Adhyaya 281

Verse 1

ईश्वर उवाच । कस्यचित्त्वथ कालस्य त्रिदशावश्विनौ प्रिये । कृताभिषेकां विवृतां सुकन्यां तामपश्यताम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—പ്രിയേ! ഒരിക്കൽ ദേവഗണങ്ങളുടെ അശ്വിനീകുമാരന്മാർ സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് ദേഹപ്രകാശത്തോടെ നിന്ന സുകന്യയെ കണ്ടു.

Verse 2

तां दृष्ट्वा दर्शनीयांगीं देवराजसुतामिव । ऊचतुः समभिद्रुत्य नासत्यावश्विनावथ

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ—ദർശനീയ അവയവങ്ങളുള്ളവൾ, ദേവരാജന്റെ പുത്രിയെപ്പോലെ—നാസത്യന്മാരായ അശ്വിനീകുമാരന്മാർ ഓടിവന്ന് അവളോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 3

कस्य त्वमसि वामोरु किं वनेऽस्मिंश्चिकीर्षसि । इच्छावस्त्वां च विज्ञातुं तत्त्वमाख्याहि शोभने

ഹേ വാമോരു സുന്ദരി, നീ ആരുടേതാണ്? ഈ വനത്തിൽ എന്ത് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു? ഞങ്ങൾ നിന്നെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—ഹേ ശോഭനേ, സത്യം പറയുക।

Verse 4

ततः सुकन्या संवीता तावुवाच सुरोत्तमौ । शर्यातितनयां वित्तं भार्यां च च्यवनस्य माम्

അപ്പോൾ സുകന്യ യഥാവിധി ആവൃതയായി, ആ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് പറഞ്ഞു—“എന്നെ ശര്യാതിയുടെ പുത്രിയായി, ച്യവനന്റെ ഭാര്യയായി അറിയുക।”

Verse 5

ततोऽश्विनौ प्रहस्यैनामब्रूतां पुनरेव तु । कथं त्वं च विदित्वा तु पित्रा दत्ताऽगता वने

അപ്പോൾ അശ്വിനികൾ പുഞ്ചിരിച്ച് വീണ്ടും അവളോട് പറഞ്ഞു—“അറിഞ്ഞിട്ടും നിന്നെ പിതാവ് എങ്ങനെ ദാനം ചെയ്തു? നീ വനത്തിൽ വന്ന് എങ്ങനെ താമസിക്കുന്നു?”

Verse 6

भ्राजसे गगनोद्देशे विद्युत्सौदामनी यथा । न देवेष्वपि तुल्यां हि तव पश्याव भामिनि

നീ ഈ വനത്തിൽ ആകാശത്തിലെ മിന്നലുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു; ഹേ ഭാമിനി, ദേവന്മാരിലും നിനക്കു തുല്യയെ ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല।

Verse 7

सर्वाभरणसंपन्ना परमांबरधारिणी । मामैवमनवद्यांगि त्यजैनमविवेकिनम्

നീ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കൃതയായി, ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവളാണ്; ഹേ നിർദോഷാംഗീ, എന്നെയേ വരിക്ക; ഈ അവിവേകിയെ ഉപേക്ഷിക്കൂ।

Verse 8

कस्मादेवंविधा भूत्वा जराजर्जरितं भुवि । त्वमुपास्ये हि कल्याणि कामभावबहिष्कृतम्

ഹേ കല്യാണി! നീ ഇങ്ങനെ മഹത്തായവളായിരിക്കെ ഭൂമിയിൽ വാർദ്ധക്യത്താൽ ജർജരിതനും കാമഭാവത്തിൽ നിന്ന് ബഹിഷ്കൃതനുമായ അവനെ എന്തിന് ഉപാസിക്കുന്നു?

