Adhyaya 78: Hymn to Surya and the Distribution of Solar Splendour; Genealogy of Vaivasvata and Chaya’s Line

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे वैवस्वतमन्वन्तरे साप्तसप्ततितमोऽध्यायः । अष्टसप्ततितमोऽध्यायः— ७८ मार्कण्डेय उवाच । ततस्तं तुष्टुवुर्देवास्तथा देवर्षयो रविम् । वाग्भिरोड्यमशेषस्य त्रैलोक्यस्य समागताः ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീമാർക്കണ്ഡേയപുരാണത്തിലെ വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ എഴുപത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. ഇനി എഴുപത്തെട്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ സമസ്ത ത്രൈലോക്യത്തിൽ നിന്നുമെത്തിയ ദേവന്മാരും ദേവർഷിമാരും വാക്ഉപഹാരങ്ങളായ സ്തുതികൾ അർപ്പിച്ച് രവി (സൂര്യൻ)നെ പുകഴ്ത്തി।

Verse 2

देवा ऊचुः नमस्ते ऋक्स्वरूपाय सामरूपाय ते नमः । यजुः स्वरूपरूपाय साम्नान्धामवते नमः ॥

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ഋഗ്വേദസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം; സാമവേദസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം. യജുര്‍വേദസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം; സാമഗാനങ്ങളുടെ ദീപ്ത ധാമസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 3

ज्ञानैकधामभूताय निर्धूततमसे नमः । शुद्धज्योतिः स्वरूपाय विशुद्धायामलात्मने ॥

ഏകമാത്ര ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആശ്രയമായി നിലകൊള്ളുന്നവളേ, സകല അന്ധകാരവും നീക്കിയവളേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. നിന്റെ സ്വരൂപം തന്നെ ശുദ്ധ ജ്യോതി—അത്യന്തം പവിത്രം, നിരഞ്ജന സാരമുള്ളവളേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 4

वरिष्ठाय वरेण्याय परस्मै परमात्मने । नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपायात्ममूर्तये ॥

അത്യുത്തമയേ, ഏറ്റവും വരണീയയേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; പരാത്പര പരമാത്മസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം. സകല വിശ്വത്തിലും വ്യാപിക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ളവളേ, സർവ്വാത്മസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 5

इदं स्तोत्रवरं रम्यं श्रोतव्यं श्रद्धया नरैः । शिष्यॊ भूत्वा समाधिस्थो दत्त्वा देयं गुरोरपि ॥

ഈ ഉത്തമവും ഹൃദയഹാരിയും ആയ സ്തോത്രം ശ്രദ്ധയുള്ളവർ ശ്രവിക്കേണ്ടതാണ്. ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ച്, സമാധിയിൽ സ്ഥാപിതനായി, ഗുരുവിന് അർപ്പിക്കേണ്ടത് അർപ്പിച്ച ശേഷം—ഇത് സ്വീകരിക്കുകയും (പരമ്പരയായി പകർന്നു നൽകുകയും) വേണം.

Verse 6

न शून्यभूतैः श्रोतव्यमेतत्तु सफलं भवेत् । सर्वकारणभूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम् ॥

ശൂന്യർ (ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്തവർ/അശ്രദ്ധർ) ഇത് ശ്രവിക്കരുത്; അപ്പോൾ മാത്രമേ ഇത് ഫലപ്രദമാകൂ. ജ്ഞാനനിഷ്ഠചിത്തരുടെ സ്ഥിരതയ്ക്കും, സകല കാരണങ്ങളുടെയും കാരണമായ ഏക പരതത്ത്വത്തെ സാക്ഷാത്കരിക്കുവാനും ഇതു പ്രചരിക്കുന്നു.

Verse 7

नमः सूर्यस्वरूपाय प्रकाशात्मस्वरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः ॥

സൂര്യരൂപിണി, സ്വയം ജ്യോതിസ്സ്വരൂപിണിയായ നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭാസ്കരരൂപേണ നമസ്കാരം; ദിനകർത്താവായ നിങ്ങള്ക്കും നമസ്കാരം.

Verse 8

शर्वरीहेतवे चैव सन्ध्याज्योत्स्नाकृते नमः । त्वं सर्वमेतद् भगवन् जगदुद्भ्रमता त्वया ॥

രാത്രിയുടെ കാരണമായ നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; സന്ധ്യയും ചന്ദ്രപ്രകാശവും വരുത്തുന്ന നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹേ ഭഗവൻ, ഇതെല്ലാം നിങ്ങളേ; നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ലോകം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഗതിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

Verse 9

भ्रमत्याविद्धमखिलं ब्रह्माण्डं सचराचरम् । त्वदंशुभिरिदं स्पृष्टं सर्वं सञ्जायते शुचि ॥

സകല ബ്രഹ്മാണ്ഡവും—ചരവും അചരവും—പരിഭ്രമിക്കുമ്പോൾ പ്രേരിതവും വ്യാപ്തവുമാകുന്നു. നിങ്ങളുടെ കിരണസ്പർശം ലഭിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം ശുദ്ധിയിലേക്കുയരും.

