कुमाराभिषेकवर्णनम् — Description of Kumāra’s Abhiṣeka (Consecration/Installation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम् । अद्भुतं शोभितं शश्वद्विश्वकर्मविनिर्मितम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—അതേസമയം അവിടെ അദ്ദേഹം ഒരു ഉത്തമ രഥം കണ്ടു; അത്ഭുതകരവും ശോഭയോടെ അലങ്കരിച്ചതും സദാ ദീപ്തവുമായ, വിശ്വകർമ്മ നിർമ്മിതവുമായിരുന്നു।

Verse 2

शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम् । प्रस्थापितं च पार्वत्या वेष्टितं पार्षदैर्वरैः

നൂറുചക്രങ്ങളുള്ള, അതിവിസ്തൃതവും മനോവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അതിമനോഹരവുമായ രഥം ദേവി പാർവതി ഒരുക്കിച്ചു; അത് അവളുടെ ശ്രേഷ്ഠ പാർഷദന്മാർ ചുറ്റിനിന്നു.

Verse 3

समारोहत्ततोऽनंतो हृदयेन विदूयता । कार्त्तिकः परम ज्ञानी परमेशानवीर्यजः

അപ്പോൾ ഹൃദയം ദുഃഖദാഹത്തിൽ കത്തിയിരിക്കെ അനന്തൻ ആ രഥത്തിൽ കയറി. കാർത്തികേയൻ പരമജ്ഞാനി; പരമേശാനൻ (ശിവൻ) എന്ന ദൈവിക വീര്യശക്തിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ.

Verse 4

तदैव कृत्तिकाः प्राप्य मुक्तकेश्यश्शुचाऽऽतुराः । उन्मत्ता इव तत्रैव वक्तुमारेभिरे वचः

അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ കൃത്തികകളുടെ അടുക്കൽ എത്തി, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായി മുടി അഴിച്ചവരായി അവർ അവിടെയേ ഉന്മത്തരുപോലെ വാക്കുകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി।

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कुमाराभिषेकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ റുദ്രസംഹിതയിലെ ചതുര്ഥ കുമാരഖണ്ഡത്തിൽ ‘കുമാരാഭിഷേകവർണ്ണനം’ എന്ന പഞ്ചമ അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 6

स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं च धर्मतः । किं कुर्मः क्व च यास्यामो वयं किं करवाम ह

സ്നേഹത്തോടെ ഞങ്ങൾ ഈ പുത്രനെ വളർത്തി; ധർമ്മപ്രകാരം അവൻ ഞങ്ങളുടേതുതന്നെ. ഇനി ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യും? എവിടേക്കു പോകും? പറയുക—ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം?

Verse 7

इत्युक्त्वा कृत्तिकास्सर्वाः कृत्वा वक्षसि कार्त्तिकम् । द्रुतं मूर्च्छामवापुस्तास्सुतविच्छेदकारणात्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ കൃത്തികകളും കാർത്തികേയനെ തങ്ങളുടെ വക്ഷസ്സിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്നാൽ പുത്രവിയോഗത്തിന്റെ കാരണത്താൽ അവർ ഉടൻ മൂർച്ചയിലായി വീണു।

Verse 8

ताः कुमारो बोधयित्वा अध्यात्मवचनेन वै । ताभिश्च पार्षदैस्सार्द्धमारुरोह रथं मुने

ഹേ മുനേ, ആ സ്ത്രീകളെ ആത്മവിദ്യയുടെ വചനങ്ങളാൽ ബോധിപ്പിച്ച് കുമാരൻ അവരോടും ശിവന്റെ പാർഷദഗണങ്ങളോടും കൂടി രഥത്തിൽ ആരൂഢനായി।

Verse 9

दृष्ट्वा श्रुत्वा मंगलानि बहूनि सुखदानि वै । कुमारः पार्षदैस्सार्द्धं जगाम पितृमन्दिरम्

അനവധി സുഖദായകമായ മംഗളലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടും കേട്ടും കുമാരൻ പാർഷദന്മാരോടൊപ്പം പിതൃമന്ദിരമായ ശിവധാമത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 10

