Adhyaya 37

Verse 1

अपना बछ। हर: सप्तत्रिशो5ध्याय: रजोगुणके कार्यका वर्णन और उसके जाननेका फल ब्रह्मोवाच रजोऊ5हं व: प्रवक्ष्यामि याथातथ्येन सत्तमा: । निबोधत महाभागा गुणवृत्तं च राजसम्‌,ब्रह्माजीने कहा--महाभाग्यशाली श्रेष्ठ महर्षियो! अब मैं तुम लोगोंसे रजोगुणके स्वरूप और उसके कार्यभूत गुणोंका यथार्थ वर्णन करूँगा। ध्यान देकर सुनो

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– «သီလဂုဏ်ပြည့်စုံသော ရှင်ရသေ့မြတ်တို့အို၊ ယခု ငါသည် အမှန်တရားနှင့် ကိုက်ညီစွာ ရဇသ (rajas) ၏ သဘောသဘာဝနှင့် ထိုမှ ပေါက်ဖွားသော ဂုဏ်လက္ခဏာတို့ကို သင်တို့အား ရှင်းလင်းမည်။ မဟာကံကောင်းသူတို့အို၊ ရာဇသစိတ်သဘော၏ အကျင့်အကြံနှင့် လှုပ်ရှားပုံကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြလော့»။

Verse 2

सनन्‍्तापो रूपमायास: सुखदु:खे हिमातपौ । ऐश्वर्य विग्रह: संधिहेतुवादो5रति: क्षमा

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «အမြဲတမ်းသော နာကျင်ပူလောင်မှု၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်၊ အားထုတ်မှု၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဒုက္ခ၊ အအေးနှင့် အပူ၊ အာဏာနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ် အငြင်းပွားခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ အကြောင်းရင်းများအပေါ် ဆင်ခြင်တင်ပြ၍ အငြင်းအခုံပြုခြင်း၊ မကျေနပ်မှု၊ ထို့ပြင် သည်းခံခြင်း—ဤတို့သည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါဘဝကို ပုံဖော်သည့် အခြေအနေများနှင့် စိတ်သဘောထားများထဲမှ တချို့ဖြစ်သည်»။

Verse 3

बल॑ शौर्य मदो रोषो व्यायामकलहावपि । ईष्येप्सा पिशुनं युद्ध ममत्वं परिपालनम्‌

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «အားအင်၊ သူရဲကောင်းမှု၏ မူးယစ်ခြင်း၊ ဒေါသ၊ အားထုတ်ခြင်းနှင့် အငြင်းပွားခြင်းတိုင်တိုင်; မနာလိုခြင်းနှင့် လောဘတပ်မက်ခြင်း; အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း; စစ်ပွဲ; ‘ငါ့ဟာ’ ဟူသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်; ထို ‘ငါ့ဟာ’ ဟုခေါ်သမျှကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းလိုသော စိတ်—ဤအရာတို့သည် သတ္တဝါတို့အတွင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ မောင်းနှင်သည့် အင်အားများ ဖြစ်သည်»။

Verse 4

वधबन्धपरिक्लेशा: क्रयो विक्रय एव च । निकृन्त छिन्धि भिन्धीति परमर्मावकर्तनम्‌

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ လူကို ဝယ်ရောင်းခြင်း၊ ထို့ပြင် ‘ခုတ်ချ! ဖြတ်ပစ်! ခွဲပစ်!’ ဟူသော ရက်စက်သံများ—ဤအရာအားလုံးသည် သတ္တဝါတို့၏ အသက်တည်ရာ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ခုတ်ထွင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 5

उग्र॑ं दारुणमाक्रोश: परच्छिद्रानुशासनम्‌ । लोकचिन्तानुचिन्ता च मत्सर: परिभावन:

ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်— «ကြမ်းတမ်း၍ ရက်စက်သော ဆဲဆိုခြင်း၊ အခြားသူ၏ အပြစ်အနာကို စောင့်ကြည့်ထိန်းချုပ်လိုသော အလေ့အထ၊ လောကရေးရာကို စိုးရိမ်ပူပန်၍ အတွေးအခေါ်တွင် မပြတ်မလပ် လှည့်ပတ်နေခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ နှင့် အခြားသူကို လျော့ချသေးငယ်စေလိုသော သဘော—ဤအရာတို့သည် လူ၏ သဘောသဘာဝကို ချေးတက်စေ၍ ဓမ္မနှင့် တရားသော အကျင့်ကို အားနည်းစေသည်»။

