Adhyaya 93
Varaha PuranaAdhyaya 9316 Shlokas

Adhyaya 93: The Battle of Mahiṣa Daitya and the Gods

Mahīṣadaitya-devāsura-yuddhaḥ

Mythic-Historiography (Devāsura Warfare Narrative)

വരാഹ–പൃഥിവി സംവാദരൂപത്തിൽ ഈ അധ്യായം മഹിഷദൈത്യനും ദേവന്മാരും തമ്മിലുള്ള മഹാദേവാസുരയുദ്ധം വിവരിക്കുന്നു. രൂപാന്തരശക്തിയുള്ള മഹിഷൻ ഉന്മത്ത ഗജത്തിൽ കയറി മേരുവിലേക്കു പാഞ്ഞുചെന്ന് ഇന്ദ്രപുരിയെ ആക്രമിക്കുന്നു. ദേവഗണം തത്തത്തായുധങ്ങളും വാഹനങ്ങളും എടുത്ത് പ്രതിരോധത്തിനിറങ്ങുമ്പോൾ ഭീകരസമരം ആരംഭിക്കുന്നു. ദൈത്യസേനയെ ക്രമമായി വസുക്കൾ, ആദിത്യർ, രുദ്രർ എന്നിവരെ ആക്രമിക്കുവാൻ നിയോഗിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരബലത്തിൽ പ്രായഃ അജേയനായ മഹിഷൻ സ്വയം ഇന്ദ്രനിലേക്കു ചാടുന്നു. ദേവന്മാർ അസുരർക്കു വലിയ നാശം വരുത്തിയാലും ദേവരും കനത്ത പ്രഹരമേൽക്കുന്നു; പ്രതിസന്ധിയിൽ അവർ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്കു പിന്മാറുന്നു. ഇതിലൂടെ സംരക്ഷണസന്തുലനം താൽക്കാലികമായി തകരുകയും പൃഥിവിയുടെ സ്ഥിരത അപകടത്തിലാകുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

devāsura-saṅgrāma (cosmic conflict as an index of dharmic instability)vara-darpita-avadhyatva (boon-based invulnerability and its ethical risk)indra-pura (political-theological center under siege)cosmic order vs. militarized excess (implications for Pṛthivī’s equilibrium)

Shlokas in Adhyaya 93

Verse 1

श्रीवराह उवाच । ततो महिषदैत्यस्तु कामरूपी महाबलः । मत्तहस्तिनमारुह्य यियासुर्मेरुपर्वतम् ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അപ്പോൾ ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്ന മഹാബലവാനായ മഹിഷദൈത്യൻ മത്തനായ ആനയെ കയറി മേരു പർവതത്തിലേക്ക് പോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു।

Verse 2

कालः कृतान्तो रक्ताक्षो हरणो मित्रहाऽनिलः । यज्ञहा ब्रह्महा गोग्घ्नः स्त्रीघ्नः संवर्त्तकस्तथा ॥

കാല, കൃതാന്ത, രക്താക്ഷ, ഹരണ, മിത്രഹാ, അനില; യജ്ഞഹാ, ബ്രഹ്മഹാ, ഗോഗ്ഘ്ന, സ്ത്രീഘ്ന, സംവർ‍ത്തക—ഇവയാണ് ദൈത്യനേതാക്കളുടെ നാമങ്ങൾ।

Verse 3

इत्येते दश चैकाश्च दैत्येन्द्रा युद्धदुर्मदाः । यथासंख्येन रुद्रांस्तु दुद्रुवुर्भीमविक्रमाः ॥

ഇങ്ങനെ യുദ്ധമദത്തിൽ ഉന്മത്തരായ ഈ പത്ത് കൂടെ ഒരാളായ ദൈത്യേന്ദ്രർ, ക്രമാനുസരിച്ച്, ഭീകരവിക്രമമുള്ള രുദ്രന്മാരിലേക്കു പാഞ്ഞുകയറി।

