟု။

Verse 137

श्रुतिदेवाद्यगम्यं हि पदं तव कपिस्थितम् । सर्वोपनिषदव्यक्तं त्वत्पदं कपिसर्वयुक् ॥ १३७ ॥

ဝေဒများနှင့် ဒေဝတားတို့တောင် မရောက်နိုင်သော သင်၏ အမြင့်မြတ်သော အဘိဓမ္မနေရာသည် ကပိဓဇသခင်၌ တည်ရှိနေ၏။ ဥပနိရှဒ်တို့အလုံးစုံ၌ မဖော်ပြနိုင်သော်လည်း သင်၏ အခြေအနေသည် အစွမ်းအာနုဘော် အပြည့်အစုံနှင့် ပေါင်းစည်းလျက်ရှိ၏၊ အို ကပိအမှတ်တံဆိပ်ရှိသော သခင်။

Verse 138

यमादिसाधनैंर्योगैर्न क्षणं ते पदं स्थिरम् । महायोगिहृदंभोजे परं स्वस्थं हनूमति ॥ १३८ ॥

ယမစသည့် စည်းကမ်းများနှင့် ယောဂကျင့်စဉ်တို့ဖြင့်ပင် သင်၏ အခြေအနေသည် ခဏတစ်ခဏတောင် မတည်မြဲနိုင်။ သို့ရာတွင် အမြင့်မြတ်၍ အစဉ်တည်မြဲသော ဟနုမာန်၌၊ မဟာယောဂီ၏ နှလုံးပန်းကြာအတွင်း သင်သည် အပြည့်အဝ အနားယူ၍ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 139

वर्षकोटिसहस्रं तु सहस्राब्दैरथान्वहम् । भक्त्या संपूजितोऽपीश पादो नो दर्शितस्त्वया ॥ १३९ ॥

နှစ်ကောဋိထောင်ပေါင်းများစွာ—နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို မပြတ်မတောက်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘက္တိဖြင့် သင်ကို ပူဇော်ခဲ့ကြ၏၊ အို အရှင်။ သို့သော် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား သင်၏ ခြေတော်တစ်ဖက်တောင် မပြသခဲ့ပါ။

Verse 140

लोके वादो हि सुमहाञ्छंभुर्नारायणप्रियः । हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे ॥ १४० ॥

လောက၌ အလွန်ကြီးမားသော စကားပုံတစ်ရပ်ရှိသည်—“ရှမ္ဘု (ရှီဝ) သည် နာရာယဏ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ ထို့အတူ ရှမ္ဘုသည် ဟရီ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ” ဟူ၍။ သို့သော် ထိုသူတို့ကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်းသည် ငါ၌ မရှိ။

Verse 141

तच्छ्रुत्वा वचनं शंभुर्विष्णोः प्राह मुदान्वितः । न त्वया सदृशो मह्यं प्रियोऽन्योऽस्ति हरे क्वचित् ॥ १४१ ॥

ဗိဿဏု၏ စကားကို ကြားသော် ရှမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ဝမ်းမြောက်လျက် ပြော၏—“ဟရီရေ၊ မင်းကဲ့သို့ ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ အခြားသူ မည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိ၊ မင်းနှင့် တူညီသူလည်း မရှိ။”

Verse 142

पार्वती वा त्वया तुल्या वर्तते नैव भिद्यते । अथ देवाय महते गौतमः प्रणिपत्य च ॥ १४२ ॥

“ပါရဝတီသည်လည်း သင်နှင့် တူညီ၍ မည်သို့မျှ မကွာခြား” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဂေါတမသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုမဟာသခင်ထံသို့ (လျှောက်) ပြော၏။

Verse 143

व्यजिज्ञपदमेयात्मज्देवैर्हि करुणानिधे । मध्याह्नोऽयं व्यतिक्रांतो भुक्तिवेलाखिलस्य च ॥ १४३ ॥

ဒေဝတားတို့သည် အဒိတိ၏ သား၊ အတိုင်းမသိသော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူထံသို့ လျှောက်တင်ကြသည်—“ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်၊ နေ့လယ်အချိန် ကျော်လွန်သွားပြီ၊ အားလုံး၏ စားသောက်ချိန်လည်း လွန်သွားပါပြီ။”

Verse 144

अथाचम्य महादेवो विष्णुना सहितो विभुः । प्रविश्य गौतमगृहं भोजनायोपचक्रमे ॥ १४४ ॥

ထို့နောက် အာစမန ပြုလုပ်ပြီး မဟာဒေဝသည် ဗိဿဏုနှင့်အတူ အင်အားကြီးသော အရှင်ဖြစ်၍ ဂေါတမ၏ အိမ်သို့ ဝင်ကာ အစာစားရန် စတင်လေ၏။

