Adhyaya 63

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नंतरे पूर्वं व्यासशिष्यो महामुनिः । नमस्कृत्य गुरुं भीष्म संजयः परिपृच्छति

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഇതേ അവസരത്തിൽ മുമ്പ്, വ്യാസശിഷ്യനായ മഹാമുനി സഞ്ജയൻ ഗുരു ഭീഷ്മനെ നമസ്കരിച്ചു ചോദ്യം ചെയ്തു।

Verse 2

देवानां पूजनोपायं क्रमं ब्रूहि सुनिश्चितम् । अग्रे पूज्यतमः कोसौ को मध्यो नित्यपूजने

ദേവന്മാരുടെ പൂജാവിധിയും ഉറപ്പായ ക്രമവും പറയുക—നിത്യപൂജയിൽ ആദ്യം ഏറ്റവും പൂജ്യൻ ആര്, മദ്ധ്യത്തിൽ ആരുടെ പൂജ വേണം?

Verse 3

अंते च पूजा कस्यैव कस्य को वा प्रभावकः । किंवा कं च फलं ब्रह्मन्पूजयित्वा लभेन्नरः

അവസാനം ആരുടെ പൂജയാണ് നിർണായകം, അതിന്റെ പ്രഭാവം നൽകുന്നത് ആര്? അല്ലെങ്കിൽ, ഹേ ബ്രഹ്മൻ—ആരെ പൂജിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ഏതു ഫലം ലഭിക്കും?

Verse 4

व्यास उवाच । गणेशं पूजयेदग्रे त्वविघ्नार्थं परे त्विह । विनायकत्वमाप्नोति यथा गौरीसुतो हि सः

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഇവിടെ ആരംഭത്തിൽ വിഘ്നനിവാരണത്തിനായി ആദ്യം ഗണേശനെ പൂജിക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വിനായകത്വം ലഭിക്കുന്നു; അവൻ തന്നേ ഗൗരീസുതനല്ലോ.

Verse 5

पार्वत्यजनयत्पूर्वं सुतौ महेश्वरादिमौ । सर्वलोकधरौ शूरौ देवौ स्कंदगणाधिपौ

പൂർവകാലത്ത് പാർവതി മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു—സകല ലോകങ്ങളെയും ധരിക്കുന്ന വീരദേവന്മാർ, സ്കന്ദനും ഗണാധിപനും (ഗണേശൻ)।

Verse 6

तौ च दृष्ट्वा नगसुता सिध्यर्थं पर्यभाषत । इदं तु मोदकं पुत्रौ देवैर्दत्तं मुदान्वितैः

അവരെ ഇരുവരെയും കണ്ട പർവ്വതകന്നി കാര്യസിദ്ധിക്കായി പറഞ്ഞു—“പുത്രന്മാരേ, ഈ മോദകം സന്തുഷ്ട ദേവന്മാർ നിങ്ങളെക്കു നൽകിയതാണ്।”

Verse 7

महाबुद्धीति विख्यातं सुधया परिनिर्मितम् । गुणं चास्य प्रवक्ष्यामि शृणुतं तु समाहितौ

ഇത് ‘മഹാബുദ്ധി’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധം, അമൃതംകൊണ്ട് നിർമ്മിതം. ഇതിന്റെ ഗുണങ്ങളും ഞാൻ പറയുന്നു—നിങ്ങൾ ഇരുവരും മനസ്സൊന്നാക്കി കേൾക്കുക।

Verse 8

अस्यैवाघ्राणमात्रेण अमरत्वं लभेद्ध्रुवम् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः

ഇതിന്റെ സുഗന്ധം മാത്രം ആസ്വദിച്ചാൽ പോലും ഉറപ്പായി അമരത്വം ലഭിക്കും; അവൻ സകല ശാസ്ത്രാർത്ഥതത്ത്വജ്ഞനും എല്ലാ ശസ്ത്രാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനുമാകും।

