Adhyaya 145

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यत्त्वया कथितं सूत न मृता सा कुमारिका । हता रौद्रप्रहारैश्च कौतुकं तन्महत्तरम्

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതാ! നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ആ കുമാരിക യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചില്ല, എങ്കിലും അവൾ ഭീകര പ്രഹാരങ്ങളാൽ വീണിരുന്നു. ഇതു അതിലും വലിയ അത്ഭുതം—വ്യക്തമാക്കുക।

Verse 2

यतो भूयः प्रसंजाता योगिनी हरतुष्टिदा । यत्त्वार्थं सर्वमाचक्ष्व कारणं च तदद्भुतम्

കാരണം അവൾ വീണ്ടും ഹരതുഷ്ടിദായിനിയായ യോഗിനിയായി ജനിച്ചു. ഇതിന്റെ പൂർണ്ണാർത്ഥവും അതിന്റെ പിന്നിലെ ആ അത്ഭുത കാരണവും ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയുക।

Verse 3

सूत उवाच । सा प्रविष्टा समं तेन सुपुण्यममरेश्वरम् । माघकृष्णचतुर्दश्यां न मृत्युर्यत्र विद्यते

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവൾ അവനോടൊപ്പം അത്യന്തം പുണ്യമയമായ അമരേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മാഘ കൃഷ്ണ ചതുര്ദശിയിൽ അവിടെ മരണത്തിന് അധികാരം ഇല്ല।

Verse 4

ततोऽष्टौ वसवस्तत्र द्वादशार्कास्तथैव च । एकादशापरे रुद्रा नासत्यौ द्वौ च सुन्दरौ

അപ്പോൾ അവിടെ അഷ്ട വസുക്കളും, ദ്വാദശ ആദിത്യന്മാരും (സൂര്യന്മാർ) കൂടാതെ ഏകാദശ മറ്റ് രുദ്രന്മാരും; സുന്ദരരായ രണ്ടു നാസത്യന്മാർ (അശ്വിനികുമാരർ)യും സന്നിഹിതരായിരുന്നു।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अमरेश्वर इत्युक्तो यो देवो ह्यमरत्वदः । केन संस्थापितो ह्यत्र किंप्रभावश्च कीर्तय

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു—ഇവിടെ ‘അമരേശ്വരൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ ദേവൻ അമരന്മാർക്കും അമരത്വം നല്കുന്നവൻ. അവനെ ഇവിടെ ആരാണ് സ്ഥാപിച്ചത്? അവന്റെ പുണ്യപ്രഭാവം എന്ത്? ദയവായി പ്രസ്താവിക്കൂ।

Verse 6

सूत उवाच । अदितिश्च दितिश्चैव प्रजापतिसुते शुभे । कृते पुरातिरूपाढ्ये कश्यपेन महात्मना

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പ്രജാപതിയുടെ ശുഭ പുത്രിമാരായ അദിതി, ദിതി എന്നിവർ, പുരാതനകാലത്ത്, വിചിത്രരൂപസമൃദ്ധിയുള്ള ആ യുഗത്തിൽ, മഹാത്മാവായ കശ്യപൻ വിവാഹമായി സ്വീകരിച്ചു।

Verse 8

अदित्यां विबुधा जाता दितेश्चैव तु दैत्यपाः । तेषां सापत्न्यभावेन महद्वैरमुपस्थितम् । अथ दैत्यैः सुरा ध्वस्ताः कृताश्चान्ये पराङ्मुखाः । अन्ये तु भयसंत्रस्ता दिशो जग्मुः क्षतांगकाः

അദിതിയിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ ജനിച്ചു; ദിതിയിൽ നിന്ന് ദൈത്യാധിപന്മാർ ജനിച്ചു. സഹപത്നീഭാവം മൂലം അവരുടെ ഇടയിൽ മഹാവൈരം ഉദിച്ചു. തുടർന്ന് ദൈത്യർ ദേവന്മാരെ തകർത്തു; ചിലർ പരാജയത്തോടെ പിന്തിരിഞ്ഞു, മറ്റുചിലർ ഭയവിഹ്വലരായി, മുറിവേറ്റ ശരീരങ്ങളോടെ ദിക്കുകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി।

Verse 9

ततो दुःखसमायुक्ता देवमातात्र संस्थिता । तपश्चक्रे दिवानक्तं शिवध्यानपरायणा

അപ്പോൾ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ദേവമാത അവിടെ തന്നെ പാർത്തു, ശിവധ്യാനത്തിൽ പരായണയായി, പകലും രാത്രിയും തപസ്സു ചെയ്തു।