Verse 6

मृषा वादो मृषा दानं विकल्प: परिभाषणम्‌ | निन्दा स्तुति: प्रशंसा च प्रस्ताव: पारधर्षणम्‌

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «မုသာစကား၊ မုသာဖြင့်ပင် ပေးသော ဒါန; အပြစ်ရှာ၍ အငြင်းပွားခြင်းနှင့် အပြောအဆို ရန်ဖြစ်ခြင်း; အပြစ်တင်ခြင်း၊ ချော့မော့ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း; ထို့ပြင် အခြားသူကို နှိပ်စက်ဖိအားပေးရန် ရည်ရွယ်၍ ခေါင်းစဉ်များကို ထုတ်ပြောခြင်း—ဤအရာတို့ကို ဓမ္မနှင့် တရားသော အကျင့်ကို ချေးတက်စေသော အမှားအယွင်းပုံစံများဟု သိမှတ်ရမည်»။

Verse 7

परिचर्यानुशुश्रूषा सेवा तृष्णा व्यपाश्रय: । व्यूह़ो नयः प्रमादश्न॒ परिवाद: परिग्रह:

ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်— «အနီးကပ်ပြုစုခြင်းနှင့် တာဝန်သဘောဖြင့် နားထောင်ခြင်း၊ ဝန်ဆောင်မှု၊ တပ်မက်ခြင်း၊ အခြားသူအပေါ် မှီခိုခြင်း၊ စစ်ရေးအစီအစဉ်တည်ဆောက်ခြင်း၊ နိုင်ငံရေးအကျိုးအမြတ်အတွက် အလျော်အစားလုပ်ခြင်း၊ ပေါ့လျော့မေ့လျော့ခြင်း၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ နှင့် ပိုင်ဆိုင်စုဆောင်းလိုစိတ်—ဤအရာတို့သည် လူကို ချည်နှောင်ကာ ဓမ္မ၌ တည်ငြိမ်မှုမှ ဝေးကွာစေသော အလေ့အထများ ဖြစ်သည်»။

Verse 8

संताप, रूप, आयास, सुख-दु:ख, सर्दी, गर्मी, ऐश्वर्य, विग्रह, सन्धि, हेतुवाद, मनका प्रसन्न न रहना, सहनशक्ति, बल, शूरता, मद, रोष, व्यायाम, कलह, ईर्ष्या, इच्छा, चुगली खाना, युद्ध करना, ममता, कुटुम्बका पालन, वध, बन्धन, क्लेश, क्रय-विक्रय, छेदन, भेदन और विदारणका प्रयत्न, दूसरोंके मर्मको विदीर्ण कर डालनेकी चेष्टा, उग्रता, निष्ठुरता, चिल्लाना, दूसरोंके छिद्र बताना, लौकिक बातोंकी चिन्ता करना, पश्चात्ताप, मत्सरता, नाना प्रकारके सांसारिक भावोंसे भावित होना, असत्य भाषण, मिथ्या दान, संशयपूर्ण विचार, तिरस्कारपूर्वक बोलना, निन्दा, स्तुति, प्रशंसा, प्रताप, बलात्कार, स्वार्थबुद्धिसे रोगीकी परिचर्या और बड़ोंकी शुश्रूषा एवं सेवावृत्ति, तृष्णा, दूसरोंके आश्रित रहना, व्यवहार- कुशलता, नीति, प्रमाद (अपव्यय), परिवाद और परिग्रह--ये सभी रजोगुणके कार्य हैं ।। २ --७ || संस्कारा ये च लोकेषु प्रवर्तन्ते पृथक्पृथक्‌ । नृषु नारीषु भूतेषु द्रव्येषु शरणेषु च,संसारमें जो स्त्री, पुरुष, भूत, द्रव्य और गृह आदिमें पृथक्‌-पृथक्‌ संस्कार होते हैं, वे भी रजोगुणकी ही प्रेरणाके फल हैं

Vāyu said: ‘Heat and distress, outward show, exertion, pleasure and pain, cold and heat, lordship, conflict and reconciliation, contentious reasoning, a mind that cannot remain content, endurance, strength, heroism, intoxication with power, anger, physical training, quarrel, jealousy, desire, backbiting, waging war, possessiveness, maintaining one’s family, killing, imprisonment, affliction, buying and selling, cutting, splitting, and the urge to tear apart—indeed, the attempt to pierce another’s vulnerable points—harshness, cruelty, shouting, exposing others’ faults, anxiety over worldly matters, remorse, envy, being driven by many kinds of worldly emotions, speaking falsehood, giving in a deceptive way, doubtful and wavering thought, speaking with contempt, blame, praise and flattery, display of might, coercion, even nursing the sick and serving elders when done from self-interested motives, thirsting craving, dependence on others, worldly cleverness, policy, negligence and waste, slander, and acquisitiveness: all these are functions of the rajas-guṇa. And the various ‘conditioning impressions’ (saṁskāras) that operate differently in the world—among men and women, among beings, in possessions, and in dwellings and refuges—these too arise from the prompting of rajas.’

