Adhyaya 34

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रयस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग महान्मे ऽनुग्रहः कृतः / यदिदं कवचं मह्यं प्रकाशितमनामयम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിൽ (വായുപ്രോക്തം), മധ്യമഭാഗത്തിൽ, തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദത്തിൽ, ഭാർഗവചരിതത്തിൽ മുപ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം. സഗരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രഹ്മപുത്ര മഹാഭാഗ, നീ എനിക്കു മഹത്തായ അനുഗ്രഹം ചെയ്തു; ഈ നിരാമയ കവചം എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തി.

Verse 2

और्वेणानुगृहीतो ऽहं कृतास्त्रो यदनुग्रहात् / भवतस्तु कृपापात्रं जातो ऽहमधुना विभो

ഔർവ മുനിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ അനുഗൃഹീതനായി; അവന്റെ കൃപയാൽ അസ്ത്രസമ്പന്നനായി. ഹേ വിഭോ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കരുണയുടെ പാത്രമായിരിക്കുന്നു.

Verse 3

रामेण भार्गवेन्द्रेण कार्त्तवीर्यो नृपो गुरो / यथा समापितो वीरस्तन्मे विस्तरतो वद

ഹേ ഗുരോ, ഭാർഗവേന്ദ്രനായ രാമൻ വീരനായ രാജാവ് കാർത്തവീര്യനെ എങ്ങനെ സമാപിപ്പിച്ചു എന്നത് എനിക്ക് വിശദമായി പറയുക.

Verse 4

कृपापात्रं स दत्तस्य राजा रामः शिवस्य च / उभौ तौ समरे वीरौ जघटाते कथं गुरो

ഹേ ഗുരോ, ദത്തന്റെ കരുണാപാത്രനായ ആ രാജാ രാമനും ശിവന്റെ കരുണാപാത്രനും—ആ രണ്ടു വീരന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ എങ്ങനെ ഏറ്റുമുട്ടി?

Verse 5

वसिष्ठ उवाच शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि चरितं पापनाशनम् / कार्त्तवीर्यस्य भूपस्य रामस्य च महात्मनः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, കേൾക്കുക; പാപനാശകമായ ചരിതം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ഭൂപൻ കാർത്തവീര്യന്റെയും മഹാത്മാ രാമന്റെയും.

Verse 6

स रामः कवचं लब्ध्वा मन्त्रं चैव गुरोर्मुखात् / चकार माधनं तस्य भक्त्या परमया युतः

ആ രാമൻ ഗുരുവിന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് കവചവും മന്ത്രവും ലഭിച്ച്, പരമഭക്തിയോടെ യുക്തനായി, അതിന്റെ മാധനം (സാധന/ആരാധന) ചെയ്തു.

Verse 7

भूमिशागी त्रिषवण स्नानसध्यापरायणः / उवासपुष्करे राम शतवर्षमतन्द्रितः

ഭൂമിയിൽ ശയനിച്ച്, ത്രിസന്ധ്യാ സ്നാനവും സന്ധ്യാവന്ദനവും നിത്യനിഷ്ഠയായി അനുഷ്ഠിച്ച രാമൻ പുഷ്കരത്തിൽ നൂറുവർഷം അലംഭമില്ലാതെ വസിച്ചു.

Verse 8

समित्पुष्पकुशादीनि द्रव्याण्यहरहर्भृगोः / आनीय काननाद्भूप प्रायच्छदकृतव्रणः

ഹേ ഭൂപാ! കുറ്റമില്ലാത്ത വ്രതധാരി അവൻ ദിനംപ്രതി കാട്ടിൽ നിന്ന് സമിത്ത്, പുഷ്പം, കുശം മുതലായ ദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് ഭൃഗുവിന് സമർപ്പിച്ചു.

Verse 9

सततं ध्यानसंयुक्तो रामो मतिमतां वरः / आराधयामास विभुं कृष्णं कल्मषनाशनम्

സദാ ധ്യാനത്തിൽ ഏകാഗ്രനായ, ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ സർവ്വവിഭുവും പാപനാശകനുമായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ആരാധിച്ചു.

