Adhyaya 41

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ मार्कंडेयस्य चाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຄວນໄປຍັງອາສຣົມຂອງພຣະມາຣະກັນເດຍ; ທີ່ນັ້ນໃນອະດີດ ທ່ານຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ໄດ້ບຳເນັດຕະປະ (ຕະປັສ) ໄວ້.

Verse 2

मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽसीच्छंसितव्रतः । अन्ते वयसि संजातस्तस्य पुत्रोऽतिसुन्दरः

ໃນກາລະກ່ອນ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ມຣິກັນດຸ ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ. ໃນບັ້ນປາຍຂອງວັຍ ບຸດຊາຍຜູ້ງາມຍິ່ງໄດ້ເກີດແກ່ທ່ານ.

Verse 3

सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमपदे नृप

ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ສະງົບສຸກ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດ. ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ໂອ ພຣະຣາຊາ ເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ຖິ່ນອາສຣົມນັ້ນ.

Verse 4

आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः । ततोऽसौ क्रीडमानस्तु बालकः पंचवार्षिकः

ມີພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທັນ ຜູ້ຊໍານານໃນວິຊາສະມຸດຣິກາ (ອ່ານລັກສະນະກາຍ) ໄດ້ມາຮອດ. ແລ້ວເດັກນ້ອຍອາຍຸຫ້າປີນັ້ນ ກໍກໍາລັງຫຼິ້ນຢູ່ ແລະປາກົດຕົວ.

Verse 5

आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः । ततोऽहसत्स सहसा तं मृकण्डो ह्यलक्षयत्

ລາວໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຍາວນານ ຈາກປາຍດັ່ງຈົນເຖິງຍອດສີສະ. ແລ້ວລາວຫົວເຮາະຂຶ້ນທັນທີ ແລະມຣະກັນດຸກໍເຫັນສັງເກດໄດ້.

Verse 6

अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज । ततो हसितवान्भूयः किमिदं कारणं वद

ແລ້ວລາວກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າເບິ່ງລູກຊາຍຂອງຂ້າດົນນານ. ແລະເຈົ້າຍັງຫົວເຮາະອີກ—ຈົ່ງບອກຂ້າເຖິງເຫດຜົນນີ້.”

Verse 7

असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः । उपरोधवशात्तस्मै यथार्थं संन्यवेदयत्

ເມື່ອມຣະກັນດຸຖາມຊໍ້າໆ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ຖືກກົດດັນດ້ວຍການທວງຖາມ ຈຶ່ງແຈ້ງໃຫ້ລາວຮູ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 8

अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम । अजरश्चामरश्चैव तैर्भवेत्पुरुषः किल

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໝາຍລັກສະນະໃນກາຍຂອງເດັກນ້ອຍນີ້ ເປັນເຊັ່ນນັ້ນວ່າ ໂດຍໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ບຸລຸດຄວນຖືກຄາດວ່າ ຈະພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ ແລະ ຄວາມຕາຍແທ້ໆ.

Verse 9

षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्धास्यं मयाऽकारि द्विजोत्तम । अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन

ໃນຫົກເດືອນ ເດັກນ້ອຍນີ້ຈະຕາຍແນ່ນອນ. ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຫົວເຮາະ. ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງມາກ່ອນ—ບໍ່ວ່າເວລາໃດ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ສັດຕູກໍຕາມ.

Verse 10

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु स ज्ञानी उषित्वा तत्र शर्वरीम् । मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນັກບວດຜູ້ຮູ້ແຈ້ງນັ້ນໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດຄືນ; ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ ມຣິກັນດະ ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງໄປສູ່ສະຖານທີ່ທີ່ຕົນປາຖະໜາ.

Verse 11

मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप । पंचवार्षिकमप्यार्त्तश्चकारोपनयान्वितम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ມຣິກັນດະ ກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຮູ້ວ່າລູກຊາຍຂອງຕົນໃນເວລານັ້ນມີອາຍຸສັ້ນ ກໍໄດ້ປະກອບພິທີອຸປະນະຍະນະ ດ້ວຍໃຈກັງວົນ ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນມີອາຍຸພຽງຫ້າປີ.

Verse 12

श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः । तस्याभिवादनं कार्यं त्वया पुत्रक नित्यशः

ລູກເອີຍ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ຈາກຄຳສອນອັນສັກສິດ ແລະການສຶກສາພຣະເວດ, ເຈົ້າຈົ່ງກະທຳການຄຳນັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ນີ້ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດເປັນປະຈຳທຸກມື້.

Verse 13

ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະພຣະຈາຣີ (ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍ) ໄດ້ປະຕິບັດຄໍາສັ່ງຂອງບິດາ ດ້ວຍຄວາມໃສ່ໃຈເປັນພິເສດ។

Verse 14

बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा । नमस्करोति तं सर्वं ब्राह्मणं विनयान्वितः

ບໍ່ວ່າເປັນເດັກນ້ອຍ ຜູ້ເຖົ້າ ຫຼືຊາຍໜຸ່ມ—ພຣາຫມັນໃດທີ່ເຂົາເຫັນດ້ວຍຕາ ເຂົາກໍ່ນົບນ້ອມວັນທາທຸກຄົນ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ।

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः । सप्तर्षयः समायातास्तीर्थयात्रापरायणाः

ຕໍ່ມາໃນການເວລາໜຶ່ງ ໃກ້ອາສຣົມນັ້ນ ພຣະຣິສີເຈັດອົງ (ສັບຕະຣິສີ) ໄດ້ມາຮອດ ຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະອັນສັກສິດ।

Verse 16

अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव । बालः सविनयोपेतः सर्वांश्चैव यथाक्रमम्

ແລ້ວໂອ້ ພຣະຣາຊາເອີຍ ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ໄປຢ່າງຮີບດ່ວນ ແລະກໍ່ວັນທາບູຊາພວກທ່ານ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ນົບນ້ອມທຸກອົງຕາມລໍາດັບ।

Verse 17

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः स बालस्तुष्टितत्परैः । आस्थिताश्च यथाभीष्टं देशं बालं विसर्ज्य तम्

ພວກທ່ານພໍໃຈໃນເຂົາ ແລະກ່າວແກ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນວ່າ «ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ»। ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍເຂົາໄປ ແລະພາກັນເດີນທາງໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ປາດຖະໜາຂອງຕົນ।

Verse 18

तेषां मध्येंऽगिरानाम दिव्यज्ञानसमन्वितः । तेनावलोकितो बालः सूक्ष्मदृष्ट्या परंतप

ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ມີມຸນີນາມວ່າ ອັງຄິຣາ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາທິບ. ດ້ວຍສາຍຕາອັນລະອຽດ ທ່ານໄດ້ພິຈາລະນາເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ.

Verse 19

अथ तानब्रवीत्सर्वान्मुनीन्किंचित्सविस्मयः । दीर्घायुर्न च बालोऽयं युष्माभिः संप्रकीर्तितः

ແລ້ວທ່ານກ່າວກັບມຸນີທັງປວງ ດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈນ້ອຍໆວ່າ: “ເດັກນີ້ບໍ່ແມ່ນຜູ້ມີອາຍຸຍືນ ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ປະກາດໄວ້.”

Verse 20

गमिष्यति कुमारोऽयं निधनं पंचमे दिने । तन्न युक्तं हि नो वाक्यमसत्यं द्विजसत्तमाः

“ກຸມານນີ້ຈະໄປສູ່ຄວາມຕາຍໃນວັນທີຫ້າ. ນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ຄໍາຂອງພວກເຮົາກາຍເປັນຄໍາບໍ່ຈິງ—ບໍ່ສົມຄວນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊາ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ).”

Verse 21

यथाऽयं चिरजीवी स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् । अथ ते मुनयो भीता मिथ्या वाक्यस्य पार्थिव

“ຂໍໃຫ້ຈັດວາງອຸບາຍໃຫ້ເດັກນີ້ເປັນຜູ້ມີອາຍຸຍືນ.” ດັ່ງນັ້ນບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍຢ້ານກົວວ່າຄໍາກ່າວຂອງຕົນຈະກາຍເປັນຄໍາບໍ່ຈິງ, ໂອ ພຣະຣາຊາ.

Verse 22

बालकं तं समादाय ब्रह्मलोकं गतास्तदा । तत्र दृष्ट्वा चतुर्वक्त्रं नमश्चक्रुर्मुनीश्वराः

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ອຸ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນໄປ ແລ້ວໃນຄາວນັ້ນກໍໄປຮອດໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ. ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງຜູ້ມີສີ່ພັກ ບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນໃຫຍ່ກໍໄດ້ກະທໍານະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 23

तेषामनंतरं तेन बालके नाभिवादितः । दीर्घायुर्भव तेनाऽपि ब्रह्मणोक्तः स बालकः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນທັນທີ ເດັກນ້ອຍນັ້ນບໍ່ໄດ້ກົ້ມກາບພວກເຂົາ. ແຕ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວແກ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນວ່າ «ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ».

