Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सरस्वत्यवतारास्ते कथिताः सिद्धिदा नृणाम् । अथ लक्ष्म्यवतारांस्ते वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदान् ॥ १ ॥

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—മനുഷ്യർക്കു സിദ്ധി നൽകുന്ന സരസ്വതീ അവതാരങ്ങൾ നിനക്കു പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. ഇനി ഞാൻ ലക്ഷ്മീ അവതാരങ്ങളെ പറയും; അവ സർവാർത്ഥസിദ്ധി നൽകുന്നവയാണ്.

Verse 2

वाणीमन्मथशक्त्याख्यं बीजत्रितयमीरितम् । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिः पंक्तिश्छंदः प्रकीर्तितम् ॥ २ ॥

വാണി, മന്മഥ, ശക്തി എന്ന പേരിലുള്ള ബീജമന്ത്രങ്ങളുടെ ത്രയം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്റെ ഋഷി ദക്ഷിണാമൂർത്തി; ഛന്ദസ് ‘പങ്ക്തി’ എന്നു കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 3

देवता त्रिपुरा बाला मध्यांते शक्तिबीजके । नाभेरापादमाद्यं तु नाभ्यंतं हृदयात्परम् ॥ ३ ॥

ഈ ന്യാസത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാത്രീ ദേവത ത്രിപുരാ ബാലാ. ശക്തി-ബീജം മദ്ധ്യത്തിലും അവസാനംതന്നെയും സ്ഥാപിക്കണം. ‘ആദ്യ’ ന്യാസം നാഭിയിൽ നിന്ന് താഴെ പാദങ്ങൾ വരെ; നാഭിയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ന്യാസം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ചെയ്യണം.

Verse 4

मृर्ध्नो ह्रदंतं तर्तीयं क्रमाद्देहेषु विन्यसेत् । आद्यं वामकरे दक्षकरे तदुभयोः परम् ॥ ४ ॥

ശിരോശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഹൃദയാന്തം വരെ മൂന്നാം ന്യാസം ക്രമമായി ദേഹത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം. ആദ്യത് ഇടത് കൈയിൽ, രണ്ടാമത് വലത് കൈയിൽ, തുടർന്ന് അടുത്തത് ഇരുകൈകളിലും ഒരുമിച്ച് സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 5

पुनर्बीजत्रयं न्यस्य मूर्ध्नि गुह्ये च वक्षसि । नव योन्पाभिधं न्यासे नवकृत्वो मनुं न्यसेत् ॥ ५ ॥

പിന്നീട് മൂന്ന് ബീജങ്ങളും വീണ്ടും ന്യാസിച്ച് ശിരസ്സിലും ഗുഹ്യപ്രദേശത്തും വക്ഷസ്ഥലത്തും സ്ഥാപിക്കണം. ‘നവ-യോൻപാ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ന്യാസത്തിൽ മന്ത്രം ഒമ്പത് പ്രാവശ്യം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 6

कर्णयोश्चिबुके न्यस्येच्छंखयोर्मुखपंकजे । नेत्रयोर्नासिकायां च स्कंधयोरुदरे तथा ॥ ६ ॥

ചെവികളിലും താടിയിലും, ശംഖപ്രദേശങ്ങളിലും പദ്മസദൃശമായ മുഖത്തിലും, കണ്ണുകളിലും മൂക്കിലും, അതുപോലെ തോളുകളിലും ഉദരത്തിലും ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 7

न्यसेत्कूर्परयोर्नाभौ जानुनोर्लिंगमस्तके । पादयोरपि गुह्ये च पार्श्वयोर्हृदये पुनः ॥ ७ ॥

മുട്ടുകൈകളിലും നാഭിയിലും, മുട്ടുകളിലും, കൂടാതെ ശിരസ്സിന്റെ ശിഖരത്തിൽ (ശിഖ) ന്യാസം ചെയ്യണം. പാദങ്ങളിലും, ഗുഹ്യപ്രദേശത്തും, പാർശ്വങ്ങളിലും, പിന്നെയും ഹൃദയത്തിലും ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 8

स्तनयोः कंठदेशे च वामांगादिषु विन्यसेत् । वाग्भवाद्यां रतिं गुह्ये प्रीतिमत्यादिकां हृदि ॥ ८ ॥

സ്തനങ്ങളിൽ, കണ്ഠദേശത്ത്, വാമാംഗാദി അവയവങ്ങളിൽ ന്യാസം വിന്യസിക്കണം. വാഗ്ഭവാദി രതി-ശക്തിയെ ഗുഹ്യദേശത്ത്, പ്രീതിമതീ മുതലായവയെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 9

कामबीजादिकान्पश्येद्भूमध्ये तु मनोभवाम् । पुनर्वागकात्ममाद्यास्तिस्रएव च विन्यसेत् ॥ ९ ॥

ഭൂമധ്യ മണ്ഡലത്തിൽ കാമബീജാദി ബീജമന്ത്രങ്ങളെ ‘മനോഭവാ’ ശക്തിരൂപമായി ദർശിക്കണം. പിന്നെ വീണ്ടും വാക്, ക, ആത്മൻ—ഈ മൂന്നു ആദ്യശക്തികളേ മാത്രം ന്യാസിക്കണം.

Verse 10

अमृतेशीं च योगेशीं विश्वयोनिं तृतीयकाम् । मूर्ध्निं वक्त्रे हृदि न्यस्येद्गुह्ये चरणयोरपि ॥ १० ॥

‘അമൃതേശീ’, ‘യോഗേശീ’, ‘വിശ്വയോണി’, ‘തൃതീയകാമാ’—ഇവയെ ശിരസ്സിൽ, മുഖത്തിൽ, ഹൃദയത്തിൽ ന്യാസിക്കണം; ഗുഹ്യദേശത്തും പാദങ്ങളിലുമും ന്യാസിക്കണം.

Verse 11

कामेशी पंचबीजाढ्यां स्मरात्पञ्चन्यसेत्क्रमात् । मायाकामौ च वाग्लक्ष्मी कामेशी पंचबीजकम् ॥ ११ ॥

പഞ്ചബീജസമ്പന്നയായ കാമേശിയെ ധ്യാനിച്ച് ക്രമമായി പഞ്ചന്യാസം ചെയ്യണം. (ബീജങ്ങൾ:) മായാ, കാമ; പിന്നെ വാക്, ലക്ഷ്മീ—ഇതുതന്നെ കാമേശിയുടെ പഞ്ചബീജസൂത്രം.

Verse 12

मनोभवश्च मकरध्वजकंदर्पमन्मथाः । कामदेवः स्मरः पंच कीर्तितान्याससिद्धिदाः ॥ १२ ॥

മനോഭവ, മകരധ്വജ, കന്ദർപ്പ, മന്മഥ, കാമദേവ, സ്മര—ഇവ അഞ്ചു നാമങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; ന്യാസത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചാൽ ആ ക്രിയയ്ക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നു.

Verse 13

शिरःपन्मुखागुह्येषु हृदये बाणदेवताः । द्राविण्याद्याः क्रमान्न्यस्येद्वाणेशीबीजपूर्वकः ॥ १३ ॥

വാണേശീ ബീജം മുൻനിർത്തി ദ്രാവിണീ മുതലായ ബാണദേവതകളെ ക്രമമായി ന്യാസം ചെയ്യണം—ശിരസ്സിൽ, പാദതലങ്ങളിൽ, മുഖത്തിൽ, ഗുഹ്യദേശത്ത്, ഹൃദയത്തിൽ।

Verse 14

द्रांद्रीं क्लींजूंस इति वैबाणेशबीजकं च कम् । द्राविणी क्षोभिणी वशीकरण्यांकर्षणी तथा ॥ १४ ॥

‘ദ്രാം’, ‘ദ്രീം’, ‘ക്ലീം-ജൂം-സ’—ഇവ വൈബാണേശ ബീജങ്ങൾ; കൂടാതെ ‘കം’യും. ഇവ ദ്രാവിണീ, ക്ഷോഭിണീ, വശീകരണീ, ആകർഷണീ എന്ന ശക്തികളായി പ്രസിദ്ധം।

Verse 15

संमोहनी च बाणानां देवताः पञ्च कीर्तिताः । तार्तीयवाग्मध्यगेन कामेन स्यात्षडंगकम् ॥ १५ ॥

ബാണങ്ങളുടെ അഞ്ചു ദേവതകൾ പ്രസ്താവിതം; അവയിൽ സമ്മോഹനീയും ഉൾപ്പെടുന്നു. തൃതീയ വാണിയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കാമനെ സ്ഥാപിച്ചാൽ ഇത് ഷഡംഗമാകും।

