Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते प्रथमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ ‘ശിവശർമചരിതം’ എന്ന പ്രഥമ അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 2

केचित्पठंति प्रह्लादं पुराणेषु द्विजोत्तमाः । पंचवर्षान्वितेनापि केशवः परितोषितः

ചില ദ്വിജോത്തമർ പുരാണങ്ങളിൽ പ്രഹ്ലാദാഖ്യാനം പാരായണം ചെയ്യുന്നു; അഞ്ചുവയസ്സുള്ള ബാലൻ പോലും ചെയ്താലും കേശവൻ പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 3

देवासुरे कथं प्राप्ते हरिणा सह युध्यति । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

ദേവാസുരസമരം ഉദിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഹരിയോടൊപ്പം എങ്ങനെ യുദ്ധം ചെയ്തു? വാസുദേവനാൽ നിഹതനായി അവൻ ദിവ്യ വൈഷ്ണവീ തനുവിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 4

सूत उवाच । कश्यपेन पुरा ज्ञातं कृतं व्यासेन धीमता । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं व्यासस्याग्रे स्वयं प्रभोः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇത് പുരാതനകാലത്ത് കശ്യപന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു; ധീമാനായ വ്യാസൻ ഇതിനെ രചിച്ചു; അതിനുമുമ്പ് സ്വയം പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് വ്യാസന്റെ സന്നിധിയിൽ ഇതു പറഞ്ഞു।

Verse 5

तमेवं हि प्रवक्ष्यामि भवतामग्रतो द्विजाः । संदेहकारणं जातं छिन्नं देवेन वेधसा

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഞാൻ ഇതു നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നിശ്ചയമായി പ്രസ്താവിക്കും. ഉദിച്ച സംശയത്തിന്റെ കാരണത്തെ ദിവ്യ സൃഷ്ടികർത്താവായ വേധസ് (ബ്രഹ്മാവ്) ഛേദിച്ചു കളഞ്ഞു।

Verse 6

व्यास उवाचः । शृणु सूत महाभाग ब्रह्मणा परिभाषितम् । प्रह्लादस्य यथा जन्म पुराणेप्यन्यथा श्रुतम्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാഭാഗ സൂതാ, ബ്രഹ്മാവ് വിശദീകരിച്ചതിനെ കേൾക്കുക; പ്രഹ്ലാദന്റെ ജനനം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നത്, മറ്റു പുരാണങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമായി ശ്രുതമാണ്।

Verse 7

जातमात्रः सर्वसुखं वैष्णवं मार्गमाश्रितः । महाभागवतश्रेष्ठः प्रह्लादो देवपूजितः

ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ അവൻ സർവ്വമംഗളകരവും പരമസുഖദവും ആയ വൈഷ്ണവ മാർഗം ആശ്രയിച്ചു. മഹാഭാഗവതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഹ്ലാദൻ ദേവന്മാരാലും പൂജിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 8

विष्णुना सह युद्धाय सपुत्रः संगरंगतः । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

അവൻ പുത്രനോടുകൂടെ വിഷ്ണുവിനോടു യുദ്ധിക്കുവാൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വാസുദേവനാൽ നിഹതനായി, വൈഷ്ണവ സ്വരൂപം—മോക്ഷാവസ്ഥ—പ്രാപിച്ചു അതിൽ ലീനനായി.

Verse 9

सृष्टिभावं शृणुष्व त्वमस्यैव च महात्मनः । संगरं प्राप्य पुत्राद्यैर्विष्णुना सह वीर्यवान्

ഈ മഹാത്മാവിന്റെ സൃഷ്ടിവൃത്താന്തം നീ എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക. പരാക്രമശാലിയായ അവൻ പുത്രാദികളോടുകൂടെ വിഷ്ണുവിനൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിലേക്കെത്തി.

Verse 10

प्रविष्टो वैष्णवं तेजः संप्राप्य स्वेन तेजसा । पुराकल्पे महाभाग यथा जातः स वीर्यवान्

വൈഷ്ണവ തേജസ്സിൽ പ്രവേശിച്ച്, സ്വന്തം തേജസ്സാൽ തന്നെ അതു പ്രാപിച്ച്, ഹേ മഹാഭാഗ! പൂർവകൽപ്പത്തിൽ അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ വീര്യവാനായി ജനിച്ചു.

