Adhyaya 127: Planetary Chariots, Dhruva-Bond (Pole-Star Axis), and the Śiśumāra Celestial Formation

Verse 1

*सूत उवाच ताराग्रहाणां वक्ष्यामि स्वर्भानोस्तु रथं पुनः अथ तेजोमयः शुभ्रः सोमपुत्रस्य वै रथः //

സൂതൻ പറഞ്ഞു—നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും വിവരണം ഞാൻ പറയും; പിന്നെയും സ്വർഭാനു (രാഹു)വിന്റെ രഥവും. ഇപ്പോൾ സോമപുത്രന്റെ രഥം തേജോമയം, ദീപ്തിമാനം, ശുഭ്രശ്വേതവർണ്ണമുള്ളതുമാണ്.

Verse 2

युक्तो हयैः पिशङ्गस्तु दशभिर् वातरंहसैः श्वेतः पिशङ्गः सारङ्गो नीलः श्यामो विलोहितः //

ആ രഥം കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള പത്ത് അശ്വങ്ങളാൽ യുക്തമാണ്—ഒന്ന് പിശംഗം (മഞ്ഞകലർന്ന തവിട്ട്), ഒന്ന് ശ്വേതം, ഒന്ന് താമ്രവർണം, ഒന്ന് സാരംഗം (പുള്ളിവർണം), ഒന്ന് നീലം, ഒന്ന് ശ്യാമം, ഒന്ന് വിലോഹിതം (ചുവപ്പുകലർന്ന തവിട്ട്)।

Verse 3

श्वेतश्च हरितश्चैव पृषतो वृष्णिरेव च दशभिस्तु महाभागैर् उत्तमैर्वातसम्भवैः //

ശ്വേതനും ഹരിതനും, പൃഷതനും വൃഷ്ണിയും—ഇവരോടൊപ്പം മറ്റും പത്ത് മഹാഭാഗന്മാർ, ഉത്തമന്മാർ, വാത (വായു)ത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവർ ആകുന്നു.

Verse 4

ततो भौमरथश्चापि अष्टाङ्गः काञ्चनः स्मृतः अष्टभिर् लोहितैरश्वैः सध्वजैर् अग्निसम्भवैः सर्पते ऽसौ कुमारो वै ऋजुवक्रानुवक्रगः //

അടുത്തതായി ഭൗമൻ (ചൊവ്വ) എന്നവന്റെ രഥവും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു—അഷ്ടാംഗങ്ങളോടുകൂടിയ കാഞ്ചന (സ്വർണ്ണ) രഥം. അഗ്നിസംഭവവും ധ്വജധാരിയും ആയ എട്ട് ചുവന്ന അശ്വങ്ങൾ വലിക്കുമ്പോൾ ആ കുമാരൻ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു—ഒരിക്കൽ നേരെ, ഒരിക്കൽ വളഞ്ഞ്, പിന്നെ വളവിനെ അനുഗമിച്ച് വളഞ്ഞ് പോകുന്നു.

Verse 5

अतश्चाङ्गिरसो विद्वान् देवाचार्यो बृहस्पतिः गौराश्वेन तु रौक्मेण स्यन्दनेन विसर्पति //

പിന്നീട് അങ്ഗിരസിന്റെ വംശജനായ ജ്ഞാനിയായ ദേവാചാര്യൻ ബൃഹസ്പതി, ഗൗര (ധവള) അശ്വം ചേർത്ത സ്വർണ്ണ സ്യന്ദനത്തിൽ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Verse 6

युक्तेनाष्टाभिरश्वैश्च ध्वजैरग्निसमुद्भवैः अब्दं वसति यो राशौ स्वदिशं तेन गच्छति //

‘സംവത്സരം’ എട്ട് അശ്വങ്ങളാൽ യുക്തവും അഗ്നിസമുദ്ഭവ ധ്വജങ്ങളോടുകൂടിയും ഒരു രാശിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ആ രാശിയോട് സ്വാഭാവികമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദിശയിലേക്കു ഗമിക്കണം।

Verse 7

युक्तेनाष्टाभिर् अश्वैश्च सध्वजैरग्निसंनिभैः रथेन क्षिप्रवेगेण भार्गवस्तेन गच्छति //