Verse 145

रत्नांगुलीयैरथनूपुराभ्यां दुकूलबंधेन तडित्सुकांच्या । हारैरनेकैरथ कण्ठनिष्कयज्ञोपवीतोत्तरवाससी च ॥ १४५ ॥

သူသည် ရတနာတပ်လက်စွပ်များနှင့် ခြေကောက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ နူးညံ့သော ပိုးချည်ကပ်နှင့် မိုးကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပသော ခါးပတ်ဖြင့်လည်း တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ပန်းကုံးများနှင့် လည်ဆွဲများ အမျိုးမျိုး၊ လည်ပင်းရွှေတန်ဆာ၊ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) နှင့် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီတို့ကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 146

विलंबिचंचन्मणिकुंडलेन सुपुष्पधम्मिल्लवरेण चैव । पंचांगगंधस्य विलेपनेन बाह्वंगदैः कंकणकांगुलीयैः ॥ १४६ ॥

ရတနာတပ်နားကပ်များက လှုပ်ယမ်းလျက်တန်းဆွဲနေပြီး၊ ပန်းလှလှဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဆံပင်အလွန်ကောင်းမွန်ကာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို အနံ့ငါးမျိုးပါသော သန့်ရှင်းသည့် အမွှေးနံ့ဖြင့် လိမ်းထားသည်။ လက်မောင်းတန်ဆာ၊ လက်ကောက်နှင့် လက်စွပ်တို့ဖြင့်လည်း တောက်ပစွာ ထင်ရှားလေသည်။

Verse 147

अथो विभूषितः शिवो निविष्ट उत्तमासने । स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने ॥ १४७ ॥

ထို့နောက် တန်ဆာဆင်ထားသော အရှင်ရှီဝ (ဣရှဝရ) သည် အကောင်းဆုံးသော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူ၍၊ မိမိရှေ့တည့်တည့်တွင် ဟရီ (ဗိဿနု) ကိုလည်း အလွန်မြတ်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်စေတော်မူ하였다။

Verse 148

देवश्रेष्ठौ हरीशौ तावन्योन्याभिमुखस्थितौ । सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः ॥ १४८ ॥

အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတားနှစ်ပါးဖြစ်သည့် ဟရီနှင့် ဣရှ (ရှီဝ) တို့သည် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေစဉ်၊ ဂေါတမသည် ဘက္တိဖြင့် ရွှေခွက်အတွင်း ထည့်ထားသော အစာကို ဆက်ကပ်လေသည်။

Verse 149

त्रिंशत्प्रभेदान्भक्ष्यांस्तु पायसं च चतुर्विधम् । सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम् ॥ १४९ ॥

စားသောက်ဖွယ်ရာ အမျိုးအစား သုံးဆယ်မျိုးကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ပာယသ (နို့ထမင်းပူတင်း) ကို လေးမျိုး—ကောင်းစွာချက်ထားသော၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော၊ နှင့် အထူးစီမံဖန်တီးထားသော (ကလ္ပိတ) နှစ်မျိုး—အဖြစ် ပြင်ဆင်၍ ထိုနှစ်ပါးထံ ပေးအပ်ရမည်။

Verse 150

अपक्कं मिश्रकं तद्वत्त्रिंशतं परिकल्पितम् । शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम् ॥ १५० ॥

ထို့အတူ မချက်ရသေးသော အမျိုးစုံရောနှောအစားအစာကို သုံးဆယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ မွှေးကြိုင်သော အမြစ်/ဥများနှင့် ရွက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တစ်ရာစီ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 151

पंचविंशतिधा सर्पिःसंस्कृतं व्यंजनं तथा । शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम् ॥ १५१ ॥

အမျိုးပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါး မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဂhee (ဆီနို့) နှင့် အရသာကောင်းစွာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများ၊ သကြားနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများ၊ ထို့ပြင် သရက်သီး၊ ငှက်ပျောသီး၊ ဒိတ်သီးနှင့် သလဲသီးတို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 152

द्राक्षेक्षुनागरंगं च मिष्टं पक्वं फलोत्करम् । प्रियालक्रंजम्बुफलं विकंकतफलं तथा ॥ १५२ ॥