Verse 10

क्रियते त्वत्करैः स्पर्शाज्जलादीनां पवित्रता । होमदानादिको धर्मो नोपकाराय जायते ॥

നിങ്ങളുടെ ഹസ്തസ്പർശം കൊണ്ടാണ് ജലം മുതലായ തത്ത്വങ്ങൾക്ക് ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നത്. ഹോമം, ദാനം മുതലായ കർമങ്ങൾ നിങ്ങളില്ലാതെ സ്വയം ഫലപ്രദമാകുകയില്ല.

Verse 11

तावद्यावन्न संयोगि जगदेतत् त्वदंशुभिः । ऋचस्ते सकला ह्येता यजूṃष्येतानि चान्यतः ॥

ഈ ലോകം നിങ്ങളുടെ കിരണങ്ങളോട് ചേർന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന് യഥാർത്ഥ സിദ്ധി ലഭിക്കുകയില്ല. ഈ എല്ലാ ഋക് മന്ത്രങ്ങളും നിങ്ങളുടെതുതന്നെ; ഈ യജുസ്സൂത്രങ്ങളും അതുപോലെ നിങ്ങളുടെതുതന്നെ.

Verse 12

सकलानि च सामानि निपतन्ति त्वदङ्गतः । ऋङ्मयस्त्वं जगन्नाथ ! त्वमेव च यजुर्मयः ॥

ഹേ ജഗദീശ്വരാ! സമസ്ത സാമഗാനങ്ങളും നിന്റെ തന്നെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്നു പ്രസ്ഫുരിക്കുന്നു. നീ ഋഗ്വേദസ്വരൂപൻ; നീയേ യജുർവേദസ്വരൂപനും ആകുന്നു.

Verse 13

यतः साममयश्चैव ततो नाथ ! त्रयीमयः । त्वमेव ब्रह्मणो रूपं परञ्चापरमेव च ॥

നീ സാമസ്വരൂപനും ആകയാൽ, ഹേ പ്രഭോ, നീ ത്രയീ (മൂന്നു വേദങ്ങൾ)യുടെ സാക്ഷാത് മൂർത്തിസ്വരൂപം. നീയേ ബ്രഹ്മസ്വരൂപം—പരവും അപരവും (അന്തര്യാമി) ഇരണ്ടും.

Verse 14

मूर्तामूर्तस्तथा सूक्ष्मः स्थूलरूपस्तथा स्थितः । निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपः क्षयात्मकः । प्रसीद स्वेच्छया रूपं स्वतेजः शमनं कुरु ॥

നീ സാകാരനും നിരാകാരനും; സൂക്ഷ്മനും സ്ഥൂലനും കൂടിയാണ്. നിമേഷം, കാഷ്ഠാ മുതലായ കാലഖണ്ഡങ്ങളാൽ നീ തന്നെ ഘടിതൻ; ലയസ്വഭാവമുള്ള കാലവും നീ തന്നേ. പ്രസാദിക്കണമേ—സ്വേച്ഛയാൽ രൂപം ധരിച്ചു നിന്റെ തന്നെ തേജസ്സിനെ ശമിപ്പിക്കണമേ.

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच एवṃ संस्तूयमानस्तु देवैर्देवर्षिभिस्तथा । मुमोच स्वं तदा तेजस्तेजसां राशिरव्ययः ॥

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരും ദിവ്യ ഋഷിമാരും ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ആ അക്ഷയ തേജോരാശി അപ്പോൾ തന്റെ തന്നെ തേജസ്സിനെ പ്രസരിപ്പിച്ചു.

Verse 16

यत्तस्य ऋङ्मयṃ तेजो भविता तेन मेदिनी । यजुर्मयेनापि दिवं स्वर्गः साममयṃ रवॆः ॥

അവന്റെ/അവളുടെ ഋക്-സ്വരൂപമായ തേജസ് ഭൂമിയായി. യജുർ-സ്വരൂപമായതാൽ ദിവ് (സ്വർഗ്ഗലോകം) ഉണ്ടായി; സാമ-സ്വരൂപമായതാൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു.

