Adhyaya 41

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । स्थानमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു— അതേ പ്രദേശത്തിന്റെ ഉത്തരദിക്കിൽ ജലശായിയായ ദേവന്റെ സുപ്രസിദ്ധമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്; അത് സർവ്വപാപനാശിനിയായി പ്രസിദ്ധമാണ്.

Verse 2

यस्तत्पूजयते भक्त्या शयने बोधने हरेः । उपवासपरो भूत्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्

ഹരിയുടെ ശയനവും ബോധനവും നടക്കുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ആ പ്രഭുവിനെ പൂജിച്ച് ഉപവാസനിഷ്ഠനായി ഇരിക്കുന്നവൻ വൈഷ്ണവ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 3

अशून्यशयनानाम द्वितीया दयिता तिथिः । सदैव देवदेवस्य कृष्णा सुप्तस्य या भवेत्

‘അശൂന്യശയനാ’ എന്ന പ്രിയ തിഥി ദ്വിതീയയാണ്; അത് എപ്പോഴും ദേവദേവൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പവിത്ര നിദ്രാഭാവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 4

तस्यां यः पूजयेत्तत्र तं देवं जलशायिनम् । शास्त्रोक्तेन विधानेन स गच्छति हरेः पदम्

ആ തിഥിയിൽ അവിടെ ശാസ്ത്രോക്തവിധിപ്രകാരം ജലശായിയായ ദേവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ ഹരിയുടെ പദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । जलशायी कथं तत्र संप्राप्तः सूतनन्दन । पूज्यते विधिना केन तत्सर्वं विस्तराद्वद

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതനന്ദനേ! അവിടെ ജലശായീ എങ്ങനെ പ്രതിഷ്ഠിതനായി? ഏതു വിധി-വിധാനപ്രകാരം അവനെ പൂജിക്കുന്നു? അതെല്ലാം വിശദമായി പറയുക।

Verse 6

सूत उवाच । पुरासीद्बाष्कलिर्नाम दानवेन्द्रो महाबलः । अजेयः सर्वदेवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പുരാതനകാലത്ത് ബാഷ്കലി എന്ന മഹാബലവാനായ ദാനവേന്ദ്രൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ദേവന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും നാഗന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും അജേയനായിരുന്നു।

Verse 7

अथासौ भूतलं सर्वं वशीकृत्वा महाबलः । ततो दैत्यगणैः सार्द्धं जगाम त्रिदशालयम्

അനന്തരം ആ മഹാബലവാൻ സർവ്വ ഭൂതലവും വശപ്പെടുത്തി, ദൈത്യഗണങ്ങളോടുകൂടെ ത്രിദശാലയത്തിലേക്ക് (ദേവലോകത്തിലേക്ക്) പോയി।

Verse 8

तत्राभवन्महायुद्धं देवासुरविनाशकम् । देवानां दानवानां च क्रुद्धानामितरेतरम्

അവിടെ ദേവാസുരരിരുവർക്കും വിനാശകരമായ മഹായുദ്ധം ഉദിച്ചു; ക്രുദ്ധരായ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി।

Verse 9

वर्षाणामयुतं तावदहन्यहनि दारुणम् । तत्रासृक्कर्दमो जातः पर्वतश्चास्थि संभवः

പതിനായിരം വർഷം വരെ, ദിനംപ്രതി, ആ ഭീകരയുദ്ധം തുടർന്നു. അവിടെ ചെളി രക്തച്ചെളിയായി, അസ്ഥികളാൽ ഒരു പർവ്വതം ഉയർന്നു।

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते दशमे समुपस्थिते । जितस्तेन सहस्राक्षः ससैन्यः सपरिग्रहः

അനന്തരം പത്താം സഹസ്രവത്സരാന്ത്യം വന്നപ്പോൾ, അവനാൽ സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രൻ സൈന്യത്തോടും സമസ്ത പരിവാരത്തോടും കൂടി പരാജിതനായി।

Verse 11

ततः स्वर्गं परित्यज्य सर्वदेवगणैः सह । जगाम शरणं विष्णोः श्वेतद्वीपं प्रतिश्रयम्

അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളോടും കൂടി, വിഷ്ണുവിന്റെ ശരണം തേടി ശ്വേതദ്വീപം എന്ന പവിത്ര ആശ്രയസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 12

यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्

അവിടെ ഭഗവാൻ വിഷ്ണു യോഗനിദ്രയുടെ വശനായി, ശേഷപര്യങ്കത്തിൽ ശയനിക്കുന്നു; ലക്ഷ്മീദേവി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ മൃദുവായി സംവാഹനം ചെയ്യുന്നു।