စပျစ်သီး၊ ကြံ၊ နာဂရင်္ဂ (စီထရွန်) နှင့် ချိုမြိန်၍ မှည့်သော အသီးအနှံများ အစုအဝေးတစ်ပုံ; ထို့ပြင် ပရိယာလ၊ ကရန်္ဇမ္ဗု၊ ဇမ္ဗု နှင့် ဝိကင်္ကတ အသီးတို့လည်း (ပူဇော်ရန်) ပါဝင်သည်။

Verse 153

एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणीशे समर्प्य च । दत्त्वापोशानकं विप्रो भुंजध्वमिति चाब्रवीत् ॥ १५३ ॥

ဤသို့ အခြားအရာဝတ္ထုများနှင့်အတူ ဤအရာများကိုလည်း အရှင်ဘုရားထံ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏသည် အာစမန (ရေစုပ်သောက်သန့်စင်ခြင်း) ကို ပေးကာ “ယခု စားသုံးကြပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 154

भुंजानैषु च सर्वेषु व्यजनं सूक्ष्मविस्तृतम् । गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत् ॥ १५४ ॥

အားလုံး စားသုံးနေစဉ်တွင် ဂေါတမသည် ကိုယ်တိုင်ပင် နူးညံ့၍ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ထားသော ပန်ကာကို ကိုင်ယူကာ ရှိဝနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ကို ပန်ကာခတ်ပေး하였다။

Verse 155

परिहासमथो कर्तुमियेष परमेश्वरः । पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुंक्ते स वानरः ॥ १५५ ॥

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော်သည် လီလာဖြင့် ဟာသပြုလို၍ မိန့်တော်မူသည်— «အို ဗိဿဏု၊ ဟနုမာန်ကို ကြည့်လော့၊ ဤမျောက်သည် ဘယ်လို စားသနည်း!»

Verse 156

वानरं पश्यति हरौ मण्डकं विष्णुभाजने । चक्षेप मुनिसंषेषु पश्यत्स्वपि महेश्वरः ॥ १५६ ॥

ဟရီ ကြည့်နေစဉ်တွင် မျောက်တစ်ကောင်က ဗိဿဏုဘုဇန (ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရာအိုး) ထဲသို့ ဖားတစ်ကောင်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ စုဝေးနေသော မုနိများ ကြည့်နေသော်လည်း မဟေရှ္ဝရက ထိုသို့ ပြုခဲ့သည်။

Verse 157

हनूमते दत्तवांश्च स्वोच्छिष्टं पायसादिकम् । त्वदुच्छिष्टभोज्यं तु तवैव वचनाद्विभो ॥ १५७ ॥

ထို့ပြင် မိမိ၏ အစာကျန်—ပယာသ (နို့ဆန်ပူတင်း) စသည်တို့ကို ဟနုမာန်အား ပေးတော်မူ၏။ သို့သော် သင်၏ အစာကျန်ကို စားခြင်းမှာ အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ သင်၏ မိန့်တော်မူချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 158

अनर्हं मम नैवेद्यं पत्रं पुष्पं फलादिकम् । मह्यं निवेद्य सकलं कूप एव विनिःक्षिपेत् ॥ १५८ ॥

အရွက်၊ ပန်း၊ အသီး စသည့် နైవေဒျ (ပူဇော်ပစ္စည်း) တစ်စုံတစ်ရာသည် ငါ့ထံ ပူဇော်ရန် မသင့်လျော်ပါက၊ ငါ့ထံသို့ စနစ်တကျ ဆက်ကပ်ပြီးနောက် အားလုံးကို ရေတွင်းထဲသို့ ပစ်ချ၍ စွန့်ပစ်ရမည်။

Verse 159

अभुक्ते त्वर्द्वंचो नूनं भुक्ते चापि कृपा तव । बाणलिंगे स्वयंभूते चन्द्रकांते हृदि स्थिते ॥ १५९ ॥

မစားရသေးလျှင်လည်း သင်၏ လှည့်ကွက်ပင် ဖြစ်၏; စားပြီးသော်လည်း သင်၏ ကရုဏာပင် ဖြစ်၏။ အို နှလုံးတွင် တည်နေသော အရှင်၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘာဏလင်္ဂအဖြစ် ရှိ၍ လမဏိကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 160

चांद्रायण समं ज्ञेयं शम्भोर्नैवेद्यभक्षणम् । भुक्तिवेलेयमधुना तद्वैरस्यं कथांतरात् ॥ १६० ॥