Verse 10

एवं तस्यास्तपःस्थाया गते युगचतुष्टये । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं शिवलिंगं समुत्थितम्

അവൾ തപസ്സിൽ അചഞ്ചലമായി നിലകൊണ്ടിരിക്കെ, നാല് യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലം പിളർത്തി ശിവലിംഗം ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 11

ततस्तस्मै कृतानन्दा स्तुत्वा स्तोत्रैः पृथग्विधैः । अष्टांगप्रणिपातेन नमश्चक्रे समाहिता

അപ്പോൾ ആനന്ദപരിപൂർണ്ണയായി അവൾ വിവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു; ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ അഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത് നമസ്കരിച്ചു.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे वाणी संजाता गगनांगणे । शरीररहिता दिव्या मेघगम्भीरनिःस्वना

ഇതിനിടയിൽ ആകാശവിസ്താരത്തിൽ ഒരു വാണി ഉദിച്ചു—ശരീരരഹിതം, ദിവ്യം, മേഘഗർജ്ജനപോലെ ഗംഭീര നാദമുള്ളത്.

Verse 13

वरं प्रार्थय कल्याणि यस्ते हृदि व्यवस्थितः । प्रसन्नोऽहं प्रदास्यामि तवाद्य शशिशेखरः

“വരം അപേക്ഷിക്ക, ഹേ കല്യാണി! നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായ ഞാൻ—ശശിശേഖരൻ—പ്രസന്നനാകുന്നു; ഇന്ന് നിനക്കത് നൽകും.”

Verse 14

अदितिरुवाच । मम पुत्राः सुरश्रेष्ठ हन्यन्ते युधि दानवैः । तत्कुरुष्व गतायासानवध्यान्रणमूर्धनि

അദിതി പറഞ്ഞു—“ഹേ സുരശ്രേഷ്ഠാ! യുദ്ധത്തിൽ ദാനവർ എന്റെ പുത്രന്മാരെ വധിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവരെ ക്ഷീണമില്ലാത്തവരാക്കി, യുദ്ധമുൻനിരയിൽ അവധ്യരാക്കണമേ.”

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । एतल्लिंगं मदीयं ये स्पृष्ट्वा यास्यंति संयुगे । अवध्यास्ते भविष्यन्ति यावत्संवत्सरं शुभे

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ശുഭേ! എന്റെ ഈ ലിംഗം സ്പർശിച്ച് യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോകുന്നവർ ഒരു വർഷം വരെ അവധ്യരായി അജേയരായി ഇരിക്കും।

Verse 16

अन्योऽपि मानवो योऽत्र चतुर्दश्यां समाहितः । माघमासस्य कृष्णायां प्रकरिष्यति जागरम्

മറ്റേതെങ്കിലും മനുഷ്യൻ ഇവിടെ മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്ദശിയിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി രാത്രിജാഗരണം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ—

Verse 17

सोऽपि संवत्सरं यावद्भविष्यति निरामयः । अपि मृत्युदिने प्राप्ते योऽस्मिन्नायतने शुभे

അവനും ഒരു വർഷം വരെ നിരാമയനായി ഇരിക്കും. മരണദിനം വന്നെത്തിയാലും, ഈ ശുഭ ആയതനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവന്—

Verse 18

आगमिष्यति तं मृत्युर्दूरात्परिहरिष्यति । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विरराम ततः परम्

മരണം വരാനെത്തിയാലും അവനെ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ഒഴിവാക്കും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ദിവ്യവാണി പിന്നെ മൗനമായി।

Verse 19

अदितिश्चापि सन्तुष्टा हतशेषान्सुतांस्ततः । समानीयाथ तल्लिंगं तेषामेव न्यदर्शयत् । कथयामास तत्सर्वं माहात्म्यं यद्वरोदितम्

അദിതിയും സന്തുഷ്ടയായി. തുടർന്ന് സംഹാരത്തിൽ നിന്ന് ശേഷിച്ച പുത്രന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അവർക്കു അതേ ലിംഗം കാണിച്ചു, വരപ്രദമായ ദിവ്യവാണി പറഞ്ഞ മുഴുവൻ മഹാത്മ്യവും വിശദമായി പറഞ്ഞു।

Verse 20

ततस्ते विबुधाः सर्वे तल्लिंगं प्रणिपत्य च । प्रतिजग्मुस्तुष्टियुक्ताः शस्त्राण्यादाय तान्प्रति