Verse 10

तस्यैवं यजमानस्य रामस्य जगतीपते / गतं वर्षशतं तत्र ध्यानयुक्तस्य नित्यदा

ഹേ ജഗതീപതേ! ഇങ്ങനെ യജ്ഞത്തിൽ നിരതനായി നിത്യധ്യാനയുക്തനായ രാമന്റെ അവിടെ നൂറുവർഷം കഴിഞ്ഞുപോയി.

Verse 11

एकदा तु महाराज रामः स्नातुं गतो महान् / मध्यमं पुष्करं तत्र ददर्शाश्वर्यमुत्तमम्

ഒരു ദിവസം, ഹേ മഹാരാജാ! മഹാനായ രാമൻ സ്നാനത്തിനായി പോയപ്പോൾ, അവിടെ മധ്യമ പുഷ്കരത്തിൽ അത്യുത്തമമായ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു.

Verse 12

मृग एकः समायातो मृग्य युक्तः पलायितः / व्याधस्य मृगयां प्राप्तो धर्मतप्तो ऽतिपीडितः

ഒരു മൃഗം ഓടിവന്നു; വേട്ടയുടെ ഭയത്തിൽ വ്യാകുലമായി. വ്യാധന്റെ മൃഗയയിൽ കുടുങ്ങി ധർമ്മതാപത്തിൽ അത്യന്തം പീഡിതമായി.

Verse 13

पिपासितो महाभाग जलपानसमुत्सुकः / रामस्य पश्यतस्तत्र सरसस्तटमागतः

ആ മഹാഭാഗ മൃഗം ദാഹത്തോടെ ജലപാനം ആഗ്രഹിച്ചു. രാമൻ നോക്കി നിൽക്കേ അവിടെ സരസ്സിന്റെ തീരത്തെത്തി.

Verse 14

पश्चान्मृगी समायाता भीता सा चकितेक्षणा / उभो तौ पिबतस्तत्र जलं शङ्कितमानसौ

പിന്നീട് ഒരു മൃഗി വന്നു; ഭീതിയോടെ, വിസ്മയഭരിതമായ കണ്ണുകളോടെ. ഇരുവരും അവിടെ വെള്ളം കുടിച്ചു, എങ്കിലും മനസ്സിൽ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.

Verse 15

तावत्समागतो व्याधो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः / स दृष्ट्वा तत्र संविष्टं रामं भार्गवनन्दनम्

അപ്പോൾ അമ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ച് ധനുസ്സുധാരിയായ വ്യാധൻ എത്തി. അവൻ അവിടെ ഇരുന്ന ഭാർഗവനന്ദനനായ രാമനെ കണ്ടു.

Verse 16

अकृतव्रणसंयुक्तं तस्थौ दूरकृतेक्षणः / स चिन्तयामास तदा शङ्कितो भृगुनन्दनात्

ദൂരത്തിൽ നിന്നു നോക്കി, മുറിവൊന്നുമില്ലാത്തവനായി (രാമനെ) കണ്ടപ്പോൾ അവൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഭൃഗുനന്ദനനെക്കുറിച്ച് സംശയിച്ച് അവൻ ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി.

Verse 17

अयं रामो महावीरो दुष्टानामन्तकारकः / कथमेतस्य हन्म्येतौ पश्यतो मृगयामृगौ

ഈ രാമൻ മഹാവീരൻ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ സംഹാരകൻ. അവൻ നോക്കി നിൽക്കെ ഈ രണ്ടു വേട്ടമൃഗങ്ങളെ ഞാൻ എങ്ങനെ കൊല്ലും?

Verse 18

इति चिन्ता समाविष्टो व्याधो राजन्यसत्तम / तस्थौ तत्रैव रामस्य भयात्संत्रस्तमानसः

അങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയ വേട്ടക്കാരൻ, ഹേ രാജന്യശ്രേഷ്ഠാ, അവിടെയേ നിൽക്കുകയായിരുന്നു; രാമഭയത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സ് വിറച്ചു.

Verse 19

रामस्तु तौ मृगों दृष्ट्वा पिबन्तौ सभ्यं जलम् / तर्कयामास मेधावी किमत्र भयकारणम्

രാമൻ ആ രണ്ടു മൃഗങ്ങൾ ശുദ്ധജലം കുടിക്കുന്നതു കണ്ടു. അപ്പോൾ ബുദ്ധിമാൻ രാമൻ ചിന്തിച്ചു—ഇവിടെ ഭയത്തിനുള്ള കാരണം എന്ത്?

