Adhyaya 61

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । शर्मिष्ठातीर्थमित्युक्तं त्वया यच्च महामते । कथं जातं महाभाग किंप्रभावं तु तद्वद

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമതേ, നിങ്ങൾ ‘ശർമിഷ്ഠാ-തീർത്ഥം’ എന്നു പറഞ്ഞത് എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു? ഹേ മഹാഭാഗ, അതിന്റെ പ്രഭാവം എന്ത്? ദയവായി പറയുക.

Verse 2

सूत उवाच । आसीद्राजा वृकोनाम सोमवंश समुद्भवः । ब्रह्मण्यश्च शरण्यश्च सर्वलोकहिते रतः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—സോമവംശത്തിൽ ജനിച്ച വൃകനാമ രാജാവ് ഒരുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ബ്രാഹ്മണഭക്തനും ശരണാഗതർക്കു അഭയദായകനും സർവ്വലോകഹിതത്തിൽ നിത്യനിരതനും ആയിരുന്നു.

Verse 3

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । सर्वलक्षणसंपन्ना पतिव्रतपरायणा

അവന്റെ ഭാര്യ ഒരു സാധ്വിയായിരുന്നു; പ്രാണങ്ങളെക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ. അവൾ സർവ്വശുഭലക്ഷണസമ്പന്നയും പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണപരായണയും ആയിരുന്നു.

Verse 4

अथ तस्यां समुत्पन्ना प्राप्ते वयसि पश्चिमे । कन्यका दिवसे प्राप्ते सर्वशास्त्रविगर्हिते

പിന്നീട് അവൾ ജീവിതത്തിന്റെ പാശ്ചാത്യവയസ്സിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്കൊരു കന്യക ജനിച്ചു—സകല ശാസ്ത്രങ്ങളും നിന്ദിക്കുന്നതായി പറയുന്ന ദിനത്തിൽ.

Verse 5

तत आनीय विप्रान्स ज्योतिर्ज्ञानविचक्षणान् । पप्रच्छ कीदृशी कन्या ममेयं संभविष्यति

അപ്പോൾ അവൻ ജ്യോതിഷജ്ഞാനത്തിൽ നിപുണരായ ബ്രാഹ്മണരെ വിളിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു—“എന്റെ ഈ കന്യ എങ്ങനെയായിരിക്കും?”

Verse 6

ब्राह्मणा ऊचुः । या कन्या प्राप्नुयाज्जन्म चित्रासंस्थे दिवाकरे । चंद्रे वापि चतुर्दश्यां सा भवेद्विषकन्यका

ബ്രാഹ്മണർ പറഞ്ഞു—“സൂര്യൻ ചിത്രാ നക്ഷത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രൻ ചതുര്ദശി തിഥിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ജനിക്കുന്ന കന്യ ‘വിഷകന്യ’ എന്നു അറിയപ്പെടും.”

Verse 7

यस्तस्याः प्रतिगृह्णाति पाणिं पार्थिवसत्तम । षण्मासाभ्यंतरे मृत्युं स प्राप्नोति नरो ध्रुवम्

ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ! ആരെങ്കിലും അവളുടെ കൈ വിവാഹാർത്ഥം സ്വീകരിച്ചാൽ, അവൻ തീർച്ചയായും ആറുമാസത്തിനകം മരണത്തെ പ്രാപിക്കും.

Verse 8

यस्मिन्सा जायते हर्म्ये षण्मासाभ्यंतरे च तत् । करोति विभवैर्हीनं धनदस्याप्यसंशयम्

അവൾ ഏത് മാളികയിൽ ജന്മിക്കുന്നുവോ, ആ മാളികയെ അവൾ ആറുമാസത്തിനകം സമൃദ്ധിയറ്റതാക്കും; അത് കുബേരന്റേതായാലും സംശയമില്ല.

Verse 9

सेयं तव सुता राजन्यथोक्ता विष कन्यका । पैतृकं श्वाशुरीयं च हनिष्यति गृहद्वयम्

ഹേ രാജാവേ! നിന്റെ ഈ പുത്രി പറഞ്ഞതുപോലെ വിഷകന്യയാണ്; അവൾ പിതൃഗൃഹവും ശ്വശുരഗൃഹവും—ഇരു ഗൃഹങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കും.

Verse 10

तस्मादिमां परित्यज्य सुखी भव नराधिप । श्रद्दधासि वचोऽस्माकं हित मुक्तं यदि प्रभो

അതുകൊണ്ട്, ഹേ നരാധിപാ! അവളെ ഉപേക്ഷിച്ച് സുഖിയായി ഇരിക്ക; ഹേ പ്രഭോ, നിന്റെ ഹിതത്തിനായി പറഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ വചനങ്ങളിൽ നീ ശ്രദ്ധ വെച്ചാൽ.

