Adhyaya 29

Verse 1

नारदौवाच । ततो गच्छेत राजेंद्र कालिंदीतीर्थमुत्तमम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्न दुर्गतिमवाप्नुयात्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! തുടർന്ന് ഉത്തമമായ കാലിന്ദീ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, ഹേ രാജാ, മനുഷ്യൻ ദുര്‍ഗതി പ്രാപിക്കുകയില്ല.

Verse 2

पुष्करे तु कुरुक्षेत्रे ब्रह्मावर्त्ते पृथूदके । अविमुक्ते सुवर्णाख्ये यत्फलं लभते नरः

പുഷ്കരം, കുരുക്ഷേത്രം, ബ്രഹ്മാവർത്തം, പൃഥൂദകം, അവിമുക്തം, സുവർണാഖ്യം എന്ന തീർത്ഥങ്ങളിൽ മനുഷ്യൻ നേടുന്ന ഫലം—(അതേ ഫലം ലഭിക്കുന്നു).

Verse 3

तत्फलं समवाप्नोति यमुनायां नरोत्तम । स्वर्गभोगेतिरागो वै येषां मनसि वर्तते

ഹേ നരോത്തമാ! യമുനയിൽ അതേ ഫലം ലഭിക്കുന്നു; സ്വർഗ്ഗഭോഗങ്ങളോടു മനസ്സിൽ തീവ്രാസക്തി വസിക്കുന്നവർ നിശ്ചയമായും ആ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 4

यमुनायां विशेषेण स्नानदानेन सत्तम । आयुरारोग्यसंपत्तौ रूपयौवनता गुणे

ഹേ സത്തമാ! പ്രത്യേകിച്ച് യമുനയിൽ സ്നാനവും ദാനവും ചെയ്താൽ ആയുസ്സ്, ആരോഗ്യം, സമ്പത്ത്, സൗന്ദര്യം, യൗവനം, സദ്ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ വർധിക്കുന്നു।

Verse 5

येषां मनोरथस्तैस्तु न त्याज्यं यमुनाजलम् । ये बिभ्यति नरकादेर्दारिद्र्योऽत्र संति च

ആരുടെ മനോരഥങ്ങൾ അതിന്മേൽ ആശ്രിതമാണോ അവർ യമുനാജലം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. നരകാദികളെ ഭയപ്പെടുന്നവരും ഇവിടെ ദാരിദ്ര്യപീഡിതരുമായവർയും ഇതിന്റെ ആശ്രയം തേടണം।

Verse 6

सर्वथा तैः प्रयत्नेन तत्र कार्यं निमज्जनम् । दारिद्र्य पाप दौर्भाग्य पंक प्रक्षालनाय वै

അതുകൊണ്ട് അവർ എല്ലാത്തരത്തിലും പരിശ്രമിച്ച് അവിടെ മുങ്ങിക്കുളിക്കണം; ദാരിദ്ര്യം, പാപം, ദൗർഭാഗ്യം എന്ന പാങ്ക് കഴുകി നീക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് അത്।

Verse 7

ऋते वै यामुनं तोयं न चान्योस्ति युधिष्ठिर । श्रद्धाहीनानि कर्माणि मतान्यर्धफलानि वै । फलं ददाति संपूर्णं यामुनं स्नानमात्रतः

ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ! യമുനാജലം ഒഴികെ അതിനൊപ്പമുള്ള മറ്റൊരു തീർത്ഥമില്ല. ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത കർമ്മങ്ങൾ അർദ്ധഫലം മാത്രമേ തരൂ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ യമുനയിൽ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താലും പൂർണ്ണഫലം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 8

अकामो वा सकामो वा यामुने सलिले नृप । इहामुत्र च दुःखानि मज्जनान्नैव पश्यति

ഹേ നൃപാ! നിഷ്കാമനായാലും സകാമനായാലും, യമുനാജലത്തിൽ സ്നാനനിമജ്ജനം ചെയ്യുന്നവൻ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ദുഃഖങ്ങളെ കാണുകയില്ല.