എട്ട് അശ്വങ്ങളാൽ യുക്തവും അഗ്നിസദൃശ ധ്വജങ്ങളോടുകൂടിയ വേഗമേറിയ രഥത്തിൽ ആരൂഢനായി ഭാർഗവൻ (പരശുരാമൻ) അതിലൂടെയേ മുന്നേറുന്നു।

Verse 8

ततः शनैश्चरो ऽप्यश्वैः सबलैर् वातरंहसैः कार्ष्णायसं समारुह्य स्यन्दनं यात्यसौ शनिः //

അതിനുശേഷം ശനൈശ്ചരൻ (ശനി)യും ശക്തിയുള്ള, കാറ്റിന്റെ വേഗമുള്ള അശ്വങ്ങൾ വലിക്കുന്ന ഇരുമ്പുരഥത്തിൽ ആരൂഢനായി മുന്നേറുന്നു।

Verse 9

स्वर्भानोस्तु यथाष्टाश्वाः कृष्णा वै वातरंहसः रथं तमोमयं तस्य वहन्ति स्म सुदंशिताः //

സ്വർഭാനു (രാഹു)വിന് എട്ട് കറുത്ത, കാറ്റിന്റെ വേഗമുള്ള അശ്വങ്ങളുണ്ട്; നന്നായി കെട്ടിയ അവ അവന്റെ തമോമയ രഥം വലിക്കുന്നു।

Verse 10

आदित्यनिलयो राहुः सोमं गच्छति पर्वसु आदित्यमेति सोमाच्च तमसो ऽन्तेषु पर्वसु //

ആദിത്യന്റെ സമീപത്ത് സ്ഥാനം ഉള്ള രാഹു പർവ്വകാലങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനെ സമീപിക്കുന്നു; ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്കു നീങ്ങുന്നു—ഇങ്ങനെ തമോഭാഗത്തിന്റെ അന്ത്യ പർവ്വങ്ങളിൽ അവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു।

Verse 11

ततः केतुमतस्त्वश्वा अष्टौ ते वातरंहसः पलालधूमवर्णाभाः क्षामदेहाः सुदारुणाः //

അനന്തരം കേതുമതിൽ നിന്ന് എട്ട് അശ്വങ്ങൾ ഉദ്ഭവിച്ചു; അവ വാതത്തെപ്പോലെ വേഗവാന്മാരായിരുന്നു. അവയ്ക്ക് പുല്ലുതൂവലിന്റെ പുകപോലുള്ള വർണ്ണവും, ക്ഷീണദേഹവും, അത്യന്തം ഭയാനകതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 12

एते वाहा ग्रहाणां वै मया प्रोक्ता रथैः सह सर्वे ध्रुवे निबद्धास्ते निबद्धा वातरश्मिभिः //

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഗ്രഹങ്ങളുടെ വാഹനം, അവരുടെ രഥങ്ങളോടുകൂടി, വിവരിച്ചു. അവയെല്ലാം ധ്രുവനോട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വാതരശ്മികളാൽ നിർമ്മിതമായ ബന്ധനങ്ങളാൽ ബദ്ധമാണ്.

Verse 13

एते वै भ्राम्यमाणास्ते यथायोगं वहन्ति वै वाय याभिरदृश्याभिः प्रबद्धा वातरश्मिभिः //

ഇവ യഥായോഗ്യം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു. അദൃശ്യബന്ധനങ്ങളാൽ—വാതരശ്മികളായ കയറുകളാൽ—ബദ്ധമായി, വാതം തന്നെയാണ് അവയെ വഹിക്കുന്നത്.

Verse 14

परिभ्रमन्ति तद्बद्धाश् चन्द्रसूर्यग्रहा दिवि यावत्तमनुपर्येति ध्रुवं च ज्योतिषां गणः //

ആ ആധാരത്തോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ പരിവ്രമിക്കുന്നു; ജ്യോതിസ്സുകളുടെ സംഘം ധ്രുവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം തുടരുന്നത്രയും കാലം.