Verse 13

ततो वेदोद्भवैः सूक्तैः स्तुतिं चक्रुः समंततः । तस्य देवस्य सद्भक्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

പിന്നീട് വേദോദ്ഭവമായ സൂക്തങ്ങളാൽ അവർ എല്ലാദിക്കിലും സ്തുതി ചെയ്തു; വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ആ ദേവന്റെ സത്യഭക്തരായിരുന്നു।

Verse 14

अथोत्थाय जगन्नाथः प्रोवाच बलसूदनम् । कच्चित्क्षेमं सहस्राक्ष सांप्रतं भुवनत्रये । यत्त्वं देवगणैः सार्द्धं स्वयमेव इहागतः

അപ്പോൾ ജഗന്നാഥൻ എഴുന്നേറ്റ് ബലസൂദനനായ (ഇന്ദ്രൻ)നോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ! ഇപ്പോൾ ത്രിലോകങ്ങളിലും ക്ഷേമമാണോ? നീ ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം സ്വയം ഇവിടെ വന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്.”

Verse 15

शक्र उवाच । बाष्कलिर्नाम देत्येन्द्रो हरलब्धवरो बली । अजेयः संगरे देवैस्तेनाहं विजितो रणे

ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) പറഞ്ഞു—‘ബാഷ്കലി എന്നൊരു ദൈത്യേന്ദ്രൻ ഉണ്ട്; ഹരൻ (ശിവൻ) നൽകിയ വരം ലഭിച്ച് മഹാബലവാനായവൻ. ദേവന്മാർക്കും യുദ്ധത്തിൽ അജേയനായ അവൻ തന്നെയാണ് എന്നെ രണത്തിൽ തോൽപ്പിച്ചത്.’

Verse 16

संस्थितिश्च कृता स्वर्गे सांप्रतं मधु सूदन । तेनैष शरणं प्राप्तो देवैः सार्द्धं सुरोत्तम

‘ഹേ മധുസൂദന! ഇപ്പോൾ അവൻ സ്വർഗത്തിൽ തന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ സുരോത്തമാ, ഞാൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം നിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.’

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अहं तं निग्रहीष्यामि संप्राप्ते समये स्वयम् । तस्मात्त्वं समयंयावत्कुरु शक्र तपो महत्

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—‘യോഗ്യസമയം വന്നാൽ ഞാൻ തന്നേ അവനെ നിഗ്രഹിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ശക്രാ, അതുവരെ മഹത്തായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിക്ക.’

Verse 20

येन ते जायते शक्तिस्तपोवीर्येण वासव । वधाय तस्य दैत्यस्य बलयुक्तस्य बाष्कलेः

‘ഹേ വാസവാ! തപസ്സിന്റെ വീര്യത്താൽ നിനക്കുള്ളിൽ ശക്തി ഉദിക്കും—ആ ബലവാനായ ദൈത്യൻ ബാഷ്കലിയെ വധിക്കുവാൻ.’

Verse 21

शक्र उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे जगन्नाथ करोमि सुमहत्तपः । तस्य दैत्यस्य नाशार्थं तद स्माकं प्रकीर्तय

ശക്രൻ പറഞ്ഞു—‘ഹേ ജഗന്നാഥാ! ആ ദൈത്യന്റെ നാശത്തിനായി ഞാൻ ഏത് പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ അതിമഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്യണം? ദയവായി അത് ഞങ്ങൾക്ക് പ്രസ്താവിക്കണമേ.’

Verse 22

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः प्रोवाचाथ पुरंदरम् । चिरं मनसि निश्चित्य क्षेत्राण्यायतनानि च

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇതു കേട്ട ഭഗവാൻ വിഷ്ണു, തീർത്ഥക്ഷേത്രങ്ങളെയും പുണ്യധാമങ്ങളെയും മനസ്സിൽ ദീർഘമായി നിശ്ചയിച്ച് പുരന്ദരൻ (ഇന്ദ്രൻ)നോട് പറഞ്ഞു.

Verse 23

चमत्कारपुरं क्षेत्रं शक्र सिद्धिप्रदायकम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तद्वधार्थं तपः कुरु

ചമത്കാരപുരം എന്ന ക്ഷേത്രം ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ)ക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നതാണ്; അതിനാൽ വേഗം അവിടെ ചെന്നു ശത്രുവധാർത്ഥം തപസ്സു ചെയ്യുക.

