Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 28
Yati-Āśrama: Bhikṣā-vidhi, Īśvara-dhyāna, and Prāyaścitta
Mahādeva as Non-dual Brahman
न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः / तथापि च न कर्तव्यं प्रसङ्गो ह्येष दारुणः
na dharmayuktamanṛtaṃ hinastīti manīṣiṇaḥ / tathāpi ca na kartavyaṃ prasaṅgo hyeṣa dāruṇaḥ
ပညာရှိတို့က “ဓမ္မကိုထောက်ပံ့ရန် အသုံးပြုသော မမှန်ကန်သောစကားသည် အန္တရာယ်မဖြစ်စေ” ဟုဆိုသော်လည်း၊ ထိုသို့ပင် မပြုသင့်။ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်သော တံခါးပေါက်ဖြစ်၍ အလွန်ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များသို့ လွယ်ကူစွာ ဆွဲခေါ်တတ်သည်။
Traditional narration in Kurma Purana’s dharma-upadeśa context (sage-teaching within the Purva-bhaga frame)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
Indirectly, it points to inner discipline: safeguarding truthfulness is a yama that steadies the mind, making it fit for Self-knowledge; excuses for falsehood agitate the conscience and obstruct inward clarity.
It emphasizes ethical restraint (yama), especially satya (truthfulness). Even if a lie seems ‘dharma-serving,’ the verse warns against forming a habit-pattern (saṁskāra) that destabilizes the practitioner’s steadiness and tapas.
By grounding spiritual progress in dharma and self-restraint, it aligns with the Kurma Purana’s unified Shaiva-Vaishnava ethic: devotion and yoga—whether oriented to Shiva or Vishnu—require the same moral foundation, especially satya.