Verse 16

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन ततो देवीं विचिंतयेत् । ध्यायेद्रक्तसरोजस्थां रक्तवस्त्रां त्रिलोचनम् ॥ १६ ॥

പിന്നീട് ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ യുക്തമായ മന്ത്രത്തോടെ ദേവിയെ വിചിന്തിക്കണം; ചുവന്ന താമരയിൽ ഇരിക്കുന്ന, ചുവന്ന വസ്ത്രധാരിണിയായ, ത്രിനേത്രിയായ ദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 17

उद्यदर्कनिभां विद्यां मालाभयवरोद्वहाम् । लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं दशांशं किंशुकोद्भवैः ॥ १७ ॥

ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തമായ വിദ്യയെ ധ്യാനിക്കണം—ജപമാല ധരിച്ച് അഭയവും വരവും നൽകുന്നവളായി. മന്ത്രം മൂന്ന് ലക്ഷം ജപിച്ച്, അതിന്റെ പത്തിലൊന്ന് കിംശുകപുഷ്പങ്ങളാൽ ഹോമം ചെയ്യണം।

Verse 18

पुष्पैर्हयारिजैर्वापि जुहुयान्मधुरान्वितैः । नवयोन्यात्मकं यंत्रं बहिरष्टदलावृतम् ॥ १८ ॥

പുഷ്പങ്ങളാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ഹയാരിജ പുഷ്പങ്ങളാലോ, മധുരദ്രവ്യങ്ങളോടുകൂടി അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം. ഈ യന്ത്രം നവയോനി-സ്വഭാവമുള്ളതും പുറത്ത് അഷ്ടദള പദ്മാവരണത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമാണ്.

Verse 19

केसरेषु स्वरान्न्यस्येद्वर्गानष्टौदलेष्वपि । दलाग्रेषु त्रिशूलानि पद्म तु मातृकावृतम् ॥ १९ ॥

പദ്മത്തിന്റെ കേസരങ്ങളിൽ സ്വരങ്ങളുടെ ന്യാസം ചെയ്യുകയും, അതിന്റെ അഷ്ടദളങ്ങളിൽ എട്ട് വർഗ്ഗങ്ങൾ (വ്യഞ്ജന-സമൂഹങ്ങൾ) ന്യാസം ചെയ്യുകയും വേണം. ദളങ്ങളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ ത്രിശൂലങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കണം; ഇങ്ങനെ പദ്മം മാതൃകാ അക്ഷരങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെടുന്നു.

Verse 20

एवं विलिखिते यंत्रे पीठशक्तीः प्रपूजयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया चैव कामिनी कामदायिनी ॥ २० ॥

ഇങ്ങനെ യന്ത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയ ശേഷം, പീഠശക്തികളെ വിധിപൂർവം പൂജിക്കണം—ഇച്ഛാ, ജ്ഞാനാ, ക്രിയാ, കൂടാതെ കാമിനീയും കാമദായിനീയും।

Verse 21

रती रतिप्रिया नंदा मनोन्मन्यपि चोदिताः । पीठशक्तीरिमा इष्ट्वा पीठं तन्मनुना दिशेत् ॥ २१ ॥

രതി, രതിപ്രിയ, നന്ദാ, ശാസ്ത്രോക്തമായ മനോന്മനീ—ഈ പീഠശക്തികളെ പൂജിച്ച ശേഷം, അവരുടെ അവരുടെ മന്ത്രം (മനു) കൊണ്ടു പീഠം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 22

व्योमपूर्वे तु तार्तीयं सदाशिवमहापदम् । प्रेतपद्मासनं ङेंतं नमोंतः पीठमन्त्रकः ॥ २२ ॥

വ്യോമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കിഴക്കുദിക്കിൽ മൂന്നാമത്തെ സ്ഥാപനം പ്രസ്താവിക്കുന്നു—സദാശിവന്റെ മഹാപദം. ഇത് ‘പ്രേത’ രൂപത്തിനുള്ള പദ്മാസനം; ‘ങേം’ ബീജവും അവസാനം ‘നമോ’യും ചേർന്നതുതന്നെ പീഠമന്ത്രം.

Verse 23

षोडशार्णस्ततो मूर्तौ क्लृप्तायां मूलमंत्रतः । आवाह्य प्रजपेद्देवीमुपचारैः पृथग्विधैः ॥ २३ ॥

അതിനുശേഷം മൂലമന്ത്രവിധിപ്രകാരം യഥാവിധി ഒരുക്കിയ മൂർത്തിയിൽ ഷോഡശാക്ഷര മന്ത്രംകൊണ്ട് ദേവിയെ ആവാഹനം ചെയ്ത്, ജപസഹിതം വിവിധ ഉപചാരങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് അർപ്പിച്ച് പൂജിക്കണം।

Verse 24

देवीमिष्ट्वा मध्ययोनौ त्रिकोणे रतिपूर्विकाम् । वामकोणे रतिं दक्षे प्रीतिमग्रे मनोभवाम् ॥ २४ ॥

മധ്യത്തിലുള്ള യോനി-രൂപ ത്രികോണത്തിൽ ദേവിയെ പൂജിച്ച് അവിടെ രതിപൂർവികയെ സ്ഥാപിച്ച് ആരാധിക്കണം; ഇടത് കോണിൽ രതി, വലത് കോണിൽ പ്രീതി, മുൻവശത്തെ ശിഖരത്തിൽ മനോഭവയെ സ്ഥാപിച്ച് പൂജിക്കണം।

Verse 25

योन्यन्तर्वह्निकोणादवंगान्यग्नेर्विदिक्ष्वपि । मध्ययोमेर्हहिः पूर्वादिषु चाग्रे स्मरानपि ॥ २५ ॥

യോനിയുടെ അകത്തെ അഗ്നികോണത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നിയുടെ ഉപാംഗങ്ങളെ ഇടത്തരം ദിക്കുകളിലും ധ്യാനിക്കണം. മധ്യപ്രദേശത്ത് ഹരിയെ സ്മരിക്കണം; കിഴക്ക് മുതലായ ദിക്കുകളിൽ ആദ്യം സ്മരൻ (കാമൻ)നെയും സ്മരിക്കണം।

Verse 26

वाणदेवीस्तद्वदेव शक्तीरष्टसु योनिषु । सुभगाख्या भागा पश्चात्तृतीया भगसर्पिणी ॥ २६ ॥

അതുപോലെ വാണീദേവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശക്തികൾ എട്ട് യോനി-വിഭാഗങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നതായി അറിയണം. അവയിൽ ‘സുഭഗാ’ എന്നത് ‘ഭാഗാ’; അതിന് ശേഷം മൂന്നാമത് ‘ഭഗസർപിണീ’ ആകുന്നു।

Verse 27

भगमाला तथानंगा नगाद्या कुसुमापरा । अनंगमेखलानंगमदनेत्यष्टशक्तयः ॥ २७ ॥

ഭഗമാലായും അനംഗാ, നഗാദ്യായും കുസുമാപരാ, അനംഗമേഖലായും അനംഗമദനാ—ഇവയാണ് എട്ട് ശക്തികൾ।

Verse 28

पद्मकेशरगा ब्राह्मी मुखाः पत्रेषु भैरवाः । दीर्घाद्या मातरः पूज्या ह्रस्वाद्याश्चाष्टभैरवाः ॥ २८ ॥

പദ്മത്തിന്റെ കേസരത്തിൽ ബ്രാഹ്മിയെ സ്ഥാപിച്ച് പൂജിക്കണം; ദളങ്ങളിൽ ഭൈരവമുഖങ്ങളെ വിന്യസിക്കണം. ദീർഘസ്വരാദി മാതൃകകൾ പൂജ്യർ; ഹ്രസ്വസ്വരാദി അഷ്ടഭൈരവരും ആരാധ്യർ.

Verse 29

दलाग्रेष्वष्टपीठानि कामरूपाख्यमादिमम् । मलयं कोल्लगिर्य्याख्यं चौहाराख्यं कुलांतकम् ॥ २९ ॥

ദളങ്ങളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ അഷ്ടപീഠങ്ങൾ വിന്യസിക്കപ്പെടുന്നു—ആദ്യം കാമരൂപം, തുടർന്ന് മലയ; പിന്നെ കൊല്ലഗിരി, ചൗഹാര, കുലാന്തക.

Verse 30

जालंधरं तथोन्नासं कोटपीठमथाष्टमम् । भूगृहे दशदिक्ष्वर्चेद्धेतुकं त्रिपुरांतकम् ॥ ३० ॥

അതുപോലെ ജാലന്ധരവും ഉന്നാസവും, അഷ്ടമമായി കോടപീഠവും. ഭൂഗൃഹത്തിൽ പത്ത് ദിക്കുകളിലായി ഹേതുകനെയും ത്രിപുരാന്തകനെയും അർച്ചിക്കണം.

