Adhyaya 270

Verse 1

आनर्त उवाच । मूर्खत्वाद्वा प्रमादाद्वा कामाद्बालस्यतोऽपि वा । यो नरः कुरुते पापं प्रायश्चित्तं करोति न

ആനർത്തൻ പറഞ്ഞു—മൂഢതകൊണ്ടോ, അശ്രദ്ധകൊണ്ടോ, ആഗ്രഹംകൊണ്ടോ, ബാലഭാവംകൊണ്ടോ പാപം ചെയ്ത് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യൻ…

Verse 2

तस्य पापक्षयकरं पुण्यं ब्रूहि द्विजोत्तम । येन मुक्तिर्भवेत्सद्यो यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അവന്റെ പാപക്ഷയം വരുത്തുന്ന പുണ്യോപായം എനിക്ക് പറയുക; അതിനാൽ ഉടൻ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കട്ടെ—എന്നോട് പ്രസന്നനായാൽ, ഹേ പ്രഭോ।

Verse 3

लोभमोहपरो योऽसौ पापपिंडं महामुने । प्रददाति विधिं ब्रूहि येन यच्छाम्यहं द्रुतम्

ഹേ മഹാമുനേ! ലോഭമോഹങ്ങൾക്ക് അടിമയായ ആ വ്യക്തി ‘പാപരൂപ പിണ്ഡം’ ഏതു വിധിയിൽ അർപ്പിക്കണം—ആ വിധാനം പറയുക; അതുവഴി ഞാൻ വേഗത്തിൽ അത് നിർവഹിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 4

भर्तृयज्ञ उवाच । दद्यात्स्वपिंडं सौवर्णं पंचविंशत्पलात्मकम्

ഭർത്തൃയജ്ഞൻ പറഞ്ഞു—ഇരുപത്തിയഞ്ച് പലം ഭാരമുള്ള സ്വർണമയ പിണ്ഡം ദാനം ചെയ്യണം।

Verse 5

विधायापरपक्षे तु स्नापयित्वा विधानतः । मंडपाद्यं च प्राक्कृत्वा स्नात्वा धौतांबरः शुचिः

പിന്നീട് കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ അത് ക്രമപ്പെടുത്തി, വിധിപ്രകാരം സ്നാനകർമ്മം നടത്തണം. ആദ്യം മണ്ഡപാദി ഒരുക്കി, താനും സ്നാനം ചെയ്ത്, കഴുകിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചു ശുദ്ധനായി ഇരിക്കണം।

Verse 6

तदा स्वरूपं पृथ्व्यादि पूजयेत्पापकृन्नरः । तथा स मुच्यते पापात्तत्कृताद्धि न संशयः

അപ്പോൾ പാപം ചെയ്ത മനുഷ്യൻ ഭൂമി മുതലായ തത്ത്വങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപങ്ങളെ പൂജിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൻ ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 7

चतुर्विंशतितत्त्वानि पृथिव्यादीनि यानि च । तेषां नामभिस्तत्पिंडं पूजयेतन्नराधिपः

പൃഥിവി മുതലായ ഇരുപത്തിനാലു തത്ത്വങ്ങളെ അവയുടെ നാമങ്ങളാൽ ആഹ്വാനം ചെയ്ത്, ആ നാമങ്ങളാലേ രാജാവ് ആ പിണ്ഡത്തെ പൂജിക്കണം।

Verse 8

ॐ पृथिव्यै नमः । ॐ अद्भ्यो नमः । ॐ तेजसे नमः । ॐ वायवे नमः । ॐ आकाशाय नमः । ॐ घ्राणाय नमः । ॐ जिह्वायै नमः । ॐ चक्षुषे नमः । ॐ त्वचे नमः । ॐ श्रोत्राय नमः । ॐ गन्धाय नमः । ॐ रसाय नमः । ॐ रूपाय नमः । ॐ स्पर्शाय नमः । ॐ शब्दाय नमः । ॐ वाचे नमः । ॐ पाणिभ्यां नमः । ॐ पादाभ्यां नमः । ॐ पायवे नमः । ॐ उपस्थाय नमः । ॐ मनसे नमः । ॐ बुद्ध्यै नमः । ॐ चित्ताय नमः । ॐ अहंकाराय नमः । ॐ क्षेत्रात्मने नमः । ॐ परमात्मने नमः । धूपं धूरसि मंत्रेण अग्निर्ज्योतीति दीपकम् । युवा सुवासेति च ततो वासांसि परिधापयेत्