दक्षेण नंदियुक्तश्च मनोयायिरथेन च । कुमारः प्राप कैलासं न्यग्रोधाऽक्षयमूलके

ദക്ഷനോടൊപ്പം നന്ദിയുമായി ചേർന്ന്, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ കുമാരൻ അക്ഷയമൂല ന്യഗ്രോധസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൈലാസത്തെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 11

तत्र तस्थौ कृत्तिकाभिः पार्षदप्रवरैः सह । कुमारश्शांकरिः प्रीतो नानालीलाविशारदः

അവിടെ കൃത്തികകളോടും ശിവന്റെ ശ്രേഷ്ഠ പാർഷദന്മാരോടും കൂടി ശാങ്കരികുമാരൻ പ്രീതിയോടെ നിന്നു; നാനാലീലകളിൽ നിപുണൻ।

Verse 12

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः । विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं समाचख्युस्तदागमम्

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും, ഋഷികളും, സിദ്ധ-ചാരണന്മാരും—വിഷ്ണുവും ബ്രഹ്മാവും കൂടെ—ആ പവിത്ര സംഭവത്തിന്റെ വാർത്ത യഥാവിധം അറിയിച്ചു।

Verse 13

तदा दृष्ट्वा च गांगेयं ययौ प्रमुदितश्शिवः । अन्यैस्समेतो हरिणा ब्रह्मणा च सुरर्षिभिः

അപ്പോൾ ഗംഗാപുത്രനായ (കാർത്തികേയനെ) കണ്ടപ്പോൾ അത്യന്തം ആനന്ദിതനായ ശിവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഹരി (വിഷ്ണു), ബ്രഹ്മാ, ദേവർഷികൾ എന്നിവരും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

Verse 14

शंखाश्च बहवो नेदुर्भेरी तूर्याण्यनेकशः । उत्सवस्तु महानासीद्देवानां तुष्टचेतसाम्

അനവധി ശംഖങ്ങൾ മുഴങ്ങി; ഭേരി, തൂര്യം മുതലായ വാദ്യങ്ങൾ പലവട്ടം മുഴങ്ങി. തൃപ്തചിത്തരായ ദേവന്മാരിൽ മഹോത്സവം ഉദിച്ചു.

Verse 15

तदानीमेव तं सर्वे वीरभद्रादयो गणाः । कुर्वन्तः स्वन्वयुः केलिं नानातालधरस्वराः

അന്നേ നിമിഷം വീരഭദ്രാദി എല്ലാ ഗണങ്ങളും നാനാതാള-സ്വരങ്ങൾ പിടിച്ച് മുഴക്കം ഉയർത്തി, അവനെ ചുറ്റി ആനന്ദക്രീഡയിൽ ലീനരായി.

Verse 16

स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्त्तनम् । जयशब्दं नमश्शब्दं कुर्वाणाः प्रीतमानसाः

ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ സ്താവകർ സ്തുതി ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് അവന്റെ ഗുണകീർത്തനം നടത്തി; ‘ജയ’ ‘നമഃ’ എന്ന ശബ്ദങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു മുഴക്കി.

Verse 17

द्रष्टुं ययुस्तं शरजं शिवात्मजमनुत्तमम्

അവർ ഞാങ്ങണൽജന്മനായ, ശിവന്റെ അനുപമവും പരമോത്തമവുമായ പുത്രനെ ദർശിക്കുവാൻ പോയി।

Verse 18

पार्वती मंगलं चक्रे राजमार्गं मनोहरम् । पद्मरागादिमणिभिस्संस्कृतं परितः पुरम्

പാർവതി മംഗളക്രമങ്ങൾ ഒരുക്കി; മനോഹരമായ രാജപാത നിർമ്മിച്ചു; നഗരം ചുറ്റും പദ്മരാഗാദി രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 19

पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिः स्त्रीभिरन्विता । लक्ष्म्यादित्रिंशद्देवीश्च पुरः कृत्वा समाययौ