Verse 9

पक्षद्वये यथा चंद्र क्षीःयते वर्द्धते तथा । पातकं नश्यते तत्र स्नानात्पुण्यं विवर्द्धते

ശുക്ല-കൃഷ്ണ എന്ന രണ്ടു പക്ഷങ്ങളിലും ചന്ദ്രൻ ക്ഷയിച്ചു വർധിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ പാപം നശിക്കുകയും പുണ്യം ക്രമേണ വർധിക്കുകയും ചെയ്യും.

Verse 10

यथाब्धौ सुखमायांति रत्नानि विविधानि च । आयुर्वित्तं कलत्राणि संपदः संभवंति च

സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് എളുപ്പത്തിൽ നാനാവിധ രത്നങ്ങൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ (ആ പുണ്യഫലമായി) ആയുസ്സ്, ധനം, സത്കലത്രം എന്നിവയും മറ്റു സമ്പത്തുകളും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 11

कामधेनुर्यथा कामं चिंतामणिर्विचिंतितम् । ददाति यमुनास्नानं तद्वत्सर्वं मनोरथम्

കാമധേനു ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നൽകുന്നതുപോലെയും, ചിന്താമണി മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചതെല്ലാം പ്രസാദിക്കുന്നതുപോലെയും, യമുനാസ്നാനവും അതുപോലെ എല്ലാ മനോരഥങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നു.

Verse 12

कृते तपः परं ज्ञानं त्रेतायां यजनं तथा । द्वापरे च कलौ दानं कालिंदी सर्वदा शुभा

കൃതയുഗത്തിൽ തപസ്സും പരമജ്ഞാനവും ശ്രേഷ്ഠം; ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം; ദ്വാപരത്തിലും കലിയിലും ദാനം പ്രധാനമാണ്. കാലിന്ദി (യമുന) എപ്പോഴും ശുഭദായിനി.

Verse 13

सर्वेषां सर्ववर्णानामाश्रमाणां च भूपते । यामुने मज्जनं धर्मं धाराभिः खलु वर्षति

ഹേ ഭൂപതേ! എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിലെയും എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളിലെയും ജനങ്ങൾക്ക് യമുനയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നത് സത്യമായും ധാരകളായി ധർമ്മം വർഷിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 14

अस्मिन्वै भारते वर्षे कर्मभूमौ विशेषतः । कालिंद्यस्नायिनां नॄणां निष्फलं जन्मकीर्त्तितम्

നിശ്ചയമായും ഈ ഭാരതവർഷത്തിൽ—വിശേഷിച്ച് കർമ്മഭൂമിയിൽ—മാത്രം കാലിന്ദിയിൽ (യമുനയിൽ) സ്നാനം ചെയ്യുന്ന പുരുഷന്മാരുടെ ജന്മം നിഷ്ഫലമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 15

नैश्वर्यं गगने यद्वच्चांद्रे ऽमायां तु मंडले । तद्वन्न भाति सत्कर्म यमुनामज्जनं विना

അമാവാസ്യാരാത്രിയിൽ ആകാശത്ത് ചന്ദ്രമണ്ഡലം പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെ, യമുനയിൽ സ്നാനം ഇല്ലാതെ സത്കർമ്മപുണ്യം പ്രകാശിക്കുകയില്ല.

Verse 16

व्रतैर्दानैस्तपोभिश्च न तथा प्रीयते हरिः । तत्र मज्जनमात्रेण यथा प्रीणाति केशवः

വ്രതം, ദാനം, തപസ്സ് എന്നിവകൊണ്ട് ഹരി അത്ര പ്രസന്നനാകുന്നില്ല; എന്നാൽ അവിടെ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താലും കേശവൻ അത്യന്തം പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 17

न समं विद्यते किंचित्तेजः सौरेण तेजसा । तद्वन्न यमुनास्नानं समानाः क्रतुजाः क्रियाः

സൂര്യന്റെ തേജസ്സിന് തുല്യമായ മറ്റൊരു തേജസ്സുമില്ല; അതുപോലെ യമുനാസ്നാനത്തിന് തുല്യമായ യജ്ഞജന്യ കർമ്മങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.