Verse 9

निपुणः सर्वतंत्रेषु लेखकश्चित्रकृत्सुधीः । ज्ञानविज्ञानतत्त्वज्ञः सर्वज्ञो नात्र संशयः

അവൻ സകല തന്ത്രങ്ങളിലും നിപുണൻ, എഴുത്തുകാരനും ചിത്രകാരനും, യഥാർത്ഥ സുധീ; ജ്ഞാന-വിജ്ഞാന തത്ത്വജ്ഞനായി സർവ്വജ്ഞനാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 10

पुत्रौ धर्मादधिकतां प्राप्य सिद्धिशतं व्रजेत् । यस्तस्य वै प्रदास्यामि पितुस्ते संमतं त्विदम्

നിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും ധർമ്മത്തേക്കാൾ അതീതമായ ശ്രേഷ്ഠത പ്രാപിച്ച് നൂറുനൂറ് സിദ്ധികളിലേക്കു പോകട്ടെ. അവൾക്കു യോഗ്യനായവനേ ഞാൻ അവളെ നൽകും—ഇത് നിന്റെ പിതാവിനും സമ്മതമാണ്.

Verse 11

श्रुत्वा मातृमुखादेवं वचः परमकोविदः । स्कंदस्तीर्थं ययौ सद्यः सर्वं त्रिभुवनस्थितं

മാതാവിന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ട് പരമ ജ്ഞാനിയായ സ്കന്ദൻ ഉടൻ തന്നെ സ്കന്ദതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; ആ പുണ്യസ്ഥലം ത്രിഭുവനമൊട്ടാകെ പ്രസിദ്ധമാണ്.

Verse 12

बर्हिणं स्वं समारुह्य त्वभिषेकः कृतः क्षणात् । पितरौ प्रदक्षिणं कृत्वा लंबोदरधरस्सुधीः

സ്വന്തം മയൂരത്തിൽ കയറിയതുമാത്രം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവന്റെ അഭിഷേകം നടന്നു. തുടർന്ന് മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ലംബോദരനെ ധരിച്ച ആ ബുദ്ധിമാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

Verse 13

तत एव मुदायुक्तः पित्रोरेवाग्रत स्थितः । पुरतश्च तथा स्कंदो मे देहीति ब्रुवन्स्थितः

അപ്പോൾ തന്നെ ആനന്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞ് അവൻ മാതാപിതാക്കളുടെ മുമ്പിൽ നിന്നു. സ്കന്ദനും മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് “ഇവനെ എനിക്ക് തരിക” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 14

ततस्तु तौ समीक्ष्याथ पार्वती विस्मिताब्रवीत् । सर्वतीर्थाभिषेकैस्तु सर्वदेवैर्न तैस्तथा

അപ്പോൾ അവരെ നോക്കി പാർവതി വിസ്മയത്തോടെ പറഞ്ഞു—“സകല തീർത്ഥങ്ങളിലെ അഭിഷേകങ്ങളാലും അല്ല, സകല ദേവന്മാരാലും അല്ല—ഇങ്ങനെ അത് സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ല.”

Verse 15

सर्वयज्ञव्रतैर्मंत्रैर्योगैरन्यैर्यमैस्तथा । पित्रोरर्चाकृतः कोपि कलां नार्हति षोडशीम्

എല്ലാ യജ്ഞ‑വ്രതങ്ങളാലും, മന്ത്രങ്ങളാലും, യോഗത്താലും, മറ്റ് നിയമ‑യമങ്ങളാലും ചെയ്താലും—മാതാപിതൃപൂജയുടെ പുണ്യത്തിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരു ഭാഗത്തേക്കും ആരും എത്തുകയില്ല।