അവൾ പതിവ്രതയും പുത്രവതിയുമായ സാദ്ധ്വി സ്ത്രീകളോടൊപ്പം എത്തി; ലക്ഷ്മിയെയും അവളെ അനുഗമിക്കുന്ന മുപ്പത് ദേവിമാരെയും മുൻപിൽ നിർത്തി സമാഗതയായി।

Verse 20

रम्भाद्यप्सरसो दिव्यास्स स्मिता वेषसंयुताः । संगीतनर्तनपरा बभूवुश्च शिवाज्ञया

ശിവാജ്ഞപ്രകാരം രംഭ മുതലായ ദിവ്യ അപ്സരസ്സുകൾ പുഞ്ചിരിയോടെ, മനോഹര വേഷാഭരണങ്ങളോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു, ഗാനം-നൃത്തം എന്നിവയിൽ പൂർണ്ണമായി ലീനരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 21

ये तं समीक्षयामासुर्गागेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रये

അവർ ശങ്കരനോടു സാമ്യമുള്ള ഗംഗാപുത്രനെ ദർശിച്ചപ്പോൾ, ത്രിലോകമാകെ വ്യാപിച്ചിരുന്ന മഹാദിവ്യ തേജസ്സിനെ അവർ കണ്ടു।

Verse 22

तत्तेजसा वृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । ववंदिरे द्रुतं सर्वे कुमारं सूर्यवर्चसम्

സ്വതേജസ്സാൽ പൊതിഞ്ഞ ആ ബാലനെ—തപ്തസ്വർണ്ണംപോലെ ദീപ്തനും സൂര്യസമ വർചസ്സുള്ള കുമാരനുമായവനെ കണ്ടു—എല്ലാവരും ഉടൻ വേഗത്തിൽ വണങ്ങി।

Verse 23

जहुर्षुर्विनतस्कंधा नमश्शब्दरतास्तदा । परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणमागताः

അപ്പോൾ, ആദരവോടെ കുനിഞ്ഞ തോളുകളോടും 'നമഃ' എന്ന ശബ്ദം ഉച്ചരിക്കുന്നതിൽ സന്തോഷത്തോടും കൂടി അവർ അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റി ഇടത്തും വലത്തും നിന്നു.

Verse 24

अहं विष्णुश्च शक्रश्च तथा देवादयोऽखिलाः । दण्डवत्पतिता भूमौ परिवार्य्य कुमारकम्

'ഞാൻ (ബ്രഹ്മാവ്), വിഷ്ണു, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ), കൂടാതെ എല്ലാ ദേവന്മാരും—ദിവ്യ കുമാരനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി—ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്തു വീണു.'

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे शंभुर्गिरिजा च मुदान्विता । महोत्सवं समागम्य ददर्श तनयं मुदा

അതിനിടയിൽ ആനന്ദപരിപൂർണരായ ശംഭുവും ഗിരിജയും മഹോത്സവത്തിലേക്ക് എത്തി, സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ പുത്രനെ ദർശിച്ചു।

Verse 26

पुत्रं निरीक्ष्य च तदा जगदेकबंधुः प्रीत्यान्वितः परमया परया भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः परेशः

അപ്പോൾ പുത്രനെ ദർശിച്ചപ്പോൾ ലോകങ്ങളുടെ ഏകബന്ധുവായ സ്വയം സർവേശ്വര പരമേശ്വരൻ ശിവൻ, പരാ ഭവാനിയോടൊപ്പം പരമ പ്രീതിയിൽ നിറഞ്ഞു. പിതൃസ്നേഹത്തിൽ ഉന്മേഷിച്ച്, ഭുജംഗഭോഗം പവിത്രാഭരണമായി ധരിച്ചു, പ്രമഥഗണങ്ങൾ ചുറ്റിനിന്നപ്പോൾ പ്രഭു സാക്ഷാൽ പ്രകാശിച്ചു।

Verse 27

अथ शक्तिधरः स्कन्दौ दृष्ट्वा तौ पार्वतीशिवौ । अवरुह्य रथात्तूर्णं शिरसा प्रणनाम ह