Verse 31

वैतालमग्नि जिह्वं च कमलांतकालिनौ । एकपादं भीमरूपं विमलं हाटकेश्वरम् ॥ ३१ ॥

കൂടാതെ വൈതാല, അഗ്നിജിഹ്വ, കമലാന്തകാലിന; പിന്നെ ഏകപാദ, ഭീമരൂപ, വിമല, ഹാടകേശ്വരൻ.

Verse 32

शक्राद्यानायुधैः सार्द्धं स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् । तद्बहिर्दिक्षु बटुकं योगिनीं क्षेत्रनायकम् ॥ ३२ ॥

ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുതലായ ദിക്ക്പാലന്മാരെ അവരുടെ ആയുധങ്ങളോടുകൂടെ തത്തത് ദിക്കുകളിൽ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം. ആ ദിക്കുകളുടെ പുറത്തായി ബടുകനെയും യോഗിനികളെയും ക്ഷേത്രനായകനെയും കൂടി ആരാധിക്കണം.

Verse 33

गणेशं विदिशास्वर्चेद्वसून्सूर्याच्छिवांस्तथा । भूतांश्चेत्थं भजन्बालामीशः स्याद्धनविद्ययोः ॥ ३३ ॥

വിദിശയിൽ ഗണേശനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം; സൂര്യസ്ഥാനത്ത് വസുക്കളെയും, അതുപോലെ ശിവനെയും. ഇങ്ങനെ ഭൂതങ്ങളെ ഭജിക്കുന്ന साधകൻ ബാലാ-വിദ്യയുടെ അധിപനായ് ധനവും വിദ്യയും രണ്ടും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 34

रक्तांभोजैर्हुतेर्नार्योवश्याः स्युः सर्षपैर्नृपाः । नंद्यावर्तै राजवृक्षैः कुंदैः पाटलचंपकैः ॥ ३४ ॥

ചുവന്ന താമരകളാൽ ഹോമത്തിൽ ആഹുതി അർപ്പിച്ചാൽ സ്ത്രീകൾ വശമാകും; കടുകുകൊണ്ട് ആഹുതി അർപ്പിച്ചാൽ രാജാക്കന്മാർ (ഭരണാധികാരികൾ) നിയന്ത്രണത്തിലാകും. നന്ദ്യാവർത്തം, രാജവൃക്ഷപുഷ്പം, കുന്ദം, പാടലം, ചമ്പകം എന്നിവകൊണ്ടും ആഹുതി ചെയ്താൽ അതേ ഫലം ലഭിക്കും.

Verse 35

पुष्पैर्बिल्वफलैर्वापि होमाल्लक्ष्मीः स्थिरा भवेत् । अपमृत्युं जयेन्मन्त्री गुडूच्या दुग्धयुक्तया ॥ ३५ ॥

പുഷ്പങ്ങളാലോ ബിൽവഫലങ്ങളാലോ ഹോമത്തിൽ ആഹുതി അർപ്പിച്ചാൽ ലക്ഷ്മി സ്ഥിരമാകും. പാലോടുകൂടി തയ്യാറാക്കിയ ഗുഡൂചി പ്രയോഗിച്ചാൽ മന്ത്രസാധകൻ അപമൃത്യുവിനെ ജയിക്കും.

Verse 36

यथोक्तदूर्वाहोमेन नीरोगायुः समश्नुते । ज्ञानं कवित्वं लभते चन्द्रागुरुसुरैर्हुतैः ॥ ३६ ॥

ശാസ്ത്രോക്തവിധത്തിൽ ദൂർവാ-ഹോമം ചെയ്താൽ രോഗരഹിതമായ ദീർഘായുസ്സ് ലഭിക്കും. ചന്ദ്രനോടും ഗുരുവോടും (ബൃഹസ്പതി) ദേവന്മാരോടും ആഹുതി അർപ്പിച്ചാൽ ജ്ഞാനവും കവിത്വശക്തിയും ലഭിക്കും.

Verse 37

पलाशपुष्पैर्वाक्सिद्धिरन्नाप्तिश्चान्नहोमतः । सुरभिक्षीरदध्यक्ताँल्लाजान्हुत्वा रुजो जयेत् ॥ ३७ ॥

പലാശപുഷ്പങ്ങളാൽ ആഹുതി അർപ്പിച്ചാൽ വാക്‌സിദ്ധി ലഭിക്കും; അന്ന-ഹോമം ചെയ്താൽ അന്നസമൃദ്ധി ലഭിക്കും. പശുവിൻ പാലും തൈരും പുരട്ടിയ ലാജ (വറുത്ത നെല്ലരി) ആഹുതി ചെയ്താൽ രോഗങ്ങൾ ജയിക്കാം.

Verse 38

रक्तचन्दनकर्पूरकर्चूरागुरुरोचनाः । चन्दनं केशरं मांसीं क्रमाद्भागैनिंयोजयेत् ॥ ३८ ॥

രക്തചന്ദനം, കർപ്പൂരം, കചൂർ, അഗരു, ഗോറോചന; തുടർന്ന് ചന്ദനം, കേശരം, മാംസി—ഇവയെല്ലാം ക്രമമായി നിശ്ചിത അളവിലെ ഭാഗങ്ങളായി ചേർക്കണം।

Verse 39

भूमिचंद्रैकनन्दाब्धिदिक्सप्तनिगमोन्मितैः । श्मशाने कृष्मभूतस्य निशि नीहारपाथसा ॥ ३९ ॥

ഭൂമി, ചന്ദ്രൻ, ഒന്ന്, നന്ദാ, സമുദ്രം, ദിക്കുകൾ, ഏഴ്, നിഗമങ്ങൾ (വേദങ്ങൾ)—ഇവ സൂചിപ്പിക്കുന്ന രഹസ്യസംഖ്യാ-മാപങ്ങൾ പ്രകാരം; ശ്മശാനത്തിൽ, കൃഷ്ണഭൂതനായവനുവേണ്ടി, രാത്രിയിൽ, മഞ്ഞുമൂടിയ പാതയിൽ (ഇത്) ചെയ്യപ്പെടുന്നു।

Verse 40

कुमार्या पेषयेत्तानि मंत्रेणाथाभिमंत्र्य च । विदद्ध्यात्तिलकं तेन दर्शनाद्वशयेज्जनान् ॥ ४० ॥

ആ ദ്രവ്യങ്ങൾ കുമാരിയാൽ അരപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് മന്ത്രം ചൊല്ലി അഭിമന്ത്രിച്ച് അതുകൊണ്ട് തിലകം ധരിക്കണം. ദർശനമാത്രത്തിൽ ജനങ്ങൾ വശപ്പെടും।

Verse 41

गजसिंहादिभूतानि राक्षसाञ्छाकिनीरपि । प्रयोजनानां सिद्ध्यै तु देव्याः शापं निवर्त्य च ॥ ४१ ॥

ഗജസിംഹാദി രൂപമുള്ള ഭൂതങ്ങൾ, രാക്ഷസർ, ശാകിനികൾ എന്നിവയും—സ്വകാര്യപ്രയോജനസിദ്ധിക്കുമായി, ദേവിയുടെ ശാപനിവൃത്തിക്കുമായി (ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു/പ്രസാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു)।

Verse 42

विधायोत्कीलितां पश्चाज्जपमस्य समाचरेत् । यो जपेदादिमे बीजे वराहभृगुपावकान् ॥ ४२ ॥

ഉത്കീലനവിധി നിർവഹിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ജപം വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കണം. ആദിബീജം ജപിക്കുമ്പോൾ വരാഹം, ഭൃഗു, പാവക (അഗ്നി) എന്നിവരെ സ്മരിക്കുന്നവൻ…

Verse 43

मध्यमादौ नभोहंसौ मध्यमांते तु पावकम् । आदावंते च तार्तूयक्रमात्स्वं धूम्रकेतनम् ॥ ४३ ॥

മധ്യഭാഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ‘നഭോഹംസ’യും, മധ്യാന്തത്തിൽ ‘പാവക’ (അഗ്നി)യും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ ആദിയിലും അന്ത്യത്തിലും ‘താർതൂയ’ ക്രമപ്രകാരം സ്വന്തം ‘ധൂമ്രകേതു’ തത്ത്വം വിന്യസിക്കുകയോ ധ്യാനിച്ച് തിരിച്ചറിയുകയോ വേണം.