Verse 4

शेषान् देवान् शेषदैत्या यथायोगमुपाद्रवन् । स्वयं महिषदैत्यस्तु इन्द्रं दुद्राव वेगितः ॥

ശേഷിച്ച ദൈത്യർ ശേഷിച്ച ദേവന്മാരെ യഥായോഗ്യം ആക്രമിച്ചു; മഹിഷദൈത്യൻ തന്നേ വേഗത്തോടെ ഇന്ദ്രനിലേക്കു പാഞ്ഞു।

Verse 5

स चापि बलवान् दैत्यो ब्रह्मणो वरदर्पितः । अवध्यः पुरुषेणाजौ यद्यपि स्यात् पिनाकधृक् ॥

ആ ദൈത്യനും ബലവാനായിരുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരം മൂലം അഹങ്കരിച്ചവൻ; യുദ്ധത്തിൽ ഒരു പുരുഷനാൽ അവൻ വധിക്കപ്പെടുകയില്ല—പിനാകധാരി (ശിവൻ) ഉണ്ടായാലും.

Verse 6

आदित्यैर्वसुभिः साध्यै रुद्रैश्च निहता भृशम् । असुरा यातुधानाश्च संख्यापूरणकेवलाः ॥

ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാധ്യന്മാർ, രുദ്രന്മാർ എന്നിവരാൽ അസുരരും യാതുധാനരും അത്യധികസംഖ്യയിൽ വധിക്കപ്പെട്ടു—മൃതരുടെ എണ്ണം പൂരിപ്പിക്കാനേ ഉള്ളവരെന്നപോലെ.

Verse 7

देवानामपि सैन्यानि निहतान्यसुरैर्युधि । एवं भूते तदा भग्ने देवेन्द्रे विद्रुताः सुराः ॥

യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാർ ദേവസൈന്യങ്ങളെയും വധിച്ചു. ഇങ്ങനെ ആയപ്പോൾ ദേവേന്ദ്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പരാജിതനായി പിന്മാറിയതോടെ സുരന്മാരും ഓടിപ്പോയി.

Verse 8

अर्दिता विविधैः शस्त्रैः शूलपट्टिशमुद्गरैः । गतवन्तो ब्रह्मलोकमसुरैरर्दिताः सुराः ॥

ശൂലം, പട്ടിശം, മുദ്ഗരം മുതലായ വിവിധ ആയുധങ്ങളാൽ പീഡിതരായി, അസുരന്മാർ വേട്ടയാടിയ സുരന്മാർ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 9

तत्रेन्द्रं पुरमासाद्य देवैः सह शतक्रतुम् । अभिदुद्राव दैत्येन्द्रस्ततो देवाः क्रुधान्विताः ॥

അവിടെ ഇന്ദ്രപുരം എത്തി, ദേവന്മാരോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) മേൽ ദൈത്യേന്ദ്രൻ പാഞ്ഞുകയറി; അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ക്രോധം നിറഞ്ഞവർ ആയി.

Verse 10

आदाय स्वानि शस्त्राणि वाहनानि विशेषतः । अधिष्ठायासुरानाजौ दुद्रुवुर्मुदिता भृशम् ॥

തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, അസുരന്മാർ അത്യന്തം ഉല്ലാസത്തോടെ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്കു പാഞ്ഞു.

Verse 11

तेषां प्रववृत्ते युद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । घोरं प्रचण्डयोधानामन्योन्यमभिगर्जताम् ॥

അവർ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടിയതോടെ ഭയാനകവും തുമുലവുമായ, രോമാഞ്ചകരമായ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു; പ്രചണ്ഡ യോദ്ധാക്കൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ ഗർജിച്ചു।

Verse 12

तत्राञ्जनो नीलकुक्षिर्मेघवर्णो बलाहकः । उदराक्षो ललाटाक्षः सुभीमो भीमविक्रमः । स्वर्भानुश्चेति दैत्याष्टौ वसून् दुद्रुवुराहवे ॥

