Śeṣoditya-Sūrya-nyāsa, Soma-sādhana, Graha-pūjā, and Bhauma-vrata-vidhi

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये त्रयीमूर्तेर्विधानं त्वब्जिनीपतेः । मन्त्राणां यत्समाराध्य सर्वेष्टं प्राप्नुयाद्भुवि ॥ १ ॥

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်— ယခု ငါသည် သင့်အား၊ အို ကြာပန်းရှင်၊ သုံးပါးရုပ် (त्रयीमूर्ति) အကြောင်း ဝိဓာနကို ရှင်းပြမည်။ ထိုမန္တရများဖြင့် သေချာစွာ အာရాధနာပြုလျှင် မြေပြင်ပေါ်၌ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရနိုင်သည်။

Verse 2

तारो रेचिकया युक्तो मेधानेत्रयुता रतिः । ससर्गा वामकर्णोढ्यो भृगुर्वढ्यासनो मरुत् ॥ २ ॥

တားရ (Tāra) သည် ရေချိကာ (Recikā) နှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။ ရတိ (Rati) သည် မေဓာ (Medhā) နှင့် နေထရ (Netra) ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ သစရ္ဂါ (Sasargā) သည် ဘယ်ဖက်နားကို ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဆို၏။ ဘೃဂု (Bhṛgu) သည် ဝဓျာ (Vaḍhyā) ပေါ်၌ ထိုင်နေ၏။ မရုတ် (Marut) လည်း ဤအစဉ်တွင် ပါဝင်သည်။

Verse 3

शेषोदित्य इति प्रोक्तो वस्वर्णो भुक्तिमुक्तिदः । देवभागो मुनिश्छन्दो गायत्री देवता रविः ॥ ३ ॥

ထိုအရှင်ကို «ရှေသောဒိတျ» ဟု ကြေညာကြပြီး ရွှေရောင်တောက်ပကာ လောကီအာနန္ဒနှင့် မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်မှု) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်သည်။ ရှိသည်မှာ ဒေဝဘာဂ မုနိ၊ ခန္ဒသည် ဂါယတရီ၊ အဓိပတိဒေဝတာမှာ ရဝိ (နေမင်း) ဖြစ်သည်။

Verse 4

माया बीजं रमा शक्तिर्दृष्टादृष्टे नियोगकः । सत्याय हृदयं पश्चाद्ब्रह्मणे शिर ईरितम् ॥ ४ ॥

မာယာကို «ဗီဇ» (မျိုးစေ့) ဟု ကြေညာပြီး၊ ရမာ (လက္ခ္မီ) သည် «ရှက္တိ» (အင်အား) ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်သည် မြင်ရသည့်အရာနှင့် မမြင်ရသည့်အရာ နှစ်မျိုးလုံးကို စီမံညွှန်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် «ဟృဒယ» (နှလုံး) သည် သတ္တျအတွက်၊ «ရှိရ» (ဦးခေါင်း) သည် ဘြဟ္မာအတွက် ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 5

विष्णवे तु शिखावर्म रुद्राय परिकीर्तितम् । नेत्रं स्यादग्रये पश्चात्शर्वायास्रमुदाहृतम् ॥ ५ ॥

«သိခာ-ဝර්မ» (ဆံထုံးကာကွယ်ရေး) ကို ဗိဿနုအတွက် ချထားရပြီး၊ ရုဒြအတွက်လည်း ကြေညာထားသည်။ «နေထရ» (မျက်စိ) ကို ရှေ့ဘက်တွင် ထားရမည်၊ ထို့နောက် «အஸ္တရ» (မန္တရလက်နက်) ကို ရှර්ဝအတွက် ကြေညာသည်။

Verse 6

नेत्रो ज्वाला मनो हुं फट्स्वाहांता मनवो गणाः । पुनः षडर्णैर्ह्री लक्ष्म्याः कृत्वांतः स्थैः षडंगकम् ॥ ६ ॥

«နေထရ», «ဇွာလာ», «မနော» နှင့် «ဟုṃ», «ဖတ်», «ဆွာဟာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရများသည် မန္တရအုပ်စုများ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လက္ခ္မီ၏ ခြောက်အက္ခရာ (ṣaḍarṇa) «ဟရီṃ» ကို အသုံးပြု၍ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) အကူအညီပူဇော်မှုကို ကိုယ်အတွင်း၌ တည်စေကာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 7

शिष्टारौजठरे पृष्टे तयोर्ङेंताख्यया न्यसेत् । आदित्यं च रविं पश्चाद्भानुं भास्करमेव च ॥ ७ ॥

ကျောဘက်တွင်၊ အောက်ဗိုက် (ဇဋ္ဌရ) နေရာ၌ ထိုနှစ်နေရာအတွက် «ṅeṃtā» ဟု ခေါ်သော ဖော်မြူလာကို နျာသ (nyāsa) ဖြင့် ချထားရမည်။ ထို့နောက် နေမင်း၏ နာမများဖြစ်သော အာဒိတျ၊ ရဝိ၊ ထို့နောက် ဘာနု နှင့် ဘာස්ကရ ကိုလည်း ချထားရမည်။

Verse 8

सूर्यं च मूर्ध्नि वदने हृदि गुह्ये च पादयोः । सद्यादिपञ्च ह्रस्वाद्यान् न्यसेन्ङे हृदयोंऽतिमान् ॥ ८ ॥

သူသည် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် စူရျ (Sūrya) ကို ခေါင်းပေါ်၊ ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါနှင့် ခြေတို့၌ တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် “sadya…” ဖြင့်အစပြုသော မန္တရားငါးပါးကို အတိုသရများနှင့် အခြားအက္ခရာများနှင့်အတူ အစဉ်လိုက် ထည့်သွင်းကာ ဟృဒယ-နျာသကို ပြည့်စုံစေရာ၏။

Verse 9

ह्रीं रमामध्यगामष्टौ वर्णांस्तारादिकान्न्यसेत् । मूर्द्धास्यकंठहृत्कुक्षिनाभिलिंगगुदेषु च ॥ ९ ॥

တားရာ (oṁ) ဖြင့်အစပြု၍ အလယ်၌ ရမာ (Śrī/လက္ရှ္မီ) ပါဝင်သော အက္ခရာရှစ်လုံးကို နျာသဖြင့် ခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ချက်၊ လိင်အင်္ဂါနှင့် အနောက်ပေါက်တို့၌ တင်သွင်းရမည်။

Verse 10

सचंद्रस्वरपूर्वं तु ङेतं शीतांशुमण्डलम् । मूर्द्धादिकंठपर्यंतं न्यसेञ्चांद्रिमनुस्प्ररन् ॥ १० ॥

ထို့နောက် လ (candra) သံကို အရင်ယူကာ အေးမြသော လရောင်စက်ဝိုင်းကို နျာသဖြင့် ခေါင်းထိပ်မှ လည်ချောင်းအထိ တင်ထားပြီး၊ အတွင်းစိတ်၌ လရောင်တောက်ပမှုကို သတိပြုရမည်။

Verse 11

स्पर्शान्सेंदून्समुञ्चार्य ङेंतं भास्करमण्डलम् । न्यसेत्कंठादिनाभ्यंतं ध्यायन्प्रद्योतनं हृदि ॥ ११ ॥

သရများနှင့်အတူ ထိတွေ့ဗျည်းများ (sparśa) ကို မှန်ကန်စွာ အသံထွက်ပြီးနောက်၊ တောက်ပသော နေစက်ဝိုင်း (bhāskara-maṇḍala) ကို နျာသဖြင့် လည်ချောင်းမှ ချက်အထိ တင်ထားကာ၊ နှလုံးအတွင်း၌ ၎င်း၏ အလင်းရောင်ကို စိတ်ဖြင့် တရားထိုင်ရမည်။

Verse 12

यादीन्सचंद्रानुञ्चार्य ङेतं च वह्निमंडलम् । नाभ्यादिपादपर्यंतं न्यसेद्वह्निमनुस्मरन् ॥ १२ ॥

“ya” ဖြင့်အစပြုသော အက္ခရာများကို လ (candra) အညွှန်းနှင့်အတူ အသံထွက်ပြီး၊ ထို့ပြင် “ṅe” သံကိုလည်း ထုတ်ကာ၊ မီး၏ စက်ဝိုင်း (vahni-maṇḍala) ကို မြင်ယောင်လျက် နျာသဖြင့် ချက်မှ ခြေထိ တင်သွင်းကာ မီးတत्त्वကို အစဉ်သတိပြု တရားထိုင်ရမည်။

Verse 13

प्रोक्तोऽयं मण्डलन्यासो महातेजोविधायकः । आदिठांतार्णपूर्वं ङेंनमोंतं सोममण्डलम् ॥ १३ ॥

ဤသို့ မဏ္ဍလ-န്യാസကို ဟောကြားပြီးဖြစ်၍ မဟာတేజ (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) ကို ပေးစွမ်းသော အကျင့်တရားဖြစ်သည်။ စောမ-မဏ္ဍလကို မူလ ဘီဇသံမှ စ၍ သတ်မှတ်ထားသော အက္ခရာအစဉ်ဖြင့် ရှေ့တင်ကာ «နမော» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရဖြင့် စီစဉ်ရမည်။

Verse 14

मूर्द्धादिहृदयांतं तु विन्यसेत्साधकोत्तमः । डकारादिक्षकारांतवर्णाद्यं वह्निमण्डलम् ॥ १४ ॥

အကောင်းဆုံးသော সাধကသည် ခေါင်းထိပ်မှ နှလုံးအထိ န്യാസကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဝဟ္နိ-မဏ္ဍလ (မီးဝိုင်း) ကို «ḍa» မှ စ၍ «kṣa» အထိ အက္ခရာများဖြင့် စတင်တင်ထားရမည်။

Verse 15

ङेंतं हृदादिपादान्तं विन्यसेत्सुसमाहितः । अग्रीषोमात्मको न्यासः कथितः सर्वसिद्धिदः ॥ १५ ॥

အာရုံစူးစိုက်မှု ပြည့်ဝစွာဖြင့် နှလုံးမှ စ၍ ခြေထောက်အဆုံးတိုင်အောင် (မန္တရအက္ခရာများကို) န्यासပြုရမည်။ အဂ္နိနှင့် စောမ သဘောတရားဖြစ်သော ဤန്യാസကို အောင်မြင်မှုအားလုံး ပေးစွမ်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 16

न्यसेत्सेंदून्मातृकार्णाञ्जयांतपुरुषात्मने । नमोंते व्यापकं मंत्री हंस्नयासोऽयमीरितः ॥ १६ ॥

ဂျယန္တ-ပုရုရှ အတွင်းအတ္တမအတွက် ဘီဇသံများနှင့် မာတೃကာ အက္ခရာများဖြင့် န്യാസကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် မန္တရရွတ်သူသည် «အလုံးစုံကို ပျံ့နှံ့တော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမော» ဟု ဆိုရမည်။ ဤသည်ကို ဟံသ-န്യാസဟု ကြေညာသည်။

