Adhyaya 187

Verse 1

सूत उवाच । चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततो यज्ञसमुद्भवे । ऋत्विग्भिर्याज्ञिकं कर्म प्रारब्धं तदनंतरम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—നാലാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ, ആരംഭിക്കപ്പെട്ട ആ യജ്ഞത്തിൽ ഋത്വിക്കുകൾ ഉടൻ യാജ്ഞിക കർമങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.

Verse 2

सोमपानादिकं सर्वं पशोर्हिंसादिकं तथा । पशोर्गुदं समादाय प्रस्थाता च व्यधारयत्

സോമപാനം മുതലായ എല്ലാ വിധികളും, മൃഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഹിംസാദി കർമങ്ങളും നടന്നു. പ്രസ്ഥാതാവ് മൃഗത്തിന്റെ ആന്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് വിധിപ്രകാരം വേർതിരിച്ച് വെച്ചു.

Verse 3

एकांते सदसो मध्ये होमार्थं द्विजसत्तमाः । तस्मिन्व्याकुलतां याते ब्राह्मणः कश्चिदागतः

ഏകാന്തസ്ഥാനത്ത്, യജ്ഞസദസ്സിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ, ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ ഹോമാർത്ഥം സന്നദ്ധരായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവിടെ കലക്കം ഉണ്ടായപ്പോൾ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ എത്തി.

Verse 4

युवा तत्र प्रविष्टस्तु मांस भक्षणलालसः । ततो गुदं पशोर्दृष्ट्वा भक्षयामास चोत्सुकं

ഒരു യുവാവ് മാംസഭക്ഷണലാലസയോടെ അവിടെ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നെ മൃഗത്തിന്റെ ആന്ത്രങ്ങൾ കണ്ടു ഉത്സുകനായി അവൻ അവയെ തിന്നുതുടങ്ങി.

Verse 5

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः प्रस्थाता तस्य संनिधौ । भक्षमाणं समालोक्य तं शशाप ततः परम्

അതിനിടയിൽ യാഗപ്രസ്ഥാതാവ് (ആചാര്യൻ) അവന്റെ സമീപത്ത് എത്തി. അവൻ തിന്നുന്നതു കണ്ടു ഉടൻ തന്നെ അവനെ ശപിച്ചു.

Verse 6

धिग्धिक्पापसमाचार होमार्थं यद्गुदं धृतम् । तत्त्वया दूषितं लौल्याद्यज्ञविघ्नकरं कृतम्

ധിക് ധിക്, പാപസമാചാരിയേ! ഹോമത്തിനായി വെച്ചിരുന്ന ശർക്കര (ഗുഡം) നീ ലാഭത്താൽ അശുദ്ധമാക്കി യാഗത്തിന് വിഘ്നം വരുത്തി.

Verse 7

उच्छिष्टेन मया होमः कर्तव्यो नैव सांप्रतम् । राक्षसानामिदं कर्म यत्त्वया समनुष्ठितम्

ഇപ്പോൾ ഉച്ഛിഷ്ടമായ (അശുദ്ധമായ) വസ്തുവാൽ ഞാൻ ഹോമം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നീ ചെയ്തതു രാക്ഷസന്മാരുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്.

Verse 8

तस्मात्त्वं मम वाक्येन राक्षसो भव मा चिरम्

അതുകൊണ്ട് എന്റെ വചനത്താൽ നീ വൈകാതെ രാക്ഷസനാകുക.

Verse 9

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यूर्ध्वकेशोऽभवद्धि सः । रक्ताक्षः शंकुकर्णश्च कृष्णदन्तोऽतिभैरवः

അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ അവൻ രോമാഞ്ചത്തോടെ ഊർധ്വകേശനായി—രക്താക്ഷൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, കൃഷ്ണദന്തൻ, അതിഭയങ്കരൻ।

Verse 10

लम्बोष्ठो विकरालास्यो मांसमेदोविवर्जितः । त्वगस्थिस्नायुशेषश्च ।चामुण्डाकृतिरेव च

തൂങ്ങിയ അധരങ്ങളും വികരാളമായി പിളർന്ന വായും ഉള്ളവൻ; മാംസവും മേദസ്സും ഇല്ലാതെ—ചർമ്മം, അസ്ഥി, സ്നായു മാത്രം ശേഷിച്ച്—ചാമുണ്ഡാസദൃശമായ ഭീകരരൂപം ധരിച്ചു।

