
कूर्मनिवेशो नाम एकोनषष्टितमोऽध्यायः (Kūrmaniveśa-nāma Ekonaṣaṣṭitamo ’dhyāyaḥ)
Markandeya and Vishnu
ഈ അധ്യായത്തിൽ ലോകത്തിന്റെ ദിവ്യ ഭൗഗോള ഘടനയും യുഗക്രമവും വിവരിക്കുന്നു. ജംബൂദ്വീപിൽ മേരുവിനെ ചുറ്റിയുള്ള ഭദ്രാശ്വവും കേതുമാലവും എന്ന പ്രദേശങ്ങളുടെ സ്വഭാവം, അവിടെയുള്ള ജനങ്ങളുടെ പ്രകൃതി, ദേവാരാധന, സമൃദ്ധി എന്നിവ പറയുന്നു. ഉത്തരകുരു പ്രദേശം പ്രത്യേക പുണ്യഭൂമിയായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു—അവിടെ ധർമ്മം സ്വാഭാവികം, ഋതുക്കൾ സമം, ആയുസ്സ് ദീർഘം, ജീവിതം സുഖസമൃദ്ധം. കൂർമനിവേശ പ്രസംഗത്തിൽ ലോകവിഭാഗം, ദിക്കുകളുടെ പരിധി, യുഗാനുസൃതമായി ധർമ്മത്തിന്റെ വർദ്ധന-ഹ്രാസക്രമം സംക്ഷിപ്തമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
Verse 1
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे कूर्मनिवेशो नामाष्टपञ्चाशोऽध्यायः । ऊनषष्टितमोऽध्यायः- ५९ । मार्कण्डेय उवाच । एवंतु भारतं वर्षं यथावत् कथितं मुने । कृतं त्रेता द्वापरञ्च तथाथिष्यम् चतुष्टयम् ॥
ഇങ്ങനെ ശ്രീമാർക്കണ്ഡേയപുരാണത്തിലെ ‘കൂർമ-നിവേശ’ എന്ന അഷ്ടപഞ്ചാശത്തമ അധ്യായം സമാപ്തമായി. തുടർന്ന് ഒൻപത്തഞ്ചാശത്തമ അധ്യായം (ആരംഭം). മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിവരാ! ഇപ്രകാരം ഭാരതവർഷം യഥാവിധി വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ കൃത, ത്രേതാ, ദ്വാപര, കലി എന്നിങ്ങനെ നാലു യുഗങ്ങളും ജ്ഞേയമാണ്.
Verse 2
अत्रैवैतद्युगानान्तु चातुर्वर्ण्योऽत्र वै द्विज । चत्वारि त्रीणि द्वे चैव तथैकञ्च शरच्छतम् ॥
ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഇവിടെ നിശ്ചയമായും ചാതുർവർണ്യക്രമം നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവിടെ യുഗക്രമപ്രകാരം ആയുസ്സ് യഥാക്രമം നാലുനൂറ്, മൂന്നുനൂറ്, ഇരുനൂറ്, നൂറ് വർഷങ്ങൾ.
Verse 3
जीवन्त्यत्र नरा ब्रह्मन् ! कृतत्रेतादिके क्रमात् । देवकूटस्य पूर्वस्य शैलेन्द्रस्य महात्मनः ॥
ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ഇവിടെ മനുഷ്യർ കൃത, ത്രേതാ മുതലായ യുഗക്രമപ്രകാരം ജീവിക്കുന്നു. ഈ പ്രദേശം മഹാപർവതരാജൻ ദേവകൂടത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്താണ്.
Verse 4
पूर्वेण यत् स्थितं वर्षं भद्राश्वं तन्निबोध मे । श्वेतपर्णश्च नीलश्च शैवालश्चाचलोत्तमः ॥
എന്നിൽ നിന്നു കിഴക്കുള്ള ‘ഭദ്രാശ്വ’ എന്ന വർഷത്തെ അറിയുക. അവിടെ ശ്വേതപർണ, നീല, ശൈവാല എന്നിങ്ങനെ ഉത്തമമായ പർവതങ്ങൾ ഉണ്ട്.
Verse 5
कौरञ्जः पर्णशालाग्रः पञ्चैते तु कुलाचलाः । तेषां प्रसूतिरन्ये ये बहवः क्षुद्रपर्वताः ॥
കൗരഞ്ജയും പർണശാലാഗ്രവും—ഇവ (മുമ്പ് പറഞ്ഞവയോടൊപ്പം) അഞ്ചു പ്രധാന കുലാചലങ്ങളാണ്. അവയിൽ നിന്നു അനേകം മറ്റു ചെറുകുന്നുകൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.