Verse 16

तस्मात्सुतशतादेषोऽधिकः शतगुणैरपि । अतो ददामि हेरम्बे मोदकं देवनिर्मितम्

അതുകൊണ്ട് ഈ ഒരുത്തൻ നൂറു പുത്രന്മാരിലും—നൂറിരട്ടി അധികം ശ്രേഷ്ഠൻ. അതിനാൽ, ഹേ ഹേരംബാ! ദേവന്മാർ നിർമ്മിച്ച ഈ മോദകം ഞാൻ നിനക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു।

Verse 17

अस्यैव कारणादस्य अग्रे पूजा मखेषु च । वेदशास्त्रस्तवादौ च नित्यं पूजाविधासु च

ഈ കാരണത്താൽ യജ്ഞങ്ങളിൽ അവന്റെ പൂജ ആദ്യം നടക്കുന്നു; വേദ‑ശാസ്ത്രങ്ങളും പൂജാവിധികളുടെ ആരംഭത്തിൽ നിത്യവും അവനേ ആദ്യം സ്ഥാനപ്പെടുത്തുന്നു।

Verse 18

पार्वत्या सह भूतेशो ददौ तस्मै वरं महत् । अस्यैव पूजनादग्रे देवास्तुष्टा भवंतु च

പാർവതിയോടുകൂടെ ഭൂതേശൻ (ശിവൻ) അവനു മഹാവരം നൽകി—“ഇനി മുതൽ ആദ്യം അവനെയേ പൂജിച്ചാൽ ദേവന്മാരും പ്രസന്നരാകട്ടെ.”

Verse 19

सर्वासामपि देवीनां पितॄणां च समंततः । तपो भवतु नित्यं च पूजितेऽग्रे गणेश्वरे

എല്ലാ ദേവിമാരുടെയും പിതൃകളുടെയും തപസ്സും എല്ലാടവും നിത്യമായി ഫലവത്താകട്ടെ—ഗണേശ്വരനെ ആദ്യം പൂജിക്കുമ്പോൾ.

Verse 20

ततः सर्वेषु यज्ञेषु पूजयेद्गणपं द्विजः । कोटिकोटिगुणं तेषु देवदेवी वचो यथा

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും ദ്വിജൻ ഗണപതിയെ പൂജിക്കണം. ദേവദേവിയുടെ വചനപ്രകാരം ആ കർമങ്ങളിൽ ഫലം കോടി കോടി ഗുണമായി വർധിക്കുന്നു.

Verse 21

दत्वा सर्वगुणं पुण्यं देवदेव्या तथा मुदा । कृतं गणाधिपत्यं च सर्वदेवाग्रतस्तदा

ഇങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ ദേവദേവിക്ക് സർവഗുണസമ്പന്നമായ പുണ്യദാനം അർപ്പിച്ച്, പിന്നെ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും സന്നിധിയിൽ ഗണങ്ങളുടെ അധിപത്യം നൽകപ്പെട്ടു.

Verse 22

तस्मात्प्राज्येषु यज्ञेषु स्तोत्रेषु नित्यपूजने । गणेशं पूजयित्वा तु सर्वसिद्धिं लभेन्नरः

അതുകൊണ്ട് മഹായാഗങ്ങളിലും സ്തോത്രങ്ങളിലും നിത്യപൂജയിലും ആദ്യം ഗണേശനെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സമ്പൂർണ്ണ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 23

एवं ज्ञात्वा तु देवैस्तु दयितप्राप्ति काम्यया । पूजितश्चाथसर्वैस्तु स्वर्गमोक्षार्थतो ध्रुवम्

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ ദേവന്മാർ പ്രിയപ്രാപ്തിയുടെ ആഗ്രഹത്തോടെ, സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നേടാനുള്ള ഉറച്ച ലക്ഷ്യത്തോടെ, എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവനെ പൂജിച്ചു.