Verse 17

अष्टावष्टौ स्वराञ्शेषान्पंचपञ्च मितान्पुनः । उक्तादित्यमुखानेतान्विन्यसेञ्च नवग्रहान् ॥ १७ ॥

ထို့နောက် ကျန်ရှိသော သရများကို—ရှစ်နှင့် ရှစ် ထပ်မံ၍—ထားပြီး၊ ထို့ပြင် ငါးနှင့် ငါး အုပ်စုများကိုလည်း သတ်မှတ်အတိုင်း ထားရမည်။ အာဒိတျ (နေ) မှ စ၍ ဤတို့ကို စီစဉ်ပြီး နဝဂြဟ (ဂြိုဟ်နတ်) ကိုးပါးကိုလည်း အစဉ်လိုက် တင်ထားရမည်။

Verse 18

आधारलिंगयोर्नाभौ हृदि कंठे मुखांतरे । भ्रूमध्ये च तथा भाले ब्रह्मरंघ्रे न्यसेत्क्रमात् ॥ १८ ॥

နျာသကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်—အာဓာရနှင့် လိင်္ဂအကြားရှိ နာဘိ၌၊ ထို့နောက် နှလုံး၌၊ လည်ချောင်း၌၊ ပါးစပ်အတွင်း၌၊ မျက်ခုံးကြား၌၊ နဖူးပေါ်၌၊ နောက်ဆုံး ပ္ရဟ္မရန္ဓ္ရ (ခေါင်းထိပ်အပေါက်) ၌ တင်ထားရမည်။

Verse 19

हंसाख्यमग्नीषोमाख्यं मंडलत्रयमेव च । पुनर्न्यासत्रयं कुर्यान्मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १९ ॥

ဟံသာဟု ခေါ်သော မဏ္ဍလနှင့် အဂ္နီဩမဟု ခေါ်သော မဏ္ဍလတို့အပါအဝင် မဏ္ဍလ သုံးပါးကို အရင်တည်စေ၍၊ ထို့နောက် နျာသ သုံးမျိုးကို ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြီး မူလမန္တရဖြင့် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော (ဗျာပက) တင်ထားခြင်း/ရွတ်ဆိုခြင်းကို ကျင့်ရမည်။

Verse 20

एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्सूर्यं हृदबुजे । दानाभयाब्जयुगलं धारयंतं करै रविम् ॥ २० ॥

ဤသို့ နျာသဗိဓိကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ နှလုံးကြာပန်းအတွင်း၌ သုရျကို ဓ്യာနပြုရမည်—လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးကမ်းခြင်း(ပရသဒ) နှင့် အဘယ(ကြောက်မက်မှုကင်း) ကို ပေးသော ကြာပန်းသင်္ကေတ နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်သည့် ရဝိကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 21

कुंडलां गदकेयूरहारिणं च त्रयीतनुम् । ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्री वसुलक्षं दशांशतः ॥ २१ ॥

ဤသို့ ကုဏ္ဍလ(နားကပ်) ဆင်ယင်၍၊ ဂဒါ(တုတ်လက်နက်) ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ကေယူးရ(လက်မောင်းကွင်း) နှင့် ဟာရ(လည်ဆွဲ) တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ပြီး၊ ကိုယ်တိုင်သည် တြယီ(ဝေဒသုံးပါး)၏ သဘောတရားဖြစ်သော အရှင်ကို ဓ്യာနပြု၍၊ မန္တရကျင့်သူသည် မန္တရကို ဂျပ(ရွတ်ဆို) ၈သိန်းကြိမ် ပြုလုပ်ကာ၊ ထို၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဒဿာံသအဖြစ် ဟောမ(ပူဇော်) ရမည်။

Verse 22

रक्तांभोजैस्तिलैर्वापि जुहुयाद्विधिवद्वसौ । प्रथमं पीठयजने धर्मादीनां स्थले यजेत् ॥ २२ ॥

အနီရောင် ကြာပန်းများ သို့မဟုတ် နှမ်းစေ့များဖြင့် မီးထဲသို့ ဗိဓိအတိုင်း ဟောမပူဇော်ရမည်။ ပီဋ္ဌယဇန(ပီဋ္ဌပူဇာ) တွင် ပထမဦးစွာ ဓမ္မနှင့် အခြား အကူအညီတော်ဒေဝတာတို့၏ အာသနနေရာများ၌ ပူဇော်ရမည်။

Verse 23

प्रभूतं विमलं शारं समाराध्यमनंतरम् । परमादिमुखं मध्ये खबिंबांतं प्रपूजयेत् ॥ २३ ॥

ထို့နောက် အလွန်ပေါများ၍ အညစ်အကြေးကင်းသန့်၊ အနှစ်သာရတတ္တဝါကို ချက်ချင်းပင် အာရాధနာပြုနိုင်သဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ အမြင့်မြတ်သော မူလမျက်နှာသည် အလယ်၌ တည်ရှိကာ ကောင်းကင်ဝိုင်း (မိုးလုံး) အထိ ပျံ့နှံ့တည်တံ့၏။

Verse 24

सोमाग्निमंडलं पूज्यरविमंडलमर्चयेत् । दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला तथा ॥ २४ ॥

လနှင့် မီး၏ မဏ္ဍလကို ပူဇော်ပြီးနောက် နေ၏ မဏ္ဍလကိုလည်း အာရాధနာပြုရမည်။ (ဒေဝီသက္တိများ၏ အမည်များမှာ) Dīptā၊ Sūkṣmā၊ Jayā၊ Bhadrā၊ Vibhūti နှင့် ထို့အတူ Vimalā ဖြစ်၏။

Verse 25

अमोघा विद्युता सर्वतोमुखी पीठशक्तयः । ह्रस्वत्रयोक्तिजाः क्लीबही ना वह्नींदुसंयुताः ॥ २५ ॥

Piṭha-Śakti များကို Amoghā၊ Vidyutā နှင့် Sarvatomukhī ဟု ခေါ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အတိုအသံ (ဟရස්ဝ) သုံးလုံးကို ထုတ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပေါ်ထွန်း/ညွှန်ပြလာပြီး klīṃ၊ hīṃ၊ nā ဟူသော အက္ခရာများနှင့်အတူ vahni (မီး) နှင့် indu (လ) သဘောတရားတို့နှင့် ပေါင်းစည်းထား၏။

Verse 26

स्वरा बीजानि शक्तीनां तदाद्याः पूजयेत्तुः ताः । ब्रह्मविष्णुशिवात्मा ते सृष्टिः शेषान्विताप्यसौ ॥ २६ ॥

အသံအတက်အကျ (svara) များသည် မန္တရ-သက္တိတို့၏ မျိုးစေ့အက္ခရာ (bīja) များဖြစ်သဖြင့် အစဦးဆုံးပင် ၎င်းတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ၎င်းတို့သည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ တို့၏ အတ္တမဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အားဖြင့် ဤပေါ်ထွန်းမှုတစ်လျှောက်လုံး—ကျန်ရစ်သည့် śeṣa နှင့်တကွ—လည်း ထိန်းသိမ်းတည်တံ့၏။

Verse 27

एवं चान्ते योग पीठात्मने हृदयमीरयेत् । ताराद्योऽयं पीठमंत्रस्त्वनेनासनमादिशेत् ॥ २७ ॥

ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင် ယောဂ-ပီဋ္ဌ အတ္တမကို ရည်ညွှန်းသော ဟృဒယ-မန္တရကို ထုတ်ဆို (ဖိတ်ခေါ်) ရမည်။ ဤသည်မှာ “tārā” ဖြင့် စတင်သော ပီဋ္ဌ-မန္တရ ဖြစ်ပြီး၊ ဤမန္တရအားဖြင့် အာသန (ထိုင်ရာ/ပူဇော်ရာ) ကို သတ်မှတ်တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 28

ध्रुवो वियद्बिंदुयुतं खं खखोल्काय दृन्मनुः । नवार्णाय च मनवे मूर्तिं संकल्पयेत्सुधीः ॥ २८ ॥

ပညာရှိသော সাধကသည် နဝအက္ခရာမန္တရအတွက် မူရတိကို စိတ်၌ ပုံဖော်ရမည်။ «kha» အက္ခရာကို «viyat» (ကောင်းကင်) နှင့် bindu တို့ဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ dhruva အဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ သမ္မာဓိ၌ ထားရမည်။ ထို့နောက် «kha-kholkā» နှင့် dṛn မန္တရတို့၏ ဖွဲ့စည်းနည်းကို သတ်မှတ်ထားသည့် ဗిధိအတိုင်း လိုက်နာရမည်။

Verse 29

साक्षिणं जगतां तस्यामावाह्य विधिवद्यजेत् । ततः षडंगामाराध्य द्विक्ष्वष्टांगं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

ထိုယန္တရ/ပူဇာနေရာအတွင်းသို့ လောကတို့၏ သက်သေတော်ကို ဖိတ်ခေါ်၍ ဗిధိအတိုင်း ပူဇာပြုရမည်။ ထို့နောက် ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) အခမ်းအနားကို ရိုသေစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင်၊ နှစ်နေရာ/နှစ်အစီအစဉ်၌ အရှစ်အင်္ဂ (aṣṭāṅga) ကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇာရမည်။

Verse 30

संपूज्य मध्ये वादित्यं रविं भानुं च भास्करम् । सूर्यं दिशासु सद्यादिपंच ह्रस्वादिकानिमान् ॥ ३० ॥

အလယ်ဗဟို၌ အာဒိတျကို ရဝိ၊ ဘာနု၊ ဘာස්ကရ၊ စူရျ ဟူ၍ သင့်တော်စွာ ပူဇာပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အရပ်ဒిశာတို့၌ «sad-» ဖြင့် စတင်သော ငါးမျိုးအုပ်စုကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် hrasva (တိုသရ) နှင့် ဆက်စပ်သော သရအက္ခရာပုံစံများကိုလည်းကောင်း ထားရမည်။

Verse 31

स्वस्वनामादिवर्णाद्याः शक्तयोऽर्च्या विदिक्षु च । उषां प्रज्ञां प्रभां संध्यां ततो ब्रह्मादिकान्यजेत् ॥ ३१ ॥

အလယ်အရပ်များ (vidik) တွင်လည်း မိမိတို့၏ အမည်အစအက္ခရာတို့မှ စတင်သော သက္တိများကို ပူဇာရမည်။ ထို့နောက် ဥရှာ (အရုဏ်ဦး)၊ ပရဇ္ဉာ (ပညာ)၊ ပရဘာ (အလင်းရောင်) နှင့် သန္ဓျာ (ဆည်းဆာ) တို့ကို ပူဇာပြီး၊ ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို အစဉ်အတိုင်း ပူဇာရမည်။

Verse 32

पुरतोऽरुणमभ्यर्च्य सोमं ज्ञं च गुरुं भृगुम् । दिक्ष्वर्यमादिकानिष्ट्वा भूमिजं च शनैश्चरम् ॥ ३२ ॥