Verse 6
तैर्विशिष्टा जनपदा नानारूपाः सहस्रशः । ततः कुमुदसंकाशाः शुद्धसानुसुमङ्गलाः ॥
ആ പർവതങ്ങളാൽ വിശിഷ്ടമായ അനേകം തരത്തിലുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ദേശപ്രദേശങ്ങൾ ഉണ്ട്. തുടർന്ന് വെളുത്ത താമരകളെപ്പോലെ, ശുദ്ധമായ ചരിവുകളും മംഗളശോഭയും ഉള്ള പ്രദേശങ്ങൾ ഉണ്ട്.
Verse 7
इत्येवमादयोऽन्येऽपि शतशोऽथ सहस्रशः । सीता शङ्खावती भद्रा चक्रावर्तादिकास्तथा ॥
ഇങ്ങനെ നൂറുകളായും ആയിരങ്ങളായും മറ്റു പലരും ഉണ്ട്—സീത, ശങ്കാവതി, ഭദ്ര, അതുപോലെ ചക്രാവർത്താ മുതലായവർ.
Verse 8
नद्योऽथ बह्व्यो विस्तीर्णाः शीततोयौघवाहिकाः । अत्र वर्षे नराः शङ्खशुद्धहेमसमप्रभाः ॥
കൂടാതെ അനേകം വിശാല നദികൾ തണുത്ത ജലധാരകൾ വഹിച്ച് ഒഴുകുന്നു. ഈ വർഷത്തിൽ ജനങ്ങൾ ശംഖുപോലെ ശുദ്ധവെളുപ്പായും, നിർമല സ്വർണ്ണംപോലെ ദീപ്തമായും മുതലായ പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നു.
Verse 9
दिव्यसङ्गमिनः पुण्या दशवर्षशतायुषः । मन्दोत्तमौ न तेषु स्तः सर्वे ते समदर्शनाः ॥
അവർ ദേവന്മാരോടു സഹവസിക്കുന്നു, പുണ്യവാന്മാരാണ്, ആയിരം വർഷം ജീവിക്കുന്നു. അവരിൽ ‘മന്ദൻ’ എന്നും ‘ഉത്കൃഷ്ടൻ’ എന്നും അതിരുകളില്ല; എല്ലാവരും സമദൃഷ്ടിയുള്ളവർ.
Verse 10
तितिक्षादिभिरष्टाभैः प्रकृत्या ते गुणैर्युताः । तत्राप्यश्वशिरा देवश्चतुर्बाहुर्जनार्दनः ॥
അവർ സ്വഭാവതഃ ക്ഷമ മുതലായ എട്ട് ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരാണ്. അവിടെയുണ്ട് അശ്വശിരാ ദേവൻ—ചതുര്ഭുജനായ ജനാർദ്ദനൻ.
Verse 11
शिरोहृदयमेड्ह्राङ्घ्रिहस्तैश्चाक्षित्रयान्वितः । तस्याप्यथैवं विषयाः विज्ञेया जगतः प्रभोः ॥
ശിരസ്, ഹൃദയം, ഉപസ്ഥം, പാദങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവയാൽ സമന്വിതനും ത്രിനേത്രനും ആയവനായി—അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ആ ജഗദീശ്വരന്റെ മേഖലകൾ അവിടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
Verse 12
केतुमालमतो वर्षं निबोध मम पश्चिमम् । विशालः कम्बलः कृष्णो जयन्तो हरिपर्वतः ॥
എന്നിൽ നിന്നു പടിഞ്ഞാറുദിക്കിലെ ‘കേതുമാല-വർഷം’ എന്ന പ്രദേശത്തെക്കുറിച്ച് ശ്രവിക്ക. അവിടെ വിശാല, കംബല, കൃഷ്ണ, ജയന്ത, ഹരി-പർവതം എന്നീ പർവതങ്ങൾ ഉണ്ട്.
Verse 13
विशोको वर्धमानश्च सप्तैते कुलपर्वताः । अन्ये सहस्रशः शैला येषु लोकगणः स्थितः ॥
വിശോകയും വർധമാനയും—ഇവ ഏഴും കുലപർവതങ്ങളാണ്. ഇതുകൂടാതെ ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റു പർവതങ്ങളും ഉണ്ട്; അവയിൽ അനവധി ജീവസമൂഹങ്ങൾ വസിക്കുന്നു.