അപ്പോൾ ആ എല്ലാ ദേവന്മാരും ആ ലിംഗത്തെ നമസ്കരിച്ചു, തൃപ്തിഭരിതഹൃദയത്തോടെ, ആയുധങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ട് ആ ശത്രുക്കളുടെ നേരെ വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു।

Verse 21

यत्र ते दानवा हृष्टाः स्थिताः शक्रपदे शुभे । स्वर्गभोगसमायुक्ता नन्दनांतर्व्यवस्थिताः

എവിടെ ആ ദാനവർ ഹർഷത്തോടെ ശക്രന്റെ ശുഭാധിപത്യസ്ഥാനത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, സ്വർഗ്ഗഭോഗങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായി, നന്ദനവനത്തിനകത്ത് വസിച്ചിരുന്നുവോ।

Verse 22

अथ ते दानवा दृष्ट्वा संप्राप्तांस्त्रिदिवौकसः । सहसा संगरार्थाय नानाशस्त्रधरान्बहून्

പിന്നീട് ആ ദാനവർ ത്രിദിവവാസികൾ എത്തിവന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് യുദ്ധത്തിനായി നാനാവിധ ആയുധധാരികളായ അനേകരെ സജ്ജമാക്കി।

Verse 23

रथवर्यान्समारुह्य धृतशस्त्रास्त्रवर्मणः । युद्धार्थं सम्मुखा जग्मुर्गर्जमाना घना इव

ശ്രേഷ്ഠ രഥങ്ങളിൽ കയറി, ശസ്ത്രാസ്ത്രങ്ങളും കവചവും ധരിച്ചു, അവർ യുദ്ധത്തിനായി മുഖാമുഖമായി മുന്നേറി—ഘനമേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്।

Verse 24

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । रोषप्रेरितचित्तानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മിൽ യുദ്ധം ഉദിച്ചു. കോപം പ്രേരിപ്പിച്ച അവരുടെ മനസ്സുകൾ, മരണത്തെ വരുത്തിയശേഷം മാത്രമേ പിന്മാറിയുള്ളൂ।

Verse 25

ततस्ते विबुधाः सर्वे हरलब्धवरास्तदा । जघ्नुर्दैत्यानसंख्याताच्छितैः शस्त्रैरनेकधा

അപ്പോൾ ഹരൻ (ശിവൻ) നൽകിയ വരങ്ങൾ ലഭിച്ച എല്ലാ ദേവന്മാരും മൂർച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങളാൽ പലവിധത്തിൽ എണ്ണമറ്റ ദൈത്യന്മാരെ വധിച്ചു।

Verse 26

हतशेषाश्च ये तेषां ते त्यक्त्वा त्रिदशालयम् । पलायनकृतोत्साहाः प्रविष्टा मकरालयम्

അവരിൽ ശേഷിച്ചവർ ത്രിദശന്മാരുടെ വാസസ്ഥലം ഉപേക്ഷിച്ച്, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആകുലതയോടെ മകരാലയമായ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 27

ततः शक्रः समापेदे स्वराज्यं दानवैर्हृतम् । यदासीत्पूर्वकाले तत्समग्रं हतकण्टकम्

അപ്പോൾ ശക്രൻ ദാനവർ കവർന്നെടുത്ത തന്റെ സ്വരാജ്യം വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു—പൂർവകാലത്തെപ്പോലെ സമഗ്രമായി, തടസ്സങ്ങളുടെ മുള്ളുകളില്ലാതെ।

Verse 28

ततस्ते दानवाः शेषा ज्ञात्वा तल्लिंगसंभवम् । माहात्म्यं वृषनाथस्य क्षेत्रस्यास्योद्भवस्य च

അപ്പോൾ ശേഷിച്ച ദാനവർ ആ ലിംഗത്തിന്റെ ഉത്ഭവം അറിഞ്ഞ്, വൃഷനാഥന്റെ മഹാത്മ്യവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുണ്യപ്രകടനവും മനസ്സിലാക്കി।

Verse 29

शुक्रेण कथितं सर्वं माघकृष्णे निशागमे । चतुर्दश्यां शुचिर्भूत्वा यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । कालाघ्रातोऽपि न प्राणैः स पुमांस्त्यज्यते क्वचित्

