Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
स्वदूतान्प्रेषयामास स्वभक्तावनतत्परः । ते दूता देवदेवस्य शङ्खचक्र गदाधराः ॥ ५४ ॥
svadūtānpreṣayāmāsa svabhaktāvanatatparaḥ | te dūtā devadevasya śaṅkhacakra gadādharāḥ || 54 ||
ကိုယ်တော်၏ ဘက္တများကို ကာကွယ်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်တော်မူသော အရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ တမန်များကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထိုတမန်များသည် ဒေဝဒေဝ၏ တမန်များဖြစ်၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်ကြ၏။
Narada (in dialogue context with Sanatkumara tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
It emphasizes the Narada Purana’s core bhakti doctrine: the Supreme Lord actively protects His devotees, even by sending His own divine attendants as guardians.
Bhakti is shown as a relationship of refuge and protection—when one is a true bhakta, the Lord becomes “svabhaktāvanatatparaḥ,” personally committed to the devotee’s welfare.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is devotional discipline—seeking śaraṇāgati (refuge) in Vishnu, who protects His bhaktas.