အရှေ့ဘက်ရှေ့တွင် အရုဏကို အရင်ပူဇာပြု၍၊ ထို့နောက် စိုမ (လ)၊ ဂျ္ဉ (ဗုဒ္ဓ/မေကရီ)၊ ဂုရု (ဂျူပီတာ) နှင့် ဘ္ရိဂု (ဗီးနပ်စ်) တို့ကို ပူဇာကာ ပျော်ရွှင်စေရာ၏။ ထို့ပြင် အရပ်ဒిశာအလိုက် ကျန်ဒေဝတားတို့အား သတ်မှတ်ထားသည့် ပူဇာကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဘူမိဇ (မားစ်) နှင့် သနైශ්चर (စက်တန်) တို့ကိုလည်း ပူဇာရမည်။

Verse 33

राहुं केतुं च कोणेषु पूर्ववत्परिपूजयेत् । इंद्राद्यानपि वज्राद्यान्पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः ॥ ३३ ॥

ထိုနည်းတူ ထောင့်အရပ်များတွင် ရာဟုနှင့် ကေတုကို ယခင်က ပြောထားသကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် ဗဇ္ရကိုင်သော အိန္ဒြာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားများကိုလည်း ပညာရှိသည် ယခင်နည်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

इत्थं संपूज्य विधिवद्भास्करं भक्तवत्सलम् । समाहितो दिनेशाय दद्यादर्ध्यं दिने दिने ॥ ३४ ॥

ဤသို့ ပူဇော်ပွဲနည်းအတိုင်း ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်သော ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းကာ နေ့၏အရှင် ဒိနေရှာထံသို့ နေ့စဉ် အရ္ဃျ (ရေဖြင့် ဂုဏ်ပြုအပ်နှံခြင်း) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 35

प्राणानायम्य सद्भूमौ न्यासान्कृत्वा पुरोदितान् । विधाय मंडलं भानोः पीठं पूर्ववदर्चयेत् ॥ ३५ ॥

သန့်ရှင်းသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပရာဏာယာမ ပြုကာ၊ ယခင်က သတ်မှတ်ထားသော နျာသများကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ နေမင်း၏ မဏ္ဍလကို ရေးဆွဲကာ ဘာနု၏ ပီဋ္ဌ (အာသန) ကိုလည်း ယခင်နည်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 36

ध्यात्वार्कं प्रयजेद्द्विव्यैर्मानसैरुपचारकैः । पात्रं ताम्रमयं प्रस्थतोयग्राहि सुशोभनम् ॥ ३६ ॥

အရ္က (နေမင်း) ကို ဓျာနပြု၍၊ မနောဓာတုဖြင့် ဒေဝီယ ဥပစာရများအဖြစ် စိတ်ထဲက ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ရေတစ် ပရသ္ထ ကို ထည့်နိုင်သော လှပသည့် ကြေးအိုး (တாமရမယ ပാത്ര) ကို အသုံးပြုရမည်။

Verse 37

निधाय मंडले रक्तचंदनादिविनिर्मिते । विलोममातृकामूलमुञ्चरन्पूरयेज्जलैः ॥ ३७ ॥

အနီရောင် စန္ဒနနှင့် အခြားအရာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မဏ္ဍလအတွင်း၌ ထိုပാത്രကို ထားပြီး၊ မာတೃကာများ၏ မူလဘီဇ (မန်တရမူလ) ကို ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ ရေဖြင့် ဖြည့်ရမည်။

Verse 38

सूर्यबिंबविनिर्गच्छत्सुधांबुधिविभावितैः । कुंकुमं रोजनां राजीं चंदनं रक्तचंदनम् ॥ ३८ ॥

နေမင်း၏ဝိုင်းမှ ထွက်စီးလာသော အမృతရည်ပင်လယ်ကဲ့သို့ အာနုဘော်ပြည့်ဝစေသော အနံ့သာပစ္စည်းများမှာ—ကေသရ (saffron)၊ ရိုစနာ (rocanā)၊ အနံ့ရောင်ခြယ်လိုင်းများ၊ စန္ဒန (sandalwood) နှင့် အနီစန္ဒန တို့ဖြစ်သည်။

Verse 39

करवीरं जपाशालिकुशश्यामाकतंडुलान् । तिलवेणुयवांश्चैव निक्षिपेत्सलिले शुभे ॥ ३९ ॥

မင်္ဂလာရေထဲသို့ ကရဝီရ (oleander)၊ ဇပါ (hibiscus)၊ ဆန်၊ ကုရှမြက် (kuśa)၊ ရှျာမာက မီလက်စေ့၊ နှမ်း၊ ဝါး၊ နှင့် ယဝ (barley) တို့ကိုလည်း ထည့်ထားရမည်။

Verse 40

सांगं सावरणं तत्रावाह्यार्कं पूर्ववद्यजेत् । गंधपुष्पधूपदीपनैवेद्याद्यै र्विधानतः ॥ ४० ॥

ထိုနေရာ၌ အာဝါဟျ (ဖိတ်ခေါ်) လျက် အာရ္က (နေမင်း) ကို ယခင်ကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်—အင်္ဂများနှင့် အတူ (sāṅga)၊ ဝန်းရံအဖွဲ့နှင့် အတူ (sāvaraṇa) —စည်းကမ်းတကျ အနံ့သာ၊ ပန်း၊ မီးခိုး၊ မီးအလင်း၊ နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) စသည်တို့ဖြင့်။

Verse 41

प्राणायामत्रयं कृत्वा कुर्यादंगानि पूर्ववत् । सुधाबीजं चंदनेन दक्षे करतले लिखेत् ॥ ४१ ॥

ပရာဏာယာမ သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ အင်္ဂကရိယာများ (aṅga-nyāsa စသည်) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် စန္ဒနလိမ်းဖြင့် ညာလက်ဖဝါးပေါ်တွင် ‘သုဓာ-ဘီဇ’ ကို ရေးသားရမည်။

Verse 42

तेनाच्छाद्यार्ध्यपात्रं च जपेन्मनुमनन्यधीः । अष्टोत्तरशतावृत्त्या पुनः संपूज्य भास्करम् ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် ထိုအရာဖြင့် အရ္ဃျပാത്ര (arghya-vessel) ကို ဖုံးအုပ်ကာ စိတ်မခွဲမခြား အာရုံတည်သော ဆာဓကသည် မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ ၁၀၈ ကြိမ် ပြန်လည်ဂျပ်ပြီးနောက် ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ထပ်မံ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 43

हस्ताभ्यां पात्रमादाय जानुभ्यामवनीं गतः । आमूर्ध्नि पात्रमुद्धृत्यांबरेण वरणे रवेः ॥ ४३ ॥

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အိုးကို ကိုင်ယူ၍ ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းရမည်။ ထို့နောက် အိုးကို ခေါင်းထိပ်အထိ မြှောက်ကာ နေမင်းကို ဖုံးကွယ်ရမည့်အချိန် (နေကြတ်ချိန်) တွင် အဝတ်ဖြင့် ကာကွယ်ဖုံးအုပ်သည့် ကర్మကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 44

दृष्टिं चाधाय मनसा पूजयित्वा रविं पुनः । साधकेन स्वकैक्येन मूलमंत्रं धिया जपन् ॥ ४४ ॥

ထို့နောက် မျက်စိကို တည်ငြိမ်စေ၍ စိတ်ကို တည်ကြည်စေကာ နေမင်းကို ထပ်မံ ပူဇော်ပြီး၊ ကိုယ်အတ္တနှင့် အတွင်းတစ်လုံးတည်းဖြစ်နေသော साधक သည် ဉာဏ်အာရုံတည်စွာဖြင့် မူလမန္တရကို စိတ်ထဲမှ ဂျပ်ရမည်။

Verse 45

अर्ध्यं दद्याद्रविं ध्यायव्रक्तचंदनमंडले । दत्त्वा पुष्पांजलिं भूयो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ४५ ॥

ရဝိ (နေမင်း) ကို အနီရောင် စန္ဒနလိမ်းဝိုင်းအတွင်း တည်ရှိနေသည်ဟု သမาธိပြုကာ အဃျ (ရေသက္ကာ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ပန်းလက်တစ်ဆုပ်ကို ထပ်မံ ဆက်ကပ်ပြီး မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 46

नित्यं वा तद्विनेऽप्येवमर्ध्यं दद्याद्विवस्वते । तेन तुष्टो दिनेशोऽस्मै दद्याद्वित्तं यशः सुखम् ॥ ४६ ॥

သို့မဟုတ် ထိုပြည့်စုံသော ပူဇော်နည်းမရှိသော်လည်း ထိုသဘောတူညီသည့်အတိုင်း နေ့စဉ် ဗိဝသွာန် (နေမင်း) ထံ အဃျ (ရေသက္ကာ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထိုကြောင့် နေ့၏ အရှင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ သူ့အား ငွေကြေး၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ချမ်းသာကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 47

पुत्रान्पौत्रानभीष्टं च यद्यत्सर्वं प्रयच्छति । अर्ध्यदानमिदं प्रोक्तमायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ ४७ ॥

ဤအဃျဆက်ကပ်ခြင်းသည် သား၊ မြေးတို့ကို ပေးကာ လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာရေးကိုလည်း တိုးပွားစေသည်။

Verse 48

धनधान्यपशुक्षेमक्षेत्रमित्रकलत्रदम् । तेजोवीर्ययशःकीर्तिविद्याविभवभोगदम् ॥ ४८ ॥

၎င်းသည် ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် လုံခြုံချမ်းသာမှုကို ပေးတော်မူ၏။ မြေယာ၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် တေဇော၊ အင်အား၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ပညာ၊ စည်းစိမ်နှင့် ဘဝ၏ အပျော်အပါးတို့ကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 49

गायत्र्याराधनासक्तः संध्यावंदनतत्परः । एवं मनुं जपन्विप्रो दुःखं नैवाप्नुयात्क्वचित् ॥ ४९ ॥

ဂါယတ္ရီကို အာရాధနာပြုရာ၌ စိတ်နှလုံးတည်ပြီး၊ စန္ဓျာဝန္ဒနကို အလေးအနက်ထားသော ဗြာဟ္မဏသည်—ဤမန်တရကို ဤသို့ ဂျပ်ဆိုလျှင်—မည်သည့်နေရာ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ဒုက္ခမခံရပါ။

Verse 50

विकर्तनाय निर्माल्यमेवं संपूज्य दापयेत् । वियद्वह्निमरुत्साद्यांतार्वीसेंदुसमन्वितम् ॥ ५० ॥

ဤသို့ ဗိကရ္တန (နေမင်း) ကို စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသည့် နိရ္မာလျ (ပူဇော်ကျန်) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်၊ မီး၊ လေ စသည့် အရာတို့၏ သင်္ကေတများနှင့်အတူ မြေ (အတွင်းဒေသ)၊ သမုဒ္ဒရာ/မြစ် နှင့် လ ကိုပါ ပေါင်းစည်းထားသော အလှူပစ္စည်းအစုံကို ပေးလှူရမည်။

Verse 51

मार्तंडभैरवाख्यं हि बीजं त्रैलोक्यमोहनम् । बिंबबीजेन पुटितं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ५१ ॥