သမ္ဘု (ရှီဝ) ထံ အနုဝေဒျ (naivedya) အဖြစ် ဆက်ကပ်ထားသော အစာကို စားသုံးခြင်းသည် စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ပဋိပက္ခပင်နန့်ကို ဆောင်ရွက်သကဲ့သို့ တူညီကြောင်း သိထားလော့။ သို့ရာတွင် ယခုသည် စားသောက်ချိန်ဖြစ်၏; ထိုအကြောင်း၏ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာကို နောက်ထပ် ကഥာတစ်ပုဒ်တွင် ပြောမည်။

Verse 161

भुक्त्वा तु कथयिष्यामि निर्विशंकं विभुंक्ष्व तत् । अथासौ जलसंस्कारं कृतवान् गौतमो मुनिः ॥ १६१ ॥

“စားပြီးမှ ငါရှင်းပြမည်; သံသယမရှိဘဲ ထိုအရာကို စားလော့” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် မုနိ ဂေါတမသည် ရေသန့်စင်သက္ကာပွဲ (jalasaṁskāra) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 162

आरक्तसुस्निगन्धसुसूक्ष्मगात्राननेकधाधौतसुशोभितांगान् । तडागतोयैः कतबीजघर्षितैर्विशौधितैस्तैः करकानपूरयत् ॥ १६२ ॥

သူသည် ကန်ရေကို အသုံးပြု၍ ကတက (kataka) မျိုးစေ့ဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ၊ အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး အနံ့သင်းသင်း၊ အနီရောင်နုနု တောက်ပသော ရေကို အိုးရေများထဲ ဖြည့်တင်း၍ အိုးများကို လှပစွာ တောက်ပစေ하였다။

Verse 163

नद्याः सैकतवेदिकां नवतरां संछाद्य सूक्ष्मांबरैःशुद्ध्वैः श्वेततरैरथोपरि घटांस्तोयेन पूर्णान्क्षिपेत् । लिप्त्वा नालकजातिमास्तपुटकं तत्कौलकं कारिकाचूर्णं चन्दनचन्द्ररश्मिविशदां मालां पुटांतं क्षिपेत् । यामस्यापि पुनश्च वारिवसनेनाशोध्य कुम्भेन तञ्चंद्प्रन्थिमथो निधाय बकुलं क्षिप्त्वा तथा पाटलम् ॥ १६३ ॥

မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် သဲဖြင့် အသစ်သော ဝေဒိကာကို ပြုလုပ်၍ သန့်ရှင်းလွန်ကဲသော အဖြူရောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လော့။ ထိုပေါ်တွင် ရေဖြည့်ထားသော အိုးများကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် nālaka အနံ့သာနှင့် ၎င်း၏ kaulaka ပြင်ဆင်မှု၊ kārikā အမှုန့်တို့ကို လိမ်းနှံ၍ စီစဉ်ကာ၊ စန္ဒနနှင့် လမင်းရောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသော မာလာကို အကာအရံအတွင်း ထားရမည်။ ထို့နောက် ယာမ (yāma) တစ်ခါ ကာလကြာပြီးလျှင် ရေနှင့် အဝတ်ဖြင့် ထပ်မံသန့်စင်ကာ ရေအိုးဖြင့် ပြုလုပ်၍ candrapranthi (လ-ကြိုးချည်) ကို ချထားပြီး bakula ပန်းနှင့် pāṭala ပန်းတို့ကိုလည်း ထည့်ထားရမည်။

Verse 164

शेफालीस्तबकमथो जलं च तत्रविन्यस्य प्रथमत एव तोयशुद्धिम् । कृत्वाथो मृदुतरं सूक्ष्मवस्त्रखण्डेनावेष्टेत्सृणिकमुखं च सूक्ष्मचन्द्रम् ॥ १६४ ॥

ထိုနေရာတွင် śephālī ပန်းအစုနှင့် ရေကို ထား၍ အရင်ဆုံး ရေသန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အလွန်နူးညံ့သော ပါးလွှာသည့် အဝတ်အပိုင်းဖြင့် (ပူဇော်ရေးကိရိယာကို) ပတ်လည်ထုပ်ကာ sṛṇikā ၏ ပါးစပ်အဖွင့်ကိုလည်း ဖုံးအုပ်၍၊ ထို့ပြင် ပူဇော်ပွဲတွင် သုံးသော “လကွင်းသေး” ကိုပါ ဖုံးအုပ်ရမည်။

Verse 165

अनातपप्रदेशे तु निधाय करकानथ । मन्दवातसमोपेते सूक्ष्मव्यजनवीजेते ॥ १६५ ॥

ထို့နောက် နေရောင်မထိသောနေရာ၌ ထား၍ လေညင်းပျော့ပျော့ရှိသည့်အခါ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပန်ကာဖြင့် လှုပ်ခတ်ပေးရမည်။