മാഘ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിന്റെ അവസാന രാത്രിയിൽ ഇതെല്ലാം ശുക്രൻ പ്രസ്താവിച്ചു. ചതുര്ദശിയിൽ ശുചിയായി ആ ലിംഗത്തെ ഭക്തിശ്രദ്ധയോടെ പൂജിക്കുന്നവൻ, കാലസ്പർശം (മരണം) വന്നാലും പ്രാണവായുവാൽ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയില്ല।

Verse 30

तस्माद्यूयं समासाद्य तल्लिंगं तद्दिने निशि । पूजयध्वं महाभागा येन स्युर्मृत्युवर्जिताः

അതുകൊണ്ട് ഹേ മഹാഭാഗന്മാരേ, അതേ ദിവസത്തെ രാത്രിയിൽ ആ ലിംഗത്തെ സമീപിച്ച് പൂജിക്കുവിൻ; അതിനാൽ നിങ്ങൾ മരണപീഡയിൽ നിന്ന് വിമുക്തരാകും।

Verse 31

यावत्संवत्सरस्यातं सत्यमेतन्मयोदितम् । यथा ते देवसंघाश्च तत्प्रभावादसंशयम्

വർഷത്തിന്റെ മുഴുവൻ പ്രവാഹത്തിലും ഇതു സത്യമാണ്—ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്; സംശയമില്ല, അതിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ദേവസംഘങ്ങളും അതുപോലെ സുരക്ഷിതരും വിജയികളുമാകുന്നു।

Verse 32

अथ तं दानवेन्द्राणां मंत्रं ज्ञात्वा सुरेश्वरः । नारदाद्ब्राह्मणः पुत्राद्भयत्रस्तमनास्ततः

അപ്പോൾ സുരേശ്വരൻ നാരദന്റെ പുത്രനായ ബ്രാഹ്മണനിൽ നിന്ന് ദാനവേന്ദ്രന്മാരുടെ രഹസ്യ ആലോചന അറിഞ്ഞ്, ഹൃദയത്തിൽ ഭയത്താൽ വിറച്ചു കലങ്ങി।

Verse 33

मंत्रं चक्रे समं देवैस्तत्र देवस्य रक्षणे । यथा स्यादुद्यमः सम्यक्तस्मिन्नहनि सर्वदा

പിന്നീട് അദ്ദേഹം ദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ആ ദേവന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി ഒരു പദ്ധതി ഒരുക്കി; ആ ദിനത്തിൽ അവരുടെ പരിശ്രമം എപ്പോഴും ശരിയായി, തെറ്റാതെ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതിന്നായി।

Verse 34

कोटयस्तु त्रयस्त्रिंशद्देवानां सायुधास्ततः । रक्षार्थं तस्य लिंगस्य तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । माघकृष्णचतुर्दश्यां सुसंनद्धाः प्रहारिणः

അതിനുശേഷം ആയുധധാരികളായ മുപ്പത്തിമൂന്ന് കോടി ദേവന്മാർ ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ ആ ലിംഗത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി നിലയുറപ്പിച്ചു. മാഘ കൃഷ്ണ ചതുര്ദശിയിൽ അവർ പൂർണ്ണമായി സന്നദ്ധരായി, പ്രഹരിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നു।

Verse 35

अथ ते दानवा दृष्ट्वा तान्देवांस्तत्र संस्थितान् । भयसंत्रस्तमनसो दुद्रुवुः सर्वतो दिशम्

അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ദേവന്മാരെ കണ്ട ദാനവർ ഭയത്താൽ വിറച്ച മനസ്സോടെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടിപ്പോയി।

Verse 36

अथ प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूय एव सुराः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

പിന്നീട് നിർമലമായ പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യമണ്ഡലം ഉദിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും വീണ്ടും പരസ്പരം ആലോചന നടത്തി।

Verse 37

यद्येतत्क्षेत्रमुत्सृज्य गमिष्यामः सुरालयम् । लिंगमेतत्समभ्येत्य पूजयिष्यंति दानवाः

“നാം ഈ പുണ്യക്ഷേത്രം വിട്ട് സുരാലയത്തിലേക്ക് പോയാൽ, ദാനവർ ഇവിടെ വന്ന് ഈ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കും।”

Verse 38

ततोऽवध्या भविष्यंति तेऽपि सर्वे यथा वयम् । तस्मादत्रैव तिष्ठामस्त्रयस्त्रिंशत्प्रनायकाः

“അപ്പോൾ അവർയും നമ്മെപ്പോലെ എല്ലാവരും അവധ്യരാകും. അതിനാൽ നാം—ത്രയസ്ത്രിംശ ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കൾ—ഇവിടെയേ നില്ക്കാം।”