Verse 44

एवं जप्त्वा शतं विद्या शापहीना फलप्रदा । यद्वाद्ये चरमे बीजे नैव रेफं वियोजयेत् ॥ ४४ ॥

ഇങ്ങനെ നൂറുതവണ ജപിച്ചാൽ വിദ്യ ശാപരഹിതമായി ഫലപ്രദമാകും. കൂടാതെ ആദ്യധ്വനിയിലും അന്തിമ ബീജാക്ഷരത്തിലും ‘രേഫ’ (ര) ഒരിക്കലും വേർതിരിക്കരുത്.

Verse 45

शापोद्धारप्रकारोऽन्यो यद्वायं कीर्तितो बुधैः । आद्यमाद्यं हि तार्तीयं कामः कामोऽथ वाग्भवम् ॥ ४५ ॥

ശാപോദ്ധാരത്തിനുള്ള മറ്റൊരു മാർഗം, പണ്ഡിതർ പ്രസ്താവിച്ചതിങ്ങനെ—ആദ്യ ബീജം, വീണ്ടും ആദ്യത്; പിന്നെ മൂന്നാമത്; പിന്നെ ‘കാമ’, വീണ്ടും ‘കാമ’; അതിനുശേഷം ‘വാഗ്ഭവ’.

Verse 46

अंत्यमंत्थमनंगश्च नवार्णः कीर्तितो मनुः । जप्तोऽयं शतधा शापं बालाया विनिवर्तयेत् ॥ ४६ ॥

‘അന്ത്യ’, ‘മന്ത്ഥ’, ‘അനംഗ’ എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന നവാക്ഷര മന്ത്രം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനെ നൂറുതവണ ജപിച്ചാൽ ബാലികയെ ബാധിച്ച ശാപം നീങ്ങും.

Verse 47

चैतन्याह्लादिनूमन्त्रौ जप्तौ निष्कीलताकरौ । त्रिस्वराश्चेतनं मन्त्री धरः शांतिरनुग्रहः ॥ ४७ ॥

‘ചൈതന്യ’യും ‘ആഹ്ലാദിനൂ’യും എന്ന മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചാൽ തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങി ബന്ധങ്ങൾ അഴിയും. മൂന്ന് സ്വരങ്ങളാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ ജീവചൈതന്യം; ജപകൻ അതിന്റെ ധാരകൻ; ഫലം ശാന്തിയും ദൈവാനുഗ്രഹവും.

Verse 48

तारादिहृदयांतः स्यात्काम आह्लादिनीमनुः । तथा त्रयाणां बीजानां दीपनैर्मनुभिस्त्रिभिः ॥ ४८ ॥

ഹൃദയമന്ത്രത്തിൽ ‘താരാ’ (ഓം) അക്ഷരത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ആനന്ദദായിനിയായ ‘കാമ’-മന്ത്രം സ്ഥാപിക്കണം. അതുപോലെ മൂന്നു ബീജാക്ഷരങ്ങളെ ജ്വലിപ്പിച്ച് ദീപ്തമാക്കുന്ന മൂന്നു ‘ദീപന’ മന്ത്രങ്ങളും ഉണ്ട്.

Verse 49

सुदीप्तानि विधायादौ जपेत्तानीष्टसिद्धये । वदयुग्मं सदीर्घांबु स्मृतिवालावनंगतौ ॥ ४९ ॥

ആദ്യം അവയെ നന്നായി ദീപ്തമാക്കി, ഇഷ്ടസിദ്ധിക്കായി അതേ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കണം. ദീർഘ ‘ആ’ സഹിതമുള്ള യുഗ്മാക്ഷരങ്ങൾ സ്മൃതിക്രമപ്രകാരം ഉച്ചരിച്ച്, വിധിയിൽ നിന്ന് വഴുതരുത്.

Verse 50

सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥

അവൻ സത്യൻ; നേത്രയുക്തൻ; ‘അങ്ങനെയൊരു’ സാധാരണ പരിധിദർശനത്തിൽ പെടാത്തവൻ. വാക്കിനെയും വർണവർഗങ്ങളെയും ദീപ്തമാക്കുന്ന ദീപകനാണ്. ക്ലിന്നത്തിൽ—ക്ലേദിനി തത്ത്വത്തിൽ—വൈകുണ്ഠൻ; ദീർഘസ്വരൂപൻ; സ്വസ്വഭാവം തന്നേ; അവന്റെ ഗതി തത്സമയംയും അന്തിമവുമാണ്.

Verse 51

निद्रा सचंद्रा कुर्वीत शिवार्णा मध्यदीपिनी । तारो मोक्षं च कुरुते नायं वर्णास्यदीपिनी ॥ ५१ ॥

‘നിദ്രാ’യെ ‘ചന്ദ്ര’ സഹിതം രൂപപ്പെടുത്തണം; മദ്ധ്യത്തിൽ ദീപ്തമായ ‘ശിവ’ അക്ഷരം നിലകൊള്ളുന്നു. ‘താരാ’ അക്ഷരം മോക്ഷം നൽകുന്നു; ഇത് വായിൽ മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്ന സാധാരണ വർണ്ണമാത്രമല്ല.

Verse 52

दीपिनीमंतरा बाला साधितापि न सिद्ध्यति । वागंत्यकामान् प्रजयेदरीणा क्षोभहेतवे ॥ ५२ ॥

‘ദീപിനി’ ഇല്ലാതെ ‘ബാലാ’ മന്ത്രം സാധിച്ചാലും സിദ്ധി ലഭിക്കുകയില്ല. കൂടാതെ അസമയത്തിലോ തെറ്റായ വിധത്തിലോ ഉച്ചരിച്ചാൽ അത് ശത്രുക്കളെ ഉത്തേജിപ്പിച്ച് കലഹത്തിനും വിഘ്നത്തിനും കാരണമാകാം.

Verse 53

कामवागंत्यबीजानि त्रैलोक्यस्य वशीकृतौ । कामांत्यवाणीबीजानि मुक्तये नियतो जपेत् ॥ ५३ ॥

ത്രൈലോക്യത്തെ വശീകരിക്കാൻ ‘കാമ’ ‘വാക്’ എന്നാന്ത്യ ബീജമന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കണം; എന്നാൽ മോക്ഷത്തിനായി നിയന്ത്രിതനായ সাধകൻ ‘കാമ’ ‘വാണീ’ എന്നാന്ത്യ ബീജങ്ങൾ ജപിക്കണം।

Verse 54

पूजारंभे तु बालायास्त्रिविधानर्चयेद्गुरून् । दिव्यौघश्चैव सिद्धौघो मानवौघ इति त्रिधा ॥ ५४ ॥

പൂജാരംഭത്തിൽ ബാലശിഷ്യൻ ഗുരുക്കന്മാരെ ത്രിവിധമായി അർച്ചിക്കണം—ദിവ്യൗഘം, സിദ്ധൗഘം, മാനവൗഘം—എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിഭാഗമായി।

Verse 55

परप्रकाशः परमे शानः परशिवस्तथा । कामेश्वरस्ततो मोक्षः षष्ठः कामोऽमृतोंऽतिमः ॥ ५५ ॥

അവൻ പരമപ്രകാശം, പരമ ഈശാനൻ, അതുപോലെ പരശിവനും ആകുന്നു. അവൻ തന്നേ കാമേശ്വരൻ; പിന്നെ അവൻ തന്നേ മോക്ഷസ്വരൂപൻ. ആറാമത് ‘കാമം’; അന്തിമം ‘അമൃതം’—അമരത്വം.

Verse 56

एते दप्तैव दिव्यौघा आनन्दपदपश्चिमाः । ईशानाख्यस्तत्पुरुषोऽघोराख्योवामदेवकः ॥ ५६ ॥

ഇവയാണ് അഞ്ചു ദിവ്യൗഘങ്ങൾ; ആനന്ദപദത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്നവ—ഈശാനൻ, തത്പുരുഷൻ, അഘോരൻ, വാമദേവൻ, സദ്യോജാതൻ.

Verse 57

सद्योजात इमे पंच सिद्धौधाख्याः स्मृता मुने । मानवौघाः परिज्ञेयाः स्वगुरोः सम्प्रदायतः ॥ ५७ ॥

ഹേ മുനേ, ‘സദ്യോജാത’ മുതലായ ഈ അഞ്ചിനെ ‘സിദ്ധൗഘ’ എന്നു സ്മരിക്കുന്നു; ‘മാനവൗഘ’മോ സ്വന്തം ഗുരുവിന്റെ സമ്പ്രദായ-പരമ്പരയിലൂടെ അറിയേണ്ടതാണ്.