Verse 17

शातितास्तेजसो भागा ये त्वष्ट्रा दश पञ्च च । त्वष्ट्रैव तेन शर्वस्य कृतं शूलं महात्मना ॥

ആ തേജസ്സിന്റെ അംശങ്ങളെ ത്വഷ്ടാവ് പതിനഞ്ചായി വിഭജിച്ചു. അതുകൊണ്ട് മഹാത്മാവായ ത്വഷ്ടാവ് ശർവൻ (ശിവൻ) വേണ്ടി ശൂലം (ത്രിശൂലം) നിർമ്മിച്ചു.

Verse 18

चक्रं विष्णोर्वसूनाञ्च शङ्कवो 'थ सुदारुणाः । पावकस्य तथा शक्तिः शिबिका धनदस्य च ॥

വിഷ്ണുവിനായി ചക്രവും, വസുക്കൾക്കായി ഭീകരമായ കുന്തങ്ങളും (മുളകളും); അതുപോലെ പാവകൻ (അഗ്നി) വേണ്ടി ശക്തി-ആയുധവും, ധനദൻ (കുബേരൻ) വേണ്ടി പാലക്കിയും കൂടി.

Verse 19

अन्येषामसुरारीणामस्त्राण्युग्राणि यानि वै । यक्षविद्याधराणाञ्च तानि चक्रे स विश्वकृत् ॥

അസുരശത്രുക്കളായ ദേവന്മാരുടെ മറ്റു ഭീകരായുധങ്ങളും, യക്ഷന്മാരുടെയും വിദ്യാധരന്മാരുടെയും ആയുധങ്ങളും—അവയെല്ലാം വിശ്വകർമ്മാവ് യഥാവിധി നിർമ്മിച്ചു.

Verse 20

ततश्च षोडशं भागं बिभर्ति भगवान् विभुः । तत्तेजः पञ्चदशधा शातितं विश्वकर्मणा ॥

അപ്പോൾ സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭു പതിനാറാം അംശം തനിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ധരിച്ചു. ആ തേജസ് വിശ്വകർമ്മാവാൽ പതിനഞ്ചായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 21

ततोऽश्व रूपधृग्भानुरुत्तरानगमत्कुरून् । तदृशे तत्र संज्ञाञ्च वडवारूपधारिणीम् ॥

അപ്പോൾ ഭാനു (സൂര്യൻ) അശ്വരൂപം ധരിച്ചു വടക്കോട്ട് കുരുദേശത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ അശ്വിനീ (കുതിരപ്പെൺ) രൂപം ധരിച്ച സഞ്ജ്ഞയെയും അവൻ കണ്ടു.

Verse 22

सा च दृष्ट्वा तमायान्तं परपुंसो विशङ्कया । जगाम संमुखं तस्य पृष्ठरक्षणतत्परा ॥

അവൾ അവൻ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു, അവനെ മറ്റൊരു പുരുഷനെന്നു സംശയിച്ച്, പിന്നാമ്പുറ സംരക്ഷണത്തിൽ ജാഗ്രത പുലർത്തി, മുന്നോട്ട് ചെന്നു അവനെ നേരിടാൻ ഉത്സുകയായി।

Verse 23

ततश्च नासिकायोगं तयोस्तत्र समेतयोः । नासत्यदस्त्रौ तनयावश्वीवक्त्रविनिर्गतौ ॥

അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ നാസികയിലൂടെ സംയോഗം സംഭവിച്ചു; അതിനാൽ അശ്വമുഖങ്ങളായ നാസത്യനും ദസ്രനും എന്ന രണ്ടു പുത്രന്മാർ ഉദ്ഭവിച്ചു।

Verse 24

रेतसोऽन्ते च रेवन्तः खड्गी चर्मो तनुत्रधृक् । अश्वारूढः समुद्भूतो बाणतूणसमन्वितः ॥

വീര്യസ്രാവത്തിന്റെ അവസാനം റേവന്തൻ ഉദ്ഭവിച്ചു—ഖഡ്ഗം, പരിച, കവചം ധരിച്ച്; അശ്വാരൂഢനായി, അമ്പുകളും തൂണീരും സഹിതം സജ്ജനായി।

Verse 25

ततः स्वरूपमतुलं दर्शयामास भानुमान् । तस्यैषा च समालोक्य स्वरूपं मुदमाददे ॥

അപ്പോൾ ഭാനുമാൻ (സൂര്യൻ) തന്റെ അതുല്യമായ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം പ്രകടിപ്പിച്ചു; അവൾ ആ സത്യസ്വരൂപം കണ്ടു ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു।

Verse 26

स्वरूपधारिणीं चैमामानिनाय निजाश्रयम् । संज्ञां भार्यां प्रीतिमतीं भास्करो वारितस्करः ॥