Verse 11

वृत्तांतं तस्य वीरस्य प्रवक्ष्यामि समासतः । पश्चिमे सागरस्यांते द्वारका नाम वै पुरी

ആ വീരന്റെ വൃത്താന്തം ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയും. സമുദ്രത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ അറ്റത്ത് ദ്വാരകാ എന്നൊരു പുരിയുണ്ട്.

Verse 12

सर्वऋद्धिसमायुक्ता सर्वसिद्धिसमन्विता । तस्यामास्ते सदा देवो योगज्ञो योगवित्तमः

ആ പുരി സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളാൽ യുക്തവും സർവ്വ സിദ്ധികളാൽ സമന്വിതവുമാണ്. അവിടെ യോഗജ്ഞനും യോഗവിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ ദേവൻ സദാ വസിക്കുന്നു.

Verse 13

शिवशर्मेति विख्यातो वेदशास्त्रार्थकोविदः । तस्यापि पंचपुत्रास्तु बभूवुः शास्त्रकोविदाः

അവൻ ‘ശിവശർമൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു; വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥങ്ങളിൽ നിപുണൻ. അവനിക്കും അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി; അവർ എല്ലാവരും ശാസ്ത്രജ്ഞരായിരുന്നു.

Verse 14

यज्ञशर्मा वेदशर्मा धर्मशर्मा तथैव च । विष्णुशर्मा महाभागो नूनं तत्कर्मकोविदः

യജ്ഞശർമൻ, വേദശർമൻ, ധർമശർമൻ—അതുപോലെ മഹാഭാഗ്യനായ വിഷ്ണുശർമൻ—നിശ്ചയമായും ആ നിയത കർത്തവ്യത്തിൽ നിപുണരും വിവേകികളും ആയിരുന്നു.

Verse 15

पंचमः सोमशर्मेति पितृभक्तिपरायणः । पितृभक्तिं विना चैव धर्ममन्यं द्विजोत्तमाः

അഞ്ചാമൻ ‘സോമശർമൻ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ പിതൃഭക്തിയിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണനായിരുന്നു. ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, പിതൃഭക്തിയില്ലാതെ മറ്റൊരു ധർമ്മമില്ല.

Verse 16

न विदंति महात्मानस्तद्भावेन तु भाविताः । तेषां तु भक्तिं संपश्यञ्छिवशर्मा द्विजोत्तमः

ആ മഹാത്മാക്കൾ അതേ ഭാവത്തിൽ ഭാവിതരായി (മറ്റൊന്നും) ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ദ്വിജോത്തമനായ ശിവശർമൻ അവരുടെ ഭക്തി കണ്ടു (ഹൃദയം സ്പന്ദിച്ചു).

Verse 17

चिंतयामास मेधावी निष्कर्षिष्ये सुरोत्तमान् । पितृभक्तेषु यो भावो नैतेषां मनसि स्थितः

മെധാവി ചിന്തിച്ചു—“ഞാൻ ദേവോത്തമനെ പ്രസ്ഫుటിപ്പിക്കും; കാരണം പിതൃഭക്തരിൽ ഉള്ള ഭാവം ഇവരുടെ മനസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നില്ല.”

Verse 18

यथा जानाम्यहं चाथ करिष्ये बुद्धिपूर्वकम् । विष्णोश्चैव प्रसादात्स सर्वसिद्धिर्बभूव ह

ഞാൻ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയോ അതുപോലെ ആലോചിച്ച് പ്രവർത്തിക്കും. ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിശ്ചയമായും സമ്പൂർണ്ണസിദ്ധി സംഭവിച്ചു.

Verse 19

सद्भावं चिंतयामास अंजनार्थं द्विजोत्तमाः । उपायं ब्राह्मणश्रेष्ठस्तपसस्तेजसः किल

ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ സദ്ഭാവത്തോടെ അഞ്ജനം (ഔഷധം) ലഭിക്കാനുള്ള മാർഗം ചിന്തിച്ചു; തപസ്സിന്റെ തേജസ്സാൽ ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ ഒരു ഉപായം നിശ്ചയിച്ചു.

Verse 20

चकार सोप्युपायज्ञो मायया ब्रह्मवित्तमः । तेषामग्रे ततो व्याजं शिवशर्मा व्यदर्शयत्

അവനും—ഉപായങ്ങളിൽ നിപുണനും ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനും—മായയാൽ ഒരു കപടയുക്തി പ്രയോഗിച്ചു; പിന്നെ അവരുടെ സന്നിധിയിൽ ശിവശർമ ഒരു വ്യാജം (ചതി) കാണിച്ചു.