အမှန်တကယ် “မာရ္တဏ္ဍ-ဘိုင်ရဝ” ဟုခေါ်သော ဘီဇမန်တရသည် သုံးလောကကို မောဟစေသော အစွမ်းရှိ၏။ “ဘိမ္ဗ” ဘီဇဖြင့် ပတ်ကာ အားဖြည့်လျှင် ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးफलကို ပေးတော်မူသော မန်တရဖြစ်လာ၏။

Verse 52

पूर्ववत्सकलं चान्यदत्र ज्ञेयं मनीषिभिः । भृगुर्जलेंदुमन्वाढ्यः सोमाय हृदयांतिमः ॥ ५२ ॥

ဤနေရာ၌လည်း ကျန်သမျှကို ပညာရှိတို့က ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ပင် နားလည်ရမည်။ ဗြဂု ရှင်သည် ဇလေန္ဒုနှင့် ဆက်စပ်ရမည်၊ အန်ဝါဍ္ဍျသည် ဆိုမနှင့် ဆက်စပ်ရမည်၊ ဟృဒယာန္တိမသည်လည်း ထိုနည်းတူ ဆိုမနှင့် ဆက်စပ်ရမည်။

Verse 53

षडक्षरो मंत्रराजो मुनिरस्य भृगुर्मतः । छंदः पंक्तिस्तु सोमोऽस्य देवता परिकीर्तिता ॥ ५३ ॥

ဤ အက္ခရာခြောက်လုံးပါ မန္တရရာဇာအတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် ဘ္ရိဂု (Bhṛgu) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ချန္ဒ (metre) သည် ပင်က္တိ (Paṅkti) ဖြစ်ပြီး အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ ဆိုမ (Soma) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 54

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । षड्दीर्घेण स्वबीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ५४ ॥

အဓိက ဘီဇ (bīja) ကို «နမဟ်» ဖြင့် အစပြုရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ခေါ်ယူခြင်းသည် ၎င်း၏ သက္တိ (śakti) ဖြစ်ပြီး၊ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံရန် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဘီဇမန္တရကို သရအရှည် ခြောက်လုံးနှင့် တွဲ၍ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) ညာသ (nyāsa) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 55

पूर्णेद्वास्यं स्फटिकभं नीलालकलसन्मुखम् । विभ्राणमिष्टं कुमुदं ध्यायेन्मुक्तास्रजं विधुम् ॥ ५५ ॥

လပြည့်ပန်းကန်ကဲ့သို့ မျက်နှာ၊ စဖတိက (crystal) ကဲ့သို့ တောက်ပသန့်ရှင်း၍ အမည်းရောင် ဆံကောက်များဖြင့် မျက်နှာတင့်တယ်သော ဝိဓု (လ) ကို သမาธိဖြင့် တွေးတောရမည်။ ချစ်မြတ်နိုးသော အဖြူရောင် ကုမုဒ (ကြာဖြူ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မုက္တာ (ပုလဲ) ပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 56

ऋतुलक्षं जपेन्मंत्रं पायसेन ससर्पिषा । जुहुयात्तद्दशांशेन पीठे सोमांतपूजिते ॥ ५६ ॥

သတ်မှတ်ထားသော «ရာသီလက္ခ» အရ မန္တရကို ဂျပ် (japa) ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ဂျီ (ghee) ရောထားသော ပာယသ (နို့ထမင်း/ဆန်ပူတင်း) ဖြင့် ဟောမ (homa) ပူဇော်ရမည်။ ဟောမအရေအတွက်သည် ဂျပ်ရေ၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုမပူဇော်မှုအဆုံးထိ ပူဇော်ထားသော ပီဋ္ဌ (ပလ္လင်/ယဇ်ပလ္လင်) ပေါ်တွင် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 57

मूर्तिमूलेन संकल्प्य पूजयेद्विधिवद्विधुम् । केसरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेष्वेताश्च शक्तयः ॥ ५७ ॥

ဒေဝတာ၏ မూర్తိ-မူလ မန္တရဖြင့် စင်္ကల్ప (saṅkalpa) ကို အရင်တည်ဆောက်ပြီး၊ ဝိဓု (လ) ကို ဗိဓိအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ကြာပန်း၏ ကေသရ (အမွှား/ဖိုက်) ပေါ်တွင် အင်္ဂပူဇာ (aṅga-pūjā) ပြုလုပ်ကာ၊ ပန်းပွင့်အရွက်များပေါ်တွင် ဤသက္တိများ (śakti) ကို တင်ထား/ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 58

रोहिणी कृत्तिका चैव रेवती भरणी पुरः । रात्रिरार्द्रा ततो ज्योत्स्ना कला हारसमप्रभा ॥ ५८ ॥

ရိုဟိဏီနှင့် ကృတ္တိကာ၊ ထို့အတူ ရေဝတီ—ဘရဏီကို အရှေ့ဘက်တွင် ထား၏။ ထို့နောက် ရာတြီနှင့် အာဒြာ လာပြီး၊ ထို့နောက် ဂျျောတ္စ్నာနှင့် ကလာ တို့သည် လည်ဆွဲကြိုးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 59

सुशुक्लमाल्यवसनामुक्ताहारविभूषिताः । सर्वास्स्तनभराक्रांता रचितांजलयः शुभाः ॥ ५९ ॥

အလွန်ဖြူစင်သော ပန်းမော်လီနှင့် ဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ကာ၊ ပုလဲလည်ဆွဲများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။ အားလုံးသည် ရင်သားအလေးကြောင့် ထင်ရှားလျက်၊ မင်္ဂလာရှိစွာ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုကာ ရပ်နေကြ၏။

Verse 60

स्वप्रियासक्तमनसो मदविभ्रममंथराः । समभ्यर्च्याः सरोजाक्ष्यः पूर्णेंदुसदृशाननाः ॥ ६० ॥

ကြာမျက်လုံးရှိသော ထိုမိန်းမတို့သည်—ချစ်သူတို့အပေါ် စိတ်ကပ်လျက်၊ ချစ်မောမူးယစ်မှု၏ လှုပ်ရှားသိမ်မွေ့မှုကြောင့် လှုပ်ရှားနှေးကွေး၍—မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့်၊ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ ဂါရဝပြုထိုက်ကြ၏။

Verse 61

दलाग्रेषु समभ्यर्च्यास्त्वष्टौ सूर्यादिका ग्रहाः । आदित्यभूसुतबुधमंददेवेज्यराहवः ॥ ६१ ॥

ပူဇော်ပွဲတွင် သစ်ရွက်အဖျားများပေါ်၌ နေမှစ၍ ဂြိုဟ်ရှစ်ပါးကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်—အမည်အားဖြင့် နေ၊ အင်္ဂါ (မြေ၏သား)၊ ဗုဒ္ဓ၊ မန္ဒ (နှေးသွားသူ စနိ)၊ ဒေဝေဇျ (ဂုရု/ဗြဟஸပတိ) နှင့် ရာဟု (ဂြိုဟ်ကြတ်စေသူ) တို့ဖြစ်၏။

Verse 62

शुक्रकेतुयुता ह्येते पूज्याः पत्रग्रगाग्रहाः । रक्तारुणश्वेतनीलपीतधूम्रसिताऽसिताः ॥ ६२ ॥

ဤဂြိုဟ်တို့သည် သုက္က (ဗင်နပ်စ်) နှင့် ကေတုတို့နှင့်အတူ အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်ကြ၏—ဤတို့သည် မိမိတို့ သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားလာသော ဂြိုဟ်များဖြစ်သည်။ အရောင်များမှာ အနီ၊ အနီညို၊ အဖြူ၊ အပြာ၊ အဝါ၊ မီးခိုးရောင်၊ ဖျော့ရောင်နှင့် အမည်းရောင် ဖြစ်၏။

Verse 63

वामोरुन्यस्ततद्धस्ता दक्षिणेन धृताभयाः । सोकपालांस्तदस्त्राणि तद्वाह्ये पूजयेत्सुधीः ॥ ६३ ॥

သက်ဆိုင်ရာလက်ကို ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ်တင်၍ ညာလက်ကို အဘယမုဒြာ (abhaya-mudrā) အဖြစ် ကြောက်မက်မှုကင်းစေသော အမူအရာဖြင့် ထိန်းထားရမည်။ ပညာရှိသော সাধကသည် လောကပါလ (lokapāla) များကို ၎င်းတို့၏ ပാത്ര (pātra) နှင့် လက်နက်များ၊ ထို့ပြင် ဘုရား၏ ဝါဟန (vāhana) နှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 64

एव संसाधितो मंत्रः प्रयच्छेदिष्टमात्मनः । पौर्णमास्यां जिताहारो दद्यादर्ध्यं विधूदये ॥ ६४ ॥

ဤသို့ မန္တရကို ပြည့်စုံစွာ စီမံပြီးလျှင်၊ မန္တရသည် အကျင့်ရှင်အတွက် လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ လပြည့်နေ့တွင် အစားအစာကို ထိန်းချုပ်၍ လထွက်ချိန်၌ လကို အရ္ဃျ (arghya) ရေကန့်ကွက်ပူဇော်ကို ဆက်သရမည်။

Verse 65

मंडलत्रितर्यं कुर्यात्प्राक्प्रत्यगायतं भुवि । पश्चिमे मंडले स्थित्वा पूजाद्रव्यं च मध्यमे ॥ ६५ ॥

မြေပြင်ပေါ်တွင် မဏ္ဍလ သုံးခုကို အရှေ့မှ အနောက်သို့ အလျားလိုက် စီစဉ်ရေးဆွဲရမည်။ အနောက်ဘက် မဏ္ဍလတွင် ရပ်နေပြီး၊ အလယ် မဏ္ဍလတွင် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ထားရမည်။

Verse 66

संस्थाप्य सोममन्यस्मिन्मंडलेऽब्जसमन्विते । समभ्यर्च्यं विधानेन पीठपूजनपूर्वकम् ॥ ६६ ॥

ကြာပန်းဖြင့် အလှဆင်ထားသော အခြား မဏ္ဍလတစ်ခုတွင် ဆိုမ (Soma) ကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။ အစမှာ ပီဋ္ဌ (pīṭha) — အာသန/ပလ္လင် — ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် စတင်ရမည်။

Verse 67

स्थापयेद्राजतं पात्रं पुरतस्तत्र मंत्रवित् । सुरभीपयसापूर्य्य तं स्पृशन्प्रजपेन्मनुम् ॥ ६७ ॥

ထိုနေရာတွင် မန္တရကို သိကျွမ်းသူသည် ရှေ့ဘက်၌ ငွေပန်းကန်/အိုးတစ်လုံးကို ထားရမည်။ သန့်ရှင်းသော နွား (surabhī) ၏ နို့ဖြင့် ဖြည့်ပြီး၊ ထိုအိုးကို ထိကာ သတ်မှတ်ထားသော မနု (manu) မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။

Verse 68

अष्टोत्तरशतं पश्चाद्विद्या मंत्रेण मंत्रवित् । दद्यान्निशाकरायार्ध्यं सर्वाभीष्टार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ထို့နောက် မန္တရကို သိကျွမ်းသူသည် ဝိဒ္ယာမန္တရဖြင့် ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ပြီး၊ အလိုရှိသမျှ အကျိုးရလဒ် ပြည့်စုံစေရန် နိသာကရ (လ) ထံ အရ္ဃျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 69