Verse 18

प्रीतये वासुदेवस्य सर्वपापापनुत्तये । कालिंद्या मज्जनं कुर्य्यात्स्वर्गलाभाय मानवः

വാസുദേവന്റെ പ്രീതിക്കായും സർവ്വപാപനാശത്തിനായും മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗലാഭാർത്ഥം കാലിന്ദി (യമുന)യിൽ സ്നാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്।

Verse 19

किं रक्षितेन देहेन सुपुष्टेन बलीयसा । अध्रुवेण सुदेहेन यमुना मज्जनं विना

ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിച്ച, സുഷ്ടമായും ബലവാനുമായ ദേഹത്തിന് എന്ത് പ്രയോജനം? ആ സുന്ദരദേഹവും അനിത്യം; യമുനാസ്നാനം കൂടാതെ അത് പാവനമാകില്ല.

Verse 20

अस्थिस्तंभं स्नायुबंधं मांसक्षतज लेपनम् । चर्मावनद्ध दुर्गंधं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः

ഈ ദേഹം അസ്ഥികളുടെ ഘടന, സ്നായുക്കളാൽ ബന്ധിതം; മാംസവും രക്തവും ലേപിതം; ചർമ്മം പൊതിഞ്ഞ, ദുർഗന്ധമുള്ള, മൂത്ര-പുരീഷം നിറഞ്ഞത്.

Verse 21

जराशोक विपद्व्याप्तं रोगमंदिरमातुरम् । रागमूलमनित्यं च सर्वदोषसमाश्रयम्

ഈ ദേഹം ജര, ശോകം, വിപത്ത് എന്നിവകൊണ്ട് വ്യാപ്തം; രോഗങ്ങളുടെ മന്ദിരം, പീഡിതം; രാഗമൂലമായ, അനിത്യമായ, സർവ്വദോഷങ്ങളുടെ ആശ്രയം.

Verse 22

परोपकारपापार्ति परद्रोहपरेर्षिकम् । लोलुपं पिशुनं क्रूरं कृतघ्नं क्षणिकं तथा

മറ്റുള്ളവരുടെ ഉപകാരത്തിൽ വേദനിക്കുന്നവൻ, പരദ്രോഹത്തിൽ നിരതനും നിത്യ ഈർഷ്യാളുവും; ലോഭി, പിശുനൻ, ക്രൂരൻ, കൃതഘ്നൻ, ചഞ്ചലസ്വഭാവിയുമായവൻ—

Verse 23

निष्ठुरं दुर्धरं दुष्टं दोषत्रयविदूषितम् । अशुचितापि दुर्गंधि तापत्रयविमोहितम्

ഇത് (ദേഹം/മനം) നിഷ്ഠുരം, നിയന്ത്രിക്കാൻ ദുഷ്കരം, ദുഷ്ടം—ത്രിദോഷങ്ങളാൽ മലിനം. അശുചിയായിട്ടും ദുർഗന്ധമുള്ളത്; ത്രിതാപങ്ങളാൽ മോഹിതം.

Verse 24

निसर्गतो ऽधर्मरतं तृष्णाशतसमाकुलम् । कामक्रोधमहालोभ नरकद्वारसंस्थितम्

സ്വഭാവതഃ ഇത് അധർമ്മത്തിൽ രമിക്കുന്നു, നൂറുകണക്കിന് തൃഷ്ണകളാൽ വ്യാകുലം; കാമം, ക്രോധം, മഹാലോഭം നിറഞ്ഞ് നരകദ്വാരത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 25

कृमिवर्चस्तु भस्मादि परिणामगुणावहम् । ईदृक्शरीरं व्यर्थं हि यमुनामज्जनं विना

ഈ ദേഹം കൃമി-വിഷ്ഠാസമം; പരിണാമധർമ്മം മൂലം അവസാനം ഭസ്മാദിയായി മാറുന്നു. യമുനയിൽ മജ്ജനം ഇല്ലാതെ ഇത്തരമൊരു ദേഹം തീർച്ചയായും വ്യർത്ഥം.

Verse 26

बुद्बुदा इव तोयेषु प्रत्यंडा इव पक्षिषु । जायंते मरणायैव यमुनास्नान वर्जिताः

യമുനാസ്നാനം വെടിഞ്ഞവർ മരിക്കാനായി മാത്രമേ ജനിക്കൂ—ജലത്തിലെ ബുഡ്ബുദങ്ങളുപോലെ, പക്ഷികളുടെ മുട്ടകളുപോലെ (ക്ഷണഭംഗുരം).