Verse 9

असमर्थं परित्राणे पोषणे वा शुचिस्मिते । सा त्वं च्यवनमुत्सृज्य वरयस्वैकमावयोः

ഹേ ശുചിസ്മിതേ! അവന് നിന്നെ രക്ഷിക്കാനും പോഷിക്കാനും കഴിവില്ല; അതിനാൽ ച്യവനനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളിലൊരാളെ ഭർത്താവായി വരിക്കൂ.

Verse 10

पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः । एवमुक्ता सुकन्या सा सुरौ ताविदमब्रवीत्

ഹേ ദേവഗർഭാഭേ! ഭർത്താവിനുവേണ്ടി നിന്റെ യൗവനം വ്യർഥമാക്കരുത്. ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ സുകന്യ ആ രണ്ടു ദേവന്മാരോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

Verse 11

रताऽहं च्यवने पत्यौ न चैवं परिशंकतम् । तावब्रूतां पुनश्चैतामावां देवभिषग्वरौ

അവൾ പറഞ്ഞു—“ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവ് ച്യവനനിൽ നിഷ്ഠയോടെ രതയാണ്; മറ്റെങ്ങനെ സംശയിക്കരുത്.” പിന്നെ വീണ്ടും ആ രണ്ടു ശ്രേഷ്ഠ ദേവവൈദ്യന്മാർ അവളോട് പറഞ്ഞു.

Verse 12

युवानं रूपसंपन्नं करिष्यावः पतिं तव । ततस्तस्यावयोश्चैव पतिमेकतमं वृणु

“ഞങ്ങൾ നിന്റെ ഭർത്താവിനെ യൗവനവാനും രൂപസമ്പന്നനുമായി ആക്കും; പിന്നെ ഞങ്ങളിലൊരാളെ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കുക.”

Verse 13

एतेन समयेनावां शमं नय सुमध्यमे । सा तयोर्वचनाद्देवि उपसंगम्य भार्गवम् । उवाच वाक्यं यत्ताभ्यामुक्तं भृगुसुतं प्रति

“ഈ സമയത്ത്, ഹേ സുമധ്യമേ, മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുക.” അവരുടെ വചനപ്രകാരം ദേവി ഭാർഗവൻ (ച്യവനൻ) അടുക്കൽ ചെന്നു, ആ രണ്ടുപേർ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഭൃഗുപുത്രനോടു വീണ്ടും പറഞ്ഞു।

Verse 14

तद्वाक्यं च्यवनो भार्यामुवाचाद्रियतामिति । इत्युक्ता च्यवनेनाथ सुकन्या तावुवाच वै

ആ വാക്ക് കേട്ട് ച്യവനൻ തന്റെ ഭാര്യയോട്, “ഇത് അംഗീകരിക്കപ്പെടട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു. ച്യവനന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സുകന്യ ആ രണ്ടുപേരോടും (അശ്വിന്മാരോടും) പറഞ്ഞു।

Verse 15

एवं देवौ भवद्भ्यां यत्प्रोक्तं तत्कियतां लघु । इत्युक्तौ भिषजौ तत्र तया चैव सुकन्यया । ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः

സുകന്യ പറഞ്ഞു: “ഹേ ദേവദ്വയമേ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് വേഗത്തിൽ നടപ്പാകട്ടെ.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ രണ്ടു വൈദ്യന്മാർ (അശ്വിന്മാർ) രാജകുമാരിയോട്, “നിന്റെ ഭർത്താവ് ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 16

ततोऽपश्च्यवनः शीघ्रं रूपार्थी प्रविवेश ह । अश्विनावपि तद्देवि ततः प्राविशतां जलम्

അപ്പോൾ യൗവനരൂപം ആഗ്രഹിച്ച് ച്യവനൻ വേഗത്തിൽ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നെ, ഹേ ദേവീ, ആ രണ്ടുപേർ അശ്വിന്മാരും ജലത്തിൽ കടന്നു।

Verse 17

ततो मुहूर्त्तादुत्तीर्णाः सर्वे ते सरसस्ततः । दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो मृष्टकुण्डलाः

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും ആ സരോവരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെത്തി. എല്ലാവർക്കും ദിവ്യരൂപം—എല്ലാവരും യുവാക്കളായി, തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവർ।

Verse 18

दिव्यवेषधराश्चैव मनसः प्रीतिवर्द्धनाः । तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभे

ദിവ്യവേഷധാരികളായി മനസ്സിന് പ്രീതിവർധകരായ അവർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു—“ഹേ ശുഭേ! നിനക്കിഷ്ടമുള്ളവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക.”