कुर्यादनेन विधिना प्रतिमासमतंद्रितः । वर्षांतरेण सवष्टं प्राप्नोति भुविमानवः ॥ ६९ ॥

လူသည် ဤနည်းလမ်းအတိုင်း လစဉ် မပျက်မကွက် မပေါ့လျော့ဘဲ ကျင့်ဆောင်ရမည်။ တစ်နှစ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိမည်။

Verse 70

विद्ये विद्यामालिनि स्यादंत चंद्रिणि कतवदेत् । चंद्रमुखि द्विठांतोऽयं विद्यामंत्र उदाहृतः ॥ ७० ॥

«ဝိဒ္ယာရေ၊ ပညာမော်လီကို ဆင်မြန်းသူရေ၊ လကဲ့သို့ တောက်ပသူရေ၊ လမျက်နှာရှိသူရေ» ဟူ၍ ခေါ်ဆိုရမည်။ အဆုံးတွင် «ဋ္ဌ» ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးဖြင့် ပိတ်သဖြင့် ဤသည်ကို ဝိဒ္ယာမန္တရဟု ကြေညာသည်။

Verse 71

एवं कुमुदिनीनाथमंत्रं यो जपति ध्रुवम् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यं लभतेऽचिरात् ॥ ७१ ॥

ထို့ကြောင့် «ကုမုဒိနီနာထ» မန္တရကို မပြတ်မလျော့ တည်ကြည်စွာ ဂျပ်ရွတ်သူသည် မကြာမီ ငွေကြေး၊ စပါးသီးနှံ၊ သားသမီးနှင့် မြေးများ၊ ကံကောင်းခြင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 72

अथांगारकमंत्रं तु वक्ष्ये धनसुतप्रदम् । तारो दीर्घेंदुयुग्व्योम तदेवेंदुयुतः पुनः ॥ ७२ ॥

ယခု ငွေကြေးနှင့် သားရတနာ ပေးသနားသော အင်္ဂါရက (မားစ်) မန္တရကို ငါဆိုမည်။ ၎င်းသည် «တာရ» (oṃ)၊ ထို့နောက် ရှည်သံ «ī»၊ ထို့နောက် «အိန္ဒု» (ṃ)၊ ထို့နောက် «ယုဂ» (ga)၊ ထို့နောက် «ဗျောမ» (ha) ဖြင့် ဖွဲ့ပြီး၊ ထိုအစဉ်ကို ထပ်မံ «အိန္ဒု» (ṃ) နှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။

Verse 73

षांतः सर्गी च चंडीशौ क्रमार्दिदुविसर्गिणै । षडर्णोऽयं महामंत्रो मंगलस्याखिलेष्टदः ॥ ७३ ॥

«ṣāṃ», «taḥ», «sar», «gī», «ca», «caṇḍīśa» ဟူသော အသံပုဒ်များကို အစဉ်လိုက် စီ၍ နောက်ဆုံးတွင် ဝိသဂ္ဂ (visarga) ဖြင့် အဆုံးသတ်လျှင်၊ ဤသည်မှာ အက္ခရာခြောက်လုံး မဟာမန္တရ ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာကို ပေးကာ ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 74

विरूपाक्षो मुनिश्छंदोगायत्रं देवता कुजः । मंत्रार्णैः षड्भिरंगानि क्रुर्वन्ध्यायेद्धरात्मजम् ॥ ७४ ॥

ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် ဝိရူပာက္ṣ၊ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာသည် ကုဇ (အင်္ဂါရ/မားစ်) ဖြစ်သည်။ မန္တရ၏ အက္ခရာခြောက်လုံးဖြင့် အင်္ဂ-ညာသ (aṅga-nyāsa) ခြောက်မျိုးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မြေမိခင်၏ သားတော် (မားစ်) ကို သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တရားထိုင်ရမည်။

Verse 75

मेषस्थं रक्तवस्रांगं शूलशक्तिगदावरान् । करैर्बिभ्राणमीशानस्वेदजं भूंसुतं स्मरेत् ॥ ७५ ॥

မြေမိခင်၏ သားတော် (မားစ်) ကို မေဿ (Aries) တွင် တည်နေသကဲ့သို့၊ အဝတ်အစားနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အနီရောင်ဖြစ်၍ လက်များတွင် တြိရှူလ (trident)၊ သက္တိ (လှံ) နှင့် ဂဒါ (mace) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဣရှာန (ရှီဝ) ၏ ချွေးမှ မွေးဖွားသူဟု စိတ်တွင် သတိပြု၍ သမาธိပြုရမည်။

Verse 76

रसलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं खदिरोद्भवैः । समिद्भिर्जुहुयादग्नौ शैवे पीठे यजेत्कुजम् ॥ ७६ ॥

မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ ဒသမပိုင်းကို ခဒိရ (acacia) မှ ထွက်သော သမိဒ်တံများဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ (oblations) ပြုလုပ်ကာ၊ ရှိုင်ဝ ပီဋ္ဌ (Śaiva pīṭha) ပေါ်တွင် ကုဇ (မားစ်) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 77

प्रागंगानि समाराध्य ह्येकविंशतिकोष्टकम् । मंगलोभूमिपुत्रश्च ऋणहर्ता धनप्रदः ॥ ७७ ॥

အရင်ဦးစွာ အင်္ဂများ (preliminary limbs) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ နှစ်ဆယ့်တစ်ခေါက် အစီအစဉ်တကျ သန့်ရှင်းသော စက္ကရ (arrangement) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလ (မားစ်) သည် မြေမိခင်၏ သားတော်အဖြစ် အကြွေးဖယ်ရှားပေးသူ၊ ငွေကြေးပေးသနားသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 78

स्थिरासनो महाकायः सर्वकर्मावरोधकः । लोहितो लोहिताक्षश्च सामगानां कृपाकरः ॥ ७८ ॥

ထိုင်ရာ၌တည်ငြိမ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားတော်မူကာ မကောင်းသောလုပ်ရပ်အားလုံးကို တားဆီးတော်မူသည်။ အနီရောင်တော်မူ၍ မျက်စိနီတော်မူကာ စာမဝేద သီချင်းသံတော်များကို သီဆိုသူတို့အပေါ် ကရုဏာပြုတော်မူသည်။

Verse 79

धरात्मजः कुजो भौमो भूमिदो भूमिनंदनः । अंगारको महीसूनुः सर्वरोगापहारकः ॥ ७९ ॥

«မြေမိခင်၏သား—ကူဇ၊ ဘောမ၊ မြေကိုပေးတော်မူသူ၊ မြေ၏ပျော်ရွှင်မှု; အင်္ဂါရက၊ မဟီ၏သား—(မားစ်) ရောဂါအားလုံးကို ဖယ်ရှားတော်မူသူ»။

Verse 80

वृष्टिकर्ता वृष्टिहर्ता सर्वकार्यार्थसिद्धिदः । इत्येक र्विशतिः प्रोक्ता मूर्तयो भूसुतस्य वै ॥ ८० ॥

«မိုးကို ဖြစ်စေသူ၊ မိုးကို ရုပ်သိမ်းသူ၊ လုပ်ငန်းနှင့် ရည်မှန်းချက်အားလုံး၌ အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူသူ»။ ထိုသို့ပင် ဘူသုတ၏ မူရတိ ၂၁ ပါးကို ကြေညာထားသည်။

Verse 81

मंगलादीन्यजेन्मंत्री स्वस्वस्थानस्थितान्क्रमात् । इंद्राद्यानपि वज्रादीनेवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८१ ॥

မန္တရကို ကျင့်သူသည် မင်္ဂလနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို မိမိတို့၏ သင့်တော်ရာနေရာ၌ တည်ရှိသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ အိန္ဒြာနှင့် အခြားတို့ကိုလည်း ဝဇ္ရနှင့် ဒေဝအာယုဓများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် မန္တရသည် စိဒ္ဓ ဖြစ်လာသည်။

Verse 82

सुतकामा कुरंगाक्षी भौमव्रतमुपाचरेत् । मार्गशीर्षेऽथ वैशाखे व्रतारंभः प्रशस्यते ॥ ८२ ॥

သားကိုလိုလားသော မိန်းမသည်၊ ဟေ့ မျက်လုံးကောင်းကင်ကဲ့သို့သောသူမ၊ ဘောမဝရတ (အင်္ဂါနေ့ သစ္စာဝတ်) ကို ကျင့်သင့်သည်။ ဤဝတ်ကို စတင်ခြင်းသည် မာဂရှီရ္ෂနှင့် ဝိုင်ရှာခ လများတွင် အထူးကောင်းမွန်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 83

अरुणोदयवेलायामुत्थायावश्यकं पुनः । विनिर्वर्त्य रदान्धावेदपामार्गेण वाग्यता ॥ ८३ ॥

အရုဏောဒယ (မိုးလင်း) အချိန်၌ ထ၍ လိုအပ်သော သန့်စင်ကိစ္စများကို ထပ်မံ ဆောင်ရွက်ရမည်။ “ဝေဒ-ပမာရ္ဂ” တံတားဖြင့် သွားကို သေချာစွာ သန့်စင်ပြီးနောက် စကားကို ထိန်းသိမ်းသော ဝါဂ္ယတ (စကားစည်းကမ်း) ကို ကျင့်ရမည်။

Verse 84

स्नात्वा रक्तांबरधरा रक्तमाल्यविलेपना । नैवेद्यादींश्च संभारान्रक्तान्सर्वान्प्रकल्पयेत् ॥ ८४ ॥

ရေချိုးပြီးနောက် အနီရောင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ အနီရောင်ပန်းကုံးနှင့် အနီရောင်လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အလှဆင်ရမည်။ ထို့ပြင် နైవေဒျ (အစားအစာပူဇော်) မှစ၍ ပူဇော်ပစ္စည်းအားလုံးကို အနီရောင်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 85

योग्यं विप्रं समाहूय कुजमर्चेत्तदाज्ञया । रक्तगोगोमयालिप्तभूमौ रक्तासने विशेत् ॥ ८५ ॥

အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကုဇ (အင်္ဂါရ/မားစ်) ကို ပူဇော်ရမည်။ အနီရောင်နွား၏ အနီရောင်နွားချေးဖြင့် လိမ်းထားသော မြေပေါ်တွင် အနီရောင်အာသနပေါ် ထိုင်ရမည်။

Verse 86

आचम्य देशकालौ च स्मृत्वा काम्य समुच्चरन् । मङ्गलादीनि नामानि स्वकीयांगेषु विन्यसेत् ॥ ८६ ॥

အာစမန (ရေဖြင့် ပါးစပ်သန့်စင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ပြီး နေရာနှင့် အချိန်ကို သတိရကာ လိုလားသော သင်္ကల్ప (ရည်ရွယ်ချက်) ကို ရွတ်ဆိုလျက် “မင်္ဂလ” မှစသော ကောင်းမြတ်နာမများကို အင်္ဂ-ညာသ (ကိုယ်အင်္ဂါပေါ် တင်သတ်မှတ်ခြင်း) ဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် တင်ရမည်။