Verse 27

अवैष्णवो हतो विप्रो हतं श्राद्धमपिंडकम् । अब्रह्मण्यं हतं क्षत्रमनाचार हतं कुलम्

അവൈഷ്ണവനായ ബ്രാഹ്മണൻ നശിച്ചതുപോലെ; പിണ്ഡദാനം ഇല്ലാത്ത ശ്രാദ്ധം ഫലഹീനം. ബ്രാഹ്മണദ്വേഷിയായ ക്ഷത്രിയൻ നശിക്കും; അനാചാരത്താൽ കുലവും നശിക്കുന്നു.

Verse 28

सदंभश्च हतो धर्म्मः क्रोधेनैव हतं तपः । अदृढं च हतं ज्ञानं प्रमादेन हतं श्रुतम्

ദംഭം മൂലം ധർമ്മം നശിക്കുന്നു; ക്രോധം മൂലം തപസ്സ് നശിക്കുന്നു. ദൃഢതയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം ക്ഷയിക്കുന്നു; പ്രമാദം മൂലം ശ്രുതി-ശാസ്ത്രാധ്യയനം നശിക്കുന്നു.

Verse 29

परभक्त्या हता नारी ब्रह्मचारी स्त्रिया हतः । अदीप्तेऽग्नौ हतो होमो हता भक्तिः समायिका

പരഭക്തി (മറ്റിടത്തേക്കുള്ള ആസക്തി) മൂലം സ്ത്രീ പതിക്കുന്നു; സ്ത്രീസംഗം മൂലം ബ്രഹ്മചാരി നശിക്കുന്നു. അഗ്നി ജ്വലിക്കാതെയെങ്കിൽ ഹോമം വ്യർത്ഥം; കാലകാലങ്ങളിൽ മാത്രം ചെയ്യുന്ന ഭക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു.

Verse 30

उपजीव्या हता कन्या स्वार्थे पाकक्रिया हता । शूद्र भक्षो हतो योगः कृपणस्य हतं धनम्

ജീവികാസാധനമാക്കി വെച്ച കന്യ നശിക്കുന്നു; സ്വാർത്ഥത്താൽ ചെയ്യുന്ന പാചകക്രിയ നശിക്കുന്നു. ശൂദ്രാന്നം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ യോഗം നശിക്കുന്നു; കൃപണന്റെ കൈയിൽ ധനം നശിക്കുന്നു.

Verse 31

अनभ्यासहता विद्या हतो बोधो विरोधकृत् । जीवितार्थं हतं तीर्थं जीवनार्थं हतं व्रतम्

അഭ്യാസമില്ലാതെ വിദ്യ നശിക്കുന്നു; വിരോധം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ മൂലം ബോധം നശിക്കുന്നു. ജീവികയ്ക്കായി മാത്രം ചെയ്ത തീർത്ഥയാത്ര വ്യർത്ഥം; ജീവൻ നിലനിർത്താൻ മാത്രം പാലിച്ച വ്രതം നശിക്കുന്നു.

Verse 32

असत्या च हता वाणी तथा पैशुन्यवादिनी । षट्कर्णगो हतो मंत्रो व्यग्रचित्तो हतो जपः

അസത്യത്താൽ വാക്ക് നശിക്കുന്നു; അതുപോലെ പൈശുന്യം (ചാടിപ്പറച്ചിൽ) പറയുന്ന വാക്കും നശിക്കുന്നു. ‘ഷട്കർണ’ (പല ചെവികളിൽ) ചെന്ന മന്ത്രം നശിക്കുന്നു; വ്യഗ്രചിത്തത്തോടെ ചെയ്ത ജപം നശിക്കുന്നു.