Verse 9

संतापो5प्रत्ययश्चैव व्रतानि नियमाश्न ये । आशीर्युक्तानि कर्माणि पौर्तानि विविधानि च

Vāyu said: “Austerity (that burns away impurity), steadfastness without doubt, the observances and restraints—together with acts performed while invoking blessings—and the many kinds of public and civic works: all these are to be understood as meritorious disciplines that uphold dharma and benefit both the doer and the wider community.”

Verse 10

स्वाहाकारो नमस्कार: स्वधाकारो वषट्क्रिया । याजनाध्यापने चोभे यजनाध्ययने अपि

Vāyu said: “The utterance ‘svāhā’ is an act of reverent salutation; the utterance ‘svadhā’ is likewise a ritual act, as is the vaṣaṭ-call. Both the officiating of sacrifices and the teaching of sacred lore—and likewise the performing of sacrifice and the study of the Veda—are to be understood as sacred duties.”

Verse 11

दानं प्रतिग्रहश्वैव प्रायश्षित्तानि मड्जलम्‌ | संताप, अविश्वास, सकाम भावसे व्रत-नियमोंका पालन, काम्य कर्म, नाना प्रकारके पूर्त (वापी, कूप-तडाग आदि पुण्य) कर्म, स्वाहाकार, नमस्कार, स्वधाकार, वषट्कार, याजन, अध्यापन, यजन, अध्ययन, दान, प्रतिग्रह, प्रायश्चवित्त और मंगलजनक कर्म भी राजस माने गये हैं ।। ९-१० $ ।। इदं मे स्यादिदं मे स्यात्स्नेहो गुणसमुद्धव:,“मुझे यह वस्तु मिल जाय, वह मिल जाय” इस प्रकार जो विषयोंको पानेके लिये आसक्तिमूलक उत्कण्ठा होती है, उसका कारण रजोगुण ही है

Vāyu said: “Gifts, accepting gifts, acts of expiation, and even auspicious rites—when performed with a view to personal gain—are counted as ‘rajasika’. The longing that thinks, ‘May this be mine; may that be mine,’ the clinging desire that arises toward objects in order to obtain them, is born of the quality of rajas.”

Verse 12

अभिद्रोहस्तथा माया निकृतिर्मान एव च । स्तैन्यं हिंसा जुगुप्सा च परिताप: प्रजागर:,विप्रगण! द्रोह, माया, शठता, मान, चोरी, हिंसा, घृणा, परिताप, जागरण, दम्भ, दर्प, राग, सकाम भक्ति, विषय-प्रेम, प्रमोद, द्यूतक्रीड़ा, लोगोंके साथ विवाद करना, स्त्रियोंके लिये सम्बन्ध बढ़ाना, नाच-बाजे और गानमें आसक्त होना--से सब राजस गुण कहे गये हैं

Vāyu-deva said: “Hostility and treacherous aggression, deceit, crookedness, and pride; theft, violence, revulsion, torment, and sleepless wakefulness—these are named as rājasa dispositions.” In this ethical teaching, Vāyu identifies the inner impulses that agitate the mind, drive one toward harm and conflict, and keep a person restless; they are presented as qualities to be recognized and restrained on the path of dharma.

Verse 13

दम्भो दर्पो5थ रागश्न भक्ति: प्रीति: प्रमोदनम्‌ । द्यूतं च जनवादश्न सम्बन्धा: स्त्रीकृताश्न ये,विप्रगण! द्रोह, माया, शठता, मान, चोरी, हिंसा, घृणा, परिताप, जागरण, दम्भ, दर्प, राग, सकाम भक्ति, विषय-प्रेम, प्रमोद, द्यूतक्रीड़ा, लोगोंके साथ विवाद करना, स्त्रियोंके लिये सम्बन्ध बढ़ाना, नाच-बाजे और गानमें आसक्त होना--से सब राजस गुण कहे गये हैं