Verse 39

कोटीनामेव सर्वेषां शेषा गच्छन्तु तत्र च । सहस्राक्षेण संयुक्ताः स्वर्गे स्वपररक्षकाः

“ഈ എല്ലാ കോടികളിൽ ശേഷിക്കുന്നവർ അവിടെ (സ്വർഗത്തിലേക്ക്) പോകട്ടെ, സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന്; സ്വർഗത്തിൽ സ്വന്തം ലോകത്തെ കാക്കട്ടെ।”

Verse 41

एते तल्लिंगरक्षार्थं तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । शेषाः शक्रसमायुक्ताः प्रजग्मुस्त्रिदशालयम्

ആ ലിംഗത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി ഇവർ ആ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടു; ശേഷിച്ചവർ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) സഹിതം ദേവലോകവാസത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 42

सूत उवाच । एवं प्रभावं लिंगं तु देवदेवस्य शूलिनः । भवद्भिः परिपृष्टं यददित्या स्थापितं पुरा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ദേവദേവനായ ശൂലിൻ (ശിവൻ)ന്റെ ലിംഗത്തിന് ഇത്തരമൊരു മഹാപ്രഭാവമുണ്ട്; നിങ്ങൾ ചോദിച്ച ആ ലിംഗം ആദിതി പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥാപിച്ചതാണ്।

Verse 43

यस्मान्न विद्यते मृत्युस्तेन दृष्टेन देहिनाम् । अमराख्यं ततो लिंगं विख्यातं भुवनत्रये

ദേഹികള്ക്ക് അതിന്റെ ദർശനത്താൽ മരണം ഇല്ല; അതുകൊണ്ട് ആ ലിംഗം ‘അമര’ എന്ന നാമത്തിൽ ത്രിലോകത്തിലും പ്രസിദ്ധമായി।

Verse 44

यस्मिन्देशेऽपि सा कन्या हता तेन द्विजन्मना । जाबालिना सुक्रुद्धेन तस्य देवस्य मंदिरे

അതേ ദേശത്തിൽ, ആ ദേവന്റെ മന്ദിരത്തിനുള്ളിൽ, അതിക്രുദ്ധനായ ദ്വിജൻ ജാബാലി ആ കന്യയെ വധിച്ചു।

Verse 45

आसीत्तत्र दिने कृष्णा माघमास चतुर्दशी । तेन नो निधनं प्राप्ता सुहताऽपि तपस्विनी

ആ ദിവസം മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്ദശിയായിരുന്നു; അതിനാൽ ഭീകരമായി വധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും ആ തപസ്വിനി മരണത്തെ പ്രാപിച്ചില്ല।

Verse 46

एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्य लिंगस्य सम्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ആ ലിംഗത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും അതിന്റെ മഹാത്മ്യവും ഞാൻ നിങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു; ആ മഹാത്മ്യം സർവ്വപാപനാശകമാണ്.

Verse 47

यश्चैतत्पठते भक्त्या तस्य लिंगस्य संनिधौ । अपमृत्युभयं तस्य कथंचिन्नैव जायते

ആ ശിവലിംഗത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഭക്തിയോടെ ഇതു പാരായണം ചെയ്യുന്നവന് അപമൃത്യുഭയം എങ്ങനെയും ഉദിക്കുകയില്ല.

Verse 48

तस्याग्रेऽस्ति शुभं कुण्डं पूरितं स्वच्छवारिणा । अदित्या निर्मितं देव्या स्नानार्थं चात्मनः कृते

അതിന്റെ മുന്നിൽ ശുദ്ധജലത്തോടെ നിറഞ്ഞ ഒരു ശുഭകുണ്ഡം ഉണ്ട്; ദേവിയായ അദിതി തന്റെ സ്നാനാർത്ഥം അതു നിർമ്മിച്ചതാണ്.

Verse 49

स्नानं कृत्वा नरस्तस्मिन्यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । करोति जागरं रात्रौ तस्मिन्नेव दिनेदिने । सोऽद्यापि वत्सरं यावन्नापमृत्युमवाप्नुयात्

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ആ ലിംഗത്തെ ദർശിക്കുകയും, അതേ സ്ഥലത്ത് ദിനംപ്രതി രാത്രിജാഗരണം അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ—ഇന്നുമുതൽ പൂർണ്ണ ഒരു വർഷം വരെ പോലും അപമൃത്യുവിനെ പ്രാപിക്കുകയില്ല.