Verse 33

हतमश्रोत्रिये दानं हतो लोकश्च नास्तिकः । अश्रद्धया हतं सर्वं यत्कृतं पारलौकिकम्

അശ്രോത്രിയനു നൽകിയ ദാനം നിഷ്ഫലമാകുന്നു; നാസ്തികനാൽ സമൂഹം നശിക്കുന്നു. ശ്രദ്ധയില്ലാതെ ചെയ്ത പരലോകസാധനകർമ്മം എല്ലാം വ്യർത്ഥമാകുന്നു।

Verse 34

इह लोको हतो नॄणां दरिद्राणां यथा नृप । मनुष्याणां हतं जन्म कालिदीमज्जनं विना

ഹേ രാജാവേ, ദരിദ്രരുടെ ഈ ലോകജീവിതം എങ്ങനെ നശിച്ചുപോകുന്നുവോ, അതുപോലെ കാലിദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്യാതെ മനുഷ്യജന്മവും വ്യർത്ഥമാകുന്നു।

Verse 35

उपपातक सर्वाणि पातकानि महांति च । भस्मी भवंति सर्वाणि यमुनामज्जनान्नृप

ഹേ രാജാവേ, യമുനയിൽ മുങ്ങിസ്നാനം ചെയ്താൽ എല്ലാ ഉപപാതകങ്ങളും മഹാപാതകങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം ഭസ്മമാകുന്നു।

Verse 36

वेपंते सर्वपापानि यमुनायां गते नरे । नाशके सर्वपापानां यदि स्नास्यति वारिणि

യമുനയിലേക്കു മനുഷ്യൻ ചെന്നാൽ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്നു; കാരണം അവൾ സർവപാപനാശിനിയാണ്—അവളുടെ ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ।

Verse 37

पावका इव दीप्यंते यमुनायां नरोत्तमाः । विमुक्ताः सर्वपापेभ्यो मेघेभ्य इव चंद्रमाः

യമുനയിൽ നരോത്തമർ അഗ്നിപോലെ ദീപ്തരാകുന്നു; സർവപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തരായി, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനായ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ।

Verse 38

आर्द्र शुष्कलघुस्थूलं वाङ्मनः कर्मभिः कृतम् । तत्र स्नानं दहेत्पापं पावकः समिधो यथा

പാപം ‘ആർദ്ര’മായാലും ‘ശുഷ്ക’മായാലും, സൂക്ഷ്മമായാലും സ്ഥൂലമായാലും—വാക്ക്, മനസ്, കര്‍മ്മം എന്നിവകൊണ്ട് ചെയ്തതായാലും—അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ അഗ്നി സമിധികളെ ദഹിപ്പുന്നതുപോലെ അത് ദഹിച്ച് നശിക്കുന്നു।

Verse 39

प्रामादिकं च यत्पापं ज्ञानाज्ञानकृतं च यत् । स्नानमात्रेण नश्येत यमुनायां नृपोत्तम

ഹേ നൃപോത്തമാ! അശ്രദ്ധകൊണ്ട് ചെയ്ത പാപവും, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്തതും—യമുനയിൽ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താൽ തന്നെ നശിച്ചുപോകുന്നു।

Verse 40

निष्पापास्त्रिदिवं यांति पापिष्ठा यांति शुद्धताम् । संदेहो नात्र कर्तव्यः स्नाने वै यमुनाजले

നിഷ്പാപർ ത്രിദിവം (സ്വർഗം) പ്രാപിക്കുന്നു; മഹാപാപികളും ശുദ്ധി നേടുന്നു. യമുനാജലത്തിൽ സ്നാനത്തിന്റെ മഹിമയിൽ ഇവിടെ സംശയം വരുത്തരുത്।

Verse 41

सर्वेऽधिकारिणो ह्यत्र विष्णुभक्तौ तथा नृप । सर्वेषां सर्वदा देवी यमुना पापनाशिका

ഹേ നൃപാ! ഇവിടെ എല്ലാവരും വിഷ്ണുഭക്തിക്ക് അർഹരാണ്; എല്ലാവർക്കും എല്ലായ്പ്പോഴും ദേവി യമുന പാപനാശിനിയാണ്।

Verse 42

एष एव परो मंत्र एतच्च परमं तपः । प्रायश्चित्तं परं चैव यमुनास्नानमुत्तमम्

ഇതുതന്നെ പരമ മന്ത്രം, ഇതുതന്നെ പരമ തപസ്; ഇതുതന്നെ പരമ പ്രായശ്ചിത്തവും—യമുനയിൽ ഉത്തമ സ്നാനം।

