Adhyaya 49

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । रामतीर्थं ततो गच्छेत्पुण्यमृषिनिषेवितम् । तत्र स्नातस्य मर्त्त्यस्य जायते पापसंक्षयः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ഋഷിമാർ സേവിച്ച പുണ്യമായ രാമതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം। അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന് പാപക്ഷയം സംഭവിക്കുന്നു।

Verse 2

पितॄणां च परा तुष्टिर्यावदाभूतसंप्लवम् । पुरासीद्भार्गवो रामः सर्वशस्त्रभृतां वरः

പിതൃകൾക്ക് പരമ തൃപ്തി ലഭിക്കുന്നു; അത് പ്രളയാന്തം വരെ നിലനിൽക്കും। പുരാതനകാലത്ത് ഭാർഗവ രാമൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആയുധധാരികളിൽ എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠൻ അവൻ തന്നേ।

Verse 3

तेन पूर्वं तपस्तप्तं शत्रूणामिच्छता क्षयम् । ततः पाशुपतं नाम तस्यास्त्रं परमं ददौ

ശത്രുക്കളുടെ നാശം ആഗ്രഹിച്ചു അവൻ മുമ്പ് തപസ്സു ചെയ്തു। തുടർന്ന് (മഹാദേവൻ) അവന് ‘പാശുപതം’ എന്ന പരമാസ്ത്രം ദാനമായി നൽകി।

Verse 4

तपस्तुष्टो महादेवो गते वर्षशतत्रये । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति स वव्रे शत्रुसंक्षयम्

തപസ്സിൽ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ മൂന്നു നൂറു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, “ഞാൻ വരദാതാവാണ്” എന്നു അരുളി. അപ്പോൾ അവൻ ശത്രുസംഹാരവരം അപേക്ഷിച്ചു।

Verse 5

ततः पाशुपतं नाम तस्यास्त्रं परमं ददौ । स्मरणेनापि शत्रूणां यस्य संजायते क्षयः

അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം അവനു ‘പാശുപതം’ എന്ന പരമ ദിവ്യാസ്ത്രം ദാനമായി നൽകി; അതിന്റെ സ്മരണ മാത്രത്താൽ പോലും ശത്രുക്കളുടെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 6

अब्रवीद्वचनं चापि प्रहस्य वृषभध्वजः । जामदग्न्य महाबाहो शृणु मे परमं वचः

അപ്പോൾ വൃഷഭധ്വജനായ ഭഗവാൻ ശിവൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു— “ഹേ ജാമദഗ്ന്യ മഹാബാഹോ, എന്റെ പരമ വചനം ശ്രവിക്ക.”

Verse 7

अस्त्रेणानेन युक्तस्त्वमजेयः सर्वदेहिनाम् । भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्भृगूद्वह

“ഈ അസ്ത്രം ധരിച്ചാൽ നീ എല്ലാ ദേഹധാരികളാലും അജേയനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഹേ ഭൃഗുശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ പ്രസാദത്താൽ.”

Verse 8

एतज्जलाशयं पुण्यं त्रैलोक्ये सचराचरे । रामतीर्थमिति ख्यातं मत्प्रसादाद्भविष्यति

“ഈ പുണ്യ ജലാശയം ചരാചരസഹിതം ത്രിലോകത്തിലും ‘രാമതീർത്ഥം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാകും—എന്റെ പ്രസാദത്താൽ.”

Verse 9

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति पौर्णमास्यां समाहिताः । संप्राप्ते कार्त्तिके मासि कृत्तिकायोगसंयुते

“കാർത്തിക മാസം എത്തിയപ്പോൾ, കൃത്തികാ-യോഗം ചേർന്ന പൗർണ്ണമി ദിനത്തിൽ, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ഇവിടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവർ—”

Verse 10

पितृमेधफलं तेषामशेषं च भविष्यति । तथा शत्रुक्षयो राजन्वासः स्वर्गेषु चाक्षयः

അവർക്കു പിതൃമേധകർമ്മത്തിന്റെ പൂർണ്ണവും ക്ഷയമില്ലാത്തതുമായ ഫലം ലഭിക്കും; കൂടാതെ, ഹേ രാജൻ, ശത്രുനാശവും സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിൽ അക്ഷയവാസവും ഉണ്ടാകും.

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । रामोऽप्यसूदयत्क्षत्रं पितृदुःखेन दुःखितः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് മഹാദേവൻ പിന്നെ ദൃശ്യമല്ലാതായി. രാമൻ (പരശുരാമൻ) പിതൃശോകത്തിൽ ദുഃഖിതനായി ക്ഷത്രിയശക്തിയെ സംഹരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 12

त्रिःसप्त तर्पयामास पितॄंस्तत्र प्रहर्षितः । जमदग्नौ मृते तेन प्रतिज्ञातं महात्मना

അവിടെ ആനന്ദത്തോടെ അവൻ പിതൃകൾക്ക് ഇരുപത്തൊന്ന് പ്രാവശ്യം തർപ്പണം ചെയ്തു. ജമദഗ്നി വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവ് ചെയ്ത പ്രതിജ്ഞ അതുതന്നെ.

Verse 13

दृष्ट्वा मातुः क्षतान्यंगे त्रिःसप्त मनुजाधिप । शस्त्रजातानि विप्राणां समाजे समुपस्थिते

ഹേ മനുഷ്യാധിപാ! മാതാവിന്റെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ കണ്ടിട്ട് അവൻ ‘ത്രിഃസപ്ത’ എന്ന നിശ്ചയം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണസഭയിൽ സന്നിഹിതനായി ആയുധസമൂഹം ശേഖരിച്ചു ഒരുക്കപ്പെട്ടു.

Verse 14

पिता मे निहतो यस्मात्क्षत्रियैस्तापसो द्विजः । अयुध्यमान एवाथ तस्मात्कृत्वा त्रिसप्त वै

എന്റെ പിതാവ്—തപസ്വിയായ ദ്വിജൻ—യുദ്ധം ചെയ്യാതിരിക്കെ തന്നെ ക്ഷത്രിയർ കൊന്നുകളഞ്ഞു; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തീർച്ചയായും ‘ത്രിഃസപ്ത’ നിർവഹിക്കും.

Verse 15

क्षत्त्रहीनामहं पृथ्वीं प्रदास्ये सलिलं पितुः । तत्सर्वं तस्य संजातं तीर्थमाहात्म्यतो नृप

ഞാൻ ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയരഹിതമാക്കുകയും പിതാവിന് ജലതർപ്പണം അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഹേ രാജാവേ, ഇതെല്ലാം ആ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്താൽ തന്നെയാണ് സിദ്ധമായത്.

Verse 16

तस्मात्सर्वं प्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । क्षत्रियश्च विशेषेण य इच्छेच्छत्रुसंक्षयम्

അതുകൊണ്ട് പരമശ്രമത്തോടെ അവിടെ ശ്രാദ്ധകർമ്മം ആചരിക്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് ശത്രുനാശം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയൻ ആ പുണ്യസ്ഥാനത്തുതന്നെ അത് നിർവഹിക്കണം.

Verse 49

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे रामतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ എൺപത്തൊന്നായിരം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ ‘രാമതീർത്ഥമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള നാല്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.