Verse 24

शक्र उवाच । न वयं भवता हीना यास्यामोऽन्यत्र केशव । बाष्कलेर्दानवेन्द्रस्य भयाद्भीताः कथंचन

ശക്രൻ പറഞ്ഞു—ഹേ കേശവാ, അങ്ങില്ലാതെ ഞങ്ങൾ മറ്റെവിടെയും പോകുകയില്ല; ദാനവേന്ദ്രൻ ബാഷ്കലിയുടെ ഭയത്തിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാതരത്തിലും വിറയുന്നു.

Verse 26

तस्मादागच्छ तत्र त्वं स्वयमेव सुरेश्वर । त्वया संरक्षितो येन करोमि सुमहत्तपः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ സുരേശ്വരാ, അങ്ങ് സ്വയം അവിടെ വരിക; അങ്ങയുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഞാൻ അതിമഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്യും.

Verse 27

अथ देवगणाः सर्वे तत्र गत्वा तदाऽश्रमान् । चक्रुः पृथक्पृथग्घृष्टास्तपोऽर्थं कृतनिश्चयाः

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും അവിടെ ചെന്നു, തപസ്സിനായി ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ, ഓരോരുത്തരും വേർവേറായി ആശ്രമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 28

वासुदेवोऽपि संस्मृत्य क्षीरोदं तत्र सागरम् । आनिनायाशु विस्तीर्णं ह्रदे तस्मिन्पुरातने

വാസുദേവനും ക്ഷീരസാഗരം സ്മരിച്ചു, ആ പുരാതന ഹ്രദത്തിലേക്ക് ആ വിശാല സമുദ്രത്തെ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു।

Verse 29

चकार शयनं तत्र श्वेतद्वीपे यथा पुरा । स्तूयमानः सुरैः सर्वैः समंताद्विनयान्वितैः

അവിടെ അദ്ദേഹം പൂർവ്വം ശ്വേതദ്വീപത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ ശയനസ്ഥാനം ഒരുക്കി; ചുറ്റുമെങ്ങും വിനയമുള്ള സർവ്വദേവന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 30

अथाषाढस्य संप्राप्ते द्वितीयादिवसे शुभे । कृष्णपक्षे सहस्राक्षं स्वयमेव बृहस्पतिः । प्रोवाच वचनं श्लक्ष्णं बाष्पव्याकुल लोचनम्

അപ്പോൾ ആഷാഢ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ ശുഭമായ ദ്വിതീയ തിഥി എത്തിയപ്പോൾ, കണ്ണുനീരാൽ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ബൃഹസ്പതി സ്വയം സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ)ോട് മൃദുവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു।

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । अशून्यशयनानाम द्वितीयाद्य पुरंदर । अतीव दयिता विष्णोः प्रसुप्तस्य जलाशये

ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു—ഹേ പുരന്ദരാ! ഇന്ന് ‘അശൂന്യശയനാ’ എന്ന ദ്വിതീയ; ജലാശയത്തിൽ ശയിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന് അത്യന്തം പ്രിയമായ ദിനം।

Verse 32

अस्यां संपूजितो विष्णुर्यावन्मासचतुष्टयम् । ददाति सकलान्कामान्ध्यातश्चेतसि सर्वदा । शास्त्रोक्तविधिना सम्यग्व्रतस्थो जलशायिनम्

ഈ ദിനം മുതൽ ശാസ്ത്രോക്തവിധിപ്രകാരം വ്രതസ്ഥനായി നാല് മാസം ജലശായിയായ വിഷ്ണുവിനെ യഥാവിധി പൂജിക്കുകയും ഹൃദയത്തിൽ നിത്യവും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ അവൻ സർവ്വകാമങ്ങളും നൽകുന്നു।

Verse 33

एवं स चतुरो मासान्द्वितीयादिवसे हरिम् । पूजयित्वा सहस्राक्षस्तेजसा सहितोऽभवत्

ഇങ്ങനെ ദ്വിതീയ തിഥി മുതൽ ആരംഭിച്ച് നാല് മാസം ഹരിയെ ആരാധിച്ച സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) തേജസ്സും ശ്രീയും സമ്പന്നനായി।

Verse 34

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं परितुष्टो जनार्दनः । प्रोवाच शक्र गच्छाद्य वधार्थं तस्य बाष्कलेः । सर्वैर्देवगणैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति

അവനെ തേജസ്സോടെ യുക്തനായി കണ്ട ജനാർദനൻ പ്രസന്നനായി പറഞ്ഞു— “ഹേ ശക്രാ, ഉടൻ പോകുക; ആ ബാഷ്കലിയെ വധിക്കുവാൻ. എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളോടും കൂടി നിനക്ക് വിജയം നിശ്ചയം.”