Verse 166

सिंचेच्छीतैर्जलैश्चापि वासितैः सृणिकामपि । संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्योऽथवा नृपाः ॥ १६६ ॥

အေးမြသောရေဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနံ့သင်းရေဖြင့်လည်းကောင်း ပက်ဖျန်း၍၊ အနံ့သင်းလိမ်းဆေးကိုလည်း လိမ်းရမည်။ ထိုသို့ သန့်စင်၍ ကိုယ်စိတ်တည်ငြိမ်လာသောအခါ ယောက်ျား၊ မိန်းမ သို့မဟုတ် မင်းတော်များပင် အကျင့်အရာ၌ သင့်လျော်လာကြသည်။

Verse 167

तत्कन्या वा क्षालितांगा धौतपादास्सुवाससः । मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम् ॥ १६७ ॥

ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေး (သို့) မိန်းမသည် ရေချိုးသန့်စင်၍ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဆေးကြောကာ ခြေထောက်ကို သန့်စင်ပြီး သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ အဂရု (အလွိုက်ဝုဒ်) မှ ထွက်သော မထူမကြီးသော အနံ့သင်းဆီလိမ်းကို ချိုမြိန်သင်းပျံ့စွာ လိမ်းရမည်။

Verse 168

बाहुमूले च कंठे च विलिप्यासांद्रमेव च । मस्तके जापकं न्यस्य पंचगंधविलेपनम् ॥ १६८ ॥

လက်မောင်းအောက်ခြေ (ကလိပ်) နှင့် လည်ပင်းတွင် ထူထဲသောလိမ်းဆေးကို လိမ်းရမည်။ ထို့ပြင် ဂျာပက (မန္တရားရွတ်ဖတ်ရန် မာလာ/ကြိုး) ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ ပဉ္စဂန္ဓ (အနံ့သင်းသန့်ရှင်းသော ငါးမျိုး) ဖြင့် ကိုယ်ကို လိမ်းပေးရမည်။

Verse 169

पुष्पनद्ध्वसुकेशास्तु ताः शुभाः स्युः सुनिर्मलाः । एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुंकुमविग्रहाः ॥ १६९ ॥

ပန်းဖြင့်အလှဆင်ကာ ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော မိန်းမတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ အလွန်သန့်ရှင်းကြသည်။ ထိုနည်းတူ၊ အို မိန်းမတို့၊ ဤသို့ပင် ပူဇော်ကာ အလှပြင်ထားလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကုင်ကူမ (နီရောင်သန့်) ကို သေချာလှပစွာ လိမ်းထားသကဲ့သို့ တင့်တယ်လာသည်။

Verse 170

युवत्यश्चारुसर्वांग्यो नितरां भूषणैरपि । एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम् ॥ १७० ॥

ရေကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းကို လက်မောင်းအင်္ဂါညီညာ လှပသည့် ယုဝတီများ အလှဆင်အလင်္ကာတန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်စွာဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သင့်လျော်သည့် ယောကျ်ားများဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုစေရာ၏။

Verse 171

तेऽपि प्रादानसमये सूक्ष्मवस्त्राल्पवेष्टनम् । अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि ॥ १७१ ॥

ပူဇော်လှူဒါန်းသည့်အချိန်၌ သူတို့လည်း ပါးလွှာသောအဝတ်ကို ဝတ်၍ အနည်းငယ်သာ ပတ်စည်းရမည်။ သို့မဟုတ် ရေခွက်(ရေဗူး)ကို ဘယ်လက်၌ ထားပြီး ထိုအိုးအတွင်းကို စူးစမ်းကြည့်ကာ ထုံးတမ်းကို ဆက်လက်ပြုရမည်။

Verse 172

दोरिकान्यस्तमुन्मुच्य ततस्तोयं प्रदापयेत् । एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः ॥ १७२ ॥

ကြိုးဖြင့် ချည်ထားသို့မဟုတ် တင်ထားသမျှကို ဖြေလျော့ပြီးနောက် ထို့နောက် ရေကို ပူဇော်အပ်နှံရမည်။ ဤသို့ပင် ဘုရားသဘောရှိသော မုနိ ဂေါတမသည် ပြုလုပ်စေခဲ့၏။

Verse 173

महेशादिषु सर्वेषु भुक्तवत्सु महात्मसु । प्रक्षालितांघ्रिहस्तेषु गंधोद्वर्तितपाणिषु ॥ १७३ ॥