Verse 43

नृणां जन्मांतराभ्यासात्कालिंदी मज्जने मतिः । अध्यात्मज्ञानकौशल्यं जन्माभ्यासाद्यथा नृप

ഹേ നൃപാ! പൂർവ്വജന്മങ്ങളിലെ അഭ്യാസം മൂലം മനുഷ്യർക്കു കാലിന്ദി (യമുന)യിൽ സ്നാനം ചെയ്യാനുള്ള പ്രവണത ജനിക്കുന്നു; അതുപോലെ ജന്മജന്മാന്തരസാധനയാൽ അധ്യാത്മജ്ഞാനത്തിൽ കൗശലം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 44

संसारकर्दमालेप प्रक्षालन विशारदम् । पावनं पावनानां च यमुनास्नानमुत्तमम्

യമുനാസ്നാനം അത്യുത്തമം—സംസാരമെന്ന ചെളിക്കളങ്കം കഴുകി നീക്കുന്നതിൽ നിപുണം; പാവനങ്ങളിൽ പരമപാവനം।

Verse 45

स्नातास्तत्र च ये राजन्सर्वकामफलप्रदे । शुभांश्च भुंजते भोगांश्चंद्र सूर्यग्रहोपमान्

ഹേ രാജൻ! സർവകാമഫലപ്രദമായ ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവർ ചന്ദ്ര-സൂര്യ-ഗ്രഹസമമായ ദീപ്തിയുള്ള ശുഭഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 46

यमुना मोक्षदा प्रोक्ता मथुरासंगता यदि । मथुरायां च कालिंदी पुण्याधिकविवर्द्धिनी

യമുന മഥുരയോടു ചേർന്നാൽ മോക്ഷദായിനിയെന്ന് പ്രസിദ്ധം; മഥുരയിൽ കാലിന്ദി പുണ്യത്തെ കൂടുതൽ വർധിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 47

अन्यत्र यमुना पुण्या महापातकहारिणी । विष्णुभक्तिप्रदा देवी मथुरा संगता भवेत्

മറ്റിടങ്ങളിലും യമുന പുണ്യദായിനിയും മഹാപാതകഹാരിണിയും ആകുന്നു; എന്നാൽ മഥുരയോടു ചേർന്നാൽ ആ ദേവി വിഷ്ണുഭക്തി പ്രസാദിക്കുന്നു।

Verse 48

भक्तिभावेन संयुक्ता कालिंद्यां यदि मज्जयेत् । कल्पकोटिसहस्राणि वसते सन्निधौ हरेः

ഭക്തിഭാവത്തോടെ യുക്തനായി കാലിന്ദി (യമുന)യിൽ ആരെങ്കിലും മജ്ജനം ചെയ്‌താൽ, അവൻ ആയിരക്കോടി കല്പങ്ങൾ വരെ ഹരിയുടെ സന്നിധിയിൽ വസിക്കും.

Verse 49

मुक्तिं प्रयांति मनुजाः नूनं सांख्येन वर्जिताः । पितरस्तस्य तृप्यंति तृप्ताः कल्पशतैर्दिवि

നിശ്ചയമായി സാംഖ്യജ്ഞാനം (വിവേകം) ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യർ മുക്തി പ്രാപിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ ആ വ്യക്തിയുടെ പിതൃകൾ തൃപ്തരായി സ്വർഗത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് കല്പങ്ങൾ വരെ സന്തോഷത്തോടെ വസിക്കും.

Verse 50

ये पिबंति नरा राजन्यमुनासलिलं शुभम् । पंचगव्यसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम्

ഹേ രാജാവേ! യമുനയുടെ ശുഭജലം പാനം ചെയ്യുന്ന നരന്മാർക്ക് ആയിരങ്ങളായി പഞ്ചഗവ്യം സേവിക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം?

Verse 51

कोटितीर्थसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम् । तत्र दानं च होमश्च सर्वं कोटिगुणं भवेत्

ആയിരക്കണക്കിന് തീർത്ഥങ്ങൾ സേവിച്ചതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? അവിടെ ദാനവും ഹോമവും—സത്യത്തിൽ എല്ലാം—കോടിഗുണം ഫലപ്രദമാകും.