Verse 87

मुखे प्रविन्यसेत्साध्वी सामगानां कृपाकरम् । धरात्मजं नसोरक्ष्णोः कुजं भौमं ललाटके ॥ ८७ ॥

သီလရှိသော မိန်းမသည် ညာသဖြင့် စာမဂါန (စാമဝေဒ သီချင်းဆိုသူများ) ၏ ကရုဏာရှင် သခင်ကို ပါးစပ်၌ တင်ရမည်။ မြေမိခင်၏ သား (မားစ်) ကို နှာခေါင်းနှင့် မျက်စိတို့၌ တင်၍၊ ဘူမိ၏ သား ကုဇကို နဖူးပေါ်၌ တင်ရမည်။

Verse 88

भूमिदं तु भ्रुवोर्मध्ये मस्तके भूमिनन्दनम् । अङ्गारकं शिखायां च सर्वांगे च महीसुतम् ॥ ८८ ॥

(မန္တရ/နာမ) «ဘူမိဒ» ကို မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြား၌ ထားလော့; «ဘူမိနန္ဒန» ကို ခေါင်းထိပ်၌ ထားလော့; «အင်္ဂါရက» ကို ဆံထုံးထိပ်၌ ထားလော့; «မဟီသုတ» ကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး၌ ပြန့်နှံ့စွာ ထားလော့။

Verse 89

बाहुद्वये न्यसेत्पश्चात्सर्वरोगापहारकम् । मूर्द्धादि वृष्टिकर्तारमापादांतं न्यसेत्सुधीः ॥ ८९ ॥

ထို့နောက် (မန္တရ-သက္တိ) ကို လက်နှစ်ဖက်ပေါ်၌ ရောဂါအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူအဖြစ် ထားလော့။ ပညာရှိသော সাধကသည် ခေါင်းမှစ၍ ခြေထိပ်တိုင်အောင် မိုးကို ဖြစ်စေသူ (အသက်ပေးမိုးရေကို ပေးသနားသူ) အဖြစ် ထားလော့။

Verse 90

विन्यसेद्रृष्टिहर्तारं मूर्द्धांतं चरणादितः । न्यसेदंते ततो दिक्षु सर्वकार्यार्थसिद्धिदम् ॥ ९० ॥

ခြေမှစ၍ အပေါ်သို့ တက်ကာ ခေါင်းထိပ်တိုင်အောင် «အန္တရာယ်ရှိသော မျက်စိကြည့်ခြင်းကို ဖယ်ရှားသူ» သော ဒေဝတာအား န്യാസ ပြုလော့။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် (မန္တရ-သက္တိ) ကို အရပ်ဒిశများ၌ ထားလော့; ထိုသည် အလိုရှိသမျှ ရည်မှန်းချက်နှင့် ကရိယာပွဲတော်တို့ကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 91

नाभौ हृदि शिरस्यारं वक्रे भूमिजमेव च । विन्यस्यैवं निजे देहे ध्यायेत्प्राग्वद्धरात्मजम् ॥ ९१ ॥

«စက်ဝိုင်း၏ အံတိုင်/စပုတ်» (အာရ) ကို နာဘီ၊ နှလုံး၊ ခေါင်း၌ ထားလော့; ထို့အတူ «မြေမွေးသူ» (ဓရာပုတြ) ကို ကွေးညွတ်သော အပိုင်း၌ ထားလော့။ ဤသို့ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း စီမံထားပြီးနောက် ယခင်သင်ကြားသကဲ့သို့ ဓရာ၏ သားတော်ကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန ပြုလော့။

Verse 92

मानसैरुपचारैश्च संपूज्यार्ध्यं निधापयेत् । एकविंशतिकोष्ठाढ्ये त्रिकोणे ताम्रपत्रगे ॥ ९२ ॥

စိတ်ဖြင့် ပူဇော်သကဲ့သို့ မနောပူဇာတို့ဖြင့်လည်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ) ကို တာမ္ရပြားပေါ်ရှိ တြိကိုဏ်ယန္တရ၌ ထားလော့၊ ၎င်းသည် အခန်းကဏ္ဍ ၂၁ ခုဖြင့် မှတ်သားထား၏။

Verse 93

आवाह्याङ्गारकं तत्र रक्तपुष्पादिभिर्यजेत् । अङ्गानि पूर्वमाराध्य मङ्गलादीन्प्रपूजयेत् ॥ ९३ ॥

ထိုနေရာ၌ အင်္ဂါရက (မားစ်) ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် အနီရောင်ပန်းများ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ အရင်ဆုံး အခမ်းအနား၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်များကို အာရాధနာပြု၍ ထို့နောက် မင်္ဂလ (Maṅgala) နှင့် အခြား ဂြဟများကို စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 94

एकविंशतिकोष्ठेषु चक्रमारं च भूमिजम् । त्रिकोणेषु च सम्पूज्य बहिरष्टौ च मातृकाः ॥ ९४ ॥

အခန်းကွက် ၂၁ ခုအတွင်း၌ စက္ကရမာရ (Cakramāra) နှင့် ဘူမိဇ (မြေမှပေါက်ဖွားသော အင်္ဂါ) ကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် တြိဂံများအတွင်းရှိ ဒေဝတားများကို စနစ်တကျ ပူဇော်ပြီး ပြင်ဘက်တွင် မာတೃကာ ၈ ပါးကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 95

इंद्रादीनथ वज्रादीन्बाह्ये संपूजयेत्पुनः । धूपदीपौ समर्प्याथ गोधूमान्नं निवेदयेत् ॥ ९५ ॥

ထို့နောက် အပြင်ဘက် (အဓိကပလ္လင်အပြင်) တွင် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားများကိုလည်းကောင်း၊ ဝဇ္ဇရ (Vajra) စသည့် ဒေဝအာယုဓများကိုလည်းကောင်း ထပ်မံပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သောက်ပန်း (ဓూప) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ဆက်ကပ်ပြီး ဂျုံဖြင့်ပြုလုပ်သော အစာနိဝေဒ္ယကို တင်လှူရမည်။

Verse 96

ताम्रपात्रे शुद्धतोयपूरिते रक्तचंदनम् । रक्तपुष्पाक्षतफलान्याक्षिप्यार्ध्यं समर्पयेत् । मंगलाय ततो मंत्री इदं मंत्रद्वयं पठेत् ॥ ९६ ॥

သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် ဖြည့်ထားသော ကြေးပန်းကန်တွင် အနီစန္ဒန (red sandalpaste)၊ အနီပန်းများ၊ အက္ခတ (မကွဲအောင်ထားသော ဆန်စေ့) နှင့် အသီးအနှံများကို ထည့်၍ အာဃျ (ārghya) အဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာအတွက် မန္တရင် (ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်သူ) သည် ဤမန္တရ နှစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်ရမည်။

Verse 97

भूमिपुत्र महातेजः स्वेदोद्भवपिनाकिनः । सुतार्थिनी प्रपन्ना त्वां गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९७ ॥

အို မြေမိခင်၏ သားတော်၊ အို မဟာတေဇောရှိသူ—အို ပိနာကင် (ပိနာကာ လေးကိုင်ရှင်)၊ ချွေးမှ ပေါ်ထွန်းလာသူ—သားတော်ကို လိုလားသော ကျွန်မသည် သင့်ထံ ခိုလှုံလာပါ၏။ ဤအာဃျကို လက်ခံတော်မူပါ။ သင့်အား နမောရှိပါ၏။

Verse 98

रक्तप्रवालसंकाश जपाकुसुमसन्निभ । महीसुत महाभाग गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९८ ॥

အနီရောင်ပုလဲကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဇပာပန်းကဲ့သို့ ဆင်တူသောအရှင်—မြေမိခင်၏ သားတော် မဟာဂုဏ်ရှိသူ—ဤအရ္ဃျ (ပူဇာရေ) ကို လက်ခံတော်မူပါ။ သင့်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 99

एकविंशतिपूर्वोक्तैर्ङेनमोंतैंश्च नामभिः । ताराद्यैः प्रणमेत्पश्चात्तावत्यश्च प्रदक्षिणाः ॥ ९९ ॥

မိမိအား သင်ကြားထားသော အမည် ၂၁ မျိုး—«ṅe» သရအက္ခရာမှ စ၍ «namoṁ» နှင့် «taiṁ» ပါဝင်သော အမည်များဖြင့်—ထို့နောက် «tārā…» မန္တရမှ စ၍ ဦးချကန်တော့ရမည်။ ထို့အတူ အရေအတွက်တူညီသော ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်) ကိုလည်း ပြုရမည်။

Verse 100

धरणीगर्भसंभूतं विद्युत्तेजः समप्रभम् । कुमारं शक्तिहस्तं च मङ्गलं प्रणमाम्यहम् ॥ १०० ॥

မြေမိခင်၏ ဂರ್ಭမှ မွေးဖွား၍ မိုးကြိုးတောက်ပသကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းကာ လူငယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိပြီး လက်၌ လှံကို ကိုင်ဆောင်သော မင်္ဂလ (Maṅgala) အရှင်အား ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။

Verse 101

ततो रेखात्रयं कुर्यात्खदिरांगारकेण च । मार्जयेद्वामपादेन मंत्राभ्यां च समाहिता ॥ १०१ ॥

ထို့နောက် ခဒိရသစ်မှ မီးသွေးဖြင့် မျဉ်းသုံးကြောင်း ဆွဲရမည်။ စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မန္တရနှစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလျက် ဘယ်ခြေဖြင့် ထိုမျဉ်းများကို ပွတ်ညှိ (သို့) ချောမွေ့စေရမည်။

Verse 102

दुःखदौर्भाग्यनाशाय पुत्रसंतानहेतवे । कृतरेखात्रयं वामपादेनैतत्प्रमार्ज्म्यहम् ॥ १०२ ॥

ဒုက္ခနှင့် ကံဆိုးမှုကို ဖျက်ဆီးရန်၊ သားသမီးနှင့် မျိုးဆက်တိုးပွားစေရန်အတွက်၊ ယခု ကျွန်ုပ်သည် ဆွဲထားသော မျဉ်းသုံးကြောင်းကို ဘယ်ခြေဖြင့် ပွတ်ဖျက်ပါ၏။

Verse 103

ऋणदुः खविनाशाय मनोभीष्टार्थसिद्धिये । मार्जयाम्यसिता रेखास्तिस्रो जन्मत्रयोद्भवाः ॥ १०३ ॥

အကြွေးကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် စိတ်၏ အလိုရှိရာ အကျိုးကို ပြည့်စုံစေရန်၊ မွေးဖွားသုံးဘဝမှ ပေါ်လာသော အမည်းရောင် လိုင်းသုံးကြောင်းကို ငါ သုတ်ဖယ်၏။

Verse 104

स्तुवीत धरणीपुत्रं पुष्पांजलिकरा ततः । ध्यायंती तत्पदांभोजं पूजासांगत्वसिद्धये ॥ १०४ ॥