അപ്പോൾ ശക്തിധരൻ സ്കന്ദനെയും ആ രണ്ടുപേരായ പാർവതിയെയും ശിവനെയും കണ്ടു, രഥത്തിൽ നിന്ന് വേഗം ഇറങ്ങി, ശിരസ്സു നമിച്ച് പ്രണാമം ചെയ്തു।

Verse 28

उपगुह्य शिवः प्रीत्या कुमारं मूर्ध्नि शंकरः । जघ्रौ प्रेम्णा परमेशानः प्रसन्नः स्नेहकर्तृकः

ആനന്ദത്തോടെ കുമാരനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത ശങ്കരൻ—പരമേശ്വരനായ ശിവൻ—സ്നേഹപൂർവ്വം അവന്റെ ശിരസ്സിൽ ചുംബിച്ചു (ഘ്രാണിച്ചു); പ്രസന്നനായി അദ്ദേഹം അത് ശുദ്ധ പിതൃസ്നേഹത്താൽ ചെയ്തു।

Verse 29

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

അവിടെ പാർവതി പെട്ടെന്ന് വികാരാവേശത്തോടെ ഗുഹയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു; മാതൃസ്നേഹത്തിൽ നനഞ്ഞ്, തന്റെ സ്തനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയ പാൽ അവനു കുടിപ്പിച്ചു।

Verse 30

तदा नीराजितो देवैस्सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

അപ്പോൾ ആനന്ദഭരിതരായ ദേവന്മാർ ഭാര്യാസഹിതം ആ ദേവനെ നീരാജനം ചെയ്തു. മഹത്തായ ‘ജയ’ഘോഷം കൊണ്ട് ആകാശമണ്ഡലം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.

Verse 31

ऋषयो ब्रह्मघोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च बहवस्तत्रोपतस्थुश्च कुमारकम्

അവിടെ ഋഷിമാർ ബ്രഹ്മഘോഷത്തോടെ, ഗായകർ ഗീതങ്ങളോടെ, അനേകം വാദകർ വാദ്യങ്ങളോടെ—എല്ലാവരും ദിവ്യശിശുവായ കുമാരൻ (സ്കന്ദൻ) സന്നിധിയിൽ സേവാഭാവത്തോടെ നിന്നു.

Verse 32

स्वमंकमारोप्य तदा महेशः कुमारकं तं प्रभया समुज्ज्वलम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रियाऽन्वितः पुत्रवतां वरिष्ठः

അപ്പോൾ മഹേശൻ ആ ദീപ്തിമാനായ കുമാരനെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി; ഭവാനീപതി സ്വയം ദിവ്യശ്രീയാൽ അലങ്കൃതനായി, പുത്രവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനെന്നപോലെ സാക്ഷാത് പ്രകാശിച്ചു।

Verse 33

कुमारः स्वगणैः सार्द्धमाजगाम शिवालयम् । शिवाज्ञया महोत्साहैस्सह देवैर्महासुखी

കുമാരൻ (സ്കന്ദൻ) തന്റെ ഗണങ്ങളോടുകൂടെ ശിവാലയത്തിലേക്ക് വന്നു. ശിവാജ്ഞപ്രകാരം ദേവന്മാരോടൊപ്പം മഹോത്സാഹത്തോടെ അവൻ പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി।

Verse 34

दंपती तौ तदा तत्रैकपद्येन विरेजतुः । विवंद्यमानावृषिभिरावृतौ सुरसत्तमैः

അപ്പോൾ അവിടെ ആ ദിവ്യ ദമ്പതികൾ ഒരൊറ്റ പാദചലനത്തിൽ തന്നെ ദീപ്തരായി; ഋഷിമാർ വന്ദിച്ചു പുകഴ്ത്തുകയും ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർ ചുറ്റിനിന്നും അവർ ശോഭിക്കുകയും ചെയ്തു।

Verse 35

कुमारः क्रीडयामास शिवोत्संगे मुदान्वितः । वासुकिं शिवकंठस्थं पाणिभ्यां समपीडयत्

ആനന്ദം നിറഞ്ഞ കുമാരൻ ശിവന്റെ മടിയിൽ കളിച്ചു. ശിവന്റെ കഴുത്തിൽ വസിക്കുന്ന വാസുകി സർപ്പത്തെ അവൻ ഇരുകൈകളാൽ മൃദുവായി അമർത്തി.