ഇങ്ങനെ ജപിക്കണം—“ഓം പൃഥിവ്യൈ നമഃ, ഓം അദ്ഭ്യോ നമഃ, ഓം തേജസേ നമഃ, ഓം വായവേ നമഃ, ഓം ആകാശായ നമഃ; ഓം ഘ്രാണായ നമഃ, ഓം ജിഹ്വായൈ നമഃ, ഓം ചക്ഷുഷേ നമഃ, ഓം ത്വചേ നമഃ, ഓം ശ്രോത്രായ നമഃ; ഓം ഗന്ധായ നമഃ, ഓം രസായ നമഃ, ഓം രൂപായ നമഃ, ഓം സ്പർശായ നമഃ, ഓം ശബ്ദായ നമഃ; ഓം വാചേ നമഃ, ഓം പാണിഭ്യാം നമഃ, ഓം പാദാഭ്യാം നമഃ, ഓം പായവേ നമഃ, ഓം ഉപസ്ഥായ നമഃ; ഓം മനസേ നമഃ, ഓം ബുദ്ധ്യൈ നമഃ, ഓം ചിത്തായ നമഃ, ഓം അഹങ്കാരായ നമഃ; ഓം ക്ഷേത്രാത്മനെ നമഃ, ഓം പരമാത്മനെ നമഃ।” തുടർന്ന് “ധൂരസി” മന്ത്രത്തോടെ ധൂപം അർപ്പിച്ച്, “അഗ്നിർജ്യോതിഃ” മന്ത്രത്തോടെ ദീപം സമർപ്പിച്ച്, “യുവാ സുവാസാഃ” മന്ത്രത്തോടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കണം।

Verse 9

ततो ब्राह्मणमानीय वेदवेदांगपारगम् । प्रक्षाल्य चरणौ तस्य वासांसि परिधापयेत्

പിന്നീട് വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതനായ ബ്രാഹ്മണനെ കൊണ്ടുവന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കണം।

Verse 10

केयूरैः कंकणैश्चैव अंगुलीयकभूषणैः

കേയൂരങ്ങൾ, കങ്കണങ്ങൾ, വിരലിലെ മോതിരാഭരണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടും.

Verse 11

भूषयित्वा तनुं तस्य ततो मूर्तिं समानयेत् । मंत्रेणानेन राजेंद्र ब्राह्मणाय निवेदयेत्

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേഹം അലങ്കരിച്ച ശേഷം, പിന്നെ മൂർത്തി (സ്വർണ്ണപ്രതിമ) കൊണ്ടുവരണം; ഹേ രാജേന്ദ്ര, ഈ മന്ത്രത്തോടെ അത് ബ്രാഹ്മണനു നിവേദിക്കണം।

Verse 12

एष आत्मा मया दत्तस्तव हेममयो द्विज । यत्किंचिद्विहितं पापं पूर्वं भूयात्तवाखिलम्

ഹേ ദ്വിജാ! സ്വർണ്ണരൂപത്തിലുള്ള ഈ ആത്മപ്രതീകം ഞാൻ നിനക്കു ദാനമായി നൽകി. മുമ്പ് ചെയ്ത ഏതൊരു പാപവും മുഴുവനായി നിന്റേതാകട്ടെ.

Verse 13

इति दानमंत्रः । ततस्तु ब्राह्मणो राजन्मंत्रमेतं समुच्चरेत्

ഇതാണ് ദാനമന്ത്രം. തുടർന്ന്, ഹേ രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണൻ ഈ മന്ത്രം വിധിപൂർവ്വം ഉച്ചരിക്കണം.

