Adhyaya 136

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा

ശ്രീമാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹീപാലാ! ഉത്തമമായ ചാഹല്യേശ്വര തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ പുരാതനകാലത്ത് മഹാഭാഗ്യവതിയായ തപസ്വിനി അഹല്യാ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.

Verse 2

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत्साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः । सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः

അവിടെ ഗൗതമൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, സാക്ഷാൽ മറ്റൊരു ബ്രഹ്മാവെന്നപോലെ. സത്യധർമ്മസമ്പന്നനായി വാനപ്രസ്ഥാശ്രമത്തിൽ നിരതനായിരുന്നു.

Verse 3

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता

അവന്റെ ഭാര്യ മഹാഭാഗ്യവതിയായ ‘അഹല്യാ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധയായിരുന്നു. രൂപവും യൗവനവും സമ്പന്നയായി ത്രിലോകങ്ങളിലും വിഖ്യാതയായിരുന്നു.

Verse 4

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः

അവളുടെ അത്യദ്ഭുത സൗന്ദര്യത്തിൽ മോഹിതനായ ദേവരാജൻ ശതക്രതു ഇന്ദ്രൻ, ബലസൂദനൻ, അഹല്യയെ പ്രലോഭിപ്പാൻ തുടങ്ങി।

Verse 5

मां भजस्व वरारोहे देवराजमनिन्दिते । क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता

അവൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ വരാരോഹേ, ഹേ അനിന്ദിതേ! ദേവരാജനായ എന്നെ സ്വീകരിക്ക; എന്നോടൊപ്പം ക്രീഡിക്ക; നീ ത്രിലോകങ്ങളിലും പൂജിതയാകും।”

Verse 6

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने

“ഹേ സുലോചനേ! ശൗചാചാരങ്ങളാൽ ക്ഷീണിച്ചും തപസ്സും സ്വാധ്യായവും അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനോടൊപ്പം നീ എന്ത് ചെയ്യും? നീ ക്ളേശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു।”

Verse 7

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात्सुचञ्चला । मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता

ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ വരാരോഹ, സ്ത്രീസ്വഭാവജന്യ ചഞ്ചലതാൽ, മനസ്സിൽ ശക്രനെ ധ്യാനിക്കാൻ തുടങ്ങി; കാമം അവളെ അന്തരത്തിൽ കലുഷിതയാക്കി।

Verse 8

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः

അവളുടെ ഭാവം അറിഞ്ഞ ആ ദേവൻ പാകശാസനൻ ഇന്ദ്രൻ, ദുഷ്ടാഭിപ്രായം കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി ഗൗതമനെ വഞ്ചിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 9

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके

അവസരം അറിഞ്ഞ് അവൻ ഉത്തമ വേഷം ധരിച്ചു, വിശ്വസിച്ച അഹല്യയെ മന്ദിരസമീപത്ത് മോഹിപ്പിച്ച് രമിപ്പിച്ചു।

Verse 10

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः

അതേ സ്ഥലത്ത്, ഹേ ഭാരത, ക്ഷണമാത്രത്തിനുള്ളിൽ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ഗൗതമൻ ദേവരാജന്റെ മന്ദിരത്തിലേക്ക് അതിവേഗം എത്തി।

Verse 11

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रोऽयमिति चिन्तयन्

ഗൗതമൻ വന്നെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പുരന്ദരൻ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ടു. അവൻ അവിടെ നിന്ന് ഒളിച്ചൊഴിഞ്ഞു; അവനെ കണ്ട ഗൗതമൻ ‘ഇവൻ ശക്രൻ’ എന്നു ചിന്തിച്ചു।

Verse 12

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । अजितेन्द्रियोऽसि यस्मात्त्वं तस्माद्बहुभगो भव

അപ്പോൾ ക്രോധമൂഢനായ ഗൗതമൻ ദേവേന്ദ്രനെ ശപിച്ചു—‘നീ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചിട്ടില്ല; അതിനാൽ നീ ബഹുഭഗൻ, അനേകം ചിഹ്നങ്ങളുള്ളവൻ ആകുക।’

Verse 13

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणादेव वेष्टितः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ഹേ ഭാരത, ദേവേന്ദ്രൻ ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സഹസ്ര ‘ഭഗ’ ചിഹ്നങ്ങളാൽ ചുറ്റുമാകെ ആവൃതനായി।

Verse 14

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले

അവൻ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശ്രീഹീനനായി, ദേവന്മാരോടുകൂടെ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിൽ ഗൗതമനെ സംബന്ധിച്ച് മഹത്തായ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 15

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात्त्वं दुष्टचारिणी । प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्मादश्ममयी भव

അപ്പോൾ അഹല്യയ്ക്കും ശാപം ലഭിച്ചു—‘നീ ദുഷ്ടാചാരിണി; എന്നെ കണ്ടിട്ടും ശക്രനിൽ രമിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് നീ അശ്മമയിയായി മാറുക.’

Verse 16

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि

ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, യശസ്വിയായ രാമനെ ദർശിച്ചുകൊണ്ട്, തീർത്ഥയാത്രയുടെ അവസരത്തിൽ നിന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകിപ്പോകും।

Verse 17

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम्

ഇങ്ങനെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ധീമാനായ രാമൻ അവളെ കണ്ടു; വിശ്വാമിത്രന്റെ സഹായത്തോടെ അവൾ ആ അശ്മമയ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു।

Verse 18

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि

വിധിപൂർവ്വം പൂജ ചെയ്ത്, പാപമുക്തയും മത്‌സരരഹിതയും ആയി, അവൾ നർമദാതീരത്ത് എത്തി; നിയമപ്രകാരം തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു।

Verse 19

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम्

അവൾ ഒരു മാസം ചാന്ദ്രായണ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു; തുടർന്ന് മറ്റൊരു കഠിനമായ കൃച്ഛ്രതപസ്സും ചെയ്തു. അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ അവൾക്ക് അനുത്തമമായ വരം നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു.

Verse 20

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम्

വീണ്ടും അദ്ദേഹം ദൃഷ്ടിക്കപ്പുറം അദൃശ്യമാക്കി പോയി; ഉമാപതി ദീർഘകാലം സുഖമായി വിഹരിച്ചു. ദേവൻ പോയശേഷം അഹല്യ ജഗദ്ഗുരുവായ മഹാദേവനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു…

Verse 21

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

അവൾ (ലിംഗത്തിന്) ‘അഹല്യേശ്വരൻ’ എന്നു നാമകരണം ചെയ്ത് വീണ്ടും സ്വന്തം ഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്ത് പരമേശ്വരനെ പൂജിച്ചാൽ…

Verse 22

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः

അവൻ മരിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെ ദേവനായ മഹേശ്വരൻ വിരാജിക്കുന്നു. ആ ലോകത്തിൽ ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിച്ച് ആ മഹാതപസ്വി…

Verse 23

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ അവൻ വീണ്ടും മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു—ധനധാന്യസമൃദ്ധിയോടെ, പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും സഹിതനായി.

Verse 24

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रमहल्यातीर्थसेवनात्

അഹല്യാ-തീർത്ഥസേവനത്താൽ മനുഷ്യൻ വിമലകുലത്തിൽ ധീമാനായി, വേദവിദ്യാശ്രയനായി ജനിക്കുന്നു; രൂപസൗഭാഗ്യസമ്പന്നനായി, സർവ്വവ്യാധിവിവർജിതനായി, നൂറുവർഷത്തിലധികം ജീവിക്കുന്നു।

Verse 136

। अध्याय

“അധ്യായം”—ഇത് അധ്യായ സമാപ്തി സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളമാണ്।