Verse 11

स च विश्वावसुर्नाम पुलस्त्यस्य सुतो मुनिः । मंत्रपूतस्य मांसस्य भक्षणार्थं समागतः

അവൻ പുലസ്ത്യന്റെ പുത്രനായ വിശ്വാവസു എന്ന മുനിയായിരുന്നു; മന്ത്രപൂതമായ മാംസം ഭക്ഷിക്കാനായി അവിടെ എത്തിയതായിരുന്നു।

Verse 12

वेदवेदांगतत्त्वजः पौत्रस्तु परमेष्ठिनः । तं दृष्ट्वा राक्षसाकारं वित्रेसुः सर्वतो द्विजाः

അവൻ വേദവും വേദാംഗങ്ങളും സംബന്ധിച്ച തത്ത്വജ്ഞൻ, പരമേഷ്ഠിയുടെ പൗത്രൻ; എങ്കിലും അവനെ രാക്ഷസാകാരത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാടത്തുമുള്ള ദ്വിജർ ഭീതിയിലായി।

Verse 13

राक्षोघ्नानि च सूक्तानि जजपुश्चापरे तथा । केचिच्छरणमापन्ना विष्णो रुद्रस्य चापरे

ചിലർ രാക്ഷസഘ്ന സൂക്തങ്ങൾ ജപിച്ചു; മറ്റുള്ളവരും അതുപോലെ മന്ത്രോച്ചാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ചിലർ വിഷ്ണുവിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു, ചിലർ രുദ്രനിൽ।

Verse 14

पितामहस्य चान्ये तु गायत्र्याः शरणं गताः । रक्षरक्षेति जल्पन्तो भयसंत्रस्तमानसाः

ചിലർ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരണം തേടി; ചിലർ ഗായത്രീ ദേവിയുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഭയത്തിൽ വിറച്ച മനസ്സോടെ അവർ ‘രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ’ എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും നിലവിളിച്ചു।

Verse 15

सोऽपि दृष्ट्वा तदात्मानं गतं राक्षसतां द्विजाः । बाष्पपूर्णेक्षणो दीनः पितामहमुपाद्रवत्

തന്നെ തന്നെ രാക്ഷസാവസ്ഥയിൽ പതിച്ചവനായി കണ്ട ആ ബ്രാഹ്മണൻ അത്യന്തം ദീനനായി. കണ്ണുനീരാൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ശരണം തേടി പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ ഓടിച്ചെന്നു।

Verse 16

स प्रणम्य ततो वाक्यं कृतांजलिरुवाच तम्

അവൻ നമസ്കരിച്ചു, കരംകൂപ്പി, തുടർന്ന് അവനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 17

पौत्रोऽहं तव देवेश पुलस्त्यस्य सुतो द्विजः । नीतो राक्षसतामद्य प्रस्थात्रा कोपतो विभो

ഹേ ദേവേശാ! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പൗത്രൻ—പുലസ്ത്യന്റെ പുത്രനായ ബ്രാഹ്മണൻ. ഹേ വിഭോ! ഇന്ന് പ്രസ്ഥാതൃയുടെ കോപം മൂലം ഞാൻ രാക്ഷസാവസ്ഥയിലേക്കു നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 18

जिह्वालौल्येन देवेश पशोर्गुदमजानता । भक्षितं तन्मया देव होमार्थं यत्प्रकल्पितम्

ഹേ ദേവേശാ! നാവിന്റെ ലാലസകൊണ്ട്, അത് മൃഗത്തിന്റെ ഗുദമാണെന്ന് അറിയാതെ, ഹേ ദേവാ, ഹോമാർത്ഥം ഒരുക്കിയതുതന്നെ ഞാൻ ഭക്ഷിച്ചു।

Verse 19

तस्मान्मानुषताप्राप्त्यै मम देहे दयां कुरु । राक्षसत्वं यथा याति तथा नीतिर्विधीयताम्

അതുകൊണ്ട് എനിക്കു കരുണ കാണിക്കണമേ, ഞാൻ വീണ്ടും മനുഷ്യസ്ഥിതി പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു. ഈ രാക്ഷസസ്വഭാവം നീങ്ങുവാൻ ഉള്ള മാർഗം വിധിക്കണമേ.