မဟေရှာမှစ၍ မဟာသတ္တဝါကြီးများ အားလုံး စားသောက်ပြီးသည့်နောက် ခြေထောက်နှင့် လက်တို့ကို ဆေးကြောကာ လက်ပေါ်၌ မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးများ လိမ်းထားကြသော်၊

Verse 174

उञ्चासनसमासीने देवदेवे महेश्वरे । अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १७४ ॥

ဒေဝဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် မြင့်မြတ်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေစဉ်၊ ထို့နောက် ဒေဝများနှင့် ရှိဂဏများသည် အောက်တန်းအာသနများပေါ်၌ ထိုင်ကြ၏။

Verse 175

मणिपात्रेषु संवेष्ट्थ पूगखंडान्सुधूपितान् । अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि ॥ १७५ ॥

ရတနာကဲ့သို့သော ပန်းကန်များထဲတွင် အနံ့သင်းကောင်းသော ကွမ်းသီးအပိုင်းများကို သေချာစွာ ထုပ်ပိုး၍ ထည့်ထားလော့—ထောင့်ချွန်မရှိ၊ ဝိုင်းဝိုင်း၊ ထူထူ၊ အလွန်သေးမနေ၊ အလွန်ပါးမနေသော အပိုင်းများကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 176

श्वेतपत्राणि संशोध्य क्षिप्त्वा कर्पूरखंडकम् । चूर्णं च शंकरायाथ निवेदयति गौतमे ॥ १७६ ॥

အဖြူရောင် ရွက်များကို သန့်စင်ပြီးနောက်၊ အပေါ်တွင် ကမ္ဖော် (camphor) အပိုင်းတစ်ပိုင်း ထားလျက်၊ ထိုအမှုန့်ကို သင်္ကရာ (Śaṅkara) ထံသို့ နိဝေဒ္ယအဖြစ် ဆက်ကပ်၏—အို ဂေါတမ။

Verse 177

गृहाण देव तांबूलमित्युक्तवचने मुनौ । कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खंडकान् ॥ १७७ ॥

မုနိက “အို ဘုရား၊ ဤတံဘူလကို လက်ခံပါ” ဟု ဆိုသောအခါ၊ မျောက်က “မုနိရေ၊ တံဘူလကို လက်ခံပါ၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ အပိုင်းများကို ပြန်ပေးပါ” ဟု ပြော၏။

Verse 178

उवाच वानरो नास्ति मम शुद्धिर्महेश्वर । अनेकफलभोक्तॄत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः ॥ १७८ ॥

မျောက်က ပြောသည်—“အို မဟေရှ္ဝရ၊ ကျွန်ုပ်အတွက် သန့်ရှင်းမှု မရှိပါ။ အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးကို စားသုံးသူ မျောက်တစ်ကောင်သည် ဘယ်လို သန့်ရှင်းနိုင်မည်နည်း?”

Verse 179

तच्छ्रुत्वा तु विरूपाक्षाः प्राह वानरसत्तमम् । मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम् ॥ १७९ ॥

ထိုစကားကို ကြားသော်၊ ဗိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) သည် မျောက်တို့အထက်မြတ်သူအား ပြော၏—“ငါ၏ ဝါစကားကြောင့် အရာအားလုံး သန့်စင်၏; ငါ၏ ဝါစကားကြောင့် အဆိပ်ပင် အမృతဖြစ်၏။”

Verse 180

मद्वाक्यादखिला वेदा मद्वाक्याद्देवतादयः । मद्वांक्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते ॥ १८० ॥

ငါ၏ ဝစနမှ ဗေဒအားလုံး ပေါ်ထွန်းလာ၏; ငါ၏ ဝစနမှ ဒေဝတာတို့နှင့် အခြားအရာများလည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ငါ၏ ဝစနမှ ဓမ္မဗိဇ္ဇာ (ဓမ္မသိပ္ပံ) ပေါ်လာပြီး၊ ငါ၏ ဝစနမှ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 181

पुराणान्यागमाश्चैव स्मृतयो मम वाक्यतः । अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखंडकान् ॥ १८१ ॥

ပုရာဏတို့၊ အာဂမတို့၊ စမృతိတို့သည် အားလုံး ငါ၏ ဝစနအာဏာမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဤ တాంగ္ဘူလ (ကွမ်းရွက်ပူဇော်) ကို လက်ခံလော့၊ ထို့ပြင် ငါ့အား ချိုမြိန်သော အပိုင်းအစများ (သုခဏ္ဍက) ကို ပေးလော့။