Verse 11

राजोवाच । त्यक्ष्यामि यदि नामैतां धारयिष्यामि वा गृहे । अन्यदेहोद्भवं कर्म फलिष्यति तथापि मे

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഞാൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും വീട്ടിൽ നിലനിർത്തിയാലും, എങ്കിലും മറ്റൊരു ദേഹത്തിൽ (പൂർവ്വജന്മത്തിൽ) ഉദ്ഭവിച്ച എന്റെ കർമ്മം എനിക്കു ഫലം നൽകും.

Verse 12

शुभं वा यदि वा पापं न तु शक्यं प्ररक्षितुम् । तस्मात्कर्म पुरस्कृत्य नैव त्यक्ष्यामि कन्यकाम्

ശുഭമോ പാപമോ—അതിനെ സത്യത്തിൽ തടയാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ കർമത്തെ മുൻനിർത്തി ഞാൻ ഈ കന്യയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല.

Verse 13

येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः । तेनतेनैव भूयः स प्राप्नोति सकलं फलम्

ഏത് ഏത് ശരീരത്തിലൂടെ ഒരാൾ ഏത് ഏത് കർമ്മം ചെയ്യുന്നു, അതേ ശരീരത്തിലൂടെയേ അവൻ വീണ്ടും ആ കർമ്മത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഫലം നിശ്ചയമായി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 14

यस्यां यस्यामवस्थायां क्रियतेऽत्र शुभाशुभम् । तस्यां तस्यां ध्रुवं तस्य फलं तद्भुज्यते नरैः

ഇവിടെ ഏത് ഏത് അവസ്ഥയിൽ മനുഷ്യൻ ശുഭമോ അശുഭമോ ചെയ്യുന്നു, അതേ അതേ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ അതിന്റെ ഫലം മനുഷ്യർ നിശ്ചയമായി അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 15

न नश्यति पुराकर्म कृतं सर्वेंद्रियैरिह । अकृतं जायते नैव तस्मान्नास्ति भयं मम

പൂർവകർമ്മം നശിക്കുകയില്ല; ഇവിടെ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലും ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ ഒരിക്കലും ലയിക്കില്ല. ചെയ്യാത്തത് ജനിക്കുകയുമില്ല; അതിനാൽ എനിക്ക് ഭയം ഇല്ല.

Verse 16

आयुः कर्म च वित्तं च विद्या निधनमेव च । पञ्चैतानि हि सृज्यन्ते गर्भस्थस्यैव देहिनः

ആയുസ്സ്, കർമ്മം, ധനം, വിദ്യ, മരണവും—ഈ അഞ്ചും ദേഹി ഗർഭസ്ഥനായിരിക്കുമ്പോഴേ സത്യമായി രൂപപ്പെടുന്നു.

Verse 17

यथा वृक्षेषु वल्लीषु कुसुमानि फलानि च । स्वकालं नातिवर्तंते तद्वत्कर्म पुराकृतम्

വൃക്ഷങ്ങളിലും വള്ളികളിലും പുഷ്പവും ഫലവും തത്തത്തേതായ കാലത്തേ പാകമാകുന്നു, കാലം ലംഘിക്കില്ല; അതുപോലെ പൂർവ്വകൃത കർമ്മവും തന്റെ സമയത്തേ ഫലിക്കുന്നു।

Verse 18

येनैव यद्यथा पूर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम् । स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

ആൾ മുൻപ് എങ്ങനെ ശുഭമോ അശുഭമോ ആയ കർമ്മം ചെയ്തുവോ, അവൻ തന്നെയാണ് അതേ രീതിയിൽ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നത്—സ്വയംക്കായി നിത്യമായി വിധിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ।

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथैवं कोटिमध्यस्थं कर्तारं कर्म विन्दति

ആയിരം പശുക്കളിൽ കിടാവ് തന്റെ അമ്മയെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ, കർമ്മവും കോടികളുടെ നടുവിൽ നിന്നാലും കർത്താവിനെ തന്നെ തേടി കണ്ടെത്തുന്നു।

Verse 20

अन्यदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषो भुवि । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

മറ്റൊരു ദേഹത്തിൽ (മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ) ചെയ്ത കർമ്മത്തെ ഭൂമിയിൽ ആരും ബലത്താലോ ബുദ്ധിയാലോ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല।

Verse 21

अन्यथा शास्त्रगर्भिण्या धिया धीरो महीयते । स्वामिवत्प्राक्कृतं कर्म विदधाति तदन्यथा

എങ്കിലും ശാസ്ത്രഗർഭമായ ധിയാൽ ധീരൻ മഹത്വപ്പെടുന്നു; കാരണം അവൻ സ്വാമിയെപ്പോലെ പൂർവ്വകൃത കർമ്മത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി നിയന്ത്രിച്ച് അതിനെ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിക്കുവാൻ കഴിയും।

Verse 22

स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम् । हेतुभूतो हि यस्तेषां सोऽहंकारेण बध्यते

ദേഹധാരികൾക്ക് സുഖദുഃഖങ്ങൾ തങ്ങളുടെ തന്നെ കൃതകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ‘ഞാനാണ് കർത്താവ്’ എന്ന അഹങ്കാരത്തോടെ കാരണം എന്നു കരുതുന്നവൻ അഹങ്കാരബന്ധത്തിൽ ബന്ധിതനാകുന്നു.