Verse 19

अस्माकमीप्सितं भद्रे यतस्त्वं वरवर्णिनी । यत्र वाप्यभि कामासि तं वृणीष्व सुशोभने

ഹേ ഭദ്രേ, വരവർണിനീ! നീ ഞങ്ങളിലൊരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം; അതുകൊണ്ട് ഹേ സുഷോഭനേ, നിന്റെ മനസ്സ് ഏവരിലേക്കു ചായുന്നുവോ അവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക.

Verse 20

सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरान्स्थितान् । निश्चित्य मनसा बुद्ध्या देवि वव्रे पतिं स्वकम्

സമാനരൂപധാരികളായി നിന്ന എല്ലാവരെയും അവൾ നോക്കി, മനസ്സും ബുദ്ധിയും കൊണ്ട് ഉറപ്പാക്കി, ആ ദേവി തന്റെ സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ തന്നെ വരിച്ചു.

Verse 21

लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यां वयोरूपमवस्थितः । हृष्टोऽब्रवीन्महातेजास्तौ नासत्याविदं वचः

ഭാര്യയെ ലഭിച്ച് യൗവനരൂപത്തിൽ സ്ഥിരനായ ച്യവനൻ ആനന്ദിച്ചു. തുടർന്ന് മഹാതേജസ്വിയായ ഋഷി ഇരുനാസത്യന്മാരോട് (അശ്വിനികളോട്) ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 22

यदहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः । कृतो भवद्भ्यां वृद्धः सन्भार्यां च प्राप्तवान्निजाम् । तद्ब्रूतं वै विधास्यामि भवतोर्यदभीप्सितम्

നിങ്ങൾ ഇരുവരാൽ ഞാൻ രൂപസമ്പന്നനും യൗവനയുക്തനുമായി; മുൻപ് വൃദ്ധനായിരുന്നിട്ടും ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയെ പ്രാപിച്ചു. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഇരുവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പറയുക—ഞാൻ തീർച്ചയായും അത് നിർവഹിക്കും.

Verse 23

अश्विनावूचतुः । आवां तु देवभिषजौ न च शक्रः करोति नौ । सोमपानार्हतां तस्मात्कुरु नौ सोमपायिनौ

അശ്വിനികൾ പറഞ്ഞു—ഞങ്ങൾ ദേവഭിഷജന്മാർ ആകുന്നു; എങ്കിലും ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഞങ്ങൾക്ക് സോമപാനാധികാരം നൽകുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ സോമപാനാർഹരാക്കി, സോമപായികളാക്കുക।

Verse 24

च्यवन उवाच । अहं वां यज्ञभागार्हौ करिष्ये सोमपायिनौ

ച്യവനൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ നിങ്ങളിരുവരെയും യജ്ഞഭാഗാർഹരാക്കി, (അങ്ങനെ) സോമപായികളാക്കും।

Verse 25

ईश्वर उवाच । ततस्तौ हृष्टमनसौ नासत्यौ दिवि जग्मतुः । च्यवनोऽपि सुकन्या च सुराविव विजह्रतुः

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ഹൃഷ്ടമനസ്സുകളായ നാസത്യദ്വയം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി. ച്യവനനും സുകന്യയോടൊപ്പം, ദിവ്യദമ്പതികളെപ്പോലെ, ആനന്ദത്തോടെ വിഹരിച്ചു।

Verse 281

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वर माहात्म्यवर्णनंनामैकाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ച്യവനേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന രണ്ടുനൂറ്റി എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।