Verse 182

हरिर्वामकरेणाधात्तांबूलं पूगखंडकम् । ततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खंडान्समर्पयत् ॥ १८२ ॥

ဟရီသည် ဘယ်လက်ဖြင့် တాంగ္ဘူလ (ကွမ်းရွက်) နှင့် ကွမ်းသီးအပိုင်းကို ယူတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရွက်များကို စုစည်းကာ ထိုအပိုင်းအစများကို သူ့အား ဆက်ကပ်တော်မူ၏။

Verse 183

कर्पूरमग्रतो दत्तं गृहीत्वाभक्षयच्छिवः । देवे तु कृततांबूले पार्वती मंदराचलात् ॥ १८३ ॥

ကမ္ဖော်ကို ရှေ့တွင် ထားပေးရာ၊ ရှိဝသည် ယူ၍ စားတော်မူ၏။ ထို့နောက် သခင်သည် တాంగ္ဘူလကို ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ပါရဝတီသည် မန္ဒရာတောင်မှ (ယူဆောင်လာ၏)။

Verse 184

जयाविजययोर्हस्तं गृहीत्वायान्मुनेर्गृहम् । देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत् ॥ १८४ ॥

ဇယနှင့် ဝိဇယတို့၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မုနိ၏ အိမ်သို့ သွား၏။ ထို့နောက် သခင်၏ ခြေတော်ကို ဦးချကန်တော့ပြီး မျက်နှာနှိမ့်ချ၍ ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် နေ၏။

Verse 185

उन्नमय्य मुखि तस्या इदमाह त्रिलोचनः । त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया ॥ १८५ ॥

သုံးမျက်စိရှင်သည် သူမ၏မျက်နှာကို မြှောက်တင်ကာ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။ «ဒေဝဒေဝီရှင်မ၊ ဒေဝတို့၏အရှင်မ၊ သင်၏အတွက်ကြောင့် ငါက အပြစ်တစ်ရပ်ကို ပြုမိခဲ့သည်»။

Verse 186

यत्त्वां विहाय भुक्तं हि तथान्यच्छृणु सुंदरि । यत्त्वां स्वमंदिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम् ॥ १८६ ॥

«သင်ကို လျစ်လျူရှုကာ စားသောက်မိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်—ယခုလည်း နားထောင်ပါ၊ အလှရှင်မ။ သင်ကို သင်၏အိမ်တော်၌ပင် စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ငါသည် ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမိခဲ့သည်»။

Verse 187

क्षंतुमर्हसि देवेशि त्यक्तकोपा विलोकय । न बभाषेऽप्येवमुक्ता सारुंधत्या विनिर्ययौ ॥ १८७ ॥

«ဒေဝတို့၏အရှင်မ၊ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ; ဒေါသကို စွန့်ကာ ကြည့်ရှုပါ» ဟုဆိုသော်လည်း၊ သူမသည် မဖြေကြားဘဲ အရုန္ဓတီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 188

निर्गच्छंतीं मुनिर्ज्ञात्वा दंडवत्प्रणनाम ह । अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि ॥ १८८ ॥

သူမ ထွက်ခွာမည်ကို သိသဖြင့် မုနိသည် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် ရှီဝါဒေဝီက မိန့်တော်မူ၏—«ဂေါတမ၊ သင် ဘာကို ဆန္ဒရှိသနည်း»။

Verse 189

अथाह गौतमो देवीं पार्वतीं प्रेक्ष्य सस्मिताम् । कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि ॥ १८९ ॥

ထို့နောက် ဂေါတမသည် အပြုံးနူးညံ့သော ပါရဝတီဒေဝီကို ကြည့်ကာ ဆို၏—«သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်၌ စားသောက်ပြီးသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်များ ပြည့်စုံသွားပြီဟု ငါခံစားရမည်»။

Verse 190

ततः प्राह शिवा विप्रं गौतमं रचितांजलिम् । भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शंकरानुमतेन वै ॥ १९० ॥

ထို့နောက် သီဝါ (ပါဝတီ) သည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေသော ဗြဟ္မဏ ဂေါတမအား မိန့်တော်မူသည်— «အို ဗြဟ္မဏ၊ သင်၏အိမ်၌ ငါ စားသောက်မည်၊ အမှန်တကယ် ရှင်ကရာ (သင်္ကရာ) ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်»။

Verse 191

अथ गत्वा शिवं विंशे लब्धानुज्ञस्त्वरागतः । भोजयामास गिरिजां देवीं चारुंधतीं तथा ॥ १९१ ॥