Verse 21

महता ज्वररोगेण मृता माता विदर्शिता । तैस्तु दृष्टा मृता माता पितरं वाक्यमब्रुवन्

ഭീകരമായ ജ്വരരോഗം മൂലം മരിച്ച അവരുടെ മാതാവിനെ അവർക്കു കാണിച്ചു. മാതാവിനെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ട അവർ പിതാവിനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 22

ययावयं महाभाग गर्भोदरे प्रवर्द्धिताः । कलेवरं परित्यज्य स्वयमेव गता क्षयम्

ഹേ മഹാഭാഗാ! ആരുടെ ഗർഭത്തിൽ ഞങ്ങൾ വളർന്നുവോ, അവൾ ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വയം ക്ഷയത്തിലേക്ക് ലയിച്ചു.

Verse 23

अपहाय गता सेयं स्वर्गे तात किमुच्यते । शिवशर्मोपरिभवं पुत्रं भक्तिपरायणम्

അവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവൾ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയി—താതാ, ഇനി എന്തു പറയാം? എന്നാൽ ശിവശർമന്റെ പുത്രൻ ഭക്തിയിൽ പൂർണ്ണപരായണൻ.

Verse 24

यज्ञशर्माणमाहूय इत्युवाच द्विजोत्तमः । शिवशर्मोवाच । अनेनापि सुतीक्ष्णेन शस्त्रेण निशितेन वै

യജ്ഞശർമനെ വിളിപ്പിച്ച് ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ശിവശർമൻ പറഞ്ഞു—“ഈ അത്യന്തം തീക്ഷ്ണവും നന്നായി മൂർച്ചപ്പെടുത്തിയതുമായ ആയുധം കൊണ്ടുപോലും നിശ്ചയമായും…”

Verse 25

विच्छिद्यांगानि सर्वाणि यत्र तत्र क्षिपस्व ह । तत्कृतं तेन पुत्रेण यथादेशः श्रुतः पितुः

“അവന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും മുറിച്ച് ഇവിടെ അവിടെ എറിഞ്ഞുകളയുക!”—പിതാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട് പുത്രൻ അതുപോലെ ചെയ്തു.

Verse 26

समायातः पुनः पश्चात्पितरं वाक्यमब्रवीत् । यथादिष्टं त्वया तात तत्सर्वं कृतवानहम्

പിന്നീട് വീണ്ടും വന്ന് അവൻ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു—“താതാ, നീ കല്പിച്ചതുപോലെ എല്ലാം ഞാൻ ചെയ്തു.”

Verse 27

समादिश ममान्यच्च कार्यकारणमद्य च । तच्च सर्वं करिष्यामि दुर्जयं दुर्लभं पितः

ഇന്നും മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതും അതിന്റെ കാരണവും എന്തായാലും, പിതാവേ, എന്നോട് കല്പിക്കൂ. ജയിക്കാൻ ദുഷ്കരവും ലഭിക്കാൻ ദുർലഭവും ആയതും ഞാൻ എല്ലാം നിർവഹിക്കും.

Verse 28

तमाज्ञाय महाभागं पितृभक्तं स च द्विजः । निश्चयं परमं ज्ञात्वा द्वितीयस्य विचिंतयन्

അവനെ മഹാഭാഗ്യവാനും പിതൃഭക്തനുമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ ദ്വിജൻ പരമനിശ്ചയം ഉറപ്പാക്കി, രണ്ടാം മാർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 29

वेदशर्माणमाहूय गच्छ त्वं मम शासनात् । स्त्रिया विना न शक्नोमि स्थातुं कंदर्पमोहितः

വേദശർമനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഉടൻ പോകുക. കന്ദർപ്പമോഹത്തിൽ മയങ്ങിയ ഞാൻ സ്ത്രീയില്ലാതെ നില്ക്കാൻ കഴിയില്ല।

Verse 30

मायया दर्शिता नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । एनामानय वत्स त्वं ममार्थे कृतनिश्चयः

എന്റെ മായയാൽ സർവ്വസൗഭാഗ്യസമ്പന്നയായ ഒരു സ്ത്രീ നിനക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വത്സാ, എന്റെ കാര്യമെന്നുറച്ച് അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക।