Verse 58

नवयोन्यात्मके यन्त्रे विलिखेन्मध्ययोनितः । प्रादक्षिण्येन बीजानि त्रिवारं साधकोत्तमः ॥ ५८ ॥

ഒൻപതു യോനികളുള്ള യന്ത്രത്തിൽ മദ്ധ്യയോനിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് പ്രദക്ഷിണക്രമത്തിൽ ചുറ്റി, ഉത്തമസാധകൻ ബീജാക്ഷരങ്ങൾ മൂന്നു പ്രാവശ്യം എഴുതണം।

Verse 59

त्रींस्त्रीन्वर्णांस्तु गायत्र्या अष्टपत्रेषु संलिखेत् । बहिर्मातृकयाऽवेष्ट्य तद्बहिर्भूपुरद्वयम् ॥ ५९ ॥

ഗായത്രിയുടെ മൂന്ന് മൂന്ന് വർണങ്ങൾ അഷ്ടപത്രങ്ങളിൽ എഴുതണം; പുറത്തായി മാതൃക (വർണമാല) കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ്, അതിനും പുറത്തായി ദ്വിഭൂപുരം വരയ്ക്കണം।

Verse 60

कामबीजलसत्कोण व्यतिभिन्नं परस्परम् । पत्रे त्रैपुरमाख्यातं जपसंपातसाधितम् ॥ ६० ॥

കാമബീജം കൊണ്ട് ദീപ്തമായ ത്രികോണം പരസ്പരം മുറിഞ്ഞുകടക്കുന്നവിധം; പത്രത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിതമായ ഇതിനെ ‘ത്രൈപുര’ എന്നു പറയുന്നു, ജപവും സമ്പാതവും കൊണ്ട് സിദ്ധമാക്കണം।

Verse 61

बाहुना विधृते दद्याद्धनं कीर्तिं सुखं सुतान् । कामांते त्रिपुरा देवी विद्महे कविषं भहिम् ॥ ६१ ॥

ബാഹുവാൽ ദൃഢമായി ധരിച്ച് ആചരിക്കുമ്പോൾ ഇത് ധനം, കീർത്തി, സുഖം, സന്താനം എന്നിവ നൽകുന്നു. കാമാന്തത്തിൽ ഞങ്ങൾ ത്രിപുരാദേവിയെ അറിയുന്നു; കവി-ഋഷിയുടെ ദീപ്തശക്തിയെ ധ്യാനിക്കുന്നു।

Verse 62

बकः खङ्गी समारूढः सनेत्रोऽग्निश्च धीमहि । तत्र क्लिन्ने प्रचोदांते यादित्येषा प्रकीर्तिता ॥ ६२ ॥

ഞങ്ങൾ ബക (കൊക്ക്), ഖഡ്ഗധാരി സമാരൂഢരൂപം, നേത്രയുക്ത അഗ്നി എന്നിവയെ ധ്യാനിക്കുന്നു. ആ മന്ത്രപ്രയോഗത്തിൽ ‘ക്ലിന്ന’ ആയപ്പോൾ പ്രേരണ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു—ഇത് ആദിത്യ തത്ത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെന്ന് പ്രസിദ്ധം।

Verse 63

गायत्री त्रैपुरा सर्सिद्धिदा सुरसेविता । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते सिद्धिदो नृणाम् ॥ ६३ ॥

ഗായത്രി—ത്രിപുരാ എന്ന പേരിലും ആരാധ്യ—സകലസിദ്ധികളും നല്കി ദേവന്മാർ സേവിക്കുന്നവളാണ്. ഇനി മനുഷ്യർക്കു വിജയം നൽകുന്ന ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ മറ്റൊരു അവതാരം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 64

वेदादिर्गिरिजा पद्मा मन्यथो हृदयं भृगुः । भगवति माहेश्वरी ङेन्तेऽन्नपूर्णे दहनांगना ॥ ६४ ॥

വേദങ്ങൾ അവളുടെ ആദി; ഗിരിജയും പദ്മയും അവളുടെ രൂപങ്ങൾ; ഭൃഗുവിനെ അവളുടെ ഹൃദയമായി കരുതുന്നു. ഹേ ഭഗവതി മഹേശ്വരി, ഹേ അന്നപൂർണേ, ഹേ അഗ്നിദേവന്റെ പ്രിയേ—ഞങ്ങളുടെ വാക്കിലും കർമ്മങ്ങളിലും നിത്യസന്നിധിയാകേണമേ.

Verse 65

प्रोक्ता विंशतिवर्णेयं विद्या स्याद्द्रुहिणो मुनिः । धृतिश्छंदोऽन्नपूर्णेशी देवता परिकीर्तिता ॥ ६५ ॥

ഈ വിദ്യ ഇരുപത് വർണങ്ങളുള്ളതെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഋഷി ദ്രുഹിണൻ (ബ്രഹ്മാ) മുനി; ഛന്ദസ് ധൃതി; അധിഷ്ഠാത്രി ദേവത അന്നപൂർണേശീ (അന്നപൂർണാ) എന്നു പരമ്പരയായി കീർത്തിക്കുന്നു.

Verse 66

षड्दीर्घाढ्येन हृल्लेखाबीऽजेन स्यात्षडंगकम् । मुखनासाक्षिकर्णांसगुदेषु नवसु न्यसेत् ॥ ६६ ॥

ഹൃല്ലേഖ-ചിഹ്നിതവും ആറു ദീർഘസ്വരങ്ങളാൽ യുക്തവുമായ ബീജാക്ഷരത്തോടെ ഷഡംഗ (ഷഡംഗ-ന്യാസം) ചെയ്യണം. തുടർന്ന് മുഖം, നാസിക, കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ, ഭുജങ്ങൾ, ഗുദം മുതലായ ഒമ്പത് സ്ഥാനങ്ങളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം.

Verse 67

पदानि नव तद्वर्णसंख्येदानीमुदीर्यते । भूमिचंद्रधरैकाक्षिवेदाब्धियुगबाहुभिः ॥ ६७ ॥

ഇതിൽ ഒമ്പത് പദങ്ങൾ (ശബ്ദങ്ങൾ) ഉണ്ട്; ഇപ്പോൾ അതിന്റെ വർണസംഖ്യ പറയുന്നു—ഭൂമി, ചന്ദ്രൻ, ധര, ഒന്ന്, അക്ഷി, വേദം, അബ്ധി, യുഗം, ബാഹു—എന്ന സംഖ്യാസൂചക ചിഹ്നങ്ങളാൽ.

Verse 68

पदसंख्यामिता वर्णैस्ततो ध्यायेत्सुरेश्वरीम् । स्वर्णाभांगां त्रिनयनां वस्त्रालंकारशोभिताम् ॥ ६८ ॥

അനന്തരം ഛന്ദസ്സിലെ പാദസംഖ്യാനുസൃതമായി അളന്ന അക്ഷരങ്ങളാൽ സുരേശ്വരീ ദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം—സുവർണ്ണകാന്തിയുള്ള അവയവങ്ങളോടെ, ത്രിനയനയായി, വസ്ത്രാഭരണശോഭിതയായി।

Verse 69

भूरमासं युतां देवीं स्वर्णामत्रकरांबुजाम् । लक्षं जपोऽयुतं होमो घृताक्तचरुणा तथा ॥ ६९ ॥

ഒരു പൂർണ്ണ മാസം ദേവിയെ ആരാധിക്കണം—പദ്മസമാന കൈകളിൽ സ്വർണ്ണപാത്രം ധരിച്ചവളായി ധ്യാനിച്ച്; മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം ജപവും, ഘൃതലിപ്ത ചരുവാൽ പത്തായിരം ഹോമാഹുതികളും അർപ്പിക്കണം।

Verse 70

जयादिनवशक्तयाढ्ये पीठे पूजा समीरिता । त्रिकोणा वेदपत्राष्टपत्रषोडशपत्रके ॥ ७० ॥

ജയാദി നവശക്തികളാൽ സമൃദ്ധമായ പീഠത്തിൽ പൂജ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് ത്രികോണമാകുകയും വേദപത്രം, അഷ്ടപത്രം, ഷോഡശപത്രം (പദ്മവിന്യാസം) എന്നിവയോടെ യുക്തമാകുകയും വേണം।

Verse 71

भूपुरेण युते यंत्रे प्रदद्यान्मायया मनुम् । अग्न्यादिकोणत्रितये शिववाराहमाधवान् ॥ ७१ ॥

ഭൂപുരയുക്ത യന്ത്രത്തിൽ വിധിരൂപമായ മായാക്രമംകൊണ്ട് മന്ത്രന്യാസം ചെയ്യണം; അഗ്നികോണം മുതലായ ത്രികോൺത്രയത്തിൽ ശിവൻ, വരാഹൻ, മാധവൻ എന്നിവരെ സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 72

अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥

ആചാര്യൻ തത്തത് മന്ത്രങ്ങളാൽ ഉപദേശം നൽകണം—അവയെയാണ് ‘മനു’കൾ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. പ്രണവം (ഓം) മന്ത്രം; ചന്ദ്രശേഖരനായ ശിവൻ മനു; ഗഗനം അവന്റെ ആസനം; ഹൃദയം അവന്റെ ധാമം—അവിടെ ശിവാ-ശക്തിയെ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 73

मारुतः शिवमंत्रोऽयं सप्तार्णः शिवपूजने । वाराहनारायणयोर्मंत्रौ पूर्वमुदीरयेत् ॥ ७३ ॥

ശിവപൂജയിൽ ഈ സപ്താക്ഷര ശിവമന്ത്രം ‘മാരുത’മന്ത്രം എന്നു പ്രസിദ്ധം. അതിന് മുമ്പായി വരാഹ-നാരായണ മന്ത്രങ്ങൾ ആദ്യം ജപിക്കണം.