Verse 24

ततः सप्तर्षयो हृष्टाः स्वचित्ते नृपसत्तम । सुखासीनान्सविश्रांतानब्रवीन्मुनिपुंगवान्

ຕໍ່ມາ ພຣະລິສີເຈັດອົງກໍຍິນດີໃນໃຈ, ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ. ເມື່ອພວກເຂົານັ່ງຢ່າງສະບາຍ ແລະພັກຜ່ອນແລ້ວ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । परिपृच्छत किं कार्यं कुतो यूयमिहागताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຖາມມາ—ພວກເຈົ້າມີກິດທີ່ຈະເຮັດອັນໃດ, ແລະມາຈາກໃສຈຶ່ງມາຮອດນີ້?»

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् । अर्बुदं पर्वतं नाम तस्य तीर्थेषु वै गताः

ພຣະລິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໃນວາລະແຫ່ງການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ) ພວກເຮົາໄດ້ພາກັນທ່ອງໄປທົ່ວພື້ນດິນ. ແລ້ວພວກເຮົາມາຮອດພູທີ່ຊື່ວ່າ ອາບຸດາ (Arbuda) ແລະໄດ້ໄປຍັງຕີຣຖະທັງຫຼາຍຂອງມັນ»

Verse 27

अथागत्य द्रुतं दूराद्बालेनानेन वंदिताः । दीर्घायुर्भव संदिष्टस्ततश्चायमनेकधा । पंचमे दिवसेऽस्यापि मृत्युर्देव भविष्यति

«ແລ້ວພວກເຮົາມາຮອດຢ່າງວ່ອງໄວຈາກແດນໄກ ແລະເດັກນ້ອຍນີ້ໄດ້ກົ້ມກາບພວກເຮົາ. ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວສັ່ງວ່າ ‘ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ’; ແລະເຂົາກໍໄດ້ທ່ອງຊ້ຳຫຼາຍຮູບແບບ. ແຕ່ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ສໍາລັບເຂົາເອງ ຄວາມຕາຍຈະມາໃນວັນທີຫ້າ»

Verse 28

यथा वयं त्वया सार्द्धमसत्या न चतुर्मुख । भवामोऽस्य कृते देव तथा किंचिद्विधीयताम्

ໂອ ພຣະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ! ຂໍພຣະອົງຈັດການບາງຢ່າງ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາພ້ອມກັບພຣະອົງ ບໍ່ກາຍເປັນຜູ້ເວົ້າຄຳມຸສາ ເນື່ອງຈາກເຂົາ ໂອ ພຣະເຈົ້າ.

Verse 29

अथ ब्रह्मा प्रहृष्टात्मा दृष्ट्वा तं मुनिदारकम् । मत्प्रसादादयं बालो भावी कल्पायुरब्रवीत्

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາ ມີໃຈຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອເຫັນລູກນ້ອຍຂອງມຸນີນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ເດັກນີ້ຈະມີອາຍຸຍືນເທົ່າໜຶ່ງກັລປະ»។

Verse 30

ततस्ते मुनयो हृष्टास्तमादाय गृहं प्रति । प्रस्थिता ब्रह्मलोकात्तु नमस्कृत्वा चतुर्मुखम्

ຕໍ່ມາ ບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ອຸ້ມເດັກນັ້ນໄປ ແລະອອກເດີນທາງກັບເຮືອນ. ພວກເຂົາອອກຈາກພຣະພຣະຫມາໂລກ ແລະກໍ່ກາບນົບພຣະຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຕໍ່.

Verse 31

अथ तस्य पिता तत्र मृकंडो मुनिसत्तमः । ततो भार्यासमायुक्तो विललाप सुदुःखितः

ໃນທີ່ນັ້ນ ພໍ່ຂອງເຂົາ ມຣະກັນດຸ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຢູ່ກັບພັນລະຍາ ແລະຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງໜັກ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ.

Verse 32

हा पुत्रपुत्र करुणं रुदित्वा धर्मवत्सलः । अनामंत्र्य च मां कस्माद्दीर्घं पंथानमाश्रितः

«ໂອ ລູກເອີຍ ລູກເອີຍ!» ລາວຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມສົງສານ ເປັນຜູ້ຮັກທຳມະ. «ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ລາຂ້ອຍເລີຍ ແລ້ວໄປຕາມເສັ້ນທາງອັນຍາວໄກ?»

Verse 33

अकृत्वापि क्रियाः कार्याः कथं मृत्युवशं गतः । सोऽहं त्वया विना पुत्र न जीवामि कथंचन

«ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເຮັດພິທີກຳທີ່ຄວນເຮັດເລີຍ ເຈົ້າເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ? ລູກເອີຍ ບໍ່ມີເຈົ້າ ຂ້ອຍບໍ່ອາດມີຊີວິດໄດ້ເລີຍ»។

Verse 34

एवं विलपतस्तस्य बहुधा नृपसत्तम । बालश्चाभ्यागतस्तत्र यत्र देशे पुरा स्थितः

ເມື່ອລາວຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນຫຼາຍປະການ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍກັບຄືນໄປທີ່ນັ້ນ—ໄປຫາບ່ອນດຽວກັນທີ່ເຄີຍພັກອາໄສມາກ່ອນ.