Verse 31

एवमुक्तस्तथा प्राह करिष्ये तव सुप्रियम् । पितरं तं नमस्कृत्य तामुवाच गतस्ततः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ—“നിനക്കേറ്റവും പ്രിയമായ കാര്യം ഞാൻ ചെയ്യും” എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ പിതാവിനെ നമസ്കരിച്ചു പോയി അവളോടു പറഞ്ഞു।

Verse 32

त्वां देवि याचते तातः कामबाणप्रपीडितः । अतस्त्वं जरया युक्ते प्रसादसुमुखी भव

ദേവി, കാമബാണങ്ങളാൽ പീഡിതനായ നിന്റെ പിതാവ് നിന്നെ യാചിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജരായുക്തയായാലും പ്രസന്നമുഖിയായി അവനോട് കൃപ കാണിക്കൂ।

Verse 33

भज त्वं चारुसर्वांगि पितरं मम सुंदरि । एवमाकर्णितं तस्य मायया वेदशर्मणः

ഹേ സുന്ദരി, മനോഹരസർവ്വാംഗിനി! എന്റെ പിതാവിനെ ഭജിക്ക. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ വേദശർമൻ അവളുടെ മായയാൽ മോഹിതനായി.

Verse 34

स्त्र्युवाच । जरया पीडितस्यापि नैवेच्छामि कदाचन । सश्लेष्ममुखरोगस्य व्याधिग्रस्तस्य सांप्रतम्

സ്ത്രീ പറഞ്ഞു—ജരയാൽ പീഡിതനായാലും ഞാൻ അവനെ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; പ്രത്യേകിച്ച് ഇപ്പോൾ കഫവും മുഖരോഗങ്ങളും കൊണ്ട് വ്യാധിഗ്രസ്തനായിരിക്കുമ്പോൾ.

Verse 35

शिथिलस्यापि चार्तस्य तस्य वृद्धस्य संगमम् । भवंतं रंतुमिच्छामि करिष्ये तव सुप्रियम्

അവൻ ശിഥിലനും ആർ‍ത്തനും വൃദ്ധനുമായിരുന്നാലും അവനോടുള്ള സംഗമം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം രതിസുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, നിങ്ങള്ക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായതു ചെയ്യും.

Verse 36

भवंतं रूपसौभाग्यैर्गुणरत्नैरलंकृतम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं दिव्यरूपं महौजसम्

നിങ്ങൾ രൂപസൗഭാഗ്യവും ഗുണരത്നങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കൃതൻ; ദിവ്യലക്ഷണസമ്പന്നൻ, ദിവ്യരൂപൻ, മഹാതേജസ്സുള്ളവൻ.

Verse 37

किं करिष्यसि तातेन वृद्धेन शृणु मानद । ममांगभोगभावेन सर्वं प्राप्स्यसि दुर्लभम्

ആ വൃദ്ധനായ പിതാവിനെ കൊണ്ട് നീ എന്തു ചെയ്യും, പ്രിയനേ? കേൾക്കുക, മാനദാതാവേ—എന്റെ അങ്കഭോഗസുഖം വഴി നീ എല്ലാം, ദുർലഭമായതും പോലും പ്രാപിക്കും.

Verse 38

यद्यत्त्वमिच्छसे विप्र तद्ददामि न संशयः । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा अप्रियं पापसंकुलम्

ഹേ വിപ്രാ! നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തോ അതെല്ലാം ഞാൻ തരാം—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഈ ഭാരമുള്ള, അപ്രിയവും പാപസങ്കുലവുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ വ്യാകുലനായി.

Verse 39

वेदशर्मोवाच । अधर्मयुक्तं ते वाक्यमयुक्तं पापमिश्रितम् । नेदृशं मां वदेर्देवि पितृभक्तिमनागसम्

വേദശർമൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ വാക്കുകൾ അധർമ്മയുക്തം—അനുചിതവും പാപമിശ്രിതവും. ഹേ ദേവീ, എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറയരുത്; ഞാൻ പിതൃഭക്തനും നിർദോഷനും ആകുന്നു.

Verse 40

पितुरर्थं समायातस्त्वामहं प्रार्थये शुभे । अन्यदेवं न वक्तव्यं भज त्वं पितरं मम

എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്, ഹേ ശുഭേ! ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു—മറ്റൊരു ദേവനെക്കുറിച്ച് പറയരുത്; എന്റെ പിതാവിനെ തന്നേ ഭജിക്കൂ.