Verse 36

प्रहस्य भगवाञ् शंभुश्शशंस गिरिजां तदा । निरीक्ष्य कृपया दृष्ट्या कृपालुर्लीलयाकृतिम्

ഭഗവാൻ ശംഭു പുഞ്ചിരിച്ച് അപ്പോൾ ഗിരിജയോട് പറഞ്ഞു. കരുണാമയനായ പ്രഭു കൃപാദൃഷ്ടിയാൽ അവളുടെ ലീലാമയ ദിവ്യരൂപം നിരീക്ഷിച്ചു.

Verse 37

मदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदं च परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा स गद्गदगिरो जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन विभुर्भुवनैकभर्त्ता

അപ്പോൾ ഗിരിജാസഹിതനായ ഭഗവാൻ മഹേശൻ മദഭരിതമായ മൃദുസ്മിതത്തോടെ പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു. പ്രേമവശാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ഠം ഗദ്ഗദമായി; ലോകത്തിന്റെ ഏകബന്ധു, സർവ്വശക്തൻ, ഭുവനൈകഭർത്താവായിട്ടും അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല।

Verse 38

अथ शंभुर्जगन्नाथो हृष्टो लौकिकवृत्तवान् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास कार्त्तिकम्

അതിനുശേഷം ജഗന്നാഥനായ ശംഭു ഹർഷിതനായി, സ്നേഹപൂർവമായ ലോകാചാരം സ്വീകരിച്ച്, മനോഹരമായ രത്നസിംഹാസനത്തിൽ കാർത്തികേയനെ ഇരുത്തി।

Verse 39

वेदमंत्राभिपूतैश्च सर्वतीर्थोदपूर्णकैः । सद्रत्नकुंभशतकैः स्नापया मास तं मुदा

പിന്നീട് വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച, സർവതീർത്ഥജലങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ, ശുഭ രത്നാലങ്കൃതമായ നൂറുകണക്കിന് കുംഭങ്ങളാൽ അദ്ദേഹം ആനന്ദത്തോടെ അവനെ സ്നാപനം ചെയ്‌തു—മന്ത്രശുദ്ധമായ പൂർണ്ണ അഭിഷേകം നടത്തി।

Verse 40

सद्रत्नसाररचितकिरीटमुकुटांगदम् । वैजयन्ती स्वमालां च तस्मै चक्रं ददौ हरिः

അപ്പോൾ ഹരി (വിഷ്ണു) ഉത്തമരത്നസാരത്തിൽ നിർമ്മിതമായ കിരീടം, മുകുടം, അങ്കദങ്ങൾ അവനു നൽകി; കൂടാതെ തന്റെ വൈജയന്തീ മാലയും സുദർശനചക്രവും അർപ്പിച്ചു।

Verse 41

शूलं पिनाकं परशुं शक्ति पाशुपतं शरम् । संहारास्त्रं च परमां विद्यां तस्मै ददौ शिवः

ശിവൻ അവനു ത്രിശൂലം, പിനാകധനുസ്സ്, പരശു, ശക്തി, പാശുപതാസ്ത്രം, ശരം, സംഹാരാസ്ത്രം എന്നിവയും പരമവിദ്യയും നൽകി।

Verse 42

अदामहं यज्ञसूत्रं वेदांश्च वेदमातरम् । कमण्डलुं च ब्रह्मास्त्रं विद्यां चैवाऽरिमर्दिनीम्

“ഞാൻ യജ്ഞോപവീതം, വേദങ്ങളും വേദമാതാവിനെയും നൽകി; കൂടാതെ കമണ്ഡലു, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം, ശത്രുമർദിനിയായ ജയവിദ്യയും അർപ്പിച്ചു।”

Verse 43

गजेन्द्रं चैव वज्रं च ददौ तस्मै सुरेश्वरः । श्वेतच्छत्रं रत्नमालां ददौ वस्तुं जलेश्वरः