Verse 20

तच्छ्रुत्वा जल्पितं तस्य दयां कृत्वा पितामहः । प्रतिप्रस्थातरं सामवाक्यमेतदुवाच ह

അവന്റെ അപേക്ഷ കേട്ട പിതാമഹൻ കരുണയാൽ ദ്രവിച്ചു. തുടർന്ന് പ്രസ്ഥാതൃനെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന സാമവചനങ്ങളാൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 21

बालोऽयं मम पौत्रस्तु कृत्याकृत्यं न वेत्ति च । तस्मात्त्वं राक्षसं भावं हरस्वास्य द्विजोत्तम

ഇവൻ എന്റെ പൗത്രൻ, ഇനിയും ബാലൻ; ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും അവൻ അറിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, അവന്റെ രാക്ഷസഭാവം നീക്കണമേ.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा स मुनिः प्राह प्रायश्चित्तं मखे तव । अनेन जनितं देव गुदं दूषयता विभो

അത് കേട്ട് മുനി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ, നിന്റെ യാഗത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ആവശ്യമായ ദോഷം ഉളവായി. ഇവൻ പശുവിന്റെ ഗുദഭാഗം (യാഗനിശ്ചിത അംശം) മലിനമാക്കി, ഹേ വിഭോ.

Verse 23

तस्मादेष मया शप्तो यज्ञविघ्नकरो मम । नाहमस्य हरिष्यामि राक्षसत्वं कथंचन

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവനെ എന്റെ യാഗത്തിന് വിഘ്നം വരുത്തുന്നവനെന്നു ശപിച്ചു. ഞാൻ യാതൊരു വിധത്തിലും അവന്റെ രാക്ഷസാവസ്ഥ നീക്കുകയില്ല.

Verse 24

नर्मणापि मया प्रोक्तं कदाचिन्नानृतं वचः

ഞാൻ പരിഹാസത്തിലുപോലും ഒരിക്കലും അസത്യവചനം ഉച്ചരിച്ചിട്ടില്ല.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । प्रायश्चित्तं करिष्येऽहं यज्ञस्यास्य प्रसिद्धये । दक्षिणा गौर्यथोक्ता च कृत्वा होमं विधानतः । त्वमस्य राक्षसं भावं हरस्व मम वाक्यतः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഈ യജ്ഞത്തിന് പ്രസിദ്ധിയും സിദ്ധിയും ലഭിക്കേണ്ടതിന് ഞാൻ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും. ഗൗരിക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ ദക്ഷിണ അർപ്പിച്ച്, വിധിപ്രകാരം ഹോമം പൂർത്തിയാക്കി, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവനിലെ രാക്ഷസഭാവം നീക്കുക.

Verse 26

सोऽब्रवीच्छीतलो वह्निर्यदि स्यादुष्णगुः शशी । तन्मे स्यादन्यथा वाक्यं व्याहृतं प्रपितामह

അവൻ പറഞ്ഞു—അഗ്നി ശീതളമാവുകയും ചന്ദ്രൻ ചൂടു നൽകുകയും ചെയ്താൽ മാത്രമേ, ഹേ പ്രപിതാമഹാ, ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്ക് മറ്റഥാ ആകൂ.

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा चैव तु निश्चितम् । विश्वावसुं विधिः प्राह ततो राक्षसरूपिणम्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കാര്യത്തെ ഉറപ്പോടെ അറിഞ്ഞ ശേഷം, വിധാതാവായ ബ്രഹ്മാവ് രാക്ഷസരൂപധാരിയായ വിശ്വാവസുവിനോട് അപ്പോൾ പറഞ്ഞു.

Verse 28

त्वं वत्सानेन रूपेण तिष्ठ तावद्वचो मम । कुरुष्व ते प्रयच्छामि येन स्थानमनुत्तमम्

എന്റെ വചനപ്രകാരം നീ ഇപ്പോൾ കാളക്കുട്ടിമുഖ രൂപത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുക. ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ ചെയ്യുക; അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നെ അനുത്തമസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കും.