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «လိမ်လည်ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် ရာဂ (ကိလေသာဆန္ဒ)၊ ဆန္ဒလိုအင်ကြောင့် ဖြစ်သော ဘက္တိ (devotion)၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများအပေါ် ကပ်ငြိခြင်းနှင့် ကိုယ်ပျော်ကိုယ်ရွှင် အလွန်အကျွံပျော်မြူးခြင်း၊ လောင်းကစား၊ လူအများအကြား အငြင်းပွားစကားများ၊ မိန်းမအတွက် ဆက်ဆံရေးများကို တိုးချဲ့ပြုလုပ်ခြင်း—အို ဗြာဟ္မဏအစုအဝေးတို့—ဤအရာတို့သည် ရာဇသ (rajas) ၏ ဂုဏ်သတ္တိများအဖြစ် ရေတွက်ကြေညာထားသည်»။

Verse 14

नृत्यवादित्रगीतानां प्रसज्रा ये च केचन । सर्व एते गुणा विप्रा राजसा: सम्प्रकीर्तिता:,विप्रगण! द्रोह, माया, शठता, मान, चोरी, हिंसा, घृणा, परिताप, जागरण, दम्भ, दर्प, राग, सकाम भक्ति, विषय-प्रेम, प्रमोद, द्यूतक्रीड़ा, लोगोंके साथ विवाद करना, स्त्रियोंके लिये सम्बन्ध बढ़ाना, नाच-बाजे और गानमें आसक्त होना--से सब राजस गुण कहे गये हैं

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အက၊ တီးဝိုင်းတူရိယာသံ၊ သီချင်းဆိုခြင်းတို့၌ ကပ်ငြိသွားသူများနှင့် ထိုသဘောတူ အခြားအရာများအားလုံးကို ရာဇသ (rajas) ၏ ဂုဏ်သတ္တိများဟု ကြေညာထားသည်»။

Verse 15

भूतभव्यभविष्याणां भावानां भुवि भावना: । त्रिवर्गनिरता नित्यं धर्मोडर्थ: काम इत्यपि,जो इस पृथ्वीपर भूत, वर्तमान और भविष्य पदार्थोकी चिन्ता करते हैं, धर्म, अर्थ और कामरूप त्रिवर्गके सेवनमें लगे रहते हैं, मनमाना बर्ताव करते हैं और सब प्रकारके भोगोंकी समृद्धिसे आनन्द मानते हैं, वे मनुष्य रजोगुणसे आवृत हैं, उन्हें अर्वाकृख्रोता कहते हैं

ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်— «ဤမြေပေါ်တွင် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် အရာများကို စိတ်ဖြင့် အမြဲစဉ်းစားနေပြီး၊ သုံးပါးသော ပုရုသಾರ್ಥ—ဓမ္မ (dharma)၊ အဓိကာ (artha/ဥစ္စာ)၊ ကာမ (kāma/အာရုံပျော်ရွှင်မှု)—တို့၌ အစဉ်တစိုက် လိုက်လံနေသူတို့သည် လောကီတွက်ချက်မှုကြောင့် မောင်းနှင်ခံရသည်။ ရာဇသ (rajas) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သူတို့ကို ‘အရ္ဝာက္-စရောတသ’ (arvāk-srotas) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သတိစီးကြောင်းသည် အာရုံခံအရာဝတ္ထုများဘက်သို့ အောက်သို့ စီးဆင်းနေသည်»။

Verse 16

कामतृत्ता: प्रमोदन्ते सर्वकामसमृद्धिभि: । अर्वाक्स्रोतस इत्येते मनुष्या रजसा वृता:,जो इस पृथ्वीपर भूत, वर्तमान और भविष्य पदार्थोकी चिन्ता करते हैं, धर्म, अर्थ और कामरूप त्रिवर्गके सेवनमें लगे रहते हैं, मनमाना बर्ताव करते हैं और सब प्रकारके भोगोंकी समृद्धिसे आनन्द मानते हैं, वे मनुष्य रजोगुणसे आवृत हैं, उन्हें अर्वाकृख्रोता कहते हैं

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «ဆန္ဒလိုအင်ဖြင့်သာ ကျေနပ်သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော အာရုံပျော်ရွှင်မှု အပြည့်အစုံကြောင့် ပျော်မြူးကြသည်။ ထိုသို့သော လူတို့သည် ရာဇသ (rajas) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ‘အရ္ဝာက္-စရောတသ’ (arvāk-srotas) ဟု ခေါ်ကြသည်—သူတို့၏ စီးကြောင်းသည် အောက်သို့၊ လောကီအရာဝတ္ထုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဘက်သို့ စီးဆင်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်»။