സുരേശ്വരനായ ഇന്ദ്രൻ അവനു ഗജേന്ദ്രനെയും വജ്രായുധവും ദാനം ചെയ്തു. ജലേശ്വരനായ വരുണൻ ശ്വേതച്ഛത്രം, രത്നമാലയും മറ്റു അമൂല്യവസ്തുക്കളും അർപ്പിച്ചു॥

Verse 44

मनोयायिरथं सूर्यस्सन्नाहं च महाचयम् । यमदंडं यमश्चैव सुधाकुंभं सुधानिधिः

സൂര്യൻ മനോവേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥവും മഹാസന്നാഹവും ആയുധങ്ങളുടെ മഹാസഞ്ചയവും നൽകി. യമൻ തന്റെ ദണ്ഡം നൽകി, സ്വയം സഹായിയായി മുന്നോട്ട് വന്നു. സുധാനിധി സുധാകുംഭവും അമൃതനിധിയും അർപ്പിച്ചു॥

Verse 45

हुताशनो ददौ प्रीत्या महाशक्तिं स्वसूनवे । ददौ स्वशस्त्रं निरृतिर्वायव्यास्त्रं समीरणः

ഹുതാശനനായ അഗ്നി പ്രീതിയോടെ തന്റെ പുത്രന് മഹാശക്തി നൽകി; നിരൃതിയും തന്റെ ആയുധം നൽകി, സമീരണൻ (വായു) വായവ്യാസ്ത്രവും ദാനം ചെയ്തു।

Verse 46

गदां ददौ कुबेरश्च शूलमीशो ददौ मुदा । नानाशस्त्राण्युपायांश्च सर्वे देवा ददुर्मुदा

കുബേരൻ സന്തോഷത്തോടെ ഗദ നൽകി; ഈശ്വരനായ ശിവൻ ആനന്ദത്തോടെ ത്രിശൂലം നൽകി. അതുപോലെ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഹർഷത്തോടെ പലവിധ ആയുധങ്ങളും ഉപായങ്ങളും അർപ്പിച്ചു।

Verse 47

कामास्त्रं कामदेवोऽथ ददौ तस्मै मुदान्वितः । गदां ददौ स्वविद्याश्च तस्मै च परया मुदा

അപ്പോൾ ആനന്ദഭരിതനായ കാമദേവൻ അവന് കാമാസ്ത്രം നൽകി; പരമഹർഷത്തോടെ ഗദയും നൽകി, തന്റെ ഗൂഢവിദ്യകളും അവനു പകർന്നു നൽകി।

Verse 48

क्षीरोदोऽमूल्यरत्नानि विशिष्टं रत्ननूपुरम् । हिमालयो हि दिव्यानि भूषणान्यंशुकानि च

ക്ഷീരസമുദ്രം അമൂല്യരത്നങ്ങളും വിശിഷ്ടമായ രത്നനൂപുരയുഗളവും അർപ്പിച്ചു; ഹിമാലയനും ദിവ്യാഭരണങ്ങളും മനോഹരവസ്ത്രങ്ങളും സമർപ്പിച്ചു।

Verse 49

चित्रबर्हणनामानं स्वपुत्रं गरुडो ददौ । अरुणस्ताम्रचूडाख्यं बलिनं चरणायुधम्

ഗരുഡൻ ‘ചിത്രബർഹണ’ എന്ന തന്റെ പുത്രനെ അർപ്പിച്ചു; അരുണൻ ‘താമ്രചൂഡ’ എന്ന ബലവാനെ നൽകി, അവന്റെ ആയുധം അവന്റെ പാദങ്ങളായിരുന്നു।

Verse 50

पार्वती सस्मिता हृष्टा परमैश्वर्यमुत्तमम् । ददौ तस्मै महाप्रीत्या चिरंजीवित्वमेव च

സസ്മിതയും ഹർഷപരവശയുമായ പരമേശ്വരി പാർവതി മഹാപ്രീതിയോടെ അവനു ദിവ്യൈശ്വര്യത്തിന്റെ ഉത്തമ പരമാധികാരവും, കൂടാതെ ചിരഞ്ജീവിത്വവരവും നൽകി।