Verse 15

यथा नद्युदके नोस्तु उदकेन सहोह्यते तथा देवगृहाणि स्युर् उह्यन्ते वातरंहसा तस्माद्यानि प्रगृह्यन्ते व्योम्नि देवगृहा इति //

നദിജലത്തിൽ തോണി ജലത്തോടൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ദേവഗൃഹങ്ങൾ (ക്ഷേത്രനിർമ്മിതികൾ) വാതത്തിന്റെ പ്രബലവേഗത്തിൽ ഒഴുകിപ്പോകാം. അതുകൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ താങ്ങിയിരിക്കുന്നതുപോലെ ദൃഢമായി പിടിച്ചുനിർത്തപ്പെട്ട ദിവ്യഗൃഹങ്ങളെ ‘ദേവഗൃഹം’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

Verse 16

यावत्यश्चैव ताराः स्युस् तावन्तो ऽस्य मरीचयः सर्वा ध्रुवनिबद्धास्ता भ्रमन्त्यो भ्रामयन्ति च //

എത്ര നക്ഷത്രങ്ങളുണ്ടോ അത്രയും അവന്റെ കിരണങ്ങളുണ്ട്. അവ എല്ലാം ധ്രുവനോട് ബന്ധിതമായി, സ്വയം ചുറ്റി മറ്റുള്ളവയെയും ചുറ്റിക്കുന്നു॥

Verse 17

तैलपीडं यथा चक्रं भ्रमते भ्रामयन्ति वै तथा भ्रमन्ति ज्योतींषि वातबद्धानि सर्वशः //

എണ്ണച്ചക്ക (തൈലപ്പീഡ) ചക്രം തിരിപ്പിച്ചാൽ എങ്ങനെ തിരിയുന്നുവോ, അതുപോലെ വായുവിന്റെ ശക്തിയാൽ നിയന്ത്രിതമായ ജ്യോതിസ്സുകൾ എല്ലാടവും പരിവ്രമിക്കുന്നു॥

Verse 18

अलातचक्रवद्यान्ति वातचक्रेरितानि तु यस्मात्प्रवहते तानि प्रवहस्तेन स स्मृतः //

വായുചക്രം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവ അഗ്നിശലാക ചക്രംപോലെ ചുറ്റി നീങ്ങുന്നു. ആരാൽ അവ മുന്നോട്ടൊഴുകുന്നുവോ, അവൻ ‘പ്രവഹസ്തേന’ എന്ന നാമത്തിൽ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു॥

Verse 19

एवं ध्रुवे नियुक्तो ऽसौ भ्रमते ज्योतिषां गणः एष तारामयः प्रोक्तः शिशुमारे ध्रुवो दिवि //

ഇങ്ങനെ ധ്രുവനിൽ നിയുക്തനായിരിക്കുമ്പോൾ ജ്യോതിസ്സുകളുടെ സംഘം പരിവ്രമിക്കുന്നു. ഈ നക്ഷത്രമയ രൂപത്തെ ‘ശിശുമാര’ എന്നു പറയുന്നു; ആകാശത്തിൽ ധ്രുവൻ സ്ഥിരൻ॥

Verse 20

यदह्ना कुरुते पापं तं दृष्ट्वा निशि मुञ्चति शिशुमारशरीरस्था यावत्यस्तारकास्तु ताः //

മനുഷ്യൻ പകൽ ചെയ്യുന്ന പാപം, രാത്രിയിൽ (ശിശുമാരത്തെ) ദർശിച്ചാൽ അതിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു—ശിശുമാരശരീരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ എത്രയുണ്ടോ അത്ര പരിധിവരെ॥

Verse 21

वर्षाणि दृष्ट्वा जीवेत तावदेवाधिकानि तु शिशुमाराकृतिं ज्ञात्वा प्रविभागेन सर्वशः //

നിയതമായ വർഷങ്ങളെ കണ്ടറിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യൻ അത്രയും വർഷം—അതിലും അധികവും—ജീവിക്കുന്നു; ശരിയായ വിഭജനങ്ങളോടെ സർവ്വവിധത്തിലും ശിശുമാരാകൃതിയിലുള്ള ആകാശവിന്യാസം അറിയുമ്പോൾ।