അവിടെ അഞ്ജനൻ, നീലകുക്ഷി, മേഘവർണൻ, ബലാഹകൻ, ഉദരാക്ഷൻ, ലലാടാക്ഷൻ, സുഭീമൻ, ഭീമവിക്രമൻ, സ്വർഭാനു—ഈ എട്ട് ദൈത്യർ—യുദ്ധത്തിൽ വസുക്കളെതിരെ പാഞ്ഞുകയറി।

Verse 13

यथासंख्येन तद्वच्च दैत्याः द्वादश चापरे । आदित्यान् दैत्यवर्यास्तु तेषां प्राधान्यतः शृणु ॥

അതുപോലെ ക്രമാനുസാരമായി മറ്റൊരു പന്ത്രണ്ട് ദൈത്യരും ഉണ്ടായിരുന്നു; ദൈത്യശ്രേഷ്ഠർ ആദിത്യരെതിരെ യുദ്ധത്തിന് പാഞ്ഞുചെന്നു—അവരെ പ്രാധാന്യക്രമത്തിൽ കേൾക്കുക।

Verse 14

भीमो ध्वङ्क्षो ध्वस्तकर्णः शङ्कुकर्णस्तथैव च । वज्रकायोऽतिवीर्यश्च विद्युन्माली तथैव च ॥

ഭീമൻ, ധ്വങ്ക്ഷൻ, ധ്വസ്തകർണൻ, ശങ്കുകർണൻ, വജ്രകായൻ, അതിവീര്യൻ, വിദ്യുന്മാലി—ഇവർ (അവരിൽ) ഉൾപ്പെട്ടവർ ആയിരുന്നു।

Verse 15

रक्ताक्षो भीमदंष्ट्रस्तु विद्युज्जिह्वस्तथैव च । अतिकायो महाकायो दीर्घबाहुः कृतान्तकः ॥

രക്താക്ഷൻ, ഭീമദംഷ്ട്രൻ, വിദ്യുജ്ജിഹ്വൻ, അതികായൻ, മഹാകായൻ, ദീർഘബാഹു, കൃതാന്തകൻ—(ഇവയാണ് ശേഷിക്കുന്ന പേരുകൾ)।

Verse 16

एते द्वादश दैत्येन्द्रा आदित्यान् युधि दुद्रुवुः । स्वकं सैन्यमुपादाय तद्वदन्येऽपि दानवाः । रुद्रान् दुद्रुवुरव्यग्रा यथासंख्येन कोपिताः ॥

ആ പന്ത്രണ്ടു ദൈത്യേന്ദ്രന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ആദിത്യന്മാരിലേക്കു പാഞ്ഞുകയറി. തങ്ങളുടെ സൈന്യവുമായി മറ്റു ദാനവരും മടിയില്ലാതെ, ക്രോധത്തോടെ, ക്രമാനുസരിച്ച് രുദ്രന്മാരിലേക്കു പാഞ്ഞു.

Frequently Asked Questions

The narrative frames how power amplified by boons (vara) can produce destabilizing violence, requiring restoration of order; the episode implicitly treats unchecked martial aggression as a threat to the sustaining equilibrium that protects Pṛthivī.

No explicit tithi, lunar calendrics, or seasonal markers are stated in the provided verses; the chapter is structured by battle sequence and troop assignments rather than ritual timing.

Although not a direct ecological instruction, the text uses a cosmic-war scenario—Indra’s city threatened, devas driven to Brahmaloka—to signal disruption of the protective governance of the world, indirectly foregrounding Pṛthivī’s vulnerability when cosmic order is militarily destabilized.

The chapter references cosmological offices rather than human lineages: Indra (Śatakratu), Brahmā (as grantor of the boon), and the divine collectives (Vasus, Ādityas, Rudras), alongside named daityas and dānavas; no royal or sage genealogies appear in the provided passage.