Verse 51

लक्ष्मीश्च संपदं दिव्यां महाहारं मनोहरम् । सावित्री सिद्धविद्यां च समस्तां प्रददौ मुदा

ലക്ഷ്മി ആനന്ദത്തോടെ ദിവ്യസമ്പത്തും മനോഹരമായ മഹാഹാരവും നൽകി; സാവിത്രിയും ഹർഷത്തോടെ സമസ്തസിദ്ധി നൽകുന്ന സമ്പൂർണ്ണ വിദ്യയും പ്രദാനം ചെയ്തു।

Verse 52

अन्याश्चापि मुने देव्यो यायास्तत्र समागताः । स्वात्मवत्सु ददुस्तस्मै तथैव शिशुपालिकाः

ഹേ മുനേ! അവിടെ സമാഗതമായ മറ്റ് ദേവിമാരും ശിശുപാലികമാരെപ്പോലെ, സ്വന്തം മക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെ അവനു തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഏല്പിച്ചു।

Verse 53

महामहोत्सवस्तत्र बभूव मुनिसत्तम । सर्वे प्रसन्नतां याता विशेषाच्च शिवाशिवौ

ഹേ മുനിസത്തമ! അവിടെ മഹാമഹോത്സവം നടന്നു. എല്ലാവരും പ്രസന്നരായി—വിശേഷിച്ച് ശിവനും ശിവയും (ശക്തി) അത്യന്തം ആനന്ദിച്ചു।

Verse 54

एतस्मिन्नंतरे काले प्रोवाच प्रहसन् मुदा । मुने ब्रह्मादिकान् देवान् रुद्रो भर्गः प्रतापवान्

അന്നേരം, ഹേ മുനേ, പ്രതാപവാനായ ഭർഗ്ഗ-രുദ്രൻ ആനന്ദത്തോടെ മൃദുഹാസം ചിരിച്ച് ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരോട് അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 55

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । सर्वथाहं प्रसन्नोस्मि वरान्वृणुत ऐच्छिकान्

ശിവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ഹരി, ഹേ വിധാതാവേ, ഹേ സർവ്വദേവന്മാരേ! എന്റെ വചനം കേൾക്കുവിൻ. ഞാൻ സർവ്വഥാ പ്രസന്നൻ; അതിനാൽ ഇഷ്ടമുള്ള വരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുവിൻ।

Verse 56

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्मुनेविष्ण्वादयस्सुराः । सर्वे प्रोचुः प्रसन्नास्या देवं पशुपतिं प्रभुम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ശംഭുവിന്റെ വചനം കേട്ട ശേഷം, വിഷ്ണുവും മറ്റ് ദേവന്മാരും പ്രസന്നമുഖങ്ങളോടെ ആ പ്രഭുവായ പശുപതിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു।

Verse 57

कुमारेण हतो ह्येष तारको भविता प्रभो । तदर्थमेव संजातमिदं चरितमुत्तमम्

ഹേ പ്രഭോ, കുമാരനാൽ തന്നെ ഈ താരകാസുരൻ വധിക്കപ്പെടും. അതിനായിട്ടാണ് ഈ ഉത്തമമായ ചരിത്രം ഉണ്ടായത്.

Verse 58

तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हन्तुमुद्यता । आज्ञां देहि कुमाराय स तं हंतुं सुखाय नः

അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ഇന്ന് തന്നെ താരകാസുരനെ വധിക്കാൻ തയ്യാറായി പുറപ്പെടും. ഞങ്ങളുടെ സുഖത്തിനായി അവനെ വധിക്കാൻ കുമാരന് ആജ്ഞ നൽകിയാലും.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । तथेति मत्वा स विभुर्दत्तवांस्तनयं तदा । देवेभ्यस्तारकं हंतुं कृपया परिभावितः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്ന് കരുതി, ആ സർവ്വശക്തനായ പ്രഭു കരുണയോടെ ദേവന്മാർക്കായി താരകാസുരനെ വധിക്കാൻ തന്റെ പുത്രനെ നൽകി.