ထို့နောက် ပန်းအန်ဇလီကို လက်နှစ်ဖက်ပေါင်းကိုင်၍ မြေမိခင်၏ သားတော်ကို ချီးမွမ်းရမည်။ ထို၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို စိတ်တည်၍ ပူဇော်ပွဲ အစုံအလင် ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်၏။

Verse 105

ऋणहर्त्रे नमस्तुभ्यं दुःखदारिद्र्यनाशिने । सौभाग्यसुखदो नित्यं भव मे धरणीसुत ॥ १०५ ॥

အကြွေးကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသော အရှင်၊ ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲခက်ခဲမှုကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ အို မြေမိခင်၏ သားတော်၊ အမြဲတမ်း ငါ့အား ကံကောင်းခြင်းနှင့် ချမ်းသာသုခကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 106

तप्तकांचनसंकाश तरुणार्कसमप्रभ । सुखसौभाग्यधनद ऋणदारिद्य्रनाशक ॥ १०६ ॥

အို အရှင်၊ ပူလောင်သော ရွှေရည်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းတော်မူ၏။ ချမ်းသာသုခ၊ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ဓနကို ပေးတော်မူသော အရှင်၊ အကြွေးနှင့် ဆင်းရဲမှုကို ဖျက်ဆီးတော်မူပါ။

Verse 107

ग्रहराज नमस्तेऽस्तु सर्वकल्याणकारक । प्रसादं कुरु देवेश सर्वकल्याणभाजन ॥ १०७ ॥

ဂြိုဟ်တို့၏ ဘုရင်တော်၊ သင့်အား နမস্কာရပါ၏—အလုံးစုံ မင်္ဂလာကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အရှင်။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်ကြီး၊ အလုံးစုံ ကောင်းကျိုး၏ အိမ်ရာဖြစ်တော်မူသော သင်သည် ငါ့အား ကရုဏာပြုတော်မူပါ။

Verse 108

देवदानवगंधर्वयक्षराक्षसपन्नगाः । आप्नुवन्ति शिवं सर्वे सदा पूर्णमनोरथाः ॥ १०८ ॥

ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ ရက္ခသ၊ နာဂတို့ အားလုံးသည် မင်္ဂလာတရား (သိဝ) ကို ရရှိကာ အမြဲတမ်း ဆန္ဒပြည့်စုံနေကြသည်။

Verse 109

आचिरादेव लोकेऽस्मिन्यस्याराधनतो जनाः । प्राप्नुवन्ति सुखं तस्मै नमो धरणिसूनवे ॥ १०९ ॥

ဤလောက၌ လူတို့သည် သူ့ကို အာရాధနာပြုခြင်းကြောင့် မကြာမီ ချမ်းသာကို ရရှိကြသဖြင့်၊ မြေမိခင်၏ သားတော်ထံ ငါ ဦးညွှတ်နမස්ကာရ ပြု၏။

Verse 110

यो वक्रगतिमापन्नो नृणां दुःखं प्रयच्छति । पूजितः सुखसौभाग्यं तस्मै क्ष्मासूनवे नमः ॥ ११० ॥

မြေမိခင်၏ သားတော်အား နမස්ကာရ။ သူသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းပြန် (ဝကရဂတိ) ဖြစ်လာသော် လူတို့အား ဒုက္ခပေးတတ်၏; သို့သော် သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင် ချမ်းသာနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 111

नभसि द्योतमानाय सर्वकल्याणहेतवे । मङ्गलाय नमस्तुभ्यं धनसंतानहेतवे ॥ १११ ॥

ကောင်းကင်၌ တောက်ပနေသော မင်္ဂလ (မင်္ဂလာ—မားစ်) သို့ နမස්ကာရ။ အလုံးစုံ မင်္ဂလာ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ ဓနနှင့် သားသမီးကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 112

प्रसादं कुरु मे भौममंगलप्रद मंगल । मेषवाहन रुद्रात्मन्देहि पुत्रान्धनं यशः ॥ ११२ ॥

အို ဘောမ (မားစ်) မင်္ဂလာပေးသော မင်္ဂလာရှင်၊ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါ။ မেষစီးသူ၊ ရုဒ္ဒရစိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူ၊ သားတော်များ၊ ဓနနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ပေးတော်မူပါ။

Verse 113

एवं स्तुत्वा प्रणम्याथ विसृज्य धरणीसुतम् । यथाशक्त्या प्रदाय स्वं गृह्णीयाद्ब्रणाशिषः ॥ ११३ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် မြေမိခင်၏သားကို လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်၍ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပေးကာ ဗြာဟ္မဏ၏ အာශီර්ဝါဒကို လက်ခံရမည်။

Verse 114

गुरवे दक्षिणां दत्त्वा भुञ्जीयात्तन्निवेदितम् ॥ ११४ ॥

ဂုရုထံ ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပူဇော်ပေးပြီးနောက်၊ သူက နိဝေဒိတ၍ ခွင့်ပြုထားသော အစာကို စားသုံးရမည်။

Verse 115

एवमावत्सरं कुर्यात्प्रतिमंगलवासरम् । तिलैर्होमं विधायाथ शतार्द्धं भोजयोद्द्विजान् ॥ ११५ ॥

ဤနည်းအတိုင်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အင်္ဂါနေ့တိုင်း ဗြတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် နှမ်းဖြင့် ဟೋမပြုကာ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ရာဦးကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 116

भौममूर्तिं स्वर्णमयीमाचार्याय समर्पयेत् । मंडलस्थे घटेऽभ्यर्च्येत्सुतसौभाग्यसिद्धये ॥ ११६ ॥

ဘောမ (မင်္ဂလာဂြိုဟ်) ၏ ရွှေရုပ်တော်ကို အာචာရျထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ မဏ္ဍလအတွင်း ထားသော ဂဋ (ghaṭa) တွင် ဘောမကို ပူဇော်လျှင် သား၏ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ချမ်းသာသုခ ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 117

एवं व्रतपरा नारी प्राप्नुयात्सुभगान्सुतान् । ऋणनाशाय वित्तार्थं व्रतं कुर्यात्पुमानपि ॥ ११७ ॥

ဤသို့ ဗြတကို အလေးထားဆောင်ရွက်သော မိန်းမသည် ကံကောင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော သားများကို ရရှိမည်။ ယောက်ျားလည်း အကြွေးပျက်စီးစေရန်နှင့် ဥစ္စာရရှိရန် ဗြတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 118

ब्राह्मणः प्रजपेन्मन्त्रंमग्निर्मूर्द्धेति वैदिकम् । अंगारकस्य गायत्रीं वक्ष्ये यजनसिद्धये ॥ ११८ ॥

ဗြာဟ္မဏသည် «အဂ္နိသည် ခေါင်းထက်၌ (မူර්ဓန်) ရှိသည်» ဟူသော ဝေဒမန်တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ယဇ္ဉာအောင်မြင်စေရန် ယခု အင်္ဂါရက (မားစ်) ၏ ဂါယတရီမန်တရကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 119

अंगारकाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् । शक्तिहस्ताय वर्णांते धीमहीति समुञ्चरेत् ॥ ११९ ॥

«အင်္ဂါရက» ဟူသော အမည်စကား၏ အဆုံးတွင် «ဝိဒ္မဟေ» ဟူသော ပဒကို ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «သက္တိဟස්တ» အတွက် သံလုံးများ၏ အဆုံးတွင် «ဓီမဟိ» ကို မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 120

तन्नो भौमः प्रचोवर्णान्दयांदिति च संवदेत् । भौमस्यैषा तु गायत्री जप्तुः सर्वेष्टसिद्धिदा ॥ १२० ॥

«ဘောမ (မားစ်) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အက္ခရာများ (စကားသံ) ကို လှုံ့ဆော်ပါစေ၊ ထို့ပြင် ကရုဏာကို ပေးသနားပါစေ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ဤသည်မှာ ဘောမ၏ ဂါယတရီဖြစ်၍ ဂျပ်ပါဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုသူအား ဆန္ဒရှိသမျှ အောင်မြင်မှုကို ပေးသည်။

Verse 121

भौमोपासनमेतद्धि बुधमन्त्रमथोच्यते । फांतः कर्णेंदुसंयुक्तो बुधो ङेंते हदंतिमः ॥ १२१ ॥

ဤသည်မှာ ဘောမ (မားစ်) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရာ နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ယခု ပုဓ (မက်ကရီ) ၏ မန္တရကို ဆိုမည်။ ၎င်းသည် «ဖာံ (phāṃ)» ကို နားနှင့် လ (အမှတ်အသား) တို့နှင့် ပေါင်းစည်းကာ «ပုဓ» နှင့် တွဲ၍ «ငေံတေ (ṅeṃte)» ဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး နောက်ဆုံးဗျည်းမှာ «ဟ» ဖြစ်သည်။

Verse 122

रसाणों बुधमन्त्रोऽयं मुनिब्रह्मास्य कीर्तितः । पंक्तिश्छैदो देवता तु बुधः सर्वेष्टदो नृणाम् ॥ १२२ ॥

ဤသည်မှာ ပုဓ (မက်ကရီ) မန္တရဖြစ်ပြီး မုနိတို့အနက် မန္တရမြင်သူ (ဋ္ဌာန) အဖြစ် ဘြဟ္မာကို ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ၎င်း၏ ချန္ဒ (မီတာ) သည် ပင်္ကတိ (Paṅkti) ဖြစ်၍ အဓိပတိဒေဝတာမှာ ပုဓဖြစ်ကာ လူတို့၏ ဆန္ဒရှိသမျှကို ပေးအပ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 123

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वंदे बुधं सदा भक्त्या पीताम्बरविभूषणम् ॥ १२३ ॥

မူလဘီဇအက္ခရာကို ကြေညာ၏; “နမಃ” သည် သက္တိဖြစ်၏; ၎င်း၏ ဝိနိယောဂသည် ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံရန် ဖြစ်၏။ အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်သော ဗုဓ (Budha) ကို ဗက္တိဖြင့် အစဉ် ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 124

जानुस्थवामहस्ताढ्यं साभयेतरपाणिकम् । ध्यात्वेवं प्रजपेसहस्रं विजितेंद्रियः ॥ १२४ ॥

ဤသို့ နတ်တော်ကို သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ပါ—ဘယ်လက်ကို ဒူးပေါ်တင်၍ အခြားလက်ဖြင့် အဘယမုဒြာ (ကြောက်ရွံ့မှုဖယ်ရှားသည့် လက်ဟန်) ပြသသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြည့်စုံသူ။ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူသူသည် မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ပရမည်။

Verse 125

दशांशं जुहुयादाज्यैः पीठे पूर्वोदितेऽर्चयेत् । अङ्गमातृदिशापालहेतिभिर्बुधमर्चयेत् ॥ १२५ ॥