Verse 29

चमत्कारपुरस्यास्य पश्चिमस्थानमाश्रिताः । सन्त्यन्ये राक्षसास्तत्र मर्यादायां व्यवस्थिताः

ഈ ചമത്കാരപുരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത് മറ്റു ചില രാക്ഷസർ വസിക്കുന്നു; അവർ അവിടെ മർയ്യാദയുടെ പരിധിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 31

तत्र प्रभुत्वमातिष्ठ नागराणां हिते स्थितः । राक्षसा बहवः संति कूष्मांडाश्च पिशाचकाः

അവിടെ പൗരന്മാരുടെ ഹിതത്തിൽ നിലകൊണ്ട് അധികാരം ഏറ്റെടുക്കുക. അവിടെ അനേകം രാക്ഷസരും, കൂഷ്മാണ്ഡരും പിശാചുകളും ഉണ്ട്।

Verse 32

ये चान्ये राक्षसाः केचिद्दुष्टभावसमाश्रिताः । तत्र गच्छंति ये सर्वे निगृह्णंति च तत्क्षणात्

ദുഷ്ടഭാവം ആശ്രയിക്കുന്ന മറ്റു രാക്ഷസർ ആരായാലും—അവിടെ പോകുന്നവർ എല്ലാവരും ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അടക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 33

भूताः प्रेताः पिशाचाश्च कूष्मांडाश्च विशेषतः । नागरं तु पुरो दृष्ट्वा तद्भयाद्यांति दूरतः

ഭൂതങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് കൂഷ്മാണ്ഡങ്ങൾ—നാഗരനെ മുന്നിൽ കണ്ടാൽ അവന്റെ ഭയത്തിൽ ദൂരേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്നു।

Verse 34

तद्गच्छ पुत्र तत्र त्वं सर्वेषामधिपो भव । राक्षसानां मया दत्तं तव राज्यं च सांप्रतम्

അതുകൊണ്ട്, മകനേ, അവിടെ പോകുക; അവിടെ നീ എല്ലാവരുടെയും അധിപനായിരിക്കുക. രാക്ഷസരുടെ രാജ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിനക്കു ദാനം ചെയ്യുന്നു।

Verse 35

राक्षस उवाच । आधिपत्ये स्थितस्यैवं राक्षसानां पितामह । किं मया तत्र भोक्तव्यं तेभ्यो देयं च किं वद

രാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു— ഹേ രാക്ഷസരുടെ പിതാമഹാ! ഞാൻ ഇങ്ങനെ രാക്ഷസാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാപിതനായിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ഞാൻ എന്ത് ഭുജിക്കണം? അവർക്കെന്ത് ദാനം നൽകണം? എന്നോട് പറയുക।

Verse 36

राज्ञा चैव यतो देयं भृत्यानां भोजनं विभो । तन्ममाचक्ष्व देवेश दयां कृत्वा ममोपरि

ഹേ വിഭോ! രാജാവിന് ഭൃത്യർക്കും ആശ്രിതർക്കും ആഹാരം നൽകേണ്ടത് കടമയായതിനാൽ, ഹേ ദേവേശാ! എന്നോടു കരുണ കാണിച്ച് ഇത് വ്യക്തമായി പറയുക।

Verse 37

न करोति च यो राजा ।भृत्यवर्गस्य पोषणम् । रौरवं नरकं याति स एवं हि श्रुतं मया

ഭൃത്യവర్గത്തെ പോഷിപ്പിക്കാത്ത രാജാവ് ‘രൗരവ’ എന്ന നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു—എന്നാണ് ഞാൻ കേട്ടത്।

Verse 38

ब्रह्मोवाच । यच्छ्राद्धं दक्षिणाहीनं तिलैर्दर्भैर्विवर्जितम् । तत्सर्वं ते मया दत्तं यद्यपि स्यात्सुतीर्थगम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു— ദക്ഷിണയില്ലാതെ, തിലവും ദർഭയും കൂടാതെ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഏതു ശ്രാദ്ധവും, അത് സുതീർത്ഥത്തിൽ ചെയ്തതായാലും, അതിന്റെ മുഴുവൻ ഫലവും ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു।

Verse 39

यच्छ्राद्धं सूकरः पश्येन्नारी वाथ रजस्वला । कौलेयकोऽथ वालेयस्तत्सर्वं ते भविष्यति

ഏതു ശ്രാദ്ധം പന്നി കാണുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ രജസ്വലയായ സ്ത്രീ കാണുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ നായ (താഴ്ന്ന ഇനമായാലും തെരുവുനായയായാലും) കാണുകയോ ചെയ്താൽ—ആ ശ്രാദ്ധത്തിലെ ദോഷമൊക്കെയും നിനക്കു തന്നെ വരും।