Verse 41

यद्यत्त्वमिच्छसे देवि त्रैलोक्ये सचराचरम् । तत्तद्दद्मि न संदेहो देवराज्याधिकं शुभे

ഹേ ദേവീ! ത്രിലോകങ്ങളിൽ ചരാചരമായ എന്തും നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അത് ഞാൻ തരാം—സംശയമില്ല. ഹേ ശുഭേ, ദേവരാജ്യത്തേക്കാളും അധികം പോലും ഞാൻ നൽകും.

Verse 42

स्त्र्युवाच । एवं समर्थो दातुं मे पितुरर्थे यदा भवान् । तदा मे दर्शयाद्यैव सेंद्रास्त्वं समहेश्वरान्

സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: എന്റെ പിതാവിന്റെ കാര്യം കൊണ്ട് (ഇത്) നൽകാൻ നിങ്ങൾക്ക് സത്യമായും കഴിവുണ്ടെങ്കിൽ, ഇന്ന് തന്നേ ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ ആ മഹേശ്വരന്മാരെ എനിക്ക് കാണിച്ചുതരൂ.

Verse 43

दातुमेवं समर्थोसि दुर्लभं सांप्रतं किल । किं ते बलं महाभाग दर्शयस्व त्वमात्मनः

ഇത്തരമൊരു ദാനം നൽകാൻ നീ സമർത്ഥനാണ്—ഇക്കാലത്ത് അത് വാസ്തവത്തിൽ ദുർലഭം. ഹേ മഹാഭാഗ, നിന്റെ ബലം എന്ത്? നിന്റെ ശക്തി കാണിക്കൂ.

Verse 44

वेदशर्मोवाच । पश्य पश्य बलं देवि प्रभावं तपसो मम । मयाहूताः समायाता इंद्राद्याः सुरसत्तमाः

വേദശർമൻ പറഞ്ഞു—കാണൂ, കാണൂ, ഹേ ദേവീ! എന്റെ തപസ്സിന്റെ ബലവും പ്രഭാവവും കാണൂ. എന്റെ ആഹ്വാനത്തിൽ ഇന്ദ്രാദി ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

Verse 45

वेदशर्माणमूचुस्ते किं कुर्मो हि द्विजोत्तम । यमेवमिच्छसे विप्र तं ददामो न संशयः

അവർ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജോത്തമ, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം? ഹേ വിപ്ര, നീ ഇങ്ങനെ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ അതുതന്നെ ഞങ്ങൾ നൽകും—സംശയമില്ല.

Verse 46

वेदशर्मोवाच । यदि देवाः प्रसान्ना मे प्रसादसुमुखा यदि । ददंतु विमलां भक्तिं पादयोः पितुरेव मे

വേദശർമൻ പറഞ്ഞു—ദേവന്മാർ എനിക്കു പ്രസന്നരായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, കൃപയാൽ പ്രസന്നമുഖരായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, എന്റെ പിതാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിർമ്മല ഭക്തി എനിക്കു ദാനം ചെയ്യട്ടെ.

Verse 47

एवमस्तु सुराः सर्वे यथायातास्तथा गताः । तमुवाच तथा दृष्ट्वा दृष्टं ते तपसो बलम्

എല്ലാ ദേവന്മാരും “ഏവമസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു; വന്നതുപോലെ തന്നെ മടങ്ങി. അവനെ കണ്ടിട്ട് പറഞ്ഞു—“നിന്റെ തപസ്സിന്റെ ബലം പ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടിരിക്കുന്നു.”

Verse 48

देवैस्तु नास्ति मे कार्यं यदि दातुमिहेच्छसि । यन्मां नयसि गुर्वर्थं तत्कुरुष्व मम प्रियम्

എനിക്ക് ദേവന്മാരാൽ യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. നീ ഇവിടെ സത്യമായി എന്തെങ്കിലും നൽകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എനിക്ക് പ്രിയമായതു ചെയ്യുക—ഗുരുവിന്റെ കാര്യാർത്ഥം എന്നെ കൊണ്ടുപോകുക.