အပိုင်းတစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဂီ (ghee) ဖြင့် ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်၊ ထို့နောက် ယခင်ညွှန်ပြထားသော ပီဋ္ဌာ (ပူဇော်ရာအာසန) ပေါ်တွင် အာရాధနာ ပြုရမည်။ ဗုဓ (Budha) ကို အင်္ဂ (အင်္ဂပုဂ္ဂိုလ်) များ၊ မာတೃဒေဝီများ၊ ဒိသာပါလ (ဦးတည်ရာကာကွယ်သူ) များနှင့် ဒေဝအာယုဓ (သက်ဆိုင်ရာ အင်အား) များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वमनोरथान् । सहस्रं प्रजपेन्मंत्रं नित्यं दशदिनावधि ॥ १२६ ॥

ဤသို့ မန္တရသည် စိဒ္ဓိရပြီးနောက် မန္တရပညာရှင်သည် မိမိ၏ မနောရထ (ရည်မှန်းချက်) များကို ပြည့်စုံစေရာ၏။ ထို့နောက် နေ့စဉ် မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ပုံမှန် ဂျပ်ပ၍ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 127

तस्याशु ग्रहजा पीडा नश्यत्येव न संशयः । बुधस्याराधनं प्रोक्तं गुरोराराधनं श्रृणु ॥ १२७ ॥

သူအတွက် ဂြိုဟ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ပီဋာ (ဒုက္ခ) သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်မည်—သံသယမရှိ။ ဗုဓ (Budha) အာရాధနာကို ဆိုပြီးပြီ; ယခု ဂုရု (Guru/ဗြဟස්ပတိ—Jupiter) အာရాధနာကို နားထောင်လော့။

Verse 128

बृंहस्पतिपदं ङेंऽतं सेंद्वाद्यर्णाघमंडितम् । नमोंतो वसुवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मास्य संमतः ॥ १२८ ॥

ဗြဟ္မာ၏ အတည်ပြုခြင်းကို ရရှိသော ဤမုနိသည် ရွှေရောင်တောက်ပ၏။ သူ၏နာမသည် «ဗృဟஸ္ပတိ» ဟူသောစကားမှ ဖြစ်၍ အဆုံးတွင် «ṅeṃ» သရဖြင့် ပြီးကာ၊ အစတွင် «seṃ» နှင့် «dvā» အက္ခရာတို့ဖြင့် အလှဆင်ပြီး «namoṃ» ဖြင့် နိဂုံးချုပ်၏။

Verse 129

छन्दोऽनुष्टुप्सुराचार्यो देवता बीजमादिमम् । हृच्छक्तिर्दीर्घवह्नींदुयुगलेनांगकल्पना ॥ १२९ ॥

ချန်ဒ်သည် အနုဋ္ဌုဗ္ ဖြစ်၏။ အဓိပတိဒေဝတာမှာ သုရာစာရျ (ဒေဝဂုရု) ဖြစ်ပြီး၊ မူလဘီဇသရမှာ ဘီဇ ဖြစ်၏။ ဟృစ္ဆက္တိ (နှလုံးအင်အား) ကို သတ်မှတ်ကာ၊ အင်္ဂ-ညာသကို «ဝဟ္နီ» နှင့် «အိန္ဒု» သရနှစ်လုံး၏ ရှည်သံ (ဒီဃ) ပုံစံဖြင့် ပြုလုပ်ရ၏။

Verse 130

न्यस्तवामकरं राशौ रत्नानां दक्षिणात्करात् । किरंतं पीतपुष्पालंकारालेपांशुकार्चितम् ॥ १३० ॥

ဘယ်လက်ကို ရတနာပုံပေါ်တွင် တင်ထား၍ ညာလက်ဖြင့် ထိုရတနာများကို ဖြန့်ကြဲနေစဉ်၊ အဝါရောင်ပန်းများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ လိမ်းဆေးများနှင့် နူးညံ့သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 131

सर्वविद्यानिधिं देवगुरुं स्वर्णद्युतिं स्मरेत् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेनान्नेन वा हुनेत् ॥ १३१ ॥

ဗဟုသုတအားလုံး၏ خزانه ဖြစ်သော ဒေဝဂုရုကို ရွှေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ စိတ်တွင် သမားဓိပြုရမည်။ မန္တရကို တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်လုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဂhee သို့မဟုတ် ချက်ပြီးသော အစာဖြင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 132

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगदिक्पालहेतिभिः । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १३२ ॥

ဓမ္မမှ စတင်သော ပီဋ္ဌ (ပလ္လင်/အာလ္တာ) ပေါ်တွင် အင်္ဂများ၊ ဒိက္ပာလ (ဦးတည်ရာကာကွယ်သူများ) နှင့် သူတို့၏ လက်နက်များဖြင့် ပူဇော်ယဇ်ပြုရမည်။ မန္တရသည် ဤသို့ ပြည့်စုံသွားလျှင် မန္တရကျင့်သူသည် မိမိလိုအင်ဆန္ဒကို အောင်မြင်စေရာ၏။

Verse 133

विपरोगादिपीडासु कलहे स्वजनोद्भवे । पिप्पलोत्थसमिद्भिश्च जुहुयात्तन्निवृत्तये ॥ १३३ ॥

ပြင်းထန်သောရောဂါနှင့် ဆက်စပ်ဒုက္ခများကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်သော်လည်းကောင်း၊ မိမိမိသားစုအတွင်း အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်သော်လည်းကောင်း၊ ပိပ္ပလ (သန့်ရှင်းသော သဖန်း) သစ်ပင်မှ ယူသော မီးထိုးတုတ်များဖြင့် မီးထဲသို့ အဟုတိ ပူဇော်၍ ထိုဒုက္ခများ ပျောက်ကင်းစေရန် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 134

हुत्वा दिनत्रयं मन्त्री निशापुष्पैर्घृतप्लुतैः । स विंशतिशतं शीघ्रं वासांसि लभते महीम् ॥ १३४ ॥

သုံးရက်တိုင်တိုင် ဟောမပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မန္တရကို ကျင့်သုံးသူသည် ညပွင့်ပန်းများကို ဂhee ဖြင့် စိမ့်ဝင်အောင်လုပ်၍ အဟုတိ ပူဇော်လျှင် အလျင်အမြန် အဝတ်အထည် နှစ်ထောင်နှင့် မြေယာကိုပါ ရရှိမည်။

Verse 135

गुरोराराधनं प्रोक्तं श्रृणु शुक्रस्य सांप्रतम् । वस्रं मे देहि शुक्राय ठद्वयांतो ध्रुवादिकः ॥ १३५ ॥

ဂုရုကို ပူဇော်ကာ သင့်လျော်စွာ ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ယခု သုက္ရ (Śukra—ဗီးနပ်စ်) နှင့်ဆိုင်သော နည်းလမ်းကို နားထောင်လော့။ «သုက္ရအတွက် အဝတ်တစ်ထည် ပေးပါ» ဟု ဆိုရမည်၊ ဓြုဝါ (Dhruvā) မှ စ၍ အခြားအက္ခရာများကို ဆက်ကာ၊ အဆုံးတွင် ṭha နှစ်လုံးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော (ṭhadvaya) အဆုံးထိ ဖြစ်သည်။

Verse 136

रुद्रार्णोऽयं मनुर्ब्रह्मा मुनिश्छन्दो विराहुत । दैत्येज्यो देवता बीजं ध्रुवः शक्तिर्वसुप्रिया ॥ १३६ ॥

ဤ မန္တရ/ဝိဒ္ယာ၌ အုပ်စိုးသံ (အဓိပတိ အက္ခရာ) သည် ရုဒြ (Rudra) ဖြစ်၏။ ရှင်မြင်သူ (ṛṣi) သည် မနု (Manu) ဖြစ်၏။ ဘြဟ္မာ (Brahmā) ကို အရှင်အဖြစ် ကြေညာ၏။ မုနိ (Muni) သည် မဟာဉာဏ်ရှင် ဖြစ်၏။ ချန်ဒတ် (Chandas) သည် မီတာ ဖြစ်၏။ ဝီရာဟုတ (Virāhuta) သည် အဟုတိ၏ ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်၏။ ဒေဝတာသည် ဒိုင်တျေဇျ (Daityejya) ဖြစ်၏။ မျိုးစေ့သံ (Bīja) သည် ဘီဇ ဖြစ်၏။ ဓြုဝ (Dhruva) သည် ရှက္တိ (śakti) ဖြစ်၏။ ဝစုပြိယာ (Vasupriyā) သည် အထူးချစ်မြတ်နိုးရာ အင်အား/သဟဇာတ ဖြစ်၏။

Verse 137

भूनेत्र चन्द्रनेत्राग्निनेत्रार्णैः स्यात्षडंगकम् । शुक्लांबरालेपभूषं करेण ददतं धनम् ॥ १३७ ॥

«bhū», «netra», «candra», «netra», «agni», «netra» ဟူသော မျိုးစေ့သံများဖြင့် ၎င်းသည် အင်္ဂါခြောက်ပါး (ṣaḍaṅga) မန္တရ ဖြစ်လာသည်။ ထိုဒေဝတာကို အဖြူရောင်အဝတ်ဝတ်ဆင်၍ အနံ့ဆီလိမ်းကာ အလှဆင်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓနကို ပေးအပ်နေသည်ဟု စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် သမားတော်ရမည်။

Verse 138

वामेन शुक्रं व्याख्यानमुद्रादोषं स्मरेत्सुधीः । अयुतं प्रजपेन्मन्त्रं दशांशं जुहुयाद् घृतैः ॥ १३८ ॥

ပညာရှိသော সাধကသည် ဘယ်လက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော သုက္ကရ (Śukra) နှင့် ဆက်နွယ်သည့် အနက်ဖော်ပြ မုဒြာ၏ ချို့ယွင်းမှုကို သတိရ၍ ပြင်ဆင်ရမည်။ ပြစ်ပယ်ရန် မန္တရကို ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ကာ၊ ထို၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဂီ (ghee) ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ ပူဇော်ရမည်။

Verse 139

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगेंद्रादितदायुधैः । श्वेतपुष्पैः सुगंधैश्च जुहुयाद् भृगुवासरे ॥ १३९ ॥

ဘೃဂု၏နေ့ (သောကြာနေ့) တွင် ဓမ္မမှစသော ပီဋ္ဌ (ပလ္လင်/အလ္တာ) ပေါ်၌ ပူဇော်ကာ၊ အင်္ဂေန္ဒြာတို့နှင့် အခြားသူတို့၏ အာယုဓများကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အဖြူရောင် မွှေးကြိုင်သော ပန်းများဖြင့် ဟောမ ပူဇော်ရမည်။

Verse 140

एकविंशतिवारं यो लभतेसोंऽशुकं मणीन् । मनवोऽमो सदा गोप्या न देया यस्य कस्यचित् ॥ १४० ॥

ဤ (ရိတ/မန္တရ) ကို ၂၁ ကြိမ် ရရှိသူသည် အဝတ်အစားနှင့် ရတနာမဏိများကို ရရှိမည်။ ဤမန္တရကို အမြဲလျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းရပြီး မည်သူမဆိုအား မပေးရ။

Verse 141

भक्तियुक्ताय शिष्याय देया वा निजसूनवे ॥ १४१ ॥

ဤအရာကို ဘက္တိ (bhakti) ပါဝင်သော တပည့်အား ပေးရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ကိုယ့်သားတော်အား ပေးရမည်။