Verse 35

शक्र उवाच । बिभेमि तस्य देवाहं दानवेन्द्रस्य दुर्मतेः । त्वया विना न गच्छामि सार्धं सर्वैः सुरैरपि

ശക്രൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ ദേവാ, ആ ദുർമതി ദാനവേന്ദ്രനെ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. നിങ്ങളില്ലാതെ ഞാൻ പോകുകയില്ല, എല്ലാ സുരന്മാരോടും കൂടിയാലും.”

Verse 36

श्रीभगवानुवाच । त्वया सह सहस्राक्ष चक्रमेतत्सुदर्शनम् । गमिष्यति वधार्थाय मदीयं सुरविद्विषाम्

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ, നിനക്കൊപ്പം എന്റെ ഈ സുദർശനചക്രം സുരവൈരികളുടെ വധാർത്ഥം പോകും.”

Verse 37

एवमुक्त्वा हरिश्चक्रं प्रमुमोच सुदर्शनम् । वधार्थं दानवेन्द्राणां शक्रेण सहितं तदा

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഹരി അപ്പോൾ ശക്രനോടൊപ്പം ദാനവേന്ദ്രന്മാരുടെ വധാർത്ഥം സുദർശനചക്രം പ്രയോഗിച്ചു വിട്ടു।

Verse 38

शक्रोऽपि सहितस्तेन गत्वा चक्रेण कृत्स्नशः । सर्वानुत्सादयामास दानवान्रणमूर्धनि

ശക്രനും ആ ചക്രത്തോടുകൂടെ മുന്നോട്ട് ചെന്നു; സുദർശനചക്രത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ യുദ്ധത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിൽ എല്ലാ ദാനവരെയും പൂർണ്ണമായി തകർത്തു।

Verse 39

स चापि बाष्कलिस्तेन च्छिन्नश्चक्रेण कृत्स्नशः । पपात धरणीपृष्ठे वज्राहत इवाचलः

ബാഷ്കലിയും ആ ചക്രത്താൽ പൂർണ്ണമായി ഛിന്നനായി, വജ്രാഘാതം ലഭിച്ച പർവ്വതംപോലെ ഭൂമിയുടെ മേൽപ്പുറത്ത് വീണു।

Verse 40

तथान्ये बहवः शूरा दानवा बलदर्पिताः । हत्वा सुदर्शनं चक्रं भूयः प्राप्तं हरेः करम्

അങ്ങനെ ബലഗർവത്തിൽ മദിച്ചിരുന്ന അനേകം മറ്റു വീര ദാനവരും വധിക്കപ്പെട്ടു; സുദർശനചക്രം വീണ്ടും ഹരിയുടെ കരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു।

Verse 41

तेऽपि शक्रादयो देवाः प्रहृष्टा गतसंशयाः । भूयो विष्णुं समेत्याथ प्रोचुर्नत्वा ततः परम्

അപ്പോൾ ശക്രാദി ദേവന്മാർ ആനന്ദിതരും സംശയരഹിതരുമായി വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനെ സമീപിച്ചു; നമസ്കരിച്ചു ശേഷം സംസാരിച്ചു।

Verse 42

प्रभावात्तव देवेश हताः सर्वेऽमरारयः । प्राप्तं त्रैलोक्यराज्यं च भूयो निहतकंटकम्

ഹേ ദേവേശാ! നിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ അമരന്മാരുടെ എല്ലാ ശത്രുക്കളും നിഹതരായി; ത്രിലോക്യരാജ്യവും വീണ്ടും ലഭിച്ചു, ഇപ്പോൾ അത് കണ്ഠകരഹിതം (നിർവിഘ്നം) ആകുന്നു।

Verse 43

तस्मात्कीर्तय यत्कृत्यं तच्च श्रेयस्करं मम । सदा स्यात्पुंडरीकाक्ष तथा शत्रुभयावहम्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ പുണ്ഡരീകാക്ഷാ! എന്റെ ശ്രേയസ്സിനായി ചെയ്യേണ്ട കര്‍ത്തവ്യം എന്തെന്നു അരുളുക; അത് സദാ സിദ്ധമായി ശത്രുക്കള്‍ക്കു ഭയകാരണമാകട്ടെ।

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । मयात्रैव सदा स्थेयं रूपेणानेन वासव । सर्वलोकहितार्थाय ह्रदे पुण्य जलाश्रये

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വാസവാ! ഈ സ്ഥലത്തുതന്നെ, ഈ രൂപത്തിൽ, ഞാൻ സദാ നിലകൊള്ളും; സർവ്വലോകഹിതാർത്ഥമായി, പുണ്യജലാശ്രയമായ ഈ ഹ്രദത്തിൽ।