Verse 14
मौलयस्ते महाकायाः शाकपोतकम्बकाः । अङ्गुलप्रमुखाश्चापि वसन्ति शतशो जनाः ॥
അവിടെ മഹാകായന്മാരായ മൗലയർ വസിക്കുന്നു; അതുപോലെ ശാക, പോടക, കംഭകരും. കൂടാതെ അങ്കുല-പ്രമുഖർ മുതലായ ജനങ്ങളും നൂറുകണക്കിന് അവിടെ പാർക്കുന്നു.
Verse 15
ये पिबन्ति महानद्यो वङ्क्षुं श्यामां सकम्बलाम् । अमोघां कामिनीं श्यामां तथैवान्याः सहस्रशः ॥
അവർ മഹാനദികളായ വങ്ക്ഷു, ശ്യാമാ, സകംബലാ, അമോഘാ, കാമിനീ, ശ്യാമാ എന്നിവയിൽ നിന്നു ജലം പാനം ചെയ്യുന്നു; അതുപോലെ ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റു നദികളും ഉണ്ട്.
Verse 16
अत्राप्यायुḥ समं पूर्वैरत्रापि भगवान् हरिः । वराहरूपी पादास्यहृत्पृष्ठपार्श्वतस्तथा ॥
ഇവിടെയും ആയുസ്സ് കിഴക്കൻ പ്രദേശത്തേതുപോലെ തന്നെ സമമാണ്. ഇവിടെയും ഭഗവാൻ ഹരി വരാഹരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു—പാദം, മുഖം, ഹൃദയം, പൃഷ്ഠം, പാർശ്വം എന്നിങ്ങനെ രൂപമായി പ്രകാശിതൻ.
Verse 17
त्रिनक्षत्रयुते देशे नक्षत्राणि शुभानि च । इत्येतत् केतुमालान्ते कथितं मुनिसत्तम ॥
ത്രിനക്ഷത്രസമന്വിതമായ ആ ദേശത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ മംഗളപ്രദമാണ്. ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ കേതുമാലയുടെ വൃത്താന്തം പറഞ്ഞു.
Verse 18
अतः परं कुरून् वक्ष्ये निबोधेह ममोत्तरान् । तत्र वृक्षाः मधुफलाः नित्यपुष्पफलोपगाः ॥
ഇനി ഞാൻ കുരുക്കളെ വിവരിക്കുന്നു; എന്റെ ഉത്തരപ്രദേശത്തെ അറിയുക. അവിടെ വൃക്ഷങ്ങൾ തേൻപോലെ മധുരമായ ഫലങ്ങൾ ധരിക്കുകയും എപ്പോഴും പുഷ്പഫലസമ്പന്നമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
Verse 19
वस्त्राणि च प्रसूयन्ते फलेष्वाभरणानि च । सर्वकामप्रदास्ते हि सर्वकामफलप्रदाः ॥
അവിടെ വസ്ത്രങ്ങളും ഉത്ഭവിക്കുന്നു; ഫലങ്ങളിലുതന്നെ ആഭരണങ്ങളും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അവ നിശ്ചയമായി എല്ലാ ഇഷ്ടവസ്തുക്കളും നല്കി, ഓരോ ആഗ്രഹത്തിനും ഫലം നൽകുന്നു.
Verse 20
भूमिर्मणिमयी वायुः सुगन्धः सर्वदा सुखः । जायन्ते मानवास्तत्र देवलोकपरिच्युताः ॥
അവിടെ ഭൂമി രത്നമയമാണ്; കാറ്റ് സുഗന്ധപൂർണ്ണവും എപ്പോഴും സുഖകരവുമാണ്. അവിടെ മനുഷ്യർ ജനിക്കുന്നു—ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് പതിതരായവർ.
Verse 21
मिथुनानि प्रसूयन्ते समकालस्थितानि वै । अन्योन्यमनुरक्तानि चक्रवाकोपमानि च ॥
അവിടെ ദമ്പതികൾ ഒരേ സമയത്ത് ഒരുമിച്ച് ജനിക്കുന്നു. അവർ പരസ്പരം അനുരക്തരായിരിക്കുന്നു, ചക്രവാക പക്ഷികളുടെ ദ്വയത്തെപ്പോലെ.
Verse 22
चतुर्दशसहस्राणि तेषां सार्धानि वै स्थितिः । चन्द्रकान्तश्च शैलेन्द्रः सूर्यकान्तस्तथापरः ॥
അവയുടെ വ്യാപ്തി പതിനാലായിരം യോജന; ഉയരവും അത്രതന്നെ, അതിന്റെ പകുതി കൂടി. അവിടെ പർവ്വതരാജൻ ചന്ദ്രകാന്തൻ, അതുപോലെ മറ്റൊന്ന് സൂര്യകാന്തൻ എന്നുമുണ്ട്.