Verse 22

उत्तानपादस्तस्याथ विज्ञेयः सोत्तरो हनुः यज्ञो ऽधरस्तु विज्ञेयो धर्मो मूर्धानमाश्रितः //

അവന്റെ (വാസ്തു-പുരുഷന്റെ) കാര്യത്തിൽ ഉത്താനപാദൻ മേൽതാടിയെന്നു അറിയണം; യജ്ഞൻ കീഴ്താടിയെന്നു ഗ്രഹിക്കണം; ധർമ്മം ശിരസ്സിൽ ആശ്രയിച്ച് സ്ഥാപിതമാണ്।

Verse 23

हृदि नारायणः साध्या अश्विनौ पूर्वपादयोः वरुणश्चार्यमा चैव पश्चिमे तस्य सक्थिनी //

ഹൃദയത്തിൽ നാരായണനെ സ്ഥാപിക്കണം; സാധ്യഗണവും അവിടെയേ ഉള്ളു. അശ്വിനികൾ മുൻപാദങ്ങളിൽ നിയുക്തർ; വരുണനും അര്യമാനും ആ രൂപത്തിന്റെ പിൻതുടകളിൽ സ്ഥിതരാണ്।

Verse 24

शिश्ने संवत्सरो ज्ञेयो मित्रश्चापानमाश्रितः पुच्छे ऽग्निश्च महेन्द्रश्च मरीचिः कश्यपो ध्रुवः //

ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ സംവത്സരം (വർഷം) എന്നു അറിയണം; അപാനപ്രദേശത്ത് മിത്രൻ സ്ഥിതനാണ്. വാലിൽ അഗ്നിയും മഹേന്ദ്രനും; അവിടെയേ മരീചി, കശ്യപൻ, ധ്രുവൻ എന്നിവരും ഉണ്ട്।

Verse 25

एष तारामयः स्तम्भो नास्तमेति न वोदयम् नक्षत्रचन्द्रसूर्याश्च ग्रहास्तारागणैः सह //

ഇത് താരാമയമായ സ്തംഭം; ഇത് അസ്തമിക്കുകയുമില്ല, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉദിക്കുകയുമില്ല. ഇതോടൊപ്പം നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, കൂടാതെ താരാഗണങ്ങളോടുകൂടിയ ഗ്രഹങ്ങളും (ഉണ്ട്)।

Verse 26

तन्मुखाभिमुखाः सर्वे चक्रभूता दिवि स्थिताः ध्रुवेणाधिष्ठिताश्चैव ध्रुवमेव प्रदक्षिणम् //

അവന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു മുഖം തിരിച്ച് എല്ലാവരും ആകാശത്തിൽ ചക്രരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ധ്രുവൻ അധിഷ്ഠിതനായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനാൽ അവർ ധ്രുവനെ മാത്രം ദക്ഷിണാവർത്തമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നു.

Verse 27

परियान्ति सुरश्रेष्ठं मेढीभूतं ध्रुवं दिवि आग्नीध्रकाश्यपानां तु तेषां स परमो ध्रुवः //

ദിവിയിൽ ദേവശ്രേഷ്ഠർ മെഢി (അക്ഷസ്തംഭം) പോലെ സ്ഥിരനായ ധ്രുവനെ ചുറ്റി തങ്ങളുടെ പഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അഗ്നീധ്ര-കാശ്യപ വംശരേഖകൾക്കു അവൻ തന്നെയാണ് പരമധ്രുവൻ.

Verse 28

एक एव भ्रमत्येष मेरोरन्तरमूर्धनि ज्योतिषां चक्रमादाय आकर्षंस्तमधोमुखः मेरुमालोकयन्नेव प्रतियाति प्रदक्षिणम् //

ഇവൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം മേരുവിന്റെ അന്തർശിഖരത്തിൽ ഭ്രമിക്കുന്നു. ജ്യോതിസ്സുകളുടെ ചക്രം എടുത്തുകൊണ്ട് അതിനെ തന്റെ പിന്നാലെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു. അധോമുഖനായി മേരുവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ ദക്ഷിണാവർത്തമായി വീണ്ടും ചുറ്റി മടങ്ങിവരുന്നു.