Verse 17

अस्मिल्लोके प्रमोदन्‍्ते जायमाना: पुनः पुन: । प्रेत्य भाविकमीहन्ते ऐहलौकिकमेव च । ददति प्रतिगृह्नन्ति तर्पयन्त्यथ जुह्गमति,ऐसे लोग इस लोकमें बार-बार जन्म लेकर विषयजनित आनन्दमें मग्न रहते हैं और इहलोक तथा परलोकमें सुख पानेका प्रयत्न किया करते हैं। अतः वे सकाम भावसे दान देते हैं, प्रतिग्रह लेते हैं तथा तर्पण और यज्ञ करते हैं

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «ဤလောက၌ ထိုသူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားလာသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပျော်မြူးကြပြီး၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများမှ ပေါက်ဖွားသော ပျော်ရွှင်မှု၌ နစ်မြုပ်နေကြသည်။ သေပြီးနောက်တွင်လည်း ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်မြင်သည့် အရာများကို ရှာဖွေကြိုးစားကြပြီး၊ လောကီအကျိုးအမြတ်ကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆန္ဒကို မူတည်၍ လှူဒါန်းကြ၊ လက်ခံကြ၊ တർပဏ (tarpana) နှင့် ယဇ္ဈ (yajña) ပူဇော်ပွဲများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်»။

Verse 18

रजोगुणा वो बहुधानुकीर्तिता यथाददुक्तं गुणवृत्तमेव च । नरो5पि यो वेद गुणानिमान्‌ सदा स राजसै: सर्वगुणैरविमुच्यते,मुनिवरो! इस प्रकार मैंने तुमलोगोंसे नाना प्रकारके राजस गुणों और तदनुकूल बर्तावोंका यथावत्‌ वर्णन किया। जो मनुष्य इन गुणोंको जानता है, वह सदा इन समस्त राजस गुणोंके बन्धनोंसे दूर रहता है

ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ရာဇသ (rajas) မှ ပေါ်ထွန်းသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ထိုဂုဏ်သတ္တိတို့အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျင့်အကြံကို အမှန်အတိုင်း မျိုးမျိုးစွာဖြင့် သင်တို့အား ငါဖော်ပြပြီးပြီ။ သို့ရာတွင် ဤဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ထင်ရှားစွာ နားလည်၍ ထိုသိမြင်မှုကို အမြဲတမ်း စိတ်၌ ထိန်းထားသူသည်—အို မုနိမြတ်ရေ—ရာဇသလက္ခဏာတို့၏ အလုံးစုံသော ကွန်ယက်၌ မကျရောက်ဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ ချည်နှောင်သည့် အာဏာမှ လွတ်မြောက်နေ၏»။

Verse 36

इस प्रकार श्रीमह्ााभारत आश्वमेधिकपर्वके अन्तर्गत अनुगीतापर्वमें गुरु-शिष्य- संवादविषयक छत्तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော မဟာဘာရတ၏ အရှွမေဓိကပရဝအတွင်း ပါဝင်သော အနုဂီတာ အပိုင်း၌၊ ဂုရု–ရှিষ္ယ စကားဝိုင်းဆိုင်ရာ အခန်း သုံးဆယ့်ခြောက် ပြီးဆုံး၏။ ဤအဆုံးသတ် ကော်လိုဖွန်သည် သင်ကြားမှုအပြန်အလှန်၏ ပြီးမြောက်မှုကို မှတ်သားစေပြီး၊ အရှွမေဓ အကြောင်းအရာနောက်တော်တွင် ပေါ်လာသော စစ်ပြီးနောက် ဓမ္မနှင့် ဝိညာဉ်ရေး ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ထိုသင်ခန်းစာများကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။

Verse 37

इति श्रीमहाभारते आश्वमेधिके पर्वणि अनुगीतापर्वणि गुरुशिष्यसंवादे सप्तत्रिंशोडध्याय:

ဤသို့ဖြင့် စရီမဟာဘာရတ၏ အရှွမေဓိကပရဝအတွင်း—အထူးသဖြင့် အနုဂီတာ အပိုင်း၌—ဂုရုနှင့် ရှিষ္ယတို့၏ စကားဝိုင်း အခန်း သုံးဆယ့်ခုနစ် ပြီးဆုံး၏။ ဤကော်လိုဖွန်သည် ဓမ္မနှင့် ကိုယ်သိမြင်မှုကို စည်းကမ်းတကျ လက်ဆင့်ကမ်းပို့ဆောင်ခြင်းဟူသော သင်ကြားမှု၏ သဘောကို ထင်ရှားစေပြီး၊ ပညာသည် စနစ်တကျ သင်ကြားခြင်းနှင့် အာရုံစိုက် နားထောင်ခြင်းတို့ဖြင့် ထိန်းသိမ်းခံရကြောင်းကို အလေးပေးသည်။