ഭാസ്കരൻ (സൂര്യൻ), കള്ളരെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ അഥവാ അന്ധകാരം അകറ്റുന്നവൻ, തന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ സംജ്ഞയെ—ഇപ്പോൾ സ്വന്തം യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം ധരിച്ചവളെ—സ്വധാമത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി।

Verse 27

ततः पूर्वसुतो योऽस्याः सोऽभूद्वैवस्वतो मनुः । द्वितीयश्च यमः शापाद्धर्मदृष्टिरभूत् सुतः ॥

അവളുടെ ആദ്യം ജനിച്ച പുത്രൻ വൈവസ്വത മനുവായി; രണ്ടാമൻ യമൻ. എന്നാൽ ശാപവശാൽ മറ്റൊരു പുത്രൻ ‘ധർമദൃഷ്ടി’ (ധർമം കാണുന്നവൻ) ആയി.

Verse 28

कृमयो मांसमादाय पादतोऽस्य महीतले । पतिष्यन्तीति शापान्तं तस्य चक्रे पिता स्वयम् ॥

“പുഴുക്കൾ അവന്റെ പാദമാംസം എടുത്തുതിന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴും”—ഇങ്ങനെ പിതാവ് തന്നേ ആ ശാപത്തിന് പരിധി/അവസാനം നിശ്ചയിച്ചു.

Verse 29

धर्मदृष्टिर्यतश्चासौ समो मित्रे तथाहिते । ततो नियोगं तं याम्ये चकार तिमिरापहः ॥

ആ ധർമദൃഷ്ടി സുഹൃത്തിനോടും ശത്രുവിനോടും സമദർശിയായതിനാൽ, തമോഹരനായ സവിതാ (സൂര്യൻ) അവനെ യമസംബന്ധമായ പദവി/നിയോഗത്തിൽ നിയമിച്ചു.

Verse 30

यमुना च नदी जज्ञे कलिन्दान्तरवाहिनी । अश्विनौ देवभिषजौ कृतौ पित्रा महात्मना ॥

കാളിന്ദ പ്രദേശത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന യമുനാ നദിയും ജനിച്ചു; മഹാത്മനായ പിതാവ് ഇരുവർ അശ്വിനന്മാരെയും ദിവ്യ വൈദ്യന്മാരായി (ദേവചികിത്സകരായി) നിയമിച്ചു.

Verse 31

गुह्यकाधिपतित्वे च रेवन्तोऽपि नियोजितः । च्छायासंज्ञासुतानाञ्च नियोगः श्रूयतां मम ॥

റേവന്തനെയും ഗുഹ്യകരുടെ അധിപത്യത്തിൽ നിയമിച്ചു. ഇനി ഛായയും സംജ്ഞയും എന്നവരുടെ പുത്രന്മാരുടെ നിയോഗങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക.

Verse 32

पूर्वजस्य मनोस्तुल्यश्छायासंज्ञासुतोऽग्रजः । ततः सावर्णिकीं संज्ञामवाप तनयो रवेः ॥

ഛായയും സംജ്ഞയും എന്നിവരിൽ നിന്നു ജനിച്ച മൂത്ത പുത്രൻ മനസ്സിൽ മുൻ മനുവിനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് രവി (സൂര്യൻ)പുത്രനായ അവന് ‘സാവർണി’ എന്ന നാമസഞ്ജ്ഞ ലഭിച്ചു.

Verse 33

भविष्यति मनुः सोऽपि बलिरिन्द्रो यदा तदा । शनैश्चरो ग्रहाणाञ्च मध्ये पित्रा नियोजितः ॥

അവനും മനുവാകും; അപ്പോൾ ബലി ഇന്ദ്രനാകും. ശനൈശ്ചരൻ (ശനി) അവന്റെ പിതാവാൽ ഗ്രഹങ്ങളിൽ നിയമിക്കപ്പെടും.

Verse 34

तयोस्तृतीया या कन्या तपती नाम सा कुरुम् । नृपात्संवरणात्पुत्रमवाप मनुजेश्वरम् ॥

അവരിരുവരുടെയും മൂന്നാമത്തെ പുത്രി ‘തപതീ’ എന്ന പേരുള്ളവൾ; മനുഷ്യാധിപനായ രാജാവ് സംവരണനാൽ അവൾ ‘കുരു’ എന്ന പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.

Verse 35

तस्य वैवस्वतस्याहं मनोः सप्तममन्तरम् । कथयामि सुतान्भूपानृषीन्देवान्सुराधिपम् ॥

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ വൈവസ്വത മനുവിന്റെ ഏഴാം മൻവന്തരത്തെ വിവരിക്കും—അവന്റെ പുത്രന്മാർ, രാജാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, ദേവന്മാർ, ദേവേന്ദ്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) എന്നിവരെയും.