Adhyaya 15

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः शुक्रेश्वरं गच्छेच्छुक्रेण स्थापितं पुरा । यं दृष्ट्वा मानवः सद्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ശുക്രൻ പണ്ടുകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ച ശുക്രേശ്വരനിലേക്കു പോകണം. അവനെ ദർശിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ഉടൻ തന്നെ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകും.

Verse 2

दृष्ट्वा दैत्यान्पुरा देवैर्निर्जितान्नृपसत्तम । चिन्तयामास मेधावी भार्गवस्तान्प्रति द्विजः

ഹേ നൃപസത്തമാ! പണ്ടുകാലത്ത് ദേവന്മാർ ദൈത്യരെ ജയിച്ചതിനെ കണ്ടു, മേധാവിയായ ഭാർഗവ ബ്രാഹ്മണൻ അവരെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 3

कथं दैत्याः सुराञ्जित्वा प्राप्स्यंति च महायशः । आराध्य शंकरं सिद्धिं गच्छामि मनसेप्सितम्

‘ദൈത്യർ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് മഹായശസ് എങ്ങനെ നേടും? ശങ്കരനെ ആരാധിച്ച്, എന്റെ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായ സിദ്ധി ഞാൻ പ്രാപിക്കും’ എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.

Verse 4

एवं स निश्चयं कृत्वा गतोऽर्बुदमथाचलम् । भूमे विवरमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

ഇങ്ങനെ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത് അദ്ദേഹം അർബുദപർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി. ഭൂമിയിലെ ഒരു വിള്ളൽ/വിവരം പ്രാപിച്ച് അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 5

शिवलिंगं प्रतिष्ठाप्य धूपगंधानुलेपनैः । अनिशं पूजयामास श्रद्धया परयान्वितः

ശിവലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ധൂപം, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, അനുലേപനം എന്നിവകൊണ്ട് പരമശ്രദ്ധയോടെ നിരന്തരം പൂജ ചെയ്തു.

Verse 6

ततो वर्षसहस्रांते तुतोष भगवाञ्छिवः । तस्य संदर्शनं दत्त्वा वाक्यमेतदुवाच ह

അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ഭഗവാൻ ശിവൻ പ്രസന്നനായി. അവനു ദർശനം നൽകി ഇങ്ങനെ വചനം അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 7

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र भक्त्या तव द्विजोत्तम । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ശ്രീമഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഹേ വിപ്രാ, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! നിന്റെ ഭക്തിയാൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നനാണ്. നിനക്കു മംഗളം; അത്യന്തം ദുർലഭമായാലും ഒരു വരം ചോദിക്ക.

Verse 8

शुक्र उवाच । यदि तुष्टो महादेव विद्यां देहि महेश्वर । यया जीवंति संप्राप्ता मृत्युं संख्येपि जंतवः

ശുക്രൻ പറഞ്ഞു— ഹേ മഹാദേവാ, ഹേ മഹേശ്വരാ! നിങ്ങൾ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, മരണത്തെ പ്രാപിച്ച ജീവികളും വീണ്ടും ജീവിക്കുവാൻ ഇടയാക്കുന്ന ആ വിദ്യ എനിക്കു ദാനമരുളുക.

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । प्रदाय वै शिवस्तस्मै तां विद्यां नृपसत्तम । अब्रवीच्च पुनः शुक्रं वरमन्यं वृणीष्व मे

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! അവനു ആ വിദ്യ ദാനം ചെയ്ത ശേഷം ശിവൻ വീണ്ടും ശുക്രനോടു—‘എന്നിൽ നിന്നു മറ്റൊരു വരവും തിരഞ്ഞെടുക്കുക’ എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 10

शुक्र उवाच । एतत्कार्तिकमासस्य शुक्लाष्टम्यां तु यः स्पृशेत् । ततो लिंगं पूजयेच्च यः पुमाञ्छ्रद्धयान्वितः

ശുക്രൻ പറഞ്ഞു—കാർത്തികമാസത്തിലെ ശുക്ലാഷ്ടമിദിനത്തിൽ ആരെങ്കിലും (ഈ തീർത്ഥ/ജലം) സ്പർശിച്ച്, തുടർന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—

Verse 11

अल्पमृत्युभयं तस्य मा भूत्तव प्रसादतः । इष्टान्कामानवाप्नोतु इहलोके परत्र च

നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവനു അകാലമരണഭയം ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ; ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അവൻ ഇഷ്ടകാമങ്ങൾ പ്രാപിക്കട്ടെ.

Verse 12

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । शुक्रोपि दानवान्संख्ये हतान्देवैरनेकशः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—‘ഏവമസ്തു’ എന്നു അരുളി അദ്ദേഹം അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. ശുക്രനും യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാർ പലവിധമായി വധിച്ച ദാനവരെ കണ്ടു.

Verse 13

विद्यायाश्च प्रभावेन जीवयामास तान्मुनिः । तस्याग्रेऽस्मिन्महाकुण्डं निर्मलं पापनाशनम्

ആ വിദ്യയുടെ പ്രഭാവത്താൽ മുനി അവരെ പുനർജീവിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇവിടെ ഈ മഹാകുണ്ഡം ഉണ്ട്—നിർമലം, പാപനാശിനി.

Verse 14

तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकैश्च प्रमुच्यते । तत्र श्राद्धेन राजेंद्र तुष्टा यांति पितामहाः

അവിടെ വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനാകുന്നു. ഹേ രാജേന്ദ്രാ, അവിടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ പിതൃക്കൾ തൃപ്തരായി സന്തോഷത്തോടെ പ്രസ്ഥാനമെടുക്കുന്നു.

Verse 15

तर्पिताः सलिलेनैव किं पुनः पिंडदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

വെറും ജലതർപ്പണത്താൽ തന്നെ പിതൃക്കൾ തൃപ്തരാകുന്നുവെങ്കിൽ, പിണ്ഡദാനത്താൽ എത്രയധികം തൃപ്തരാകും! അതിനാൽ സർവ്വശ്രമത്തോടെയും ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കണം.