Verse 23

सुशीघ्रमभिधावन्तं निजं कर्मानुधावति । शेते सह शयानेन तिष्ठन्तमनुतिष्ठति

മനുഷ്യൻ എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും അവന്റെ സ്വന്തം കർമ്മം അതിവേഗം അവനെ പിന്തുടരുന്നു. അവൻ കിടന്നാൽ കർമ്മവും കൂടെ കിടക്കും; അവൻ നിന്നാൽ കർമ്മവും കൂടെ നിൽക്കും.

Verse 25

येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा । नरः स बद्धो रज्ज्वेव बलात्तत्रैव नीयते

ഏത് കർമ്മം മൂലം എവിടെ സുഖമോ ദുഃഖമോ അനുഭവിക്കേണ്ടതുണ്ടോ, ആ മനുഷ്യൻ കയറാൽ കെട്ടിയവനെപ്പോലെ ബന്ധിതനായി ബലമായി അതേ സ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു.

Verse 26

प्रमाणं कर्मभूतानां सुखदुःखोपपादने । सावधानतया यच्च जाग्रतां स्वपतामपि

സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ ഉത്പാദനത്തിൽ കർമ്മം തന്നെയാണ് നിർണ്ണായകമായ പ്രമാണം. അത് തെറ്റില്ലാത്ത ജാഗ്രതയോടെ—മനുഷ്യൻ ജാഗരൂകനായാലും നിദ്രിച്ചാലും—പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 27

तैलक्षये यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति । कर्मक्षये तथा जंतुर्निर्वाणमधिगच्छति

എണ്ണ തീർന്നാൽ ദീപം അണഞ്ഞ് നിർവാണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ, കർമ്മക്ഷയം സംഭവിക്കുമ്പോൾ ജീവനും നിർവാണം—ശാന്ത നിവൃത്തി—പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 28

न मन्त्रा न तपो दानं न तीर्थं न च संयमः । समर्था रक्षितुं जंतुं पीडितं पूर्वकर्मभिः

മന്ത്രവും അല്ല, തപസ്സും അല്ല, ദാനവും അല്ല, തീർത്ഥസേവയും അല്ല, സംയമവും അല്ല—പൂർവകർമ്മങ്ങളാൽ പീഡിതനായ ജീവിയെ രക്ഷിക്കാൻ ഇവയ്ക്ക് കഴിവില്ല।

Verse 29

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । तथा कर्म च कर्ता च नात्र कार्या विचारणा

നിഴലും വെയിലും എപ്പോഴും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നതുപോലെ, കർമ്മവും കർത്താവും ബന്ധിതം; ഇതിൽ കൂടുതൽ വിചാരം വേണ്ട।

Verse 30

अन्नपानानि जीर्यंति यत्र भक्ष्यं च भक्षितम् । तस्मिन्नेवोदरे गर्भः कथं नाम न जीर्यति

ഏത് ഉദരത്തിൽ ആഹാരവും പാനവും തിന്നപ്പെട്ടതും ജീർണ്ണമാകുന്നുവോ, അതേ ഉദരത്തിൽ ഗർഭം എങ്ങനെ ജീർണ്ണമാകാതിരിക്കും?

Verse 31

तस्मात्कर्मकृतं सर्वं देहिनामत्र जायते । शुभं वा यदि वा पापमिति मे निश्चयः सदा

അതുകൊണ്ട് ദേഹികളിൽ ഇവിടെ ഉദിക്കുന്നതെല്ലാം കർമ്മകൃതം തന്നേ—ശുഭമാകട്ടെ പാപമാകട്ടെ; ഇതാണ് എന്റെ സ്ഥിരനിശ്ചയം।

Verse 32

अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति । जीवत्यनाथोऽपि वने विसर्जितः कृतप्रयत्नोऽपि गृहे न जीवति

കാവലില്ലാത്തതും ദൈവം കാത്താൽ നിലനിൽക്കും; കാവലുള്ളതും ദൈവാഘാതം വന്നാൽ നശിക്കും। കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട അനാഥനും ജീവിക്കും; വീട്ടിൽ ഏറെ പരിശ്രമിച്ചവനും ജീവിക്കാതിരിക്കും।

Verse 61

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായ “വിഷകന്യയുടെ ഉത്ഭവവർണ്ണനം” എന്ന ഏകഷഷ്ടിതമ അധ്യായം സമാപ്തമായി।