Verse 14

यत्किंचिद्विहितं पापं त्वया पूर्वंमया हि तत् । गृहीतं मूर्तिरूपं तत्ततस्त्वं पापवर्जितः । इति प्रतिग्रहमंत्रः

നിനാൽ മുമ്പ് ചെയ്ത ഏതൊരു പാപവും ഞാൻ മൂർത്തിരൂപം ധരിച്ചു സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ നീ ഇപ്പോൾ പാപവിമുക്തൻ. ഇതാണ് പ്രതിഗ്രഹമന്ത്രം.

Verse 15

एवं दत्त्वा विधानेन ततो विप्रं विसर्जयेत् । एवं कृते ततो राजंस्तस्मै दत्त्वाथ दक्षिणाम्

ഇങ്ങനെ വിധിപൂർവ്വം ദാനം നൽകി, തുടർന്ന് വിപ്രനെ ആദരത്തോടെ വിടവാങ്ങിക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞാൽ, ഹേ രാജാവേ, അവനു ദക്ഷിണയും നൽകണം.

Verse 16

यथा तुष्टिं समभ्येति ततः पापं नयत्यसौ । तस्मिन्कृते महाराज प्रत्ययस्तत्क्षणाद्भवेत्

അവൻ (ബ്രാഹ്മണൻ/ഗ്രാഹകൻ) തൃപ്തനായാൽ, അപ്പോൾ പാപം അകറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞാൽ, ഹേ മഹാരാജാവേ, അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ഉറപ്പ് ഉദിക്കുന്നു.

Verse 17

शरीरं लघुतामेति तेजोवृद्धिश्च जायते । स्वप्ने च वीक्षते रात्रौ संतुष्टमनसः स्थितान्

ശരീരം ലഘുവാകുകയും തേജസ്സിന്റെ വർധന ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ രാത്രിയിൽ സ്വപ്നത്തിൽ സന്തുഷ്ടമനസ്സോടെ നിലകൊള്ളുന്നവരെ ദർശിക്കുന്നു.

Verse 18

नरान्स्त्रियः सितैर्वस्त्रैः श्वेतमाल्यानुलेपनैः । श्वेतान्गोवृषभानश्वांस्तीर्थानि विविधानि च

വെള്ള വസ്ത്രധാരികളായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, വെള്ള മാലകളും വെള്ള അനുലേപനവും ധരിച്ച് അലങ്കൃതരായി കാണപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ വെള്ള പശുക്കൾ, കാളകൾ, കുതിരകൾ, നാനാവിധ തീർത്ഥങ്ങളും ദർശനമാകുന്നു.

Verse 19

एतत्ते सर्वमाख्यातं पापपिंडस्य दापनम् । श्रवणादपि राजेंद्र यस्य पापैः प्रमुच्यते

പാപപിണ്ഡദാനത്തിന്റെ വിധി—ഇതെല്ലാം നിനക്കു വിശദീകരിച്ചു. ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ഇതു കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രവും മനുഷ്യൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകുന്നു.

Verse 20

अन्यत्रापि महादानं पापपिण्डो हरेन्नृप

ഹേ നൃപാ, മറ്റിടത്തും ഈ മഹാദാനം—പാപപിണ്ഡം—പാപം നീക്കുന്നു.

Verse 21

एकजन्मकृतं पापं निजकायेन निर्मितम् । कपालेश्वरदेवस्य सहस्रगुणितं हरेत्

ഒരു ജന്മത്തിൽ ചെയ്ത, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച പാപം—കപാലേശ്വര ദേവൻ അതിനെ സഹസ്രഗുണമായി നീക്കുന്നു.

Verse 22

पूर्ववच्चैव कर्तव्यो वेदिमंडपयोर्विधिः । परं होमः प्रकर्तव्यो गायत्र्या केवलं नृप

മുൻപുപോലെ തന്നെ വേദിയുടെയും മണ്ഡപത്തിന്റെയും വിധി നിർവഹിക്കണം. തുടർന്ന്, ഹേ രാജാവേ, ഗായത്രി മന്ത്രം മാത്രം ജപിച്ച് ഹോമം ചെയ്യണം.

Verse 270

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कपालेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यप्रसंगेन पापपिंडप्रदानविधानवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിനടിയിൽ, കപാലേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യപ്രസംഗമായി ‘പാപനാശക പിണ്ഡപ്രദാനവിധിവർണ്ണനം’ എന്ന 270-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.