Verse 35

अथासौ प्रययौ बालः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तं दृष्ट्वा पथि तातश्च संप्रहृष्टो बभूव ह

ແລ້ວເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍເດີນທາງຕໍ່ໄປ ດ້ວຍໃຈພາຍໃນອັນປິຕິຍິນດີ. ເມື່ອພໍ່ເຫັນເຂົາຢູ່ກາງທາງ ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 36

पप्रच्छांकं समारोप्य चिरागमन कारणम् । ततः स कथयामास सर्वं मुनिविचेष्टितम् । दर्शनं ब्रह्मलोकस्य पद्मयोनेर्वरं तथा

ພໍ່ອຸ້ມເຂົາຂຶ້ນນັ່ງໃນຕັກ ແລ້ວຖາມເຫດທີ່ຫາຍໄປດົນ. ຈາກນັ້ນເດັກນ້ອຍໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງ—ການກະທຳຂອງບັນດາມຸນີ, ການໄດ້ເຫັນພຣະພົມໂລກ (Brahmaloka), ແລະພອນອັນປະເສີດທີ່ພຣະພົມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ໄດ້ປະທານ.

Verse 37

बालक उवाच । अजरश्चामरश्चाहं कृतस्तात स्वयंभुवा । तस्मात्सत्यं मदर्थे ते व्येत्वसौ मानसो ज्वरः

ເດັກນ້ອຍກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ພຣະສະວະຍັມພູ (Brahmā) ຜູ້ເກີດຂຶ້ນເອງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພໍ່ໝັ້ນໃຈເພາະຂ້ອຍ—ໃຫ້ໄຂ້ໃນໃຈ (ຄວາມໂສກ) ນີ້ຈາກໄປໃນບັດນີ້»។

Verse 38

सोऽहमाराधयिष्यामि तथैव चतुराननम् । कृत्वाऽश्रमपदं रम्यमर्बुदे पर्वतोत्तमे

ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ພຣະພຣະຫມາ ອົງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອສ້າງອາສຣົມອັນຮື່ນຮົມໃນພູອາບຸດະ ອັນເປັນຍອດແຫ່ງພູທັງປວງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອຸທິດຕົນໃນການອາຣາທະນາພຣະອົງ.

Verse 39

अमृतस्रावि तद्वाक्यं श्रुत्वा पुत्रस्य स द्विजः । मृकंडो हर्षसंयुक्तो वाचमित्यब्रवीच्च तम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງລູກ ອັນຫວານດັ່ງນ້ໍາອະມຣິຕ ພຣະດວິຊະຣິສີ ມຣິກັນດຸ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລ້ວກ່າວຕອບເຂົາດັ່ງນີ້.

Verse 40

मार्क्कंडोऽपि द्रुतं गत्वा रम्य मर्बुदपर्वतम् । तपस्तेपे सुविस्तीर्णं ध्यायन्देवं पितामहम्

ມາຣະກັນເດຍະ ກໍໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວສູ່ພູອາບຸດະອັນງາມ ແລະບໍາເນີນຕະປະສອັນຍາວນານ ກວ້າງໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍເພ່ງພິຈາລະນາພຣະປິຕາມະຫາ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນເທວະ.

Verse 41

तस्याश्रमपदे पुण्ये श्रावणे मासि पार्थिव । पौर्णमास्यां विशेषेण यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । पितृमेधफलं तस्य सकलं स्यादसंशयम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທີ່ອາສຣົມອັນສັກສິດນັ້ນ—ໂດຍພິເສດໃນວັນເພັງເດືອນສຣາວະນະ—ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກະທໍາພິທີຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ (pitṛ-tarpaṇa) ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນຄົບຖ້ວນຂອງພິທີ Pitṛmedha ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 42

ऋषियोगेन यस्तत्र तर्पयेद्ब्राह्मणोत्तमान् । ब्रह्मलोके चिरं वासस्तस्य संजायते नृप

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ປະຕິບັດຕາມທາງຂອງລະບຽບຣິສີ (ṛṣi-yoga) ແລະເຮັດຕັຣປະນະໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ ຈະໄດ້ພໍານັກຢູ່ດົນນານໃນພຣະພຣະຫມະໂລກ (Brahmaloka).

Verse 43

यः स्नानं कुरुते तत्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । नाल्पमृत्युभयं तस्य कुले क्वापि प्रजायते

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາອັນຖືກຕ້ອງ ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນສາຍຕະກູນຂອງຜູ້ນັ້ນເລີຍ।