Verse 40

विधिहीनं तु यच्छ्राद्धं दर्भेर्वा मूलवर्जितैः । वितस्तेरधिकैर्वापि तत्सर्वं ते भविष्यति

വിധിയില്ലാതെ ചെയ്ത ശ്രാദ്ധം, അല്ലെങ്കിൽ വേറില്ലാത്ത ദർഭകൊണ്ട് ചെയ്തതും, അതുപോലെ നിർദ്ദിഷ്ട ‘വിതസ്തി’ അളവ് കവിയുന്ന ക്രമീകരണത്തോടെ ചെയ്തതും—ഇവയൊക്കെയും നിന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ ദോഷമായി ചേരും.

Verse 41

तिलं वा तैलपक्वं वा शूकधान्यमथापि वा । न यत्र दीयते श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ഏത് ശ്രാദ്ധത്തിൽ എള്ള്, അല്ലെങ്കിൽ എണ്ണയിൽ പാകം ചെയ്ത ആഹാരം, അല്ലെങ്കിൽ തൊലിയോടുകൂടിയ ധാന്യം (ശൂകധാന്യം) അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ലയോ—അത് നിനക്കു ദോഷമുള്ള ശ്രാദ്ധമാകും.

Verse 42

अस्नातैर्यत्कृतं श्राद्धं यच्चाधौतांबरैः कृतम् । तैलाभ्यंगयुतैश्चैव तत्ते सर्वं भविष्यति

സ്നാനം ചെയ്യാതെ, അല്ലെങ്കിൽ കഴുകാത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച്, കൂടാതെ എണ്ണഅഭ്യംഗത്തിന്റെ എണ്ണ പുരട്ടിയ നിലയിൽ ചെയ്ത ശ്രാദ്ധം—അതിന്റെ മുഴുവൻ ദോഷവും നിന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ ചേരും.

Verse 43

यद्वा माहिषिको भुंक्ते श्वित्री वा कुनखोऽपि वा । कुष्ठी वाथ द्विजो भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

അല്ലെങ്കിൽ മാഹിഷികൻ, ശ്വിത്രി (ശ്വേതകുഷ്ഠം), കുനഖൻ (നഖരോഗി), അല്ലെങ്കിൽ കുഷ്ഠരോഗി—ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ശ്രാദ്ധഭോജനം ചെയ്താൽ ആ ദോഷം നിന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ പതിയും.

Verse 44

हीनांगो वाऽथ यद्भुंक्तेऽधिकांगो वाथ निंदितः । महाव्याधिगृहीतो वा चौरो वार्द्धुषिकोऽपि वा । यत्र भुंक्तेऽथवा श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ശ്രാദ്ധത്തിൽ അവയവക്കുറവുള്ളവൻ, അല്ലെങ്കിൽ അധികാവയവമുള്ളവൻ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്ദിതൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഗുരുരോഗബാധിതൻ, അല്ലെങ്കിൽ കള്ളൻ, അല്ലെങ്കിൽ പലിശക്കാരൻ—ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ഭോജനം ചെയ്താൽ ആ ദോഷം നിന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ പതിയും.

Verse 45

श्यावदन्तस्तु यद्भुंक्ते यद्भुंक्ते वृषलीपतिः । विनग्नो वाथ यद्भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ശ്രാദ്ധത്തിൽ കറുത്ത പല്ലുള്ളവൻ ഭക്ഷിച്ചാലും, ശൂദ്രസ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ് ഭക്ഷിച്ചാലും, അല്ലെങ്കിൽ അനുചിതമായി അർദ്ധനഗ്നനായി/നഗ്നനായി ആരെങ്കിലും ഭക്ഷിച്ചാലും—ആ ദോഷം നിന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിൽ പതിയും.

Verse 46

यो यज्ञो दक्षिणाहीनो यश्चाशौचयुतैः कृतः । ब्रह्मचर्यविहीनस्तु तत्फलं ते भविष्यति

ദക്ഷിണയില്ലാതെ ചെയ്ത യജ്ഞം, അല്ലെങ്കിൽ ആശൗചം കൊണ്ടു മലിനരായവർ ചെയ്ത യജ്ഞം, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മചര്യനിയമമില്ലാതെ ചെയ്ത യജ്ഞം—അതിന്റെയെല്ലാം ഫലം, ഹേ സംബോധിതാ, നിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരും.