Verse 49

देहि त्वं स्वं शिरो विप्र स्वहस्तेन निकृत्य वै । वेदशर्मोवाच । धन्योहमद्य संजातो मुक्तश्चैव ऋणत्रयात्

“ഹേ വിപ്രാ, നിന്റെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ടുതന്നെ മുറിച്ച് നിന്റെ ശിരസ് എനിക്ക് തരിക.” വേദശർമൻ പറഞ്ഞു—“ഇന്ന് ഞാൻ ധന്യൻ; ഇന്ന് പുതുജന്മം ലഭിച്ചു, ത്രിവിധ ഋണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.”

Verse 50

स्वशिरो देवि दास्यामि गृह्यतां गृह्यतां शुभे । शितेन तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण द्विजसत्तमः

“ഹേ ദേവി, ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ശിരസ് നൽകാം—സ്വീകരിക്കൂ, സ്വീകരിക്കൂ, ഹേ ശുഭേ.” എന്നു പറഞ്ഞ് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ മൂർച്ചയുള്ള ധാരയുള്ള ആയുധം എടുത്തു.

Verse 51

निकृत्य स्वं शिरश्चाथ दत्तं तस्यै प्रहस्य च । रुधिरेण प्लुतं सा च परिगृह्य गता मुनिम्

സ്വന്തം ശിരസ് മുറിച്ച് അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് നൽകി. അവൾ രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞ അതിനെ എടുത്തുകൊണ്ട് മുനിയിടത്തേക്ക് പോയി.

Verse 52

स्त्र्युवाच । तवार्थे प्रेषितं विप्र पुत्रेण वेदशर्मणा । एतच्छिरः संगृहाण निकृत्तं चात्मनात्मनः

സ്ത്രീ പറഞ്ഞു—“ഹേ വിപ്രാ, നിന്റെ കാര്യമെന്നോണം നിന്റെ പുത്രൻ വേദശർമൻ ഇതു അയച്ചതാണ്. സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് മുറിച്ച ഈ ശിരസ് സ്വീകരിക്കൂ.”

Verse 53

उत्तमांगं प्रदत्तं मे पितृभक्तेन तेन ते । तवार्थे द्विजशार्दूल मामेवं परिभुंक्ष्व वै

പിതൃഭക്തനായ അവൻ നിന്റെ കാര്യമെന്നോർത്തു എനിക്ക് ആ ഉത്തമ ശിരസ് സമർപ്പിച്ചു. അതിനാൽ, ഹേ ദ്വിജശാർദൂല, നിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി എന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നേ സ്വീകരിക്കൂ.

Verse 54

तस्य तैर्भ्रातृभिर्दृष्टं साहसं वेदशर्मणः । वेपितांगत्वमापन्नास्ते बभूवुः परस्परम्

ആ സഹോദരന്മാർ വേദശർമന്റെ ആ ധിക്കാരസാഹസം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ അവയവങ്ങൾ വിറച്ചു; ഭീതിയോടെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.

Verse 55

मृता नो धर्मसाध्वी सा माता सत्यसमाधिना । अयमेव महाभागः पितुरर्थे मृतः शुभः

ഞങ്ങളുടെ മാതാവ്—ധർമ്മസാധ്വി—സത്യസമാധിയിൽ ലീനയായി ദേഹത്യാഗം ചെയ്തു. ഈ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ശുഭനും പിതാവിന്റെ കാര്യമെന്നോർത്തു ജീവൻ ത്യജിച്ചു.

Verse 56

धन्योयं धन्यतां प्राप्तः पितुरर्थे कृतं शुभम् । एवं संभाषितं तैस्तु भ्रातृभिः पुण्यचारिभिः

“ഇവൻ ധന്യൻ, ധന്യത പ്രാപിച്ചവൻ; പിതാവിനായി ശുഭകർമ്മം ചെയ്തതിനാൽ”—എന്ന് പുണ്യാചാരികളായ സഹോദരന്മാർ പറഞ്ഞു.

Verse 57

समाकर्ण्य द्विजो वाक्यं ज्ञात्वा भक्तिपरायणम् । निकृत्तं च शिरस्तेन पुत्रेण वेदशर्मणा

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ അവൻ ഭക്തിപരായണനെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കൂടാതെ തന്റെ ശിരസ് തന്റെ പുത്രൻ വേദശർമ തന്നെയാണ് ഛേദിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞു.

Verse 58

धर्मशर्माणमाहाथ शिर एतत्प्रगृह्यताम्

അപ്പോൾ അവൻ ധർമശർമനോടു പറഞ്ഞു— “ഈ ശിരസ് എടുത്തുകൊൾക.”