Verse 60

शिवाज्ञया सुरास्सर्वे ब्रह्मविष्णुमुखास्तदा । पुरस्कृत्य गुहं सद्यो निर्जग्मुर्मिलिता गिरेः

ശിവാജ്ഞപ്രകാരം അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാ-വിഷ്ണു മുതലായവർ നേതൃത്വം വഹിച്ച് സർവ്വദേവന്മാരും, ഗുഹ (കുമാരൻ/കാർത്തികേയൻ)നെ മുൻപിൽ നിർത്തി, ഒന്നിച്ചു ഉടൻ പർവതത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 61

बहिर्निस्सृत्य कैलासात्त्वष्टा शासनतो हरेः । विरेचे नगरं रम्यमद्भुतं निकटे गिरेः

കൈലാസത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു, ഹരി (വിഷ്ണു)യുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ത്വഷ്ടാവ് പർവതസമീപത്ത് മനോഹരവും അത്ഭുതകരവും ആയ ഒരു നഗരം നിർമ്മിച്ചു।

Verse 62

तत्र रम्यं गृहं दिव्यमद्भुतं परमो ज्ज्वलम् । गुहार्थं निर्ममे त्वष्टा तत्र सिंहासनं वरम्

അവിടെ ത്വഷ്ടാവ് മനോഹരവും ദിവ്യവും അത്ഭുതകരവും പരമപ്രഭാമയവും ആയ ഒരു ഗൃഹം പവിത്ര ഗുഹാ-നിവാസാർത്ഥമായി നിർമ്മിച്ചു; അതിൽ ഉത്തമ സിംഹാസനവും ഒരുക്കി।

Verse 63

तदा हरिस्सुधीर्भक्त्या कारयामास मंगलम् । कार्त्तिकस्याभिषेकं हि सर्वतीर्थजलैस्सुरैः

അപ്പോൾ സുദീയും ഭക്തനുമായ ഹരി (വിഷ്ണു) മംഗളകർമ്മങ്ങൾ നടത്തിച്ചു. ദേവന്മാർ സർവ്വ തീർത്ഥജലങ്ങളാൽ കാർത്തികേയന്റെ അഭിഷേകം നിർവഹിച്ചു।

Verse 64

सर्वथा समलंकृत्य वासयामास संग्रहम् । कार्त्तिकस्य विधिं प्रीत्या कारयामास चोत्सवम्

എല്ലാം എല്ലാ വിധത്തിലും അലങ്കരിച്ച് അദ്ദേഹം സമസ്ത സംഗമത്തെയും സുഖമായി പാർപ്പിച്ചു. പ്രീതിയോടെ കാർത്തികന്റെ വിധിവിധാനങ്ങൾ നടത്തിക്കുകയും ഉത്സവം ഒരുക്കുകയും ചെയ്തു।

Verse 65

ब्राह्मांडाधिपतित्वं हि ददौ तस्मै मुदा हरिः । चकार तिलकं तस्य समानर्च सुरैस्सह

അപ്പോൾ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ഹരി (വിഷ്ണു) അവനു ബ്രഹ്മാണ്ഡാധിപത്യം നൽകി; അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തിലകം ചാർത്തി, ദേവന്മാരോടൊപ്പം യഥാവിധി പൂജയും ചെയ്തു।

Verse 66

प्रणम्य कार्त्तिकं प्रीत्या सर्वदेवर्षिभिस्सह । तुष्टाव विविधस्स्तोत्रैः शिवरूपं सनातनम्

കാർത്തികേയനെ സ്നേഹത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു, സർവ്വ ദേവർഷിമാരോടൊപ്പം അദ്ദേഹം പലവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ അവനിൽ പ്രത്യക്ഷമായ സനാതന ശിവരൂപത്തെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 67

वरसिंहासनस्थो हि शुशुभेऽतीव कार्तिकः । स्वामिभावं समापन्नो ब्रह्मांडस्यासि पालकः

ശ്രേഷ്ഠ സിംഹാസനത്തിൽ ആസീനനായ കാർത്തികേയൻ അത്യന്തം ദീപ്തിയായി ശോഭിച്ചു. സ്വാമിഭാവം പ്രാപിച്ച് സമസ്ത ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പാലകനായി.