Verse 23
तस्मिन् कुलाचलौ वर्षे तन्मध्ये च महानदी । भद्रसोमा प्रयात्युर्व्यां पुण्यामलजलौघिनी ॥
ആ വർഷത്തിൽ, ആ അതിരുപർവ്വതങ്ങളുടെ ഇടയിൽ, അതിന്റെ നടുവിൽ തന്നേ, ഭൂമിയിൽ ഒരു മഹാനദി ഒഴുകുന്നു—ഭദ്രസോമാ—പുണ്യവും ശുദ്ധവുമായ ജലധാരകൾ വഹിച്ചുകൊണ്ട്.
Verse 24
सहस्रशस्तथैवान्या नद्यो वर्षेऽपि चोत्तरे । तथान्याः क्षीरवाहिन्यो घृतवाहिन्य एव च ॥
അതുപോലെ ആ ഉത്തര വർഷത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റ് നദികൾ ഉണ്ട്; ചിലത് പാൽ ഒഴുക്കുന്നവയും, ചിലത് നെയ്യ് ഒഴുക്കുന്നവയും കൂടിയാണ്.
Verse 25
दध्नो ह्रदास्तथा तत्र तथान्ये चानुपर्वताः । अमृतास्वादकल्पानि फलानि विविधानि च ॥
അവിടെ തൈരിന്റെ തടാകങ്ങളും ഉണ്ട്; പർവ്വതങ്ങളുടെ സമീപത്ത് മറ്റു പല പ്രത്യേകതകളും ഉണ്ട്; കൂടാതെ പലവിധ ഫലങ്ങൾ ഉണ്ട്, അവയുടെ രുചി അമൃതത്തോട് സമമാണ്.
Verse 26
वनेषु तेषु वर्षेषु शतशोऽथ सहस्रशः । तत्रापि भगवान् विष्णुः प्राक्शिरा मत्स्यरूपवान् ॥
ആ പ്രദേശങ്ങളിലെ വനങ്ങളിൽ നൂറുകളായും ആയിരങ്ങളായും ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ, അവിടെയും ഭഗവാൻ വിഷ്ണു—പ്രാക്ശിരാ—മത്സ്യരൂപം ധരിച്ചു സന്നിഹിതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
Verse 27
विभक्तो नवधा विप्र ! नक्षत्राणां त्रयं त्रयम् । दिशस्तथापि नवधा विभक्ता मुनिसत्तम ॥
ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഈ സംവിധാനം ഒമ്പതായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—നക്ഷത്രങ്ങൾ മൂന്ന് മൂന്ന് കൂട്ടങ്ങളായി; അതുപോലെ ദിക്കുകളും ഒമ്പതായി വിഭജിതമാണ്, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ।
Verse 28
चन्द्रद्वीपः समुद्रे च भद्रद्वीपस्तथापरः । तत्रापि पुण्यो विख्यातः समुद्रान्तर्महामुने ॥
സമുദ്രത്തിൽ ചന്ദ്രദ്വീപം ഉണ്ട്; അതുപോലെ മറ്റൊരു ഭദ്രദ്വീപവും ഉണ്ട്. അവിടെയും സമുദ്രമദ്ധ്യേ ഒരു പുണ്യസ്ഥലം പ്രസിദ്ധമാണ്, ഹേ മഹർഷേ।
Verse 29
इत्येतत् कथितं ब्रह्मन् ! कुरुवर्षं मयोत्तरम् । शृणु किंपुरुषादीनि वर्षाणि गदतो मम ॥
ഇങ്ങനെ, ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഉത്തര-കുരുവർഷത്തെ ഞാൻ നിനക്കു വിവരിച്ചു. ഇനി കേൾക്കുക—ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ—കിംപുരുഷം മുതലായ വർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്।
The chapter frames geography as a moral-anthropological map: regions are distinguished not only by mountains and rivers but by the innate virtues, longevity, and social harmony of their inhabitants, implying that cosmic order (dharma-like regularity) is legible through spatial arrangement.
While not narrating a specific Manu’s reign, Adhyāya 59 supplies Manvantara-adjacent cosmography: it stabilizes the world-stage (varṣas, kulaparvatas, rivers, astral divisions) upon which Manvantara histories and dharmic conditions unfold, and it reiterates yuga-sequencing as the temporal logic for Bhārata.
This chapter is not part of the Devī Māhātmya corpus (Adhyāyas 81–93). Its theological emphasis is instead Vaiṣṇava-cosmographic: it associates specific regions with Hari/Viṣṇu’s manifestations (including varāha- and matsya-associated forms), integrating divine presence into the cosmological map.