Verse 45

त्वया तस्मात्समागम्य चातुर्मास्यं शचीपते । प्रयत्नेन प्रकर्तव्यमशून्यशयनं व्रतम्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ശചീപതേ! ഇവിടെ വന്ന് നീ പരിശ്രമത്തോടെ ചാതുർമാസ്യാനുഷ്ഠാനം ചെയ്യണം—അത് ‘അശൂന്യശയനം’ എന്ന വ്രതമാണ്।

Verse 46

न भवंति सहस्राक्ष येन ते परि पंथिनः । तथाभीष्टफलावाप्तिर्मत्प्रसादादसंशयम्

ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ! നിന്റെ പാത തടയാൻ എതിരാളികൾ ഉണ്ടാകുകയില്ല; അഭീഷ്ടഫലപ്രാപ്തി എന്റെ പ്രസാദത്താൽ സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കും।

Verse 47

अन्योऽपि यो नरो भक्त्या पूजयिष्यति मामिह । संप्राप्स्यति स तांल्लोकान्दुर्लभांस्त्रि दशैरपि

ഇവിടെ മറ്റേതെങ്കിലും മനുഷ്യൻ ഭക്തിയോടെ എന്നെ പൂജിച്ചാൽ, ത്രിദശർക്കും ദുർലഭമായ ആ ലോകങ്ങളെ അവൻ പ്രാപിക്കും।

Verse 48

तस्माद्गच्छ सहस्राक्ष कुरु राज्यं त्रिविष्टपे । भूयोऽप्यत्रैव देवेश द्रष्टव्योऽस्मि न संशयः । कार्यकाले समायाते श्वेतद्वीपे यथा तथा

അതുകൊണ്ട്, ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ! ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗ്ഗം) ചെന്നു രാജ്യം നടത്തുക. ഹേ ദേവേശാ! പ്രവർത്തികാലം വന്നാൽ നീ എന്നെ ഇവിടെ തന്നേ സംശയമില്ലാതെ വീണ്ടും ദർശിക്കും—ശ്വേതദ്വീപത്തിൽ ദർശിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 49

सूत उवाच । ततः प्रणम्य तं दृष्ट्वा प्रजगाम शतक्रतुः । वासुदेवोऽपि तत्रैव स्थितो लोकहिताय च

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) അവനെ നമസ്കരിച്ചു ദർശിച്ച് പുറപ്പെട്ടു. വാസുദേവനും ലോകഹിതത്തിനായി അവിടെയേ തന്നെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 50

एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा जलशायी जनार्दनः । सर्वलोकहितार्थाय संस्थितः परमेश्वरः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഇങ്ങനെ ജലശായി ജനാർദനൻ—പരമേശ്വരൻ—സകല ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി അവിടെ സ്ഥാപിതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 51

यस्तं पूजयते भक्त्या श्रद्धया परया युतः । चातुर्मास्ये विशेषेण स याति परमां गतिम्

പരമശ്രദ്ധയോടെ ഭക്തിപൂർവ്വം അവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ—വിശേഷിച്ച് ചാതുർമാസ്യത്തിൽ—പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 52

तथा देवगणैः सर्वैर्द्वारका तत्र सा कृता । संपूज्य तु नरा यांति चातुर्मास्ये त्रिविष्टपम्

അതുപോലെ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും ആ സ്ഥലത്തെ അവിടെ ‘ദ്വാരകാ’യായി നിർമ്മിച്ചു. അവിടെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച് ജനങ്ങൾ ചാതുർമാസ്യത്തിൽ ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗ്ഗം) പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 53

शेषकालेऽपि चित्तस्थान्कामान्मर्त्यः समाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्या सा द्वारका नरैः । सर्वेष्वपि हि कालेषु चातुमास्ये विशेषतः

മറ്റുകാലങ്ങളിലും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ പ്രിയകാമനകൾ മർത്ത്യൻ നേടാം. അതുകൊണ്ട് സർവ്വശ്രമത്തോടും കൂടി ആ ദ്വാരകയെ പൂജിക്കണം—എല്ലാകാലത്തും, പ്രത്യേകിച്ച് ചാതുർമാസ്യത്തിൽ.

Verse 54

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । आख्यानं देवदेवस्य सुपुण्यं जलशायिनः

ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് ആഖ്യാനം ചെയ്തു—സകല പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതു: ദേവദേവൻ, ജലശായിയായ പ്രഭുവിന്റെ അതിപുണ്യമായ കഥ.