Verse 74

षडंगानि ततोऽभ्यर्च्य वामे दक्षे धरां रमाम् । यजेत्स्वस्वमनुभ्यां तु तावुच्येते मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

അനന്തരം ഷഡംഗങ്ങളെ വിധിപൂർവ്വം അർച്ചിച്ച്, ഇടത്തുവശം ധരയെയും വലത്തുവശം രമയെയും അവരുടെ അവരുടെ മന്ത്രങ്ങളാൽ പൂജിക്കണം. ഹേ മുനീശ്വരാ, ഈ രണ്ടും ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 75

अन्नं मह्यन्नमित्युक्त्वा मे देह्यन्नाधिपोर्णकाः । नयेममन्नं प्राणांते दापयानलसुंदरी ॥ ७५ ॥

“അന്നം—എനിക്ക് അന്നം തരിക” എന്നു പറഞ്ഞു, ഹേ അന്നാധിപന്റെ അനുചരന്മാരേ, എനിക്ക് അന്നം നൽകുക. പ്രാണാന്ത സമയത്ത് ഈ അന്നം എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക; അഗ്നിസുന്ദരി (ജഠരാഗ്നി) അതു സ്വീകരിക്കുമാറാക്കുക.

Verse 76

द्वाविंशत्यक्षरो मंत्रो भूमीष्टौ भूमिसंपुटः । लक्ष्मीष्टौ श्रीपुटो विप्र स्नृतिर्लभनुचंद्रयुक् ॥ ७६ ॥

ഹേ വിപ്രാ, ഈ മന്ത്രം ഇരുപത്തിരണ്ട് അക്ഷരങ്ങളുള്ളതാണ്. ഇത് ‘ഭൂമീഷ്ടൗ’ ആയി ‘ഭൂമി-സംപുട’ത്തിൽ ആവൃതം; അതുപോലെ ‘ലക്ഷ്മീഷ്ടൗ’ ആയി ‘ശ്രീ-പുട’ത്തിൽ ആവൃതം. ‘ലഭനു’യും ‘ചന്ദ്ര’യും ചേർന്നതെന്നു സ്മൃതം.

Verse 77

भुवो बीजमिति प्रोक्तं श्रीबीजं प्रागुदाहृतम् । मंत्रादिस्थचतुर्बीजपूर्विकाः परिपूजयेत् ॥ ७७ ॥

‘ഭുവഃ’ ബീജമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ശ്രീബീജം മുമ്പേ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തുടർന്ന് മന്ത്രത്തിന്റെ ആദിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന നാലു ബീജങ്ങളിൽ തുടങ്ങി, മറ്റ് അംശങ്ങളോടുകൂടി സമ്പൂർണ്ണമായി പരിപൂജ ചെയ്യണം.

Verse 78

शक्तीश्चतस्रो वेदास्रे परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चति ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रगाः ॥ ७८ ॥

‘വേദ-ബിന്ദു’സ്ഥാനത്ത് നാലു ശക്തികൾ—പരാ, ഭുവനേശ്വരി, കമലാ, സുഭഗാ. ബ്രാഹ്മീ മുതലായ രൂപങ്ങളായി അവ അഷ്ടദള പദ്മത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്।

Verse 79

षोडशारे स्मृते चव मानदातुष्टिपुष्टयः । प्रीती रतिर्ह्नीः श्रीश्चापि स्वधा स्वाहा दशम्यथ ॥ ७९ ॥

ഷോഡശാര ചക്രം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ മാനദാ, തുഷ്ടി, പുഷ്ടി, പ്രീതി, രതി, ഹ്രീ, ശ്രീ; കൂടാതെ സ്വധാ, സ്വാഹാ എന്നിവയും അധിഷ്ഠാത്രീ ശക്തികളായി കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 80

ज्योत्स्ना हैमवती छाया पूर्णिमा संहतिस्तथा । अमावास्येति संपूज्या मंत्रेशे प्राणपूर्विका ॥ ८० ॥

ജ്യോത്സ്നാ, ഹൈമവതീ, ഛായാ, പൂർണിമാ, സംഹതി, അമാവാസ്യാ—ഇവയെല്ലാം മന്ത്രേശ്വരനിൽ പ്രാണപൂർവകമായി (പ്രാണന്യാസത്തോടെ) വിധിപൂർവം പൂജിക്കേണ്ടതാണ്।

Verse 81

भूपुरे लोकपालाः स्युस्तदस्त्राणि तदग्रतः । इत्थं जपादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्धनसंचयैः ॥ ८१ ॥

ഭൂപുരത്തിൽ (ബാഹ്യ ചതുരാവരണത്തിൽ) ലോകപാലകരെ സ്ഥാപിക്കണം; അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ അവരുടെ മുൻപിൽ വെക്കണം. ഇങ്ങനെ ജപാദി അനുഷ്ഠാനങ്ങളാൽ ഈ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ ധനസഞ്ചയത്തിന് കാരണമാകും।

Verse 82

कुबेरसदृशो मंत्री जायते जनवंदितः । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते मुनिसत्तम ॥ ८२ ॥

കുബേരനെപ്പോലൊരു മന്ത്രി ജനിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്നവനാകുന്നു. ഇനി, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ലക്ഷ്മിയുടെ മറ്റൊരു അവതാരം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 83

प्रणवः शांतिररुणाक्रियाढ्याचन्द्रभूषिताः । बगलामुखसर्वांते इंधिकाह्रादिनीयुता ॥ ८३ ॥

‘പ്രണവ’വും ‘ശാന്തി’യും; കര്‍മസമൃദ്ധയായ ‘അരുണാ’; ചന്ദ്രാഭരണധാരിണിയായ ‘ചന്ദ്രഭൂഷിതാ’; കൂടാതെ ‘ബഗലാമുഖി’യാല്‍ സകലാന്തം വരുത്തുന്ന ശക്തി—‘ഇന്ധികാ’യും ‘ഹ്രാദിനി’യും സഹിതം—ഇവയാണ് ഇവിടെ എണ്ണപ്പെട്ട നാമരൂപങ്ങള്‍।

Verse 84

पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥

മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ഝില്ലിപോലുള്ള ആധാരത്തില്‍ പ്രതിഷ്ഠിതമായി, വീണ്ടും ദീര്‍ഘമായ ആര്‍ദ്രപ്രവാഹം ചേര്‍ന്നാല്‍, മുഖത്തെ ആസനമാക്കിയ വാക്ക് സ്തംഭിക്കുന്നു; അപ്പോള്‍ ജിഹ്വാ-ആധാരിത പദം/ധ്വനി ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 85

कीलयेति च बुद्धिं विनाशयांते स्वबीजकम् । तारोऽग्निसुंदरी मंत्रो बगलायाः प्रकीर्तितः ॥ ८५ ॥

‘കീലയ’ എന്നും ‘ബുദ്ധിയെ വിനശിപ്പിക്ക’ എന്നും ഉള്ള പദങ്ങളോടുകൂടി, സ്വന്തം ബീജാക്ഷരസഹിതമായ ഈ മന്ത്രം ‘താരോ’ഗ്നിസുന്ദരി’ എന്ന നാമത്തിൽ ബഗലാ ദേവിയുടെ മന്ത്രമായി പ്രഖ്യാതമാണ്।

Verse 86

मुनिस्तु नारदश्छदो बृहती बगलामुखी । देवता नेत्रपंचेषुनवपंचदिगर्णकैः ॥ ८६ ॥

ഋഷി നാരദന്‍; ഛന്ദസ് ബൃഹതി; ദേവത ബഗലാമുഖി. (മന്ത്രവിന്യാസം/ജപം) അഞ്ചു ‘നേത്രങ്ങള്‍’, ഒമ്പത്, അഞ്ചു, ദിക്കുകള്‍, അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്ന ക്രമത്തില്‍ ചെയ്യണം।