ထို့နောက် သူသည် သီဝ (ရှီဝ) ထံသို့ (နှစ်/ကာလ) နှစ်ဆယ်မြောက်တွင် သွားရောက်၍ ခွင့်ပြုချက်ရပြီး အလျင်အမြန် ပြန်လာကာ၊ ဂိရိဇာ ဒေဝီနှင့် သန့်ရှင်းသည့် အရုန္ဓတီကိုပါ ဧည့်ခံကျွေးမွေးပွဲ ပြုလုပ်စေ하였다။

Verse 192

भुक्त्वाथ पार्वती सर्वगंधपुष्पाद्यलंकृता । सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ ॥ १९२ ॥

ထို့နောက် စားသောက်ပြီးနောက် ပါဝတီသည် အနံ့သာပန်းမျိုးစုံနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ အဖော်အပျိုတော် တစ်ထောင်နှင့်အတူ ဟရ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားလေသည်။

Verse 193

अथाह र्शकरो देवी गच्छ गौतममंदिरम् । संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवांतिकम् ॥ १९३ ॥

ထို့နောက် ရ္ဃကရ (Ṛśakara) သည် ဒေဝီအား မိန့်တော်မူသည်— «ဂေါတမ၏ အာရှရမ်သို့ သွားလော့။ ငါသည် စန္ဓျာပူဇာ (Sandhyā) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သင်၏အနီးသို့ လာမည်»။

Verse 194

इत्युक्त्वा प्रययौ देवी गौतमस्यैव मदिरम् । संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः ॥ १९४ ॥

ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဒေဝီသည် ဂေါတမ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ စန္ဓျာဝန္ဒန (Sandhyā) ကို ပြုလိုသူ အားလုံးလည်း ထွက်သွားကြ၏။

Verse 195

कृतसंध्यास्तडागे तु महेशाद्याश्च कृत्स्नशः । अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह ॥ १९५ ॥

ရေကန်၌ သန္ဓျာကర్మကို မဟေရှနှင့် အခြားတို့က အစဉ်အတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူသော သမ္ဘူသည် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ကာ မန္တရဇပ (japa) ကို စတင်ရွတ်ဆို하였다။

Verse 196

अथ विष्णुर्महातेजा महेशमिदमब्रवीत् । सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते ॥ १९६ ॥

ထို့နောက် တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ဗိဿနုသည် မဟေရှအား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏— “အားလုံးက ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသူကိုပင် အားလုံးက တကယ်တမ်း ပူဇော်အမြတ်တင်ကြသည်။”

Verse 197

हूयतं सर्वयज्ञेषु स भवान्किम् जपिष्यति । रचितांजलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते ॥ १९७ ॥

ယဇ္ဉအားလုံး၌ အဟုတိများကို ပူဇော်နေကြသည့်အခါ၊ သင်သည် မည်သည့် မန္တရကို ထပ်မံ ဇပမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အဓိကအဖြစ် ဥပာသနာပြုကြ၏။

Verse 198

स भवान्देवदेवेशः कस्मै विरचितांजलिः । नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर ॥ १९८ ॥

အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝမင်း၊ သင်သည် မည်သူ့ထံ လက်အုပ်ချီ၍ အညလီပြုသနည်း။ အို မဟေရှဝရ၊ နမസ്കာရနှင့် အခြား ကုသိုလ်ကမ္မတို့၏ အကျိုးफलကို ပေးသနားသူမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 199

तव कः फलदो वंद्यः को वा त्वत्तोऽधिको वद । तच्छ्रुत्वा शंकरः प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ १९९ ॥

“သင်အတွက် အကျိုးफलပေးသူအဖြစ် မည်သူကို ရိုသေကာ နမಸ್ಕာရပြုရမည်နည်း၊ သင်ထက် မြင့်မြတ်သူ မည်သူရှိနိုင်သနည်း—ပြောပါ။” ထိုစကားကို ကြားသော် သင်္ကရသည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ရည်ညွှန်း၍ ပြော하였다။

Verse 200

ध्याये न किंचिद्गोविंदनमस्ये ह न किंचन । किंतु नास्तिकजंतूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया ॥ २०० ॥

ဤနေရာ၌ ငါသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မဓ്യာနမပြု၊ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် ဂోవိန္ဒကိုလည်း မနမസ്കာမပြု။ သို့ရာတွင် နတ်မယုံသူ သတ္တဝါတို့အား သင့်လျော်သော လမ်းကြောင်းသို့ လှုံ့ဆော်ရန် ငါသည် ဤအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။