Verse 47

यस्मिन्नैवातिथिः पूज्यः श्राद्धे वा यज्ञकर्मणि । संप्राप्ते वैश्वदेवांते तत्ते सर्वं भविष्यति

ഏതെങ്കിലും ശ്രാദ്ധത്തിലോ യജ്ഞകർമ്മത്തിലോ എത്തിയ അതിഥിയെ ആദരിച്ച് പൂജിക്കാത്തപക്ഷം—വിശേഷിച്ച് വൈശ്വദേവാന്ത്യാഹുതിയുടെ സമയത്ത്—ആ മുഴുവൻ പുണ്യവും നിനക്കായിത്തീരും.

Verse 48

आवाहनात्परं यत्र मौनं न श्राद्धदश्चरेत् । ब्राह्मणो वाऽथ भोक्ता च तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ആവാഹനത്തിനു ശേഷം ശ്രാദ്ധവിധിയിലെ നിർദ്ദിഷ്ട മൗനം പാലിക്കപ്പെടാത്തിടത്ത്—ബ്രാഹ്മണനാകട്ടെ ഭോക്താവാകട്ടെ—ആ ശ്രാദ്ധം നിനക്കായിത്തീരും.

Verse 49

मृन्मयेषु च पात्रेषु यः श्राद्धं कुरुते नरः । भिन्नपात्रेषु वा यच्च तत्ते सर्वं भविष्यति

മൺപാത്രങ്ങളിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ പൊട്ടിയ/ചിരണ്ടിയ പാത്രങ്ങളിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവൻ—അത് മുഴുവനും നിന്റെ ഭാഗമായിത്തീരും.

Verse 50

प्रत्यक्षलवणं यत्र तक्रं वा विकृतं भवेत् । जातीपुष्पप्रदानं च तत्ते सर्वं भविष्यति

എവിടെ അനുചിതമായി തുറന്നുവെച്ച് ഉപ്പ് വിളമ്പപ്പെടുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ തക്രം (മോര്) വികൃതമായോ പാഴായോ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവോ, കൂടാതെ ആ സന്ദർഭത്തിൽ അനർഹമായി ജാതി (മുല്ല) പുഷ്പദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവോ—അത് എല്ലാം നിനക്കായിത്തീരും।

Verse 51

यजमानो द्विजो वाथ ब्रह्मचर्यविवर्जितः । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं त्रिपात्रेण विवर्जितम्

യജമാനൻ—ദ്വിജനായാലും മറ്റാരായാലും—ബ്രഹ്മചര്യനിയമം വിട്ടവനായാൽ, ത്രിപാത്രവിധാനം ഇല്ലാത്ത ആ ശ്രാദ്ധം ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതായിട്ടേ കണക്കാക്കപ്പെടൂ।

Verse 52

आयसेन तु पात्रेण यत्रान्नं च प्रदीयते । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं तथान्यदपि हीयते

എവിടെ ഇരുമ്പുപാത്രത്തിൽ അന്നം നൽകപ്പെടുന്നുവോ, ആ ശ്രാദ്ധം ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയതായിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്; അതുപോലെ മറ്റു പുണ്യവും കുറയുന്നു।

Verse 53

मंत्रक्रियाभ्यां यत्किचिद्रात्रौ दत्तं हुतं तथा । सक्रांतिसोमपर्वभ्यां व्यति रिक्तं तु कुत्सितम्

മന്ത്രക്രിയകളോടെ രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്യുകയോ ഹോമം നടത്തുകയോ ചെയ്താൽ—അത് സംക്രാന്തിയും സോമപർവ്വവും എന്ന അവസരങ്ങൾക്കു പുറത്തായാൽ—അത് തീർച്ചയായും നിന്ദ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 54

इत्युक्त्वा विररामाशु ब्रह्मा लोकपितामहः । राक्षसः सोऽपि तत्रापि लेभे स्थानं तु राक्षसम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മൻ ഉടൻ മൗനമായി; ആ രാക്ഷസനും അവിടെയേ രാക്ഷസസ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठ नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये राक्षसप्राप्यश्राद्धवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീ-സഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായ “രാക്ഷസപ്രാപ്യ ശ്രാദ്ധവർണനം” എന്ന നൂറ്റി എൺപത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।