Verse 24

नक्ताहारश्चतुर्थ्यां तु पूजयित्वा गणाधिपं । लिंगे वा प्रतिमा चित्रे देवः पूज्यो भवेद्यदि

ചതുര്ഥിയിൽ രാത്രിയിൽ മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ച് ഗണാധിപനെ പൂജിക്കണം. ദേവനെ ലിംഗത്തിലോ പ്രതിമയിലോ ചിത്രരൂപത്തിലോ പൂജിക്കേണ്ടതായാൽ, ആ രൂപത്തിലേ തന്നെ നിർബന്ധമായി പൂജിക്കണം.

Verse 25

गणाधिप नमस्तुभ्यं सर्वविघ्नप्रशांतिद । उमानंदप्रद प्राज्ञ त्राहि मां भवसागरात्

ഹേ ഗണാധിപാ! നിനക്കു നമസ്കാരം; നീ സർവ്വവിഘ്നങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്നവൻ. ഹേ ഉമാനന്ദപ്രദ പ്രാജ്ഞാ, എന്നെ ഈ ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണമേ.

Verse 26

हरानंदकरध्यान ज्ञानविज्ञानद प्रभो । विघ्नराज नमस्तुभ्यं प्रसन्नो भव सर्वदा

ഹേ ഹരാനന്ദകര ധ്യാനസ്വരൂപ പ്രഭോ, ജ്ഞാനവും വിജ്ഞാനവും നൽകുന്നവനേ! ഹേ വിഘ്നരാജാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; നീ എപ്പോഴും പ്രസന്നനായിരിക്കണമേ.

Verse 27

कृतोपवासो गणपं पूजयेद्यो नरो मुदा । सर्वपापविनिर्मुक्तः सुरलोके महीयते

ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് ആനന്ദത്തോടെ ഗണപതിയെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി ദേവലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു.

Verse 28

स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि नामद्वादशकं शुभं । ओंनमो गणपतये मंत्र एष उदाहृतः

ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ പന്ത്രണ്ട് നാമങ്ങളടങ്ങിയ ശുഭസ്തോത്രം പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഈ മന്ത്രം ഇങ്ങനെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു—“ഓം നമോ ഗണപതയേ।”

Verse 29

गणपतिर्विघ्नराजो लंबतुंडो गजाननः । द्वैमातुरश्च हेरम्ब एकदंतो गणाधिपः

ഗണപതി, വിഘ്നരാജൻ, ലംബതുണ്ഡൻ, ഗജാനനൻ; ദ്വൈമാതുരൻ ഹേരംബൻ, ഏകദന്തൻ, ഗണാധിപൻ—(ഇവയാണ് അവന്റെ നാമങ്ങൾ).

Verse 30

विनायकश्चारुकर्णः पशुपालो भवात्मजः । द्वादशैतानि नामानि प्रातरुत्थाय यः पठेत्

(അവ:) വിനായകൻ, ചാരുകർണ്ണൻ, പശുപാലൻ, ഭവാത്മജൻ. ആരെങ്കിലും പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഈ പന്ത്രണ്ടു നാമങ്ങൾ ജപിക്കുകയാണെങ്കിൽ…

Verse 31

विश्वं तस्य भवेद्वश्यं न च विघ्नं भवेत्क्वचित् । महाप्रेताश्शमं यांति पीड्यते व्याधिभिर्न च । सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो ह्यक्षयं स्वर्गमश्नुते

അവനു സമസ്ത ലോകവും വശമാകും; എവിടെയും വിഘ്നം ഉണ്ടാകുകയില്ല. മഹാപ്രേതന്മാരും ശമനം പ്രാപിക്കും; അവൻ രോഗങ്ങളാൽ പീഡിതനാകുകയില്ല. സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി അവൻ അക്ഷയ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 63

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे गणपतिस्तोत्रं नाम । त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ പ്രഥമ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ ‘ഗണപതിസ്തോത്രം’ എന്ന പേരിലുള്ള ത്രിഷഷ്ടിതമ അധ്യായം സമാപ്തമായി.