Verse 20

नैवात्र व्याघ्रसेनादो न च व्याधो हि दृश्यते / केनैतौ कारणेनाहो शङ्कितौ चकितेक्षणौ

ഇവിടെ പുലികളുടെ ഗർജ്ജനശബ്ദമില്ല; വേട്ടക്കാരനെയും കാണുന്നില്ല. പിന്നെ ഏതു കാരണത്താൽ ഇവർ രണ്ടുപേരും സംശയത്തോടെ, ഭയചകിതമായ കണ്ണുകളോടെ ഇരിക്കുന്നു?

Verse 21

अथ वा मृगजातिर्हि निसर्गाच्चकितेक्षणा / चेनैतौ जलपाने ऽपि पश्यतश्चकितेक्षणौ

അല്ലെങ്കിൽ മൃഗജാതി സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ ഭയചകിതമായ കണ്ണുകളുള്ളതാണ്; അതുകൊണ്ട് ഇവർ രണ്ടുപേരും വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോഴും നോക്കി നോക്കി വിറയ്ക്കുന്നു.

Verse 22

नैतावत्कारणं चात्र किन्तु खेदभयातुरौ / लक्षयेते खिन्नसर्वाङ्गौ कम्पयुक्तौ यतस्त्विमौ

ഇവിടെ ഇത്രമാത്രം കാരണമല്ല; ഇവർ രണ്ടുപേരും ഖേദവും ഭയവും കൊണ്ട് ആകുലരാണ്. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ സർവ്വാംഗങ്ങളും ക്ഷീണിച്ച് വിറയലോടെ കാണപ്പെടുന്നു.

Verse 23

एवं संचिन्त्य मतिमान्स तस्थौ मध्यपुष्करे / शिष्येण संयुतो रामो यावत्तौ चापि संस्थितौ

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് ബുദ്ധിമാനായ രാമൻ ശിഷ്യനോടുകൂടെ പുഷ്കരത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ നിന്നു; അവർ രണ്ടുപേരും അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നത്രയും സമയം.

Verse 24

पीत्वा जलं ततस्तौ तु वृक्षच्छायासमाश्रितौ / रामं दृष्ट्वा महात्मानं कथां तौ चक्रतुर्मुदा

പിന്നീട് അവർ രണ്ടുപേരും ജലം കുടിച്ച് വൃക്ഷഛായയിൽ ആശ്രയിച്ചു. മഹാത്മാവായ രാമനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ സന്തോഷത്തോടെ സംഭാഷണം നടത്തി.

Verse 25

मृग्युवाच कान्त चात्रैव तिष्ठावो यावद्रामो ऽत्रसंस्थितः / अस्य वीरस्य सांनिध्ये भयं नैवावयोर्भवेत्

മൃഗി പറഞ്ഞു—പ്രിയനേ, രാമൻ ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നത്രയും സമയം നാം ഇവിടെ തന്നെ താമസിക്കാം. ഈ വീരന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നമുക്ക് ഭയം ഉണ്ടാകുകയില്ല.

Verse 26

अत्राप्यागत्य चैव्द्याधौ ह्यावयोः प्रहरिष्यति / दृष्टमात्रो हि मुनिना भस्मीभूतो भविष्यति

ആ വ്യാധൻ ഇവിടെത്തന്നെ വന്നും നമ്മെ പ്രഹരിക്കും; എന്നാൽ മുനിയുടെ ദൃഷ്ടി പതിയുന്ന മാത്രത്തിൽ അവൻ ഭസ്മമായിത്തീരും.

Verse 27

इत्युक्ते वचने मृग्या रामर् शनतुष्टया / मृगश्चोवाच हर्षेण समाविष्टः प्रियां स्वकाम्

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, രാമദർശനത്തിൽ തൃപ്തയായ മൃഗിയോടു മൃഗം ഹർഷാവേശത്തോടെ തന്റെ പ്രിയമായ, മനോവാഞ്ഛിത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 28

एवमेव महाभागे यद्वै वदसि भामिनि / जाने ऽहमपि रामस्य प्रभावं सुमहात्मनः

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ ഭാമിനി, നീ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്; ആ സുമഹാത്മാവായ രാമന്റെ പ്രഭാവം ഞാനും അറിയുന്നു।