Verse 87

अंगानि कल्पयित्वा च ध्यायेत्पीताम्बरां ततः । स्वर्णासनस्थां हेमाभां स्तंभिनीमिंदुशेखराम् ॥ ८७ ॥

അംഗവിന്യാസം മനസ്സില്‍ ക്രമപ്പെടുത്തി, പിന്നെ പീതാംബരാ ദേവിയെ ധ്യാനിക്കണം—സ്വര്‍ണാസനത്തില്‍ വിരാജിതയായി, ഹേമപ്രഭയില്‍ ദീപ്തയായി, സ്തംഭിനീ ശക്തിയായി, ശിരസ്സില്‍ ഇന്ദുശേഖരം ധരിച്ചവളായി।

Verse 88

दधतीं मुद्गरं पाशं वज्रं च रसनां करैः । एवं ध्यात्वाजपेल्लक्षमयुतं चंपकोद्भवैः ॥ ८८ ॥

മുദ്ഗരം, പാശം, വജ്രം, രസന എന്നിവ കൈകളിൽ ധരിച്ച ദേവിയെ ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച്, ചമ്പകപുഷ്പങ്ങളാൽ ഒരു ലക്ഷവും പത്തായിരവും ജപം ചെയ്യണം।

Verse 89

कुसुमैर्जुहुयात्पीठे बालायाः पूजयेदिमाम् । चंदनागुरुचंद्राद्यैः पूजार्थं यंत्रमालिखेत् ॥ ८९ ॥

പീഠത്തിൽ പുഷ്പങ്ങളാൽ ഹോമം നടത്തി ഈ ബാലാദേവിയെ പൂജിക്കണം। പൂജാർത്ഥം ചന്ദനം, അഗരു, കർപ്പൂരം മുതലായ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാൽ യന്ത്രം വരയ്ക്കണം।

Verse 90

त्रिकोणषड्दलाष्टास्रषोडशारे यजेदिमाम् । मंगला स्तंभिनी चैव जृंभिणी मोहिनी तथा ॥ ९० ॥

ത്രികോണം, ഷഡ്ദളം, അഷ്ടാസ്രം, ഷോഡശാരചക്രം എന്നിവ അടയാളപ്പെടുത്തിയ യന്ത്രത്തിൽ അവളെ പൂജിക്കണം। ‘മംഗളാ’, ‘സ്തംഭിനീ’, ‘ജൃംഭിണീ’, ‘മോഹിനീ’ എന്നു ആവാഹിക്കണം।

Verse 91

वश्या चला बलाका च भूधरा कल्मषाभिधा । धात्री च कलना कालकर्षिणी भ्रामिकापि च ॥ ९१ ॥

‘വശ്യാ’, ‘ചലാ’, ‘ബലാകാ’, ‘ഭൂധരാ’, ‘കല്മഷാഭിധാ’; അതുപോലെ ‘ധാത്രീ’, ‘കലനാ’, ‘കാലകർഷിണീ’, ‘ഭ്രാമികാ’ എന്നും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 92

मंदगापि च भोगस्था भाविका षोडशी स्मृता । भूगृहस्य चतुर्दिक्षु पूर्वादिषु यजेत्क्रमात् ॥ ९२ ॥

‘മന്ദഗാ’, ‘ഭോഗസ്ഥാ’, ‘ഭാവികാ’, ‘ഷോഡശീ’ എന്നും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു। ഭൂഗൃഹത്തിന്റെ നാലു ദിക്കുകളിലും—കിഴക്കിൽ നിന്ന് ക്രമമായി—പൂജിക്കണം।

Verse 93

गणेशं बटुकं चापि योगिनीः क्षेत्रपालकम् । इंद्रादींश्च ततो बाह्ये निजायुधसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

ഗണേശൻ, ബടുകൻ, യോഗിനികൾ, ക്ഷേത്രപാലകൻ എന്നിവരെ വിധിപൂർവ്വം സ്ഥാപിക്കണം; തുടർന്ന് പുറംഭാഗത്ത് ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാരെ തത്തതായ ആയുധങ്ങളോടുകൂടി ന്യാസം ചെയ്യണം।

Verse 94

इत्थं सिद्धे मनौ मंत्री स्तंभयेद्देवतादिकान् । पीतवस्त्रपदासीनः पीतमाल्यानुलेपनः ॥ ९४ ॥

ഇങ്ങനെ മന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ മന്ത്രജപകൻ ദേവതാദികളിൽ സ്തംഭനകർമ്മം നടത്തണം; മഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിൽ ഇരുന്ന്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചു, മഞ്ഞ മാലയും മഞ്ഞ അനുലേപനവും ധരിച്ച് ശോഭിക്കണം।

Verse 95

पीतपुष्पैर्यजेद्देवीं हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां ध्यायन्भगवतीं पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥ ९५ ॥

മഞ്ഞ പൂക്കളാൽ ദേവിയെ പൂജിക്കണം; മഞ്ഞൾകൊണ്ട് നെയ്ത മാലയാൽ ജപം ചെയ്യണം. പീതവർണ്ണയായ ഭഗവതിയെ ധ്യാനിച്ച്, പാലിന്റെ മദ്ധ്യേ ഇരുന്ന് പത്തായിരം ജപം ചെയ്യണം।

Verse 96

त्रिमध्वा ज्यतिलैर्होमो नॄणां वश्यकरो मतः । मधुरत्रितयाक्तैः स्यादाकर्षो लवर्णैर्ध्रुवम् ॥ ९६ ॥

ത്രിമധു കൂടെ നെയ്യും എള്ളും ചേർത്ത് ചെയ്യുന്ന ഹോമം മനുഷ്യരെ വശീകരിക്കുന്നതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. മധുരത്രയം കലർത്തിയാൽ ആകർഷണം ഉണ്ടാകും; ഉപ്പോടെ ചെയ്താൽ ഫലം ഉറച്ചതായിരിക്കും।

Verse 97

तैलाभ्यक्तैर्निम्बपत्रैर्होमो विद्वेषकारकः । ताललोणहरिद्राभिर्द्विषां संस्तंभनं भवेत् ॥ ९७ ॥

എണ്ണ പുരട്ടിയ വേപ്പിലകൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന ഹോമം വൈരഭാവം ഉളവാക്കുന്നു. താളലവണവും മഞ്ഞളും ഉപയോഗിച്ചാൽ ശത്രുക്കളുടെ സംസ്തംഭനം (തടസ്സം/സ്തംഭനം) സംഭവിക്കും।

Verse 98

आगारधूमं राजीश्च माहिषं गुग्गुलं निशि । श्मशाने पावके हुत्वा नाशयेदचिरादरीन् ॥ ९८ ॥

രാത്രിയിൽ ശ്മശാനാഗ്നിയിൽ ഗൃഹധൂമകാജൽ, രാജീ (കടുക്), മഹിഷജ ദ്രവ്യം, ഗുഗ്ഗുലു എന്നിവ ഹോമമായി അർപ്പിച്ചാൽ, ശത്രുക്കൾ അചിരത്തിൽ നശിക്കും।

Verse 99

गरुतो गृध्रकाकानां कटुतैलं विभीतकम् । गृहधूमं चितावह्नौ हुत्वा प्रोच्चाटयेद्रिपून् ॥ ९९ ॥

ഗൃധ്ര-കാകങ്ങളുടെ പറ, കടുതൈലം, വിഭീതകം (ബഹേഡ) കൂടാതെ ഗൃഹധൂമകാജൽ—ഇവ ചിതാഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്താൽ ‘പ്രോച്ചാടന’ കർമം വഴി ശത്രുക്കൾ അകറ്റപ്പെടും।

Verse 100

दूवार्गुडूचीलाजान्यो मधुरत्रितयान्वितान् । जुहोति सोऽखिलान् रोगान् शमयेद्दर्शनादपि ॥ १०० ॥

ദൂರ್ವാ പുല്ല്, ശർക്കര/ഗുഡ്, ഗുഡൂചി (ഗിലോയ്), ലാജ (വറുത്ത ധാന്യം) — ഇവയെ മൂന്ന് മധുരദ്രവ്യങ്ങളോടുകൂടെ അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യുന്നവൻ സർവരോഗങ്ങളും ശമിപ്പിക്കുന്നു; അവനെ കാണുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടും വ്യാധി ശാന്തമാകും।

Verse 101

पर्वताग्रे महारण्ये नदीसंगे शिवालये । ब्रह्मचर्यरतो लक्षं जपेदखिलसिद्धये ॥ १०१ ॥

പർവ്വതശിഖരത്തിൽ, മഹാവനത്തിൽ, നദീസംഗമത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ശിവാലയത്തിൽ—ബ്രഹ്മചര്യനിഷ്ഠയോടെ—സകലസിദ്ധിക്കായി ഒരു ലക്ഷം ജപം ചെയ്യണം।

Verse 102

एक वर्णगवीदुग्धं शर्करामधुसंयुतम् । त्रिशतं मंत्रितं पीतं हन्याद्विषपराभवम् ॥ १०२ ॥

ഒരേ വർണ്ണമുള്ള പശുവിന്റെ പാൽ, ശർക്കരയും തേനും ചേർത്ത്—മന്ത്രം മൂന്നു നൂറ് പ്രാവശ്യം അഭിമന്ത്രിച്ച് കുടിച്ചാൽ—വിഷത്തിന്റെ ദോഷഫലവും അതിന്റെ അധീനതയും നശിക്കും।

Verse 103

श्वेतपालशकाष्ठेन रचिते रम्यपादके । अलक्तरंजिते लक्षं मन्त्रयेन्मनुनामुना ॥ १०३ ॥

ശ്വേത-പലാശകട്ടകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മനോഹര പാദപീഠം ചുവന്ന അലക്തംകൊണ്ട് വർണ്ണപ്പെടുത്തി, ഈ മനുവാൽ മന്ത്രം ലക്ഷവട്ടം ജപിക്കണം।

Verse 104

तदारूढः पुमान् गच्छत्क्षणेन शतयोजनम् । पारदं च शिलां तालं पिष्टं मधुसमन्वितम् ॥ १०४ ॥

അതിൽ കയറിയ പുരുഷൻ ക്ഷണത്തിൽ നൂറ് യോജന ദൂരം സഞ്ചരിക്കും. പാരദം, ശില, താലം—ഇവയെ തേൻ ചേർത്ത് അരച്ച് കൂട്ടണമെന്ന് വിധി പറയുന്നു।

Verse 105

मनुना मन्त्रयेल्लक्षं लिंपेत्तेनाखिलां तनुम् । अदृश्यः स्यान्नृणामेष आश्चर्य्यं दृश्यतामिदम् ॥ १०५ ॥

മനുവാൽ അലക്തം ലക്ഷവട്ടം മന്ത്രിച്ച് സിദ്ധമാക്കി, അതുകൊണ്ട് മുഴുവൻ ശരീരത്തിലും ലേപനം ചെയ്യണം; അപ്പോൾ അവൻ മനുഷ്യർക്കു അദൃശ്യനാകും—ഇത് അത്ഭുതഫലം।

Verse 106

षट्कोणं विलिखद्बीजं साध्यनामान्वितं मनोः । हरितालनिशाचूर्णैरुन्मत्तुरससंयुतैः ॥ १०६ ॥

ഷട്കോണം വരച്ച്, ബീജാക്ഷരവും സാധ്യനാമം ചേർന്ന മന്ത്രവും എഴുതണം; ഹരിതാലവും നിശാ(മഞ്ഞൾ) ചൂർണ്ണവും ദത്തൂരരസത്തിൽ കലർത്തി അതുകൊണ്ട് എഴുതണം।

Verse 107

शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥

ശേഷ അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്ത് അത് പൂർണ്ണമാക്കി, നിലത്തും ഗൃഹത്തിനുള്ളിലും ദീപ്തമായി സ്ഥാപിക്കണം. തുടർന്ന് പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ ചെയ്ത് ആ യന്ത്രം മഞ്ഞ നൂലാൽ പൊതിയണം।

Verse 108

भ्राम्यत्कुलालचक्रस्थां गृहीत्वा मृत्तिकां तथा । रचयेदृषभं रम्यं यंत्रं तन्मध्यतः क्षिपेत् ॥ १०८ ॥

ചുറ്റുന്ന കുശവൻചക്രത്തിലെ മണ്ണ് എടുത്ത് മനോഹരമായ ഋഷഭം രൂപപ്പെടുത്തി, അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ യന്ത്രം സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 109

हरितालेन संलिप्य वृषं प्रत्यहमर्चयेत् । स्तंभयेद्विद्विषां वाचं गतिं कार्यपरंपराम् ॥ १०९ ॥

ഹരിതാലം പുരട്ടി ഋഷഭത്തെ പ്രതിദിനം ആരാധിക്കണം; അതിനാൽ ശത്രുക്കളുടെ വാക്ക് നിശ്ചലമാകുകയും അവരുടെ ഗതിയും പ്രവർത്തനപരമ്പരയും തടസ്സപ്പെടുകയും ചെയ്യും।

Verse 110

आदाय वामहस्तेन प्रेतभूस्थितकर्परम् । अंगारेण चितास्थेन तत्र यंत्रं समालिखेत् ॥ ११० ॥

ഇടങ്കൈ കൊണ്ട് പ്രേതഭൂമിയിൽ കിടക്കുന്ന കപാലം എടുത്ത്, ചിതയിലെ അങ്കാരത്തോടെ അതിൽ യന്ത്രം സൂക്ഷ്മമായി വരയ്ക്കണം।

Verse 111

मंत्रितं निहितं भूमौ रिपूणां स्तंभयेद्गतिम् । प्रेतवस्त्रे लिखेद्यंत्रं अंगारेणैव तत्पुनः ॥ १११ ॥

മന്ത്രാഭിഷേകം ചെയ്ത് ഭൂമിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ അത് ശത്രുക്കളുടെ ഗതി തടയും. പിന്നെയും അങ്കാരമാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശവവസ്ത്രത്തിൽ യന്ത്രം എഴുതണം।

Verse 112

मंडूकवदने न्यस्येत्पीतसूत्रेण वेष्टितम् । पूजितं पीतपुष्पैस्तद्वाचं संस्तंभयेद्द्विषाम् ॥ ११२ ॥

മഞ്ഞ നൂലാൽ പൊതിഞ്ഞത് തവളയുടെ വായിൽ വെക്കണം. മഞ്ഞ പൂക്കളാൽ പൂജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് ശത്രുക്കളുടെ വാക്കിനെ നിശ്ചലമാക്കുന്നു।

Verse 113

यद्भूमौ भविता दिव्यं तत्र यंत्रं समालिखेत् । मार्जितं तद्द्विषां पात्रैर्दिव्यस्तम्भनकृद्भवेत् ॥ ११३ ॥

ദിവ്യാനുഷ്ഠാനം നടത്തേണ്ട ഭൂമിയിൽ साधകൻ യന്ത്രം ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം വരയ്ക്കണം. ശത്രുക്കളുടെ പാത്രങ്ങളാൽ അത് മാർജനം ചെയ്താൽ, അത് ദിവ്യസ്തംഭന—വൈരശക്തികളെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന—സാധനമാകും.

Verse 114

इन्द्रवारुणिकामूलं सप्तशो मनुमंत्रितम् । क्षिप्तं जले दिव्यकृतं जलस्तंभनकारकम् ॥ ११४ ॥

ഇന്ദ്രവാരുണികയുടെ മൂലം മനുമന്ത്രം ഏഴുതവണ അഭിമന്ത്രിച്ച് ജലത്തിൽ ക്ഷിപ്തമാക്കിയാൽ, അത് ദിവ്യപ്രഭാവത്തോടെ ജലസ്തംഭന—ജലത്തെ നിശ്ചലമാക്കുന്ന—ശക്തി നൽകുന്നു.

Verse 115

किं बहूक्त्या साधकेन मन्त्रः सम्यगुपासितः । शत्रूणां गतिबुद्ध्यादेः स्तंभनो नात्र संशयः ॥ ११५ ॥

കൂടുതൽ എന്തു പറയണം? സാധകൻ മന്ത്രത്തെ സമ്യകായി ഉപാസിച്ചാൽ, ശത്രുക്കളുടെ ഗതി, ബുദ്ധി മുതലായവയ്ക്ക് സ്തംഭനം നിർഭാഗ്യമായി സംഭവിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 116

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रसाधननिरूपणं नाम षडशीतितमोऽध्यायः ॥ ८६ ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീ ബൃഹന്നാരദീയപുരാണത്തിന്റെ പൂർവഭാഗത്തിലെ ബൃഹദുപാഖ്യാനത്തിന്റെ തൃതീയ പാദത്തിൽ ‘യക്ഷിണീ-മന്ത്ര-സാധന-നിരൂപണം’ എന്ന പേരിലുള്ള എൺപത്താറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.