Verse 29

यो ऽयं संदृश्यते चास्य पार्श्वं शिष्यो ऽकृतव्रणः / सचाने न महाभागस्त्रातो व्याघ्रभयातुरः

അവന്റെ അരികിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഈ ശിഷ്യൻ മുറിവില്ലാത്തവൻ; ഇവനെയും ഈ മഹാഭാഗൻ കടുവാഭയത്തിൽ വിറച്ചപ്പോൾ രക്ഷിച്ചിരുന്നു।

Verse 30

अयं रामो महाभागे जमदग्निसुतो ऽनुजः / पितरं कार्त्तवीर्येण दृष्ट्वा चैव तिरस्कृतम्

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ, ഈ രാമൻ ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രൻ (അനുജൻ); കാർത്തവീര്യൻ തന്റെ പിതാവിനെ അപമാനിച്ചതും അവൻ കണ്ടു।

Verse 31

चकारातितरां क्रुद्धः प्रतिज्ञां नृपघातिनीम् / तत्पूर्तिकामो ह्यगमद्ब्रह्मलोकं पुरा ह्ययम्

അത്യന്തം ക്രോധിതനായി അവൻ രാജഹന്താവായ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു; അതു നിറവേറ്റുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു അവൻ മുമ്പേ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്കു പോയി।

Verse 32

स ब्रह्मा दिष्टवांश्चैनं शिवलोकं व्रजेति ह / तस्य त्वाज्ञां समादाय गतो ऽसौ शिवसन्निधिम्

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് കല്പിച്ചു—“ശിവലോകത്തിലേക്ക് പോകുക.” ആ കല്പന ഏറ്റു അവൻ ശിവസന്നിധിയിൽ എത്തി.

Verse 33

प्रोवाचाखिलवृत्तान्त राज्ञश्चप्यात्मनः पितुः / स कृपालुर्महादेवः सभाज्य भृगुनन्दनम्

അവൻ രാജാവിന്റെയും തന്റെ പിതാവിന്റെയും സമസ്ത വൃത്താന്തവും പറഞ്ഞു. കരുണാമയനായ മഹാദേവൻ ഭൃഗുനന്ദനനെ ആദരിച്ചു സ്വീകരിച്ചു.

Verse 34

ददौ कृष्णस्य सन्मन्त्रमभेद्यं कवचं तथा / स्वीयं पाशुपतं चास्त्रमन्यास्त्रग्राममेव च

അവൻ കൃഷ്ണനു ശ്രേഷ്ഠമന്ത്രവും, ഭേദിക്കാനാകാത്ത കവചവും, സ്വന്തം പാശുപതാസ്ത്രവും, മറ്റു അസ്ത്രസമൂഹവും നൽകി.

Verse 35

विसर्जयामास मुदा दत्त्वा शस्त्राणि चादरात् / सो ऽयमत्रागतो भद्रे मेत्रसाधनतत्परः

ആദരത്തോടെ ശസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി അവൻ സന്തോഷത്തോടെ വിടയച്ചു. ഹേ ഭദ്രേ, അവൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്, മൈത്രീസാധനയിൽ ലീനനായ്.

Verse 36

नित्यं जपति धर्मात्मा कृष्णस्य कवचं सुधीः / शतवर्षाणि चाप्यस्य गतानि सुमहात्मनः

ആ ധർമ്മാത്മാവായ സുദീൻ നിത്യവും കൃഷ്ണകവചം ജപിക്കുന്നു. ആ മഹാത്മാവിന് നൂറുവർഷവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

Verse 37

मन्त्र साधयतो भद्रे न च तत्सिद्धिरेति हि / आत्रास्ति कारणं भक्तिः साव वै त्रिविधा मता

ഭദ്രേ, മന്ത്രസാധന ചെയ്താലും അതിന്റെ സിദ്ധി ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ഇവിടെ കാരണം ഭക്തിയാണ്; അത് മൂന്നു വിധമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 38

उत्तमा मध्यमा चैव कनिष्ठा तरलेक्षणे / शिवस्य नारदस्यापि शुकस्य च महात्मनः

തരലനേത്രേ, ഭക്തി ഉത്തമം, മധ്യമം, കനിഷ്ഠം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു തരമെന്ന് പറയുന്നു; ശിവൻ, നാരദൻ, മഹാത്മാവായ ശുകൻ എന്നിവരിലും അതുപോലെ.

Verse 39

अंबरीष्स्य राजर्षे रन्तिदेवस्य मारुतेः / बलेर्विभीषणस्यापि प्रह्लादस्य महात्मनः

രാജർഷി അംബരീഷൻ, രന്തിദേവൻ, മാരുതി (ഹനുമാൻ), ബലി, വിഭീഷണൻ, മഹാത്മാവായ പ്രഹ്ലാദൻ—ഇവരുടെ ഭക്തിയിലുമുള്ള ഭേദങ്ങൾ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 40

उत्तमा भक्तिरेवास्ति गोपीनामुद्धवस्य च / वसिष्ठादिमुनीशानां मन्वादीनां शुभेक्षणे

ശുഭനേത്രേ, ഗോപിമാരുടെയും ഉദ്ധവന്റെയും ഭക്തി ഉത്തമമാണ്; വസിഷ്ഠാദി മുനീശന്മാരുടെയും മന്വാദികളുടെയുംതും അതുപോലെ തന്നേ.

Verse 41

मध्या च भक्तिरेवास्ति प्राकृतान्यजनेषु सा / मध्यभक्तिरयं रामो नित्यं यमपरायणः

മധ്യമ ഭക്തി സാധാരണ മറ്റു ജനങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഈ രാമൻ മധ്യമഭക്തനാണ്; നിത്യവും യമൻ (ധർമ്മം) ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 42

सेवते गोपिकाधीशं तेन सिद्धिं न चागतः / वसिष्ठ उवाच इत्युक्ता त्वरितं कान्तं सा मृगी हृष्टमानसा

അവൻ ഗോപികാധീശനെ സേവിച്ചിട്ടും അതിലൂടെ സിദ്ധി ലഭിച്ചില്ല. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ കേട്ട ഉടൻ ആ മൃഗി ഹർഷിതമനസ്സോടെ വേഗം പ്രിയന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.

Verse 43

पुनः पप्रच्छ भक्तेस्तु लक्षणं प्रेमदायकम् / मृग्युवाच साधुकान्त महाभाग वचस्ते ऽलौकिकं प्रिय / र्हदृग् ज्ञानं तव कथं संजातं तद्वदाधुना

വീണ്ടും അവൾ പ്രേമം നൽകുന്ന ഭക്തിയുടെ ലക്ഷണം ചോദിച്ചു. മൃഗി പറഞ്ഞു—സാധുകാന്താ, മഹാഭാഗാ! നിന്റെ വാക്കുകൾ അത്ഭുതകരവും പ്രിയവും; നിന്റെ ഹൃദയദൃഷ്ടിജ്ഞാനം എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ഇപ്പോൾ പറയുക.

Verse 44

मृग उवाच शृणु प्रिये महाभागे ज्ञानं पुण्येन जायते

മൃഗം പറഞ്ഞു—പ്രിയേ, മഹാഭാഗേ! കേൾക്കുക; ജ്ഞാനം പുണ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്.

Verse 45

तत्पुण्यमद्य संजातं भार्गवस्यास्य दर्शनात् / पुण्यात्मा भार्गवश्चायं कृष्णाभक्तो जितेन्द्रियः

ആ പുണ്യം ഇന്ന് ഈ ഭാർഗവനെ ദർശിച്ചതിനാൽ ജനിച്ചു. ഈ ഭാർഗവൻ പുണ്യാത്മാവും, കൃഷ്ണഭക്തനും, ഇന്ദ്രിയജയിയും ആകുന്നു.

Verse 46

गुरुशुश्रूषको नित्यं नित्यनैमित्तिकादरः / अतो ऽस्य दर्शनाज्जातं ज्ञानं मे/द्यैव भामिनि

അവൻ നിത്യം ഗുരുശുശ്രൂഷകനായി, നിത്യ-നൈമിത്തിക കർമങ്ങളിൽ ആദരവുള്ളവൻ. അതുകൊണ്ട്, ഭാമിനി, ഇന്ന് തന്നെ അവന്റെ ദർശനത്തിൽ നിന്ന് എനിക്കു ജ്ഞാനം ജനിച്ചു.

Verse 47

त्रैलोक्यस्थितसत्त्वानां शुभाशुभनिदर्शकम् / अद्यैव विदितं मे ऽभूद्रासस्यास्य महात्मनः

ത്രൈലോക്യത്തിലെ ജീവികളുടെ ശുഭാശുഭം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിത്; ഈ മഹാത്മാവായ രാസന്റെ സത്യം ഇന്നുതന്നെ എനിക്ക് അറിഞ്ഞു।

Verse 48

चरितं पुण्यदं चैव पापघ्नं शृण्वतामिदम् / यद्यत्करिष्यते चैव तदपि ज्ञानगोचरम्

ഈ ചരിതം ശ്രവിക്കുന്നവർക്ക് പുണ്യദായകവും പാപനാശകവും ആകുന്നു; ഇനി ചെയ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം ജ്ഞാനപരിധിയിലേക്കു വരും।

Verse 49

योत्तमा भक्तिराख्याता तां विना नैव सिद्ध्यति / कवचं मन्त्रसहितं ह्यपि वर्षायुतायुतैः

ഉത്തമഭക്തി എന്നു പ്രസ്താവിച്ചതില്ലാതെ സിദ്ധി ലഭിക്കുകയില്ല; മന്ത്രസഹിതമായ കവചം പോലും കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ (ജപിച്ചാലും) ഫലിക്കില്ല।

Verse 50

यद्ययं भार्गवो भद्रे ह्यगस्त्यानुग्रहं लभेत् / कृष्णप्रेमामृतं नाम स्तोत्रमुत्तमभक्तिदम्

ഭദ്രേ, ഈ ഭാർഗവൻ അഗസ്ത്യന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചാൽ, ‘കൃഷ്ണപ്രേമാമൃതം’ എന്ന ഈ സ്തോത്രം അവനു ഉത്തമഭക്തി നൽകും।

Verse 51

ज्ञात्वा च लप्स्यते सिद्धिं मन्त्रस्य कवचस्य च / स मुनिर्ज्ञाततत्त्वार्थः सानुकंपो ऽभयप्रदः

ഇത് അറിഞ്ഞാൽ അവൻ മന്ത്രത്തിന്റെയും കവചത്തിന്റെയും സിദ്ധി നേടും; ആ മുനി തത്ത്വാർത്ഥജ്ഞൻ, കരുണാസമ്പന്നൻ, അഭയദായകൻ ആകുന്നു।

Verse 52

उपदेक्ष्यति चैवैनं तत्त्वज्ञानं मुदावहम् / श्रीकृष्णचारितं सर्वं नामभिर्ग्रथितं यतः

അവൻ അവന് സന്തോഷകരമായ തത്ത്വജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കും, കാരണം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മുഴുവൻ ചരിത്രവും നാമങ്ങളാൽ കോർക്കപ്പെട്ടതാണ്.

Verse 53

कृष्णप्रेमामृतस्तोत्राज्ज्ञास्यते ऽस्य महामतिः / ततः संसिद्ध कवचौ राजनं हैहयाधिपम्

കൃഷ്ണപ്രേമാമൃത സ്തോത്രത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്തായ ബുദ്ധി അറിയപ്പെടും. പിന്നീട്, കവചം സിദ്ധിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം ഹൈഹയ രാജാവിനെ നേരിടും.

Verse 54

हत्वा सपुत्रामात्यं च ससुहृद्बलवाहनम् / त्रिः सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यत्यवनीं प्रिय

പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, പുത്രന്മാരും മന്ത്രിമാരും മിത്രങ്ങളും സൈന്യവും ഉൾപ്പെടെ അവനെ കൊന്നിട്ട്, അവൻ ഭൂമியை ഇരുപത്തിയൊന്ന് തവണ രാജാക്കന്മാരില്ലാത്തതാക്കും.

Verse 55

वसिष्ठ उवाच एवमुक्त्वा मृगो राजन्विरराम मृगीं ततः / आत्मनो मृगभावस्य कारणं ज्ञातवांश्च ह

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ, പേടമാനിനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞിട്ട് ആ ആൺമാൻ നിശബ്ദനായി. അവൻ തന്റെ മാൻ ജന്മത്തിന്റെ